Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

RT60 เวลาการก้อง

ผู้เสนอ
Wallace Clement Sabine
ปี
1900
ประเภท
Room acoustic descriptor
กลุ่มวิธี
Acoustic measurement

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

RT60 (reverberation time) คือระยะเวลาที่พลังงานเสียงในห้องลดลง 60 เดซิเบลหลังจากแหล่งกำเนิดเสียงหยุดลง วอลเลซ เคลเมนต์ ซาบีน (Wallace Clement Sabine) เป็นผู้บุกเบิกในปี 1900 RT60 เป็นตัวบ่งชี้คุณสมบัติทางอะคูสติกของห้องที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุด ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าพื้นผิวห้องดูดซับเสียงได้มากน้อยเพียงใดเมื่อเทียบกับการสะท้อนกลับ และส่งผลโดยตรงต่อความชัดเจนของคำพูด ความคมชัดของดนตรี และความสบายทางอะคูสติก

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ลองจินตนาการถึงการตะโกนในมหาวิหารเทียบกับในห้องนั่งเล่น ในมหาวิหาร เสียงตะโกนของคุณจะก้องอยู่นานหลายวินาที แต่ในห้องนั่งเล่น เสียงจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว RT60 วัดความแตกต่างนี้—เป็นการวัดว่าห้องนั้น "มีชีวิตชีวา" หรือ "เงียบสงบ" เพียงใด ค่า RT60 ที่ยาวขึ้นหมายถึงการสะท้อนและการก้องที่มากขึ้น ค่า RT60 ที่สั้นลงหมายความว่าห้องดูดซับเสียงได้อย่างรวดเร็ว การทราบค่า RT60 จะช่วยให้คุณทราบได้ทันทีว่าคำพูดจะก้องอยู่ในพื้นที่นานแค่ไหน การบรรยายจะเข้าใจได้ชัดเจนเพียงใด และจะปรับการบำบัดทางอะคูสติกเพื่อความสบายได้อย่างไร

ประวัติศาสตร์

วอลเลซ เคลเมนต์ ซาบีน เป็นผู้บุกเบิกวิทยาศาสตร์อะคูสติกของห้องในปี 1900 โดยการวัดเวลาการก้องเชิงประจักษ์และพัฒนาสูตรของซาบีนสำหรับการทำนายค่าสัมประสิทธิ์การดูดซับ Eyring ได้ขยายงานนี้ในปี 1930 ด้วยการปรับปรุงแบบไม่เชิงเส้น งานของ Schroeder ในปี 1965 เกี่ยวกับวิธีการตอบสนองอิมพัลส์แบบรวมช่วยปรับปรุงความแม่นยำในการวัด RT60 การวัด RT60 สมัยใหม่เป็นไปตามมาตรฐาน ISO 3382 และดำเนินการโดยใช้การประมวลผลสัญญาณดิจิทัล การแปลงฟูริเยร์ผกผัน (เส้นโค้งการลดทอนของ Schroeder) และวิธีการตรวจสอบทางสถิติ

ควรใช้เมื่อใด

ใช้การวิเคราะห์ RT60 เมื่อออกแบบหรือปรับปรุงห้องสำหรับคำพูด (ห้องเรียน สำนักงาน หอประชุม) ดนตรี (สตูดิโอ ห้องแสดงคอนเสิร์ต พื้นที่บันทึกเสียง) หรือการควบคุมเสียงรบกวน RT60 มีความสำคัญต่อการปฏิบัติตามมาตรฐานอะคูสติกและการทำนายความชัดเจนของคำพูด หลีกเลี่ยงการพึ่งพา RT60 เพียงอย่างเดียว; ใช้ร่วมกับเมตริกอื่น ๆ (เวลาการลดทอนเริ่มต้น ดัชนีความชัดเจน ช่องว่างเวลาหน่วงเริ่มต้น) เพื่อการประเมินอะคูสติกที่สมบูรณ์

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • RT60 เป็นเมตริกการลดทอนช่วงท้าย; ไม่สามารถจับการสะท้อนช่วงต้นหรือการรับรู้เชิงพื้นที่ ซึ่งส่งผลกระทบอย่างมากต่อคุณภาพเสียง
  • ขึ้นอยู่กับตำแหน่งการวัด; การวัด RT60 เพียงครั้งเดียวอาจไม่แสดงถึงทั้งห้อง โดยเฉพาะในพื้นที่ที่ไม่สม่ำเสมอ
  • สมมติว่ามีการลดทอนแบบเอ็กซ์โพเนนเชียล; ห้องจริงหลายห้องแสดงพฤติกรรมที่ไม่ใช่เอ็กซ์โพเนนเชียล (อัตราการลดทอนหลายค่า โหมดห้อง) ทำให้การปรับแบบเอ็กซ์โพเนนเชียลอย่างง่ายไม่แม่นยำ
  • ถูกครอบงำโดยการสะท้อนช่วงท้ายและสัญญาณรบกวนพื้นหลัง; การวัด RT60 ที่เชื่อถือได้ต้องมี SNR ที่เพียงพอและบริเวณการลดทอนช่วงท้ายที่สะอาด
  • สูตรของ Sabine และ Eyring เป็นการประมาณค่าที่ใช้ไม่ได้กับห้องที่มีการดูดซับสูงหรือมีการดูดซับต่ำ; ข้อมูลเชิงประจักษ์เป็นที่ต้องการสำหรับการออกแบบ

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • เมตริกที่เรียบง่าย เป็นมาตรฐาน และเข้าใจได้ทั่วโลก; ตัวเลขเดียวสามารถจับลักษณะอะคูสติกพื้นฐานของห้องได้
  • ค่าที่เหมาะสมที่สุดที่กำหนดไว้อย่างดีสำหรับประเภทห้องต่าง ๆ (คำพูด ดนตรี การควบคุมเสียงรบกวน) ช่วยให้สามารถประเมินและตัดสินใจออกแบบได้อย่างรวดเร็ว
  • ต้นทุนต่ำในการวัดด้วยเครื่องวัดระดับเสียงมาตรฐานอุตสาหกรรมและวิธีการสร้างอิมพัลส์
  • เกี่ยวข้องโดยตรงกับการดูดซับเสียงของห้องผ่านสูตรของ Sabine และ Eyring ทำให้สามารถทำนายประสิทธิภาพของการบำบัดทางอะคูสติกได้
  • ขึ้นอยู่กับความถี่ (RT60 แตกต่างกันไปตามย่านความถี่) ให้ข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับพฤติกรรมอะคูสติกเชิงสเปกตรัมของห้อง

การประยุกต์ใช้

  • การออกแบบและปรับปรุงห้องแสดงคอนเสิร์ต: วัด RT60 ที่มีอยู่เพื่อทำนายการเปลี่ยนแปลงทางอะคูสติกจากการบำบัดวัสดุและตรวจสอบแบบจำลองของนักอะคูสติก
  • อะคูสติกในห้องเรียนและสำนักงาน: บรรลุ RT60 ที่เหมาะสม (0.4–0.8 วินาที) เพื่อความชัดเจนของคำพูดและลดการรบกวนจากเสียงรบกวน
  • สตูดิโอบันทึกเสียงและการผลิตเพลง: ควบคุม RT60 ที่ความถี่ต่าง ๆ เพื่อกำหนดลักษณะอะคูสติกของเสียงร้อง เครื่องดนตรี และสภาพแวดล้อมการผสมเสียง
  • การออกแบบเครื่องช่วยฟังและประสาทหูเทียม: พิจารณาสภาพแวดล้อม RT60 ในโลกแห่งความเป็นจริงเมื่อปรับแต่งอัลกอริทึมการเพิ่มประสิทธิภาพคำพูดและการยกเลิกการตอบสนอง
  • อะคูสติกใต้น้ำและสถาปัตยกรรม: ขยายหลักการ RT60 เพื่อระบุลักษณะการดูดซับและการสะท้อนในแหล่งน้ำ อุโมงค์ และรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อน
  • นิติวิทยาศาสตร์ทางเสียงและอะคูสติกทางกฎหมาย: ประมาณคุณสมบัติของห้องจากการบันทึกเสียงพูดโดยการอนุมาน RT60 และเปรียบเทียบกับฐานข้อมูลอะคูสติกอ้างอิง

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

ปล่อยเสียงดังที่มีสเปกตรัมกว้าง (อิมพัลส์, สัญญาณรบกวน, หรือชิป) ในห้อง และบันทึกการลดทอนที่เกิดขึ้นด้วยไมโครโฟนที่ปรับเทียบแล้วซึ่งวางอยู่ที่ตำแหน่งการฟัง

2

ขจัดสิ่งแปลกปลอมจากการวัด ตรวจสอบให้แน่ใจว่าสัญญาณที่บันทึกมีอัตราส่วนสัญญาณต่อสัญญาณรบกวนที่เพียงพอ และแก้ไขสัญญาณรบกวนพื้นหลังเพื่อให้สามารถติดตามการลดทอนได้อย่างแม่นยำ

3

พล็อตซองพลังงานของสัญญาณที่บันทึกไว้ตามเวลา (เช่น โดยใช้การเฉลี่ยแบบเอ็กซ์โพเนนเชียลของเครื่องวัดระดับเสียง หรือการรวมเวลาแบบย้อนกลับ) ระบุย่านความถี่ที่สนใจ (โดยทั่วไปคือ 125 Hz–4 kHz สำหรับคำพูดและดนตรี)

4

ปรับแบบจำลองการลดทอนแบบเอ็กซ์โพเนนเชียลให้เข้ากับเส้นโค้งการลดทอนพลังงาน: ปรับช่วงเวลาตั้งแต่ 0 dB (จุดสูงสุด) ถึง –60 dB (60 dB ต่ำกว่าจุดสูงสุด) หรือใช้ช่วงทางเลือก –5 ถึง –35 dB (T20) และประมาณค่าไปยัง T60

5

ดึงค่า RT60 ที่ย่านอ็อกเทฟหรือหนึ่งในสามอ็อกเทฟ เปรียบเทียบกับมาตรฐานอะคูสติก (เช่น RT60 ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับคำพูด ประเภทดนตรี) ใช้ RT60 เพื่อประมาณการดูดซับเสียงของห้องและเป็นแนวทางในการตัดสินใจเกี่ยวกับการบำบัดทางอะคูสติก

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • สับสนระหว่าง RT60 กับเวลาการก้องทั้งหมด; RT60 เป็นค่าเฉพาะสำหรับช่วง 0 ถึง –60 dB และอาจไม่ตรงกับการรับรู้ส่วนตัวของความยาวการก้อง
  • การวัด RT60 ในสภาพที่มีเสียงดัง; สัญญาณรบกวนพื้นหลังสามารถบดบังการลดทอนที่แท้จริงและเพิ่มค่าประมาณ RT60 โดยเฉพาะที่ความถี่สูง
  • การใช้ค่า RT60 เดียวกันในทุกความถี่โดยไม่พิจารณาการดูดซับที่ขึ้นกับความถี่; ห้องมักจะดูดซับความถี่ต่ำได้มากกว่า
  • การสมมติว่า RT60 เพียงอย่างเดียวสามารถทำนายคุณภาพเสียงได้; การสะท้อนช่วงต้น ความแปรปรวนเชิงพื้นที่ และปัจจัยอื่น ๆ มีอิทธิพลต่อการรับรู้เท่าเทียมกัน
  • การไม่ปฏิบัติตามระเบียบวิธีวัดที่เป็นมาตรฐาน (ISO 3382); การวางไมโครโฟนที่ไม่สอดคล้องกัน วิธีการเฉลี่ย หรือการรวมการลดทอนสามารถให้ผลลัพธ์ที่ไม่สอดคล้องกันได้

คำถามที่พบบ่อย

ความแตกต่างระหว่าง RT60, T20 และ T30 คืออะไร?

RT60 วัดการลดทอนจาก 0 ถึง –60 dB; T20 วัดจาก –5 ถึง –25 dB และประมาณค่าโดยคูณ 3; T30 วัดจาก –5 ถึง –35 dB และประมาณค่าโดยคูณ 2 ในทางปฏิบัติ T20 และ T30 มักจะแม่นยำกว่าเนื่องจากหลีกเลี่ยงบริเวณสัญญาณรบกวนที่มีแอมพลิจูดต่ำมาก ทั้งสามควรให้ค่าที่ใกล้เคียงกันในสภาวะที่เหมาะสม

ค่า RT60 ที่ดีสำหรับห้องบรรยายคือเท่าใด?

สำหรับคำพูด ค่า RT60 ที่เหมาะสมที่สุดอยู่ในช่วง 0.4 ถึง 0.8 วินาที (ขึ้นอยู่กับขนาดห้องและมาตรฐานอะคูสติก) ห้องแสดงคอนเสิร์ตต้องการ 1.8–2.5 วินาทีสำหรับดนตรี ในขณะที่สตูดิโอบันทึกเสียงอาจต้องการ 0.2–0.5 วินาที ปรึกษามาตรฐานอะคูสติก (เช่น ISO 11957) สำหรับประเภทห้องและการใช้งานที่ต้องการของคุณ

ทำไม RT60 จึงแตกต่างกันไปตามความถี่?

วัสดุที่แตกต่างกันดูดซับความถี่ที่แตกต่างกัน วัสดุอ่อนนุ่ม (โฟม พรม) ดูดซับความถี่สูงได้มากกว่าความถี่ต่ำ ดังนั้น RT60 มักจะยาวกว่าที่ความถี่ต่ำ การวัด RT60 ที่ขึ้นกับความถี่ (ย่านอ็อกเทฟหรือหนึ่งในสามอ็อกเทฟ) จะแสดงพฤติกรรมนี้

ฉันจะวัด RT60 ได้อย่างแม่นยำได้อย่างไร?

ใช้เครื่องวัดระดับเสียงหรือเครื่องบันทึกเสียงที่ปรับเทียบแล้ว ปล่อยอิมพัลส์สเปกตรัมกว้าง (เสียงปรบมือ เสียงปืน หรือเสียงสีชมพู) และบันทึกการลดทอนในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ วัดในหลายตำแหน่งและย่านความถี่ เฉลี่ยผลลัพธ์ และปฏิบัติตามระเบียบวิธี ISO 3382 เพื่อให้มั่นใจถึงความสอดคล้องและความแม่นยำ

RT60 เพียงอย่างเดียวสามารถทำนายความชัดเจนของคำพูดได้หรือไม่?

RT60 เป็นปัจจัยหนึ่ง; ความชัดเจนของคำพูดขึ้นอยู่กับรูปทรงเรขาคณิตของห้อง ช่องว่างเวลาหน่วงเริ่มต้น อัตราส่วนช่วงต้นต่อช่วงท้าย และสัญญาณรบกวนพื้นหลัง ใช้ RT60 ร่วมกับเมตริกอื่น ๆ (ดัชนีความชัดเจน C50, คำจำกัดความ D50, เวลาการลดทอนเริ่มต้น EDT) เพื่อการประเมินที่สมบูรณ์

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Sabine, W. C. (1900). Collected Papers on Acoustics. Dover Publications.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Schroeder, M. R. (1965). New method of measuring reverberation time. Journal of the Acoustical Society of America, 37(6), 409–412.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  3. Eyring, C. F. (1930). Reverberation time in dead rooms. Journal of the Acoustical Society of America, 1(2), 217–241.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว