Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

แบบจำลองสภาพภูมิอากาศที่เชื่อมโยงมหาสมุทรและบรรยากาศ

ผู้เสนอ
Syukuro Manabe, Kirk Bryan, and others
ปี
1975
ประเภท
Coupled atmosphere-ocean climate system simulation
กลุ่มวิธี
Climate simulation and modeling

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

แบบจำลองสภาพภูมิอากาศที่เชื่อมโยงมหาสมุทรและบรรยากาศ (AOGCM) คือการจำลองสภาพภูมิอากาศที่ครอบคลุม ซึ่งเชื่อมโยงแบบจำลองการไหลเวียนทั่วไปแบบพลวัตของบรรยากาศและมหาสมุทรเข้าด้วยกัน โดยมีการแลกเปลี่ยนความร้อน โมเมนตัม และความชื้นอย่างชัดเจนที่ส่วนต่อประสาน พัฒนาโดย Manabe, Bryan และคณะ ในทศวรรษที่ 1970 แบบจำลองที่เชื่อมโยงกันมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการจำลองการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ การเปลี่ยนแปลงการไหลเวียนของมหาสมุทร และปฏิสัมพันธ์ระหว่างสภาพภูมิอากาศกับมหาสมุทรในช่วงเวลาตั้งแต่ทศวรรษจนถึงศตวรรษ

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

บรรยากาศและมหาสมุทรเชื่อมโยงกันอย่างใกล้ชิด: มหาสมุทรให้ความร้อนแก่บรรยากาศผ่านการปลดปล่อยความร้อน ลมในบรรยากาศขับเคลื่อนกระแสน้ำในมหาสมุทรและคลื่น การระเหยจากพื้นผิวมหาสมุทรจะส่งความชื้นไปยังบรรยากาศ ปริมาณน้ำฝนจะส่งน้ำจืดไปยังมหาสมุทร แบบจำลองที่เชื่อมโยงกันแสดงทั้งสองระบบพร้อมกัน โดยมีการแลกเปลี่ยนฟลักซ์ที่ส่วนต่อประสานระหว่างอากาศกับทะเล โดยการแก้สมการ Navier-Stokes สำหรับของไหลทั้งสองแบบซ้ำๆ ในแต่ละช่วงเวลา แบบจำลองที่เชื่อมโยงกันจะจับการป้อนกลับระหว่างการกักเก็บความร้อนในมหาสมุทรและการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิของบรรยากาศ สิ่งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการคาดการณ์สภาพภูมิอากาศที่สมจริง: ความเฉื่อยทางความร้อนของมหาสมุทรจะชะลอการร้อนขึ้น ในขณะที่การเปลี่ยนแปลงการไหลเวียนของมหาสมุทรจะกระจายความร้อนไปทั่วโลก

ประวัติศาสตร์

แบบจำลองที่เชื่อมโยงกันตัวแรกของ Manabe และคณะในปี 1975 เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ: มันจำลองบรรยากาศและมหาสมุทรไปพร้อมกัน ให้ความไวของสภาพภูมิอากาศที่สมจริงกว่า (~2°C ต่อการเพิ่มขึ้นของ CO2 สองเท่า) กว่าแบบจำลองเฉพาะบรรยากาศ ในทศวรรษที่ 1990 มีการพัฒนาแบบจำลองที่เชื่อมโยงกันอย่างก้าวกระโดด (AOGCM กลายเป็นคำมาตรฐาน) ในทศวรรษที่ 2000-2010 มีการกำหนดค่าความละเอียดสูงและแบบจำลองระบบโลกที่เพิ่มวงจรคาร์บอน การจำลองแบบกลุ่มที่ประสานงานกัน CMIP5 (2011) และ CMIP6 (2019) สำหรับ IPCC แบบจำลองที่เชื่อมโยงกันสมัยใหม่ทำงานที่ความละเอียดเชิงพื้นที่ประมาณ 100 กม.

ควรใช้เมื่อใด

ใช้แบบจำลองที่เชื่อมโยงกันสำหรับการคาดการณ์สภาพภูมิอากาศระยะยาวที่ความเฉื่อยทางความร้อนของมหาสมุทรมีความสำคัญ (ทศวรรษถึงศตวรรษ) สำหรับการศึกษาการเปลี่ยนแปลงการไหลเวียนของมหาสมุทร และสำหรับการทำความเข้าใจระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้น (การขยายตัวทางความร้อน + การป้อนกลับของการละลายของแผ่นน้ำแข็ง) สำหรับการจำลองเฉพาะบรรยากาศในช่วงเวลาสั้นๆ โดยใช้อุณหภูมิมหาสมุทรที่กำหนดไว้ล่วงหน้า ให้ใช้ GCM เฉพาะบรรยากาศแทน สำหรับกระบวนการในระดับชายฝั่งหรือแอ่ง ให้เชื่อมโยงกับแบบจำลองมหาสมุทรระดับภูมิภาค

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • มีค่าใช้จ่ายในการคำนวณสูงมาก การจำลองที่เชื่อมโยงกันต้องใช้เวลา CPU มากกว่าการจำลองเฉพาะบรรยากาศ 10-100 เท่า ทำให้ขนาดของกลุ่มและการจำแนกรายละเอียดมีจำกัด
  • การเร่งความเร็วของมหาสมุทรอาจใช้เวลาหลายศตวรรษในการรวมเข้าสู่ภาวะสมดุลเกือบจะคงที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมหาสมุทรลึก
  • ความไม่เสถียรของการเชื่อมโยง (เช่น การร้อนขึ้นอย่างรวดเร็วจากผลป้อนกลับของอัลบีโดน้ำแข็งในทะเล การพาความร้อนที่ไม่สมจริง) อาจทำให้เกิดความเอนเอียงเทียมที่ต้องมีการปรับแต่งอย่างระมัดระวัง
  • ความไม่แน่นอนเชิงโครงสร้างในการกำหนดพารามิเตอร์การแลกเปลี่ยนอากาศ-ทะเลและโครงร่างการผสมของมหาสมุทรส่งผลต่อการคาดการณ์ในทศวรรษ

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • แสดงการกักเก็บและปลดปล่อยความร้อนในมหาสมุทรอย่างสมจริง อธิบายการตอบสนองการร้อนขึ้นที่ล่าช้า ('ความหน่วงทางความร้อน') ที่สังเกตได้จากการสังเกตการณ์
  • จับปฏิสัมพันธ์ระหว่างสภาพภูมิอากาศกับมหาสมุทร เช่น การอ่อนกำลังของการไหลเวียนตามแนวเส้นศูนย์สูตรของมหาสมุทรแอตแลนติกภายใต้ภาวะโลกร้อน
  • ให้ฟิลด์ตัวแปรทั้งบรรยากาศและมหาสมุทรที่มีรายละเอียดเชิงพื้นที่ (อุณหภูมิ ความเค็ม กระแสน้ำ) ซึ่งจำเป็นสำหรับการประเมินผลกระทบ
  • ช่วยในการศึกษาโหมดความแปรปรวนของมหาสมุทร-บรรยากาศ (ENSO, NAO) ที่คาดการณ์ไปสู่อนาคตของสภาพภูมิอากาศ

การประยุกต์ใช้

  • การคาดการณ์การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ: การเชื่อมโยงบรรยากาศและมหาสมุทรเพื่อคาดการณ์การเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิ ปริมาณน้ำฝน และระดับน้ำทะเลจนถึงปี 2100 และหลังจากนั้น
  • การเปลี่ยนแปลงการไหลเวียนของมหาสมุทร: การจำลองการชะลอตัวที่อาจเกิดขึ้นของการไหลเวียนตามแนวเส้นศูนย์สูตรของมหาสมุทรแอตแลนติกภายใต้ภาวะโลกร้อน ซึ่งส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อสภาพภูมิอากาศในระดับภูมิภาค
  • การคาดการณ์ตามฤดูกาลและทศวรรษ: การเริ่มต้นแบบจำลองที่เชื่อมโยงกันด้วยสภาวะมหาสมุทรที่สังเกตได้ เพื่อคาดการณ์ความผิดปกติของสภาพภูมิอากาศล่วงหน้า 3-10 ปี สำหรับการวางแผนทรัพยากรน้ำและการเกษตร
  • การจำลองสภาพภูมิอากาศในอดีตและยุคดึกดำบรรพ์: การใช้แบบจำลองที่เชื่อมโยงกันซึ่งถูกบังคับด้วยเงื่อนไขขอบเขตสภาพภูมิอากาศในอดีต (ขนาดแผ่นน้ำแข็ง, CO2, แรงบังคับวงโคจร) เพื่อทำความเข้าใจสภาพภูมิอากาศในยุคน้ำแข็งสุดท้ายและช่วงกลางของยุคโฮโลซีน

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

มีการรวบรวมชุดข้อมูลจากการสังเกตการณ์อุณหภูมิมหาสมุทร ความเค็ม ความเค้นลม อุณหภูมิบรรยากาศ และน้ำแข็งในทะเล ผลิตภัณฑ์วิเคราะห์ใหม่ (เช่น ERA5, JRA-55) ให้การวิเคราะห์จากการสังเกตการณ์

2

เตรียมสภาวะเริ่มต้นของมหาสมุทรและบรรยากาศ ส่วนประกอบของบรรยากาศจะถูกเร่งความเร็วแยกต่างหากโดยใช้อุณหภูมิมหาสมุทรที่กำหนดไว้ล่วงหน้า มหาสมุทรจะถูกเร่งความเร็วแยกต่างหากโดยใช้แรงบังคับของบรรยากาศที่กำหนดไว้ล่วงหน้า (เรียกว่า 'การเร่งความเร็ว' หรือ 'การเริ่มต้น')

3

ระบบที่เชื่อมโยงกันจะถูกรวมไปข้างหน้า ในแต่ละช่วงเวลา บรรยากาศจะคำนวณฟลักซ์ (ความร้อน รังสี น้ำจืด) ที่ส่งไปยังมหาสมุทร มหาสมุทรจะคำนวณกระแสน้ำและปริมาณความร้อนที่ป้อนกลับไปยังบรรยากาศ

4

วงจรป้อนกลับทำงาน: บรรยากาศที่ร้อนขึ้นจะเพิ่มการระเหยและการให้ความร้อนพื้นผิวของมหาสมุทร การดูดซับความร้อนของมหาสมุทรจะลดการร้อนขึ้นของบรรยากาศชั่วคราว (ผลกระทบหน่วง) การอ่อนกำลังของการไหลเวียนของมหาสมุทร (เช่น การไหลเวียนตามแนวเส้นศูนย์สูตรของมหาสมุทรแอตแลนติก) จะเปลี่ยนแปลงการกระจายความร้อนในระดับภูมิภาค

5

ฟิลด์มหาสมุทรและบรรยากาศที่จำลองได้จะถูกตรวจสอบความถูกต้องกับข้อมูลจากการสังเกตการณ์ ความไวของสภาพภูมิอากาศ การตอบสนองชั่วคราว และผลกระทบในระดับภูมิภาคจะถูกดึงออกมาจากการจำลองแบบกลุ่ม

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การลอยของการเชื่อมโยง: แบบจำลองค่อยๆ ลอยห่างจากสภาพภูมิอากาศที่สังเกตได้เนื่องจากความเอนเอียงในรังสี เมฆ หรือการผสมของมหาสมุทร 'การลดลง' นี้ต้องได้รับการแก้ไขผ่าน 'การแก้ไขฟลักซ์' หรือการยอมรับความเอนเอียง
  • การตีความความไม่เห็นด้วยของกลุ่มว่าเป็นการแสดงถึงทักษะที่ต่ำ แบบจำลองที่เชื่อมโยงกันที่แตกต่างกันมีความเฉื่อยของมหาสมุทรและความแรงของการเชื่อมโยงที่แตกต่างกัน
  • การใช้การคาดการณ์ของแบบจำลองที่เชื่อมโยงกันสำหรับผลกระทบในระดับภูมิภาคโดยไม่มีการลดขนาดหรือการกำหนดพารามิเตอร์ย่อยกริด

คำถามที่พบบ่อย

'ความหน่วงทางความร้อน' คืออะไร และเหตุใดจึงมีความสำคัญ?

ความหน่วงทางความร้อนคือการร้อนขึ้นของบรรยากาศที่ล่าช้าเนื่องจากมหาสมุทรดูดซับความร้อน มหาสมุทรใช้เวลาหลายทศวรรษถึงหลายศตวรรษในการผสมความร้อนจากพื้นผิวลงสู่ส่วนลึก แม้ว่า CO2 ในบรรยากาศจะคงที่ในวันนี้ บรรยากาศก็จะยังคงร้อนขึ้นต่อไปอีก 1-2 ศตวรรษ เนื่องจากมหาสมุทรจะปล่อยความร้อนที่สะสมไว้ แบบจำลองที่เชื่อมโยงกันสามารถจับสิ่งนี้ได้ แบบจำลองเฉพาะบรรยากาศที่มี SST ที่กำหนดไว้ล่วงหน้าไม่สามารถทำได้

การจำลองแบบจำลองที่เชื่อมโยงกันใช้เวลานานเท่าใด?

การรวมแบบจำลองที่เชื่อมโยงกันตามปกติเป็นเวลา 150 ปี (1950-2100) ต้องใช้เวลา 1-10 ล้านชั่วโมง CPU บนเครื่องจักรสมัยใหม่ ขึ้นอยู่กับความละเอียดและฟิสิกส์ หากต้องการรันกลุ่ม 30 สมาชิก (สำหรับการวัดปริมาณความไม่แน่นอน) ให้คูณด้วย 30 นี่คือเหตุผลที่แบบจำลองที่เชื่อมโยงกันมักจะมีความละเอียดหยาบกว่า (100 กม.) กว่าแบบจำลองสภาพอากาศ (1-10 กม.)

การลอยของการเชื่อมโยงคืออะไร?

การลอยของการเชื่อมโยงคือการเบี่ยงเบนของสภาพภูมิอากาศของแบบจำลองที่เชื่อมโยงกันออกจากค่าที่สังเกตได้ทีละน้อยในช่วงหลายทศวรรษของการรวมเข้าด้วยกัน เกิดจากความไม่สมดุลเล็กน้อยในสภาวะเริ่มต้นของบรรยากาศหรือมหาสมุทรและความเอนเอียงของแบบจำลอง แบบจำลองอาจแสดงแนวโน้มการร้อนขึ้นเทียมหรือการเปลี่ยนแปลงของน้ำแข็งในทะเล การลอยเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ นักวิจัยจะแก้ไขปัญหานี้ ('การแก้ไขการลอย') หรือรายงานผลลัพธ์ที่สัมพันธ์กับการลอย

เหตุใดแบบจำลองที่เชื่อมโยงกันจึงแสดงการสูญเสียน้ำแข็งในทะเลเร็วกว่าที่สังเกตได้ในบางภูมิภาค?

แบบจำลองที่เชื่อมโยงกันมักจะประเมินปริมาณน้ำแข็งในทะเลในแถบอาร์กติกหรือแอนตาร์กติกต่ำเกินไปเนื่องจากความไม่แน่นอนในการผสมของมหาสมุทร การแสดงภาพเมฆ และความแรงของผลป้อนกลับของอัลบีโดน้ำแข็ง ความเอนเอียงในเมฆและรังสีก็มีส่วนเช่นกัน แบบจำลองรุ่นใหม่ (CMIP6) แสดงการแสดงภาพน้ำแข็งในทะเลที่ดีขึ้น แต่ยังคงแสดงความเอนเอียงในระดับภูมิภาค

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Manabe, S., Bryan, K., & Spelman, M. J. (1975). A global ocean-atmosphere climate model with seasonal variation for future studies of climate sensitivity. Journal of Physical Oceanography, 5(1), 3-29.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Knutti, R., & Sedláček, J. (2013). Robustness and uncertainties in the new CMIP5 climate model projections. Nature Climate Change, 3(4), 369-373.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว