จำนวนสัตว์ขั้นต่ำ
- ผู้เสนอ
- Theodore White
- ปี
- 1953
- ประเภท
- Faunal quantification method
- กลุ่มวิธี
- Zooarchaeology
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
จำนวนสัตว์ขั้นต่ำ (MNI) เป็นวิธีการทางโบราณคดีสัตว์วิทยาเชิงปริมาณที่ประมาณจำนวนสัตว์ขั้นต่ำที่ปรากฏในชุดกระดูกสัตว์ โดยพิจารณาจากความถี่ขององค์ประกอบโครงกระดูกที่ไม่ซ้ำกัน วิธีการนี้พัฒนาโดย Theodore White ในปี 1953 และเป็นหนึ่งในเทคนิคที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดในการวิเคราะห์ชุดกระดูกสัตว์จากแหล่งโบราณคดี วิธีการ MNI ช่วยให้นักโบราณคดีเข้าใจรูปแบบการล่าและการชำแหละ การตีความแนวทางการยังชีพ และการประเมินความหลากหลายของสัตว์ที่มนุษย์ในอดีตนำมาใช้ประโยชน์
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
เมื่อสัตว์ถูกล่าหรือบริโภคในแหล่งโบราณคดี กระดูกของพวกมันจะสะสมอยู่ในกองขยะหรือแหล่งสะสมอื่น ๆ บ่อยครั้งที่ส่วนของโครงกระดูกเพียงบางส่วนเท่านั้นที่ได้รับการอนุรักษ์ และกระดูกที่แตกหักจะนับได้ยาก การระบุองค์ประกอบโครงกระดูกที่พบได้บ่อยที่สุดสำหรับแต่ละชนิด (เช่น กระดูกต้นแขนขวา หรือขากรรไกรล่าง) และนับจำนวนองค์ประกอบเหล่านี้ที่มีอยู่ นักโบราณคดีสามารถกำหนดจำนวนสัตว์ขั้นต่ำที่ต้องมีอยู่เพื่อให้ครอบคลุมกระดูกทั้งหมดได้ ตัวอย่างเช่น หากพบกระดูกต้นแขนซ้ายของกวาง 10 ชิ้น แต่พบกระดูกต้นแขนขวาเพียง 3 ชิ้น แหล่งสะสมนั้นต้องมีกวางอย่างน้อย 10 ตัว เนื่องจากสัตว์แต่ละตัวมีกระดูกต้นแขนซ้ายเพียงชิ้นเดียว แต่มีกระดูกต้นแขนขวาเพียงชิ้นเดียว
ประวัติศาสตร์
วิธีการ MNI ถูกนำเสนอโดย Theodore White ในปี 1953 ในฐานะแนวทางที่เป็นมาตรฐานสำหรับการนับซากสัตว์ในชุดกระดูกทางโบราณคดี วิธีการของ White ตั้งอยู่บนหลักการที่ว่าองค์ประกอบโครงกระดูกที่พบมากที่สุดสำหรับแต่ละชนิดให้ค่าประมาณขั้นต่ำของจำนวนสัตว์ที่จำเป็นเพื่อให้ครอบคลุมชุดกระดูก ในช่วงทศวรรษที่ 1970 และ 1980 มีการพัฒนาและวิพากษ์วิจารณ์วิธีการนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านงานของ Donald Grayson และคนอื่น ๆ ซึ่งเน้นทั้งประโยชน์และข้อจำกัด ในช่วงทศวรรษที่ 1990-2000 มีการบูรณาการ MNI กับแนวทางการวัดปริมาณอื่น ๆ และการวิเคราะห์กระบวนการทางธรณีวิทยา ปัจจุบัน MNI ยังคงเป็นเครื่องมือมาตรฐานในโบราณคดีสัตว์วิทยา แม้ว่าจะมักใช้ร่วมกับ NISP และมาตรวัดอื่น ๆ
ควรใช้เมื่อใด
ใช้วิธีการ MNI กับชุดกระดูกจากแหล่งโบราณคดี เมื่อเป้าหมายคือการทำความเข้าใจความหลากหลายและความอุดมสมบูรณ์สัมพัทธ์ของสัตว์ที่ประชากรในอดีตนำมาใช้ประโยชน์ มีประโยชน์มากที่สุดเมื่อใช้กับแหล่งสะสมที่มีชั้นหินชัดเจนและมีความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมที่ชัดเจน เหมาะที่สุดสำหรับชุดกระดูกที่มีขนาดตัวอย่างที่เหมาะสม (โดยทั่วไปคือเศษกระดูกที่ระบุได้มากกว่า 100 ชิ้น) เพื่อลดข้อผิดพลาดจากการสุ่มตัวอย่าง สามารถใช้ร่วมกับวิธีการวัดปริมาณอื่น ๆ เช่น NISP (จำนวนตัวอย่างที่ระบุ) เพื่อมุมมองเสริมเกี่ยวกับความอุดมสมบูรณ์ของสัตว์
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- อาจประเมินจำนวนสัตว์จริงต่ำเกินไป หากซากสัตว์วัยเยาว์หรือยังไม่โตเต็มที่แสดงน้อยเกินไปเนื่องจากการสูญเสียจากกระบวนการทางธรณีวิทยา
- ผลลัพธ์ขึ้นอยู่กับการระบุชนิดที่ถูกต้อง ซึ่งอาจเป็นเรื่องยากสำหรับตัวอย่างที่แตกหักหรือตัวอย่างวัยเยาว์
- สันนิษฐานว่าองค์ประกอบโครงกระดูกแต่ละชิ้นมีความสำคัญเท่ากัน โดยไม่คำนึงถึงความแตกต่างของศักยภาพในการอนุรักษ์ระหว่างองค์ประกอบ
- ให้เพียงค่าประมาณขั้นต่ำ จำนวนสัตว์ที่บริโภคจริงอาจสูงกว่านี้มาก
- การรวม MNI จากแหล่งโบราณคดีหรือช่วงเวลาหลายแห่งเข้าด้วยกัน อาจบดบังความแปรปรวนขององค์ประกอบชุดกระดูก
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ให้วิธีการที่เป็นมาตรฐานและทำซ้ำได้สำหรับการวัดปริมาณความหลากหลายของสัตว์ในชุดกระดูก
- ไม่ขึ้นกับการแตกหักของโครงกระดูก ลดอคติต่อองค์ประกอบที่แข็งแรง
- ช่วยให้สามารถเปรียบเทียบชุดกระดูกระหว่างแหล่งโบราณคดี ช่วงเวลา และภูมิภาคต่าง ๆ ได้
- อำนวยความสะดวกในการตีความกลยุทธ์การยังชีพและการปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสัตว์
- สามารถนำไปใช้กับชุดกระดูกจากบริบททางวัฒนธรรมและสิ่งแวดล้อมที่หลากหลายได้
การประยุกต์ใช้
- การสร้างกลยุทธ์การล่าและการเลือกเหยื่อในอดีตที่แหล่งโบราณคดีสมัยพาลีโอลิทิกและเมโสลิทิก โดยการวิเคราะห์ MNI ของสัตว์ขนาดใหญ่และขนาดเล็ก
- การทำความเข้าใจการเลี้ยงสัตว์และการยังชีพด้วยปศุสัตว์ในแหล่งตั้งถิ่นฐานสมัยหินใหม่และยุคสำริด ผ่าน MNI ของสัตว์เลี้ยง
- การประเมินความหลากหลายของอาหารและความสามารถในการปรับตัวของประชากรนักล่า-ผู้เก็บของ โดยการเปรียบเทียบ MNI ของสัตว์หลากหลายชนิดในเขตสิ่งแวดล้อมต่าง ๆ
- การบันทึกการเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบของสัตว์ตามกาลเวลาที่แหล่งตั้งถิ่นฐานหลายช่วง เพื่อติดตามการเปลี่ยนแปลงในแนวทางการยังชีพ
- การประเมินความสัมพันธ์ทางโภชนาการและโครงสร้างระบบนิเวศในสภาพแวดล้อมโบราณ โดยการวิเคราะห์ MNI และความอุดมสมบูรณ์สัมพัทธ์ของสัตว์นักล่าและเหยื่อ
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
ขุดค้นและรวบรวมซากสัตว์ทั้งหมดจากบริบททางโบราณคดี บันทึกความสัมพันธ์ทางชั้นหิน การกระจายเชิงพื้นที่ และข้อมูลหน่วยขุดค้น รวมถึงกระดูกชิ้นเล็กและเศษกระดูกที่อาจถูกทิ้งไป
ล้างและทำความสะอาดตัวอย่างกระดูก คัดแยกและระบุชนิดกระดูกโดยใช้ชุดอ้างอิงโครงกระดูกเปรียบเทียบ แยกตัวอย่างตามองค์ประกอบทางกายวิภาคและด้าน (ซ้ายเทียบกับขวาสำหรับกระดูกคู่) บันทึกสภาพการอนุรักษ์ (การแตกหัก การเผา การปรับเปลี่ยนพื้นผิว)
สำหรับแต่ละชนิด ให้นับจำนวนองค์ประกอบโครงกระดูกแต่ละชิ้น สำหรับกระดูกคู่ (เช่น กระดูกต้นแขน หรือกระดูกต้นขา) ให้นับด้านซ้ายและด้านขวาแยกกัน รวมความถี่ขององค์ประกอบแต่ละประเภท ระบุองค์ประกอบที่พบมากที่สุดสำหรับแต่ละชนิด
กำหนดจำนวนสัตว์ขั้นต่ำสำหรับแต่ละชนิด โดยการระบุองค์ประกอบโครงกระดูกที่พบมากที่สุด จำนวนขององค์ประกอบนี้แสดงถึง MNI ตัวอย่างเช่น หากกระดูกขมับขวาเป็นองค์ประกอบที่พบมากที่สุดในชุดกระดูกสัตว์กินเนื้อที่มี 5 ชิ้น ดังนั้น MNI = 5 สำหรับชนิดนั้น
ใช้ค่า MNI เพื่อประเมินความหลากหลายของชนิดในชุดกระดูก เปรียบเทียบความสำคัญสัมพัทธ์ของสัตว์ต่าง ๆ ในแหล่งโบราณคดีหรือช่วงเวลาต่าง ๆ และอนุมานแนวทางการยังชีพและรูปแบบการจัดหาทรัพยากร คำนวณดัชนีองค์ประกอบอาหารและประมาณน้ำหนักเนื้อ ตีความข้อมูลโบราณคดีสัตว์วิทยาในบริบททางวัฒนธรรมและนิเวศวิทยา
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การใช้ MNI เป็นมาตรวัดเพียงอย่างเดียวของความอุดมสมบูรณ์ของสัตว์ โดยไม่พิจารณา NISP หรือวิธีการวัดปริมาณอื่น ๆ นำไปสู่การตีความที่ลำเอียง
- การไม่แยกองค์ประกอบคู่ (ซ้ายเทียบกับขวา) อย่างระมัดระวัง ส่งผลให้ค่า MNI สูงเกินจริงโดยไม่ตั้งใจ
- การรวมตัวอย่างที่ซ้ำกันหรือตัวอย่างที่ต่อกันได้ในการนับ ทำให้ค่า MNI สูงเกินจริง
- การใช้เกณฑ์การระบุชนิดในระดับชนิดอย่างไม่สอดคล้องกันทั่วทั้งชุดกระดูก ทำให้เกิดข้อผิดพลาดที่เป็นระบบในการนับองค์ประกอบ
คำถามที่พบบ่อย
เหตุใดการนับองค์ประกอบคู่ (ซ้ายเทียบกับขวา) จึงมีความสำคัญในการคำนวณ MNI?
กระดูกคู่ เช่น กระดูกต้นแขน กระดูกต้นขา และกระดูกขมับ ปรากฏสองครั้งต่อสัตว์หนึ่งตัว (ข้างซ้ายหนึ่งข้าง ข้างขวาหนึ่งข้าง) หากนำกระดูกซ้ายและขวามานับรวมกันโดยไม่แยก จะทำให้จำนวนที่ได้สูงเกินจริงโดยไม่ตั้งใจ ตัวอย่างเช่น กระดูกต้นแขนซ้าย 10 ชิ้น และกระดูกต้นแขนขวา 2 ชิ้น บ่งชี้ว่ามีสัตว์อย่างน้อย 10 ตัว (เนื่องจากต้องมีด้านซ้ายอย่างน้อย 10 ด้าน) การไม่คำนึงถึงการเป็นคู่กันอาจส่งผลให้ค่า MNI สูงเกินจริงอย่างไม่มีเหตุผล
กระบวนการทางธรณีวิทยา (การล่าของสัตว์อื่น การผุกร่อน การเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยา) ส่งผลต่อองค์ประกอบโครงกระดูกแตกต่างกันไป กระดูกบางชิ้นมีความทนทานมากกว่าและมีแนวโน้มที่จะอยู่รอดได้มากกว่า บางชิ้นเปราะบางและสูญเสียไปบ่อยครั้ง หากองค์ประกอบบางอย่างถูกทำลายโดยกระบวนการทางธรณีวิทยาเป็นพิเศษ ชุดกระดูกจะแสดงความถี่ขององค์ประกอบนั้นน้อยเกินไป นำไปสู่การประเมิน MNI ต่ำเกินไป ในทางตรงกันข้าม หากมนุษย์เลือกทิ้งองค์ประกอบบางอย่าง การไม่มีอยู่ของมันอาจไม่สะท้อนถึงการขาดแคลนสัตว์จริง
NISP (จำนวนตัวอย่างที่ระบุ) คือการนับจำนวนเศษกระดูกที่ระบุได้ทั้งหมด โดยไม่คำนึงถึงองค์ประกอบที่แสดงถึง MNI ใช้เฉพาะองค์ประกอบที่พบมากที่สุด ซึ่งแก้ไขปัญหาการแตกหัก NISP คำนวณได้ง่ายกว่า แต่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากรูปแบบการแตกหัก MNI มีความแข็งแกร่งมากกว่า แต่ใช้เวลานานกว่าและต้องมีความรู้ทางกายวิภาคอย่างรอบคอบ ตามหลักการแล้ว ควรรายงานทั้งสองมาตรวัดร่วมกันเพื่อให้เห็นภาพรวมของชุดกระดูกสัตว์ที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้น
ทางเทคนิคแล้วใช่ แต่ต้องใช้ความระมัดระวัง ตัวอย่างขนาดเล็กมาก (น้อยกว่า 50 ตัวอย่างที่ระบุ) อาจมีความหลากหลายไม่เพียงพอที่จะให้ค่าประมาณ MNI ที่เชื่อถือได้ ข้อผิดพลาดจากการสุ่มตัวอย่างจะมีขนาดใหญ่เมื่อเทียบกับค่าจริง มักจะดีกว่าที่จะรายงาน NISP หรือวิธีการวัดปริมาณอื่น ๆ สำหรับตัวอย่างขนาดเล็ก และสงวนการคำนวณ MNI ไว้สำหรับชุดกระดูกที่ใหญ่และแข็งแกร่งกว่า (มากกว่า 200 ตัวอย่างที่ระบุ)
โดยทั่วไป กระดูกของสัตว์วัยเยาว์จะเปราะบางกว่ากระดูกของสัตว์โตเต็มวัย และอาจแสดงน้อยเกินไปในชุดกระดูกเนื่องจากการสูญเสียจากกระบวนการทางธรณีวิทยา นักวิเคราะห์บางคนแยกการนับ MNI ของสัตว์วัยเยาว์และสัตว์โตเต็มวัย โดยตระหนักว่า MNI ของสัตว์วัยเยาว์อาจถูกประเมินต่ำเกินไป อีกทางเลือกหนึ่ง สามารถตรวจสอบการกระจายตามขนาดเพื่อประเมินว่าสัตว์วัยเยาว์มีน้อยจริง ๆ ในชุดกระดูก หรือเพียงแค่ได้รับการอนุรักษ์น้อยเกินไป ตัวบ่งชี้การเจริญเต็มที่ของโครงกระดูก เช่น การเชื่อมติดของกระดูกและการงอกของฟัน ช่วยแยกแยะกลุ่มอายุได้
Can MNI be calculated for very small samples of bone?
Technically yes, but with caution. Very small samples (< 50 identified specimens) may have insufficient diversity to produce reliable MNI estimates. Sampling error becomes large relative to actual values. It is often better to report NISP or other quantification methods for small samples and reserve MNI calculations for larger, more robust assemblages (> 200 identified specimens).
How are juvenile or immature animals accounted for in MNI calculations?
Juvenile bones are typically more fragile than adult bones and may be under-represented in assemblages due to taphonomic loss. Some analysts separate juvenile and adult MNI counts, recognizing that the juvenile MNI may be underestimated. Alternatively, size-grade distributions can be examined to assess whether juveniles are genuinely scarce in the assemblage or simply under-preserved. Skeletal maturity indicators such as bone fusion and tooth eruption help distinguish age classes.
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
White, T. E. (1953). A method of calculating the dietary percentages of various food animals utilized by aboriginal peoples. American Antiquity, 19(4), 396-398.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วGrayson, D. K. (1984). Quantitative Zooarchaeology. Academic Press.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วLyman, R. L. (1994). Vertebrate Taphonomy. Cambridge University Press.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว