Hunt and Hess Grading Scale
- ผู้เสนอ
- William E. Hunt and Robert M. Hess
- ปี
- 1968
- ประเภท
- Clinician-rated
- กลุ่มวิธี
- Subarachnoid hemorrhage severity and prognosis
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
มาตรวัด Hunt and Hess เป็นระบบการให้คะแนนทางคลินิกที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดในการประเมินความรุนแรงและพยากรณ์โรคของภาวะเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นนอก (subarachnoid hemorrhage - SAH) ที่เกิดจากหลอดเลือดแดงในสมองโป่งพองแตก พัฒนาโดยศัลยแพทย์ระบบประสาท William Hunt และ Robert Hess ในปี 1968 มาตรวัดแบบเรียงลำดับ 5 ระดับนี้ใช้วัดระดับความรู้สึกตัวและการมีอยู่ของความผิดปกติทางระบบประสาทเฉพาะที่ คะแนน Hunt-Hess ณ เวลาแรกรับเป็นตัวทำนายที่แข็งแกร่งที่สุดของการเสียชีวิตภายใน 30 วันและผลลัพธ์การทำงาน และเป็นแนวทางในการพิจารณาความเร่งด่วนของการผ่าตัดระบบประสาท
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
ภาวะเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นนอกจากหลอดเลือดแดงโป่งพองแตก ทำให้เกิดเลือดออกเฉียบพลันในช่องน้ำหล่อเลี้ยงสมองไขสันหลัง ส่งผลให้ความดันในกะโหลกศีรษะเพิ่มขึ้น การระคายเคืองของเยื่อหุ้มสมอง (ปวดศีรษะ คอแข็ง ตาไวต่อแสง) และความผิดปกติทางระบบประสาทเฉพาะที่ตามขนาดและตำแหน่งของก้อนเลือด ผู้ป่วยที่มีอาการปวดศีรษะเล็กน้อยและระดับความรู้สึกตัวปกติ (Grade I-II) มีเลือดออกน้อยและความเสี่ยงในการผ่าตัดต่ำ ผู้ป่วยที่มาด้วยอาการโคม่าหรือมีท่าทางแบบ decerebrate (Grade IV-V) มีเลือดออกปริมาณมาก สมองบาดเจ็บรุนแรง และอัตราการเสียชีวิตสูงโดยไม่คำนึงถึงการผ่าตัด มาตรวัด Hunt-Hess สังเคราะห์อาการทางคลินิกให้อยู่ในระดับการเรียงลำดับเดียวที่สัมพันธ์อย่างมากกับขนาดของหลอดเลือดแดงโป่งพอง ความเสี่ยงเลือดออกซ้ำ การพัฒนาภาวะหลอดเลือดสมองตีบ และการพยากรณ์โรค ใช้กันทั่วโลกโดยศัลยแพทย์ระบบประสาทเพื่อจัดลำดับความสำคัญของการวางแผนห้องผ่าตัดและให้คำปรึกษาครอบครัวเกี่ยวกับผลลัพธ์ที่คาดหวัง
ประวัติศาสตร์
Hunt และ Hess ได้ตีพิมพ์มาตรวัดการให้คะแนนของพวกเขาในปี 1968 ในวารสาร Journal of Neurosurgery โดยอิงจากผลการผ่าตัดในผู้ป่วยหลอดเลือดแดงโป่งพอง 208 ราย ระบบ 5 ระดับมีความแม่นยำอย่างน่าทึ่ง: ผู้ป่วย Grade I-II มีผลลัพธ์ที่ดีเยี่ยมจากการผ่าตัด Grade III-IV แสดงผลลัพธ์ที่แย่ลงตามลำดับ Grade V มีอัตราการเสียชีวิตเกือบ 100% มาตรวัดนี้ได้รับการยอมรับจากศัลยแพทย์ระบบประสาททั่วโลกเนื่องจากความเรียบง่ายและความถูกต้องในการพยากรณ์โรค ในปี 2003 สมาพันธ์ประสาทวิทยาแห่งโลก (World Federation of Neurosurgical Societies - WFNS) ได้ตีพิมพ์มาตรวัดทางเลือกที่รวม Glasgow Coma Scale และความผิดปกติเฉพาะที่อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น อย่างไรก็ตาม Hunt-Hess ยังคงเป็นที่นิยมในหลายศูนย์เนื่องจากความคุ้นเคยและข้อมูลทางประวัติศาสตร์จำนวนมาก การจัดการ SAH ในปัจจุบัน (การปิดหลอดเลือดแดงโป่งพองแต่เนิ่นๆ การป้องกันหลอดเลือดสมองตีบด้วย nimodipine การใช้ endovascular coiling) ได้ปรับปรุงผลลัพธ์ในทุกระดับคะแนน แต่ Hunt-Hess ยังคงเป็นมาตรวัดการพยากรณ์โรคและความรุนแรงที่เป็นมาตรฐาน
ควรใช้เมื่อใด
การประเมินภาคบังคับสำหรับผู้ป่วยทุกรายที่มีภาวะเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นนอกที่ได้รับการยืนยัน ณ เวลาแรกรับ และประเมินซ้ำหากอาการทางคลินิกแย่ลง (สงสัยเลือดออกซ้ำ การพัฒนาของหลอดเลือดสมองตีบ) คะแนน Hunt-Hess เป็นแนวทางสำหรับ: (1) การตัดสินใจของศัลยแพทย์ระบบประสาท (เมื่อใดควรเสนอ/แนะนำการผ่าตัด เวลาของการแทรกแซง) (2) การให้คำปรึกษาครอบครัวเกี่ยวกับผลการพยากรณ์โรคและความคาดหวังของผลลัพธ์ (3) การจัดสรรทรัพยากร (ระดับการดูแลใน ICU สถานบำบัดฟื้นฟูเทียบกับการดูแลแบบประคับประคอง) (4) การแบ่งกลุ่มในการวิจัยในการทดลองทางคลินิกที่เปรียบเทียบกลยุทธ์การจัดการ SAH ไม่ได้ใช้สำหรับการวินิจฉัยแยกโรคเบื้องต้น (CT/LP ยืนยันการวินิจฉัย SAH) คะแนนจะถูกกำหนดหลังจากยืนยัน SAH แล้ว ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในอเมริกาเหนือ ยุโรป และทั่วโลกในฐานะมาตรวัดความรุนแรงมาตรฐานของ SAH
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- มาตรวัดแบบเรียงลำดับที่ไม่มีคุณสมบัติช่วงห่าง: ความแตกต่างระหว่าง Grade I และ II อาจไม่แสดงถึงความแตกต่างของความรุนแรงที่เท่ากันกับ Grade III และ IV ความสัมพันธ์ที่ไม่เป็นเชิงเส้นกับความรุนแรงของผลลัพธ์
- การประเมิน 'ง่วง' เทียบกับ 'ซึม' เทียบกับ 'โคม่า' ที่เป็นอัตนัย มีความแปรปรวนระหว่างผู้ประเมิน มาตรวัดโคม่าที่เป็นมาตรฐาน (Glasgow Coma Scale) อาจมีความเที่ยงตรงมากกว่า แต่ไม่ใช่มาตรฐานในวรรณกรรม SAH
- ไม่รวมความรุนแรงจากการถ่ายภาพ (ปริมาณเลือดใน CT, เลือดออกในโพรงสมอง, สมองบวม, ขนาด/ตำแหน่งของหลอดเลือดแดงโป่งพอง) ซึ่งทราบกันดีว่าทำนายผลลัพธ์ได้อย่างอิสระ การถ่ายภาพเพียงอย่างเดียวอาจทำนายการพยากรณ์โรคได้ดีกว่าในบางกรณี
- จำกัดอยู่เพียงการประเมินทางคลินิก ณ จุดเวลาเดียว ไม่ได้ติดตามการแย่ลงหรือการดีขึ้นในช่วง 48 ชั่วโมงแรก (อัตราเลือดออกซ้ำสูงถึง 15% ภายใน 24 ชั่วโมง) การประเมินตามลำดับมีความสำคัญมากกว่าคะแนนแรกรับเพียงครั้งเดียว
- ผู้ป่วยที่มีคะแนนแย่ (IV-V) ที่มีการพยากรณ์โรคย่ำแย่ก่อให้เกิดภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกทางจริยธรรม: มาตรวัดให้การทำนายการเสียชีวิต แต่ไม่ได้เป็นแนวทางในการพูดคุยกับครอบครัวเกี่ยวกับสถานะการตัดสินใจ (code status) เป้าหมายการดูแล หรือจริยธรรมของการแทรกแซงอย่างเข้มข้นในกรณีที่สิ้นหวัง
- องค์ประกอบที่เป็นอัตนัย (การมีอยู่/ความรุนแรงของความผิดปกติเฉพาะที่) สร้างความเป็นไปได้ที่จะเกิดความเอนเอียงในการกำหนดระดับคะแนน ไม่มีระบบการให้คะแนนทางระบบประสาทโดยละเอียดที่เป็นมาตรฐานภายใน Hunt-Hess (ต่างจาก NIHSS ในโรคหลอดเลือดสมอง)
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- มาตรวัดแบบเรียงลำดับ 5 ระดับที่ง่าย ซึ่งต้องการเพียงการตรวจทางคลินิก ณ ข้างเตียงผู้ป่วย ไม่ต้องใช้อุปกรณ์หรือการทดสอบในห้องปฏิบัติการ
- พัฒนาขึ้นในปี 1968 และได้รับการตรวจสอบตลอดหลายทศวรรษด้วยข้อมูลผลลัพธ์จำนวนมาก เกณฑ์การเสียชีวิต 30 วันและผลลัพธ์การทำงานได้รับการกำหนดไว้อย่างดีในกลุ่มผู้ป่วยและภูมิภาคต่างๆ
- ความถูกต้องในการพยากรณ์โรคที่แข็งแกร่ง: คะแนน Hunt-Hess ณ เวลาแรกรับเป็นตัวทำนายการเสียชีวิตและผลลัพธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดเพียงอย่างเดียว (มีความสามารถในการจำแนกที่ดีกว่าปริมาณเลือดใน CT หรือมาตรวัด WFNS ในบางกลุ่ม)
- สามารถนำไปปฏิบัติในการตัดสินใจทางคลินิก: แยกผู้ป่วยที่มีคะแนนดี (การผ่าตัดตามแผน) ออกจากผู้ป่วยที่มีคะแนนแย่ (การพยากรณ์โรคจำกัด ปรึกษาครอบครัว) เป็นแนวทางในการพิจารณาความเร่งด่วนของการแทรกแซง
- การยอมรับทั่วโลกช่วยให้สามารถเปรียบเทียบผลลัพธ์ SAH ระหว่างประเทศและการลงทะเบียนในการทดลองหลายศูนย์พร้อมการแบ่งกลุ่มความรุนแรงที่เป็นมาตรฐาน
- รวมทั้งระดับความรู้สึกตัวและความผิดปกติทางระบบประสาทเฉพาะที่ จับความรุนแรงเฉียบพลันที่ครอบคลุม
การประยุกต์ใช้
- การคัดกรองศัลยกรรมระบบประสาทและการวางแผนการผ่าตัด: คะแนน Hunt-Hess ณ เวลาแรกรับกำหนดเวลาในการซ่อมแซมหลอดเลือดแดงโป่งพอง (Grade I-II: ตามแผนภายใน 48-72 ชั่วโมง; Grade III: เร่งด่วนภายใน 24 ชั่วโมง; Grade IV-V: ฉุกเฉินหากเสนอให้ทำ) ผู้ป่วยที่มีคะแนนดีจะได้รับการตรวจหลอดเลือดก่อนผ่าตัดตามปกติและการปรับปรุงการดมยาสลบ ผู้ป่วยที่มีคะแนนแย่จะได้รับการประเมินความเหมาะสมในการผ่าตัดโดยการปรึกษาระหว่างศัลยแพทย์ระบบประสาทกับครอบครัว
- การทำนายผลลัพธ์และการให้คำปรึกษาครอบครัว: คะแนน Hunt-Hess ช่วยให้สามารถพยากรณ์โรคเชิงปริมาณได้: ครอบครัวของผู้ป่วย Grade I-II ได้รับคำปรึกษาว่ามีโอกาสเกิดผลลัพธ์ที่ดี 80-90% จากการผ่าตัด ผู้ป่วย Grade IV-V ได้รับคำปรึกษาว่ามีโอกาสน้อยกว่า 20-30% ที่จะมีผลลัพธ์การทำงานได้เอง และมีความเสี่ยงสูงที่จะเสียชีวิต ช่วยให้สามารถตัดสินใจอย่างมีข้อมูลเกี่ยวกับการแทรกแซงอย่างเข้มข้นเทียบกับการดูแลที่เน้นความสบาย
- การแบ่งกลุ่มในการทดลองทางคลินิก: การทดลอง SAH หลายศูนย์จะแบ่งกลุ่มผู้เข้าร่วมตามคะแนน Hunt-Hess เพื่อให้แน่ใจว่ามีการจัดสรรการรักษาที่สมดุล การวิเคราะห์กลุ่มย่อยตามคะแนนจะระบุการตอบสนองต่อการรักษาที่แตกต่างกัน
- การปรับปรุงคุณภาพและการติดตามผลลัพธ์: โรงพยาบาลจะติดตามอัตราการเสียชีวิต 30 วันตามคะแนน Hunt-Hess การเบี่ยงเบนจากอัตราการเสียชีวิตที่คาดหวังบ่งชี้ถึงปัญหาด้านคุณภาพ (การผ่าตัดล่าช้า การดูแลใน ICU ไม่เพียงพอ อัตราเลือดออกซ้ำสูง) กระตุ้นให้เกิดการปรับปรุงกระบวนการ
- การพิจารณาประกันและการทุพพลภาพ: คะแนน Hunt-Hess บันทึกความรุนแรง ณ เวลาแรกรับสำหรับการบันทึกเคลมทุพพลภาพและการกำหนดสถานที่พักฟื้น (การฟื้นฟูเฉียบพลัน เทียบกับสถานพยาบาลที่มีทักษะ เทียบกับการดูแลแบบประคับประคอง)
- การศึกษาธรรมชาติของโรคและการสร้างแบบจำลองการพยากรณ์โรค: แบบจำลองพหุคูณที่รวมคะแนน Hunt-Hess, ผลการตรวจ CT, ลักษณะของหลอดเลือดแดงโป่งพอง และตัวแปรการรักษา ระบุปัจจัยการพยากรณ์โรคที่เป็นอิสระ และให้ข้อมูลแก่อัลกอริทึมการทำนายผลลัพธ์
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
ศัลยแพทย์ระบบประสาทหรือนักประสาทวิทยาประเมินผู้ป่วยทางคลินิก โดยทั่วไปภายใน 24-48 ชั่วโมงหลังจากการยืนยันภาวะ SAH (ผ่านการตรวจ CT สมองโดยไม่ฉีดสารทึบรังสี หรือการเจาะน้ำไขสันหลังที่พบเลือด) ผู้ตรวจจะประเมิน: (1) ระดับความรู้สึกตัว: รู้สึกตัว/รู้ทิศทาง ตรงกันข้ามกับ ง่วง/สับสน ตรงกันข้ามกับ ซึม/โคม่า (2) การมีอยู่ของความผิดปกติทางระบบประสาทเฉพาะที่: กล้ามเนื้ออ่อนแรง (hemiparesis, hemiplegia) ความผิดปกติของการพูด ความผิดปกติของรูม่านตา หรือสัญญาณบ่งชี้เฉพาะที่อื่น ๆ (3) การมีอยู่ของสัญญาณทั่วไปของความดันในกะโหลกศีรษะที่เพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง: ท่าทางแบบ decerebrate หรือ decorticate, แข็งเกร็ง การจัดประเภทเป็น Grade I-V ตามผลการตรวจที่แย่ที่สุด (ผลการตรวจเพียงอย่างเดียวเป็นตัวกำหนดระดับคะแนน) ผู้ตรวจอาจบันทึกตำแหน่งของหลอดเลือดแดงโป่งพอง ผลการตรวจ CT เบื้องต้น (ปริมาณเลือดในช่องเยื่อหุ้มสมองชั้นนอก เลือดออกในโพรงสมอง สมองบวม) และสถานะเลือดออกซ้ำหรือภาวะหลอดเลือดสมองตีบ แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะไม่ได้ส่งผลต่อคะแนน Hunt-Hess เองก็ตาม
สูตร
Clinical assessment performed by neurosurgeon or neurologist within 24-48 hours of subarachnoid hemorrhage (SAH) diagnosis. Examiner evaluates patient consciousness level (alert, drowsy, confused, stuporous, comatose), presence of focal neurological deficits (motor weakness, speech abnormality), and presence of vasospasm symptoms (headache, nuchal rigidity, photophobia, focal neurological signs beyond initial bleed). Classification into five grades based on clinical presentation. No special equipment required; based on neurological examination alone.
การจัดประเภทแบบเรียงลำดับเป็น 5 ระดับ: Grade I = ไม่มีอาการหรือปวดศีรษะเล็กน้อย คอแข็งเล็กน้อย Grade II = ปวดศีรษะปานกลางถึงรุนแรง โดยมีหรือไม่มีอาการคอแข็ง ไม่มีอาการผิดปกติเฉพาะที่ Grade III = ง่วง สับสน หรือมีความผิดปกติทางระบบประสาทเฉพาะที่เล็กน้อย (เช่น hemiparesis เล็กน้อย) Grade IV = ซึม หรือ hemiparesis ท่าทางแบบ decorticate หรือ decerebrate ระยะเริ่มต้น สัญญาณของภาวะโคม่าที่เป็นไปได้ Grade V = โคม่าลึก ท่าทางแบบ decerebrate หรือ decorticate ลักษณะท่าทางใกล้ตาย ไม่มีคะแนนย่อย กำหนดคะแนนเดียวต่อผู้ป่วย การกำหนดระดับคะแนนขึ้นอยู่กับอาการทางคลินิก ณ เวลาที่ประเมิน อาจมีการปรับเพิ่มหากอาการทางคลินิกแย่ลง
สูตร
Ordinal scale, Grade I through Grade V (5-point scale). Grade I: asymptomatic or minimal headache, slight nuchal rigidity. Grade II: moderate-to-severe headache, nuchal rigidity, no focal neurological deficit. Grade III: drowsiness, confusion, or mild focal neurological deficit. Grade IV: stupor with hemiparesis, decerebrate posturing, or early decorticate rigidity. Grade V: deep coma, decerebrate/decorticate rigidity, moribund appearance.
คะแนน Hunt-Hess กำหนดการพยากรณ์โรคทางคลินิกและความเร่งด่วนของการผ่าตัดระบบประสาท คะแนนดี (I-II) = ระดับความรู้สึกตัวปกติ ไม่มีอาการผิดปกติเฉพาะที่/เล็กน้อย = อัตราการเสียชีวิตจากการผ่าตัด 5-10% 80-90% มีผลลัพธ์ที่ดี (การทำงานได้เองเมื่อออกจากโรงพยาบาลหรือใน 3 เดือน) การผ่าตัดมักเป็นไปตามแผนภายใน 48-72 ชั่วโมง (อนุญาตให้ปรับปรุงการดมยาสลบ การตรวจหลอดเลือด และการวางแผนก่อนผ่าตัด) คะแนนปานกลาง (III) = ง่วง/สับสน หรือมีความผิดปกติทางระบบประสาทเฉพาะที่เล็กน้อย = อัตราการเสียชีวิตจากการผ่าตัด 10-15% ผลลัพธ์ที่ดี 60-70% พิจารณาการผ่าตัดเร่งด่วนภายใน 24 ชั่วโมง คะแนนแย่ (IV-V) = ซึม/โคม่า ร่วมกับความผิดปกติเฉพาะที่ = อัตราการเสียชีวิตจากการผ่าตัด 40-80% โดยไม่คำนึงถึงการผ่าตัด ผลลัพธ์ที่ดี <30% พิจารณาการผ่าตัดช่วยชีวิต แต่การพยากรณ์โรคย่ำแย่ ให้คำปรึกษาครอบครัวเกี่ยวกับผลลัพธ์ที่คาดหวังที่ย่ำแย่ การแย่ลงจาก Grade I เป็น II-III ระหว่างการรักษาในโรงพยาบาล (เลือดออกซ้ำหรือหลอดเลือดสมองตีบ) กระตุ้นให้ทำการตรวจภาพซ้ำอย่างเร่งด่วนและอาจต้องผ่าตัดปิดหลอดเลือดแดงโป่งพองอย่างเร่งด่วน
สูตร
Hunt-Hess grade strongly predicts 30-day mortality and functional outcome after SAH. Grade I: ~5-10% mortality, 80-90% favorable outcome. Grade II: ~5-10% mortality, 80-85% favorable outcome. Grade III: ~10-15% mortality, 60-70% favorable outcome. Grade IV: 40-60% mortality, <30% favorable outcome. Grade V: >80% mortality, <5% favorable outcome. Grades I-II considered good clinical grade; III considered intermediate; IV-V poor clinical grade. Grade on admission and clinical deterioration (upgrade) strongly predict need for urgent neurosurgical intervention.
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การกำหนดคะแนน Hunt-Hess ในช่วงการช่วยชีวิตเฉียบพลัน (น้อยกว่า 6 ชั่วโมง) ก่อนที่ผู้ป่วยจะคงที่ การง่วงนอนในระยะแรกอาจสะท้อนถึงความดันในกะโหลกศีรษะที่เพิ่มขึ้นเฉียบพลัน การได้รับยาระงับประสาทจากการช่วยชีวิต หรือการดมยาสลบ แทนที่จะเป็นความรุนแรงของ SAH ตั้งต้น ควรจะกำหนดคะแนนหลังจากผู้ป่วยคงที่และยาหมดฤทธิ์ (หรือเมื่อมีการบันทึกการได้รับยาระงับประสาท)
- ความสับสนระหว่างคะแนน Hunt-Hess กับมาตรวัด WFNS (ระบบการให้คะแนนที่คล้ายกันแต่แตกต่างกัน) WFNS รวมรายละเอียดความผิดปกติของการเคลื่อนไหวและสัญญาณเฉพาะที่อย่างชัดเจนกว่า ยืนยันว่ามาตรวัดใดถูกใช้ในการตีพิมพ์งานวิจัย
- การตีความคะแนน Grade IV-V ว่าสิ้นหวังเกินไป ผู้ป่วย Grade IV-V บางรายรอดชีวิตและฟื้นฟูการทำงานได้ด้วยการผ่าตัดระบบประสาทอย่างเข้มข้นและการดูแลใน ICU คะแนนทำนายผลลัพธ์ในระดับประชากร แต่ความแปรปรวนของแต่ละบุคคลมีมาก หลีกเลี่ยงการกล่าวอ้างที่ตายตัวกับครอบครัว
- การไม่ประเมิน Hunt-Hess ซ้ำหลังจากการแย่ลงเนื่องจากเลือดออกซ้ำหรือหลอดเลือดสมองตีบ การเปลี่ยนแปลงทางคลินิกเฉียบพลันอาจทำให้คะแนนเพิ่มขึ้น ซึ่งเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจในการจัดการ (การผ่าตัดฉุกเฉินเทียบกับการดูแลเพื่อความสบาย)
- การใช้คะแนน Hunt-Hess ที่กำหนด ณ โรงพยาบาลที่ส่งต่อโดยไม่ได้ประเมินซ้ำ คะแนนอาจแตกต่างกันไปตามผู้ประเมินและสถานะทางคลินิกที่เปลี่ยนแปลงระหว่างการส่งต่อ ศัลยแพทย์ระบบประสาทควรเป็นผู้กำหนดคะแนนที่สถาบันที่รับผู้ป่วยด้วยตนเอง
- การอ้างผลลัพธ์ที่ย่ำแย่ทั้งหมดว่าเป็นเพราะคะแนน Hunt-Hess โดยไม่ได้พิจารณาตัวแปรการรักษา (การผ่าตัดเร็วเทียบกับล่าช้า การจัดการหลอดเลือดสมองตีบ ระเบียบปฏิบัติของ ICU) คะแนนทำนายการพยากรณ์โรคพื้นฐาน แต่ผลลัพธ์แปรผันตามการรักษา
คำถามที่พบบ่อย
ความแตกต่างระหว่างมาตรวัด Hunt-Hess และ WFNS คืออะไร?
ทั้งสองมาตรวัดความรุนแรงของ SAH แต่ใช้เกณฑ์ต่างกัน Hunt-Hess ใช้ระดับความรู้สึกตัว (รู้สึกตัว/ง่วง/โคม่า) และการมีอยู่ของความผิดปกติเฉพาะที่ในมาตรวัด 5 ระดับ WFNS ใช้ Glasgow Coma Scale (GCS) และการมีอยู่ของความผิดปกติของการเคลื่อนไหวในเกณฑ์ ทำให้ได้คะแนน 5 ระดับที่คล้ายกัน WFNS มีความเที่ยงตรงมากกว่า (GCS ที่บันทึกไว้) แต่ซับซ้อนกว่า Hunt-Hess ง่ายกว่าและใช้กันอย่างแพร่หลายในอดีต การศึกษาแสดงให้เห็นความแตกต่างเล็กน้อยในความแม่นยำในการพยากรณ์โรค (r=0.7-0.8 ระหว่างมาตรวัด) ผลลัพธ์คล้ายคลึงกัน ใช้มาตรวัดใดก็ได้ที่เป็นมาตรฐานของสถาบัน และอ้างอิงมาตรวัดที่ใช้ในการตีพิมพ์
สามารถกำหนดคะแนน Hunt-Hess ในผู้ป่วยที่ได้รับยาระงับประสาทได้หรือไม่?
ไม่น่าเชื่อถือ หากผู้ป่วยได้รับยาระงับประสาทเพื่อการช่วยหายใจด้วยเครื่องช่วยหายใจ จะไม่สามารถกำหนดคะแนน Hunt-Hess ได้อย่างถูกต้อง (ระดับความรู้สึกตัวถูกบดบังด้วยยาระงับประสาท) บันทึกคะแนนก่อนได้รับยาระงับประสาทหากมี หรือระบุว่า 'ไม่ทราบคะแนนเนื่องจากได้รับยาระงับประสาท' และวางแผนที่จะประเมินซ้ำเมื่อลดระดับยาระงับประสาทลง ศูนย์บางแห่งใช้มาตรวัด WFNS (ส่วน GCS ยังคงใช้ได้แม้จะได้รับยาระงับประสาทตามโปรโตคอลการย้อนกลับ) อย่าสร้างคะแนนในผู้ป่วยที่ได้รับยาระงับประสาท ความถูกต้องของการประเมินจะลดลง
คะแนน Hunt-Hess ทำนายว่าควรเสนอการผ่าตัดหรือไม่?
คะแนน Hunt-Hess เป็นการพยากรณ์โรค (ทำนายผลลัพธ์) แต่ไม่ได้กำหนดการตัดสินใจผ่าตัดโดยอัตโนมัติ ผู้ป่วย Grade I-II ได้รับการเสนอให้ซ่อมแซมหลอดเลือดแดงโป่งพองด้วยการผ่าตัดเสมอเนื่องจากผลลัพธ์ที่คาดหวังดีเยี่ยม Grade III: โดยทั่วไปยังคงเสนอการผ่าตัดพร้อมกับการได้รับความยินยอมอย่างมีข้อมูล Grade IV-V: ศัลยแพทย์ระบบประสาทและครอบครัวจะหารือเกี่ยวกับความเหมาะสมในการผ่าตัด บางศูนย์เสนอการผ่าตัดฉุกเฉินเป็นการพยายามช่วยชีวิต บางศูนย์แนะนำการดูแลเพื่อความสบายเนื่องจากการพยากรณ์โรคย่ำแย่ การตัดสินใจนี้รวมคะแนน Hunt-Hess กับอายุของผู้ป่วย สภาพร่างกายก่อนป่วย ความต้องการของครอบครัว และทรัพยากรของสถาบัน คะแนนเป็นแนวทาง แต่ไม่ได้กำหนดการรักษา
หากผู้ป่วยมีอาการดีขึ้นทางคลินิก คะแนน Hunt-Hess จะลดลงหรือไม่?
ในการศึกษาผลลัพธ์ที่ตีพิมพ์ คะแนน Hunt-Hess โดยทั่วไปหมายถึงคะแนน ณ เวลาแรกรับ/การนำเสนอครั้งแรก หากผู้ป่วยมีอาการดีขึ้น (เช่น Grade III ณ เวลาแรกรับ กลายเป็น Grade II หลังการรักษาหลอดเลือดสมองตีบ) ให้บันทึกการปรับปรุง แต่คะแนนแรกรับเดิมจะถูกรายงานเพื่อความสัมพันธ์กับผลลัพธ์ บางศูนย์จะประเมินคะแนนซ้ำที่ 48-72 ชั่วโมง หรือหลังการรักษาเพื่อบันทึกการเปลี่ยนแปลงตามลำดับ ควรระบุเวลาของการประเมินคะแนนเสมอเมื่อรายงานผลลัพธ์
ลักษณะ 'ใกล้ตาย' ที่กล่าวถึงใน Grade V หมายถึงอะไร?
ลักษณะใกล้ตายบ่งชี้ถึงภาวะใกล้เสียชีวิต: โคม่าลึก รูม่านตาขยายคงที่ ท่าทางแบบ decerebrate การตอบสนองของก้านสมองหายไป หรือสัญญาณของความผิดปกติของก้านสมองอย่างรุนแรง คาดว่าผู้ป่วยจะเสียชีวิตแม้จะได้รับการรักษาอย่างเต็มที่ ใช้ในทางคลินิกเพื่อสื่อสารการพยากรณ์โรคแก่ทีมศัลยแพทย์ระบบประสาทและครอบครัวว่า Grade V มีแนวโน้มที่ย่ำแย่ อย่างไรก็ตาม คำจำกัดความค่อนข้างเป็นอัตนัย หากไม่แน่ใจ (ผู้ป่วยโคม่าแต่รูม่านตาตอบสนอง การตอบสนองของก้านสมองยังคงอยู่) ให้ปรึกษาศัลยแพทย์ระบบประสาทอาวุโสเพื่อกำหนด Grade IV เทียบกับ V
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Hunt, W. E., Hess, R. M. (1968). Surgical risk as related to time of intervention in the repair of intracranial aneurysms. Journal of Neurosurgery, 28(1), 14-20.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้ว