ระเบียบวิธีเดลฟาย — การสร้างฉันทามติของผู้เชี่ยวชาญอย่างมีโครงสร้าง
- ผู้เสนอ
- Norman Dalkey & Olaf Helmer (RAND Corporation)
- ปี
- 1963
- ประเภท
- Structured iterative expert-elicitation process
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
ระเบียบวิธีเดลฟาย (Delphi method) เป็นเทคนิคการสำรวจที่มีโครงสร้างและทำซ้ำ พัฒนาโดย Norman Dalkey และ Olaf Helmer ที่ RAND Corporation ในปี 1963 เพื่อรวบรวมและสร้างฉันทามติจากความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญในประเด็นที่ซับซ้อน ซึ่งข้อมูลเชิงประจักษ์ไม่พร้อมใช้งานหรือไม่เพียงพอ โดยจะรวบรวมการตัดสินใจที่เป็นอิสระจากคณะผู้เชี่ยวชาญที่กระจายตัวทางภูมิศาสตร์ผ่านการสำรวจแบบไม่ระบุชื่อหลายรอบ และส่งผลสรุปที่รวบรวมแล้วกลับไปยังผู้เข้าร่วมหลังแต่ละรอบ เพื่อให้พวกเขาสามารถทบทวนมุมมองของตนเองโดยพิจารณาจากจุดยืนร่วมกันของกลุ่ม
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
ลองจินตนาการถึงการขอให้กลุ่มผู้เชี่ยวชาญคาดการณ์สิ่งที่ไม่แน่นอน เช่น การรักษาทางการแพทย์ใดจะเป็นมาตรฐานในอีกสิบปีข้างหน้า หากพวกเขาหารือกันอย่างเปิดเผย เสียงที่โดดเด่นอาจบิดเบือนผลลัพธ์ได้ ระเบียบวิธีเดลฟายแก้ปัญหานี้โดยการให้ผู้ตอบแบบสอบถามไม่เปิดเผยตัวตนและไม่รู้จักกันตลอดกระบวนการ หลังจากแต่ละรอบของแบบสอบถาม ผู้เชี่ยวชาญแต่ละคนจะเห็นเพียงสรุปทางสถิติของคำตอบของกลุ่มเท่านั้น ไม่ใช่ว่าใครพูดอะไร วงจรป้อนกลับที่มีการควบคุมนี้ช่วยให้แต่ละบุคคลสามารถพิจารณาจุดยืนของตนเองใหม่ได้โดยปราศจากแรงกดดันทางสังคม ซึ่งจะค่อยๆ ดึงกลุ่มไปสู่ฉันทามติที่มีเหตุผล
ประวัติศาสตร์
ระเบียบวิธีเดลฟายได้รับการพัฒนาที่ RAND Corporation ในช่วงต้นทศวรรษ 1950 และได้รับการอธิบายอย่างเป็นทางการครั้งแรกโดย Norman Dalkey และ Olaf Helmer ในบทความ Management Science ปี 1963 ของพวกเขาเกี่ยวกับการใช้การรวบรวมความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญที่มีโครงสร้างสำหรับการคาดการณ์ทางเทคโนโลยี ชื่อนี้อ้างอิงถึง Oracle ที่ Delphi ในกรีกโบราณ ตลอดทศวรรษ 1970 และ 1980 ระเบียบวิธีนี้แพร่หลายจากการคาดการณ์ด้านการป้องกันและเทคโนโลยีไปสู่นโยบายสุขภาพ การศึกษา และสังคมศาสตร์ รูปแบบที่ปรับเปลี่ยน — เดลฟายเชิงนโยบาย — ได้รับการแนะนำเพื่อแสดงความไม่เห็นด้วยโดยเจตนามากกว่าการบรรจบกัน ระเบียบวิธีนี้ยังคงใช้กันอย่างแพร่หลายในการพัฒนาแนวทางปฏิบัติทางคลินิก การประเมินเทคโนโลยีสุขภาพ และการคาดการณ์เชิงกลยุทธ์
ควรใช้เมื่อใด
ใช้ระเบียบวิธีเดลฟายเมื่อข้อมูลเชิงประจักษ์หายากหรือไม่พร้อมใช้งาน และความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญเป็นฐานหลักฐานที่น่าเชื่อถือที่สุด เมื่อคุณต้องการการคาดการณ์ที่มีโครงสร้าง รายการลำดับความสำคัญ หรือการถ่วงน้ำหนักเกณฑ์สำหรับวัตถุประสงค์ด้านนโยบาย แนวทางปฏิบัติทางคลินิก หรือการวางแผนเชิงกลยุทธ์ และเมื่อผู้เข้าร่วมกระจายตัวและไม่สามารถพบปะกันแบบเห็นหน้าได้ คณะผู้เชี่ยวชาญขั้นต่ำที่ใช้งานได้คือ 10 คน และต้องวางแผนแบบสอบถามอย่างน้อยสองรอบ หากคำถามสามารถตอบได้ด้วยข้อมูลเชิงปริมาณที่มีอยู่ การวิเคราะห์ทางสถิติจะเหมาะสมกว่า หากคุณต้องการการปรึกษาหารือแบบเรียลไทม์ในกลุ่มเล็กๆ ที่อยู่ร่วมกัน การจัดกลุ่มโฟกัสหรือเทคนิคกลุ่มนามธรรมจะเหมาะสมกว่า
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ต้องมีคณะผู้เชี่ยวชาญอย่างน้อย 10-15 คน หากมีผู้เข้าร่วมน้อยกว่า สถิติฉันทามติจะไม่น่าเชื่อถือ
- กระบวนการนี้ช้า: การสำรวจหลายรอบพร้อมการวิเคราะห์ระหว่างรอบอาจใช้เวลาหลายสัปดาห์หรือหลายเดือน
- คุณภาพของฉันทามติขึ้นอยู่กับคุณภาพของคณะผู้เชี่ยวชาญทั้งหมด คณะผู้เชี่ยวชาญที่คัดเลือกมาไม่ดีจะให้ผลลัพธ์ที่ไม่น่าเชื่อถือ
- การกำหนดเกณฑ์ฉันทามติล่วงหน้ามีความสำคัญทางระเบียบวิธี แต่เป็นไปตามอำเภอใจโดยเนื้อแท้ เกณฑ์ที่แตกต่างกันอาจให้ผลลัพธ์ 'ฉันทามติ' ที่แตกต่างกัน
- การลดลงของผู้ตอบแบบสอบถามในแต่ละรอบเป็นเรื่องปกติ ผู้ร่วมอภิปรายที่ถอนตัวอาจทำให้ฉันทามติสุดท้ายมีอคติ
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- การไม่เปิดเผยตัวตนจะช่วยลดอิทธิพลทางสังคมและอคติจากอำนาจ ทำให้ผู้เชี่ยวชาญที่เงียบกว่าสามารถมีส่วนร่วมได้อย่างเท่าเทียมกัน
- การป้อนกลับที่มีการควบคุมและมีโครงสร้างจะนำคณะผู้เชี่ยวชาญไปสู่การบรรจบกันอย่างมีเหตุผล แทนที่จะเป็นการคล้อยตามกลุ่ม
- ผู้เข้าร่วมสามารถกระจายตัวทางภูมิศาสตร์ได้ ทำให้เป็นไปได้ในทางปฏิบัติเมื่อการรวมคณะผู้เชี่ยวชาญแบบเห็นหน้าทำได้ยากหรือไม่คุ้มค่า
- โครงสร้างแบบวนซ้ำมีความโปร่งใสและตรวจสอบได้: ข้อมูลของแต่ละรอบสามารถรายงานได้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามุมมองเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร
- ทำงานได้ดีสำหรับการกำหนดลำดับความสำคัญและงานการถ่วงน้ำหนักเกณฑ์ที่ไม่มีคำตอบเชิงประจักษ์ที่เป็นมาตรฐานทองคำ
การประยุกต์ใช้
- การพัฒนาแนวทางปฏิบัติทางคลินิกและเกณฑ์การประเมินเทคโนโลยีสุขภาพในกรณีที่ไม่มีหลักฐานจากการสุ่มตัวอย่าง
- การคาดการณ์เชิงกลยุทธ์และการคาดการณ์เทคโนโลยีในการวางแผนนโยบายและอุตสาหกรรม
- การออกแบบหลักสูตรและการพัฒนาโครงสร้างความสามารถในการศึกษาระดับอุดมศึกษา
- การกำหนดลำดับความสำคัญในการจัดสรรทรัพยากรสาธารณสุข
- การถ่วงน้ำหนักเกณฑ์ในการวิเคราะห์การตัดสินใจแบบหลายเกณฑ์เมื่อไม่มีน้ำหนักเชิงประจักษ์
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
มีการคัดเลือกคณะผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง 10-15 คน ผู้ร่วมอภิปรายจะต้องมีความเชี่ยวชาญที่เกี่ยวข้องอย่างแท้จริง ความหลากหลายในสาขาย่อย สถาบัน หรือภูมิภาคทางภูมิศาสตร์จะช่วยเสริมสร้างผลลัพธ์ การไม่เปิดเผยตัวตนจะได้รับการรับรองตั้งแต่จุดนี้เป็นต้นไป — ผู้เข้าร่วมจะไม่ทราบว่าใครอยู่ในคณะผู้เชี่ยวชาญอีกบ้าง หรือบุคคลใดให้คำตอบใด
มีการแจกจ่ายแบบสอบถามเบื้องต้นแบบปลายเปิดหรือแบบมีโครงสร้าง ในรอบแรก คำถามมักจะกว้างเพื่อสำรวจประเด็นที่เกี่ยวข้องที่หลากหลาย มีการรวบรวม รหัส และวิเคราะห์คำตอบ — โดยทั่วไปจะใช้สถิติเชิงพรรณนา (ค่ามัธยฐาน, พิสัยระหว่างควอร์ไทล์) สำหรับรายการที่ให้คะแนน และการจัดกลุ่มตามหัวข้อสำหรับข้อความปลายเปิด
ผลลัพธ์ที่รวบรวมและไม่ระบุชื่อจากรอบแรกจะถูกแบ่งปันกับผู้ร่วมอภิปรายทุกคน ผู้เชี่ยวชาญแต่ละคนจะเห็นว่าคำตอบของตนเองอยู่ในตำแหน่งใดเมื่อเทียบกับการกระจายของกลุ่ม — โดยทั่วไปจะแสดงเป็นค่ามัธยฐานของกลุ่มและ IQR — โดยไม่ทราบการระบุตัวตนของแต่ละบุคคล ชนกลุ่มน้อยที่มีมุมมองแตกต่างจากค่ามัธยฐานอย่างมากจะได้รับเชิญให้ให้เหตุผลเป็นลายลักษณ์อักษร
มีการส่งแบบสอบถามรอบที่สอง (และรอบที่สามหากจำเป็น) ซึ่งรวมเอาข้อเสนอแนะที่รวบรวมไว้ และในกรณีที่เหมาะสม เหตุผลของชนกลุ่มน้อย ผู้ร่วมอภิปรายจะพิจารณาจุดยืนของตนเองใหม่โดยพิจารณาจากสรุปของกลุ่ม กระบวนการจะดำเนินต่อไปจนกว่าจะถึงเกณฑ์ฉันทามติที่กำหนดไว้ล่วงหน้า — โดยทั่วไปกำหนดเป็น IQR ที่ 1 หรือน้อยกว่าบนมาตราส่วน Likert ห้าหรือเจ็ดจุด หรือเป็น 70-80 เปอร์เซ็นต์ของผู้ร่วมอภิปรายที่อยู่ในช่วงที่กำหนด
เมื่อเป็นไปตามเกณฑ์ฉันทามติ หรือหลังจากจำนวนรอบสูงสุดที่กำหนดไว้ล่วงหน้า กระบวนการจะสิ้นสุดลง ผลลัพธ์สุดท้ายประกอบด้วยการให้คะแนนหรือการจัดอันดับฉันทามติ ระดับของข้อตกลง (IQR, เปอร์เซ็นต์ข้อตกลง, อัตราส่วนความถูกต้องของเนื้อหา) และสรุปมุมมองของชนกลุ่มน้อยที่ยังคงอยู่ ผลลัพธ์เหล่านี้จะนำไปใช้โดยตรงในการตัดสินใจด้านนโยบาย ทางคลินิก หรือเชิงกลยุทธ์ที่กำลังดำเนินการอยู่
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การกำหนดเกณฑ์ฉันทามติหลังจากรวบรวมข้อมูลแล้ว — ควรกำหนดเกณฑ์ IQR หรือเปอร์เซ็นต์ข้อตกลงในระเบียบวิธีวิจัยก่อนเริ่มการเก็บข้อมูลเสมอ
- การถือว่าระดับของข้อตกลงใดๆ เป็นฉันทามติโดยไม่รายงาน IQR หรือเปอร์เซ็นต์ข้อตกลง — ควรเผยแพร่สถิติการกระจายควบคู่ไปกับค่ามัธยฐานเสมอ
- การดำเนินการสำรวจเพียงรอบเดียว — วงจรป้อนกลับแบบวนซ้ำของระเบียบวิธีนี้เป็นส่วนประกอบสำคัญ ไม่ใช่ทางเลือก การสำรวจรอบเดียวเป็นการสำรวจ ไม่ใช่เดลฟาย
- การคัดเลือกผู้เชี่ยวชาญน้อยกว่า 10 คน — ต่ำกว่าเกณฑ์นี้ สถิติการกระจายจะไม่มีความหมาย และการจัดกลุ่มโฟกัสเป็นการออกแบบที่เหมาะสมกว่า
- การสันนิษฐานว่าระเบียบวิธีนี้เป็นเชิงคุณภาพล้วนๆ — เดลฟายให้การให้คะแนนแบบอันดับที่ต้องมีการวิเคราะห์ทางสถิติเชิงพรรณนาและบางครั้งเชิงอนุมานในแต่ละรอบ
คำถามที่พบบ่อย
การศึกษาเดลฟายต้องมีกี่รอบ?
ต้องมีอย่างน้อยสองรอบ — หนึ่งรอบเพื่อรวบรวมจุดยืนเริ่มต้น และอีกหนึ่งรอบเพื่อให้สามารถแก้ไขได้โดยพิจารณาจากข้อเสนอแนะของกลุ่ม การศึกษาเดลฟายที่ตีพิมพ์ส่วนใหญ่ใช้สองหรือสามรอบ รอบที่สามมีความจำเป็นเมื่อยังไม่ถึงฉันทามติหลังจากรอบที่สองและ IQR แคบลงเรื่อยๆ นอกเหนือจากสามรอบ ความเสี่ยงของการลดลงของผู้ตอบแบบสอบถามมักจะมากกว่าประโยชน์ของการทำซ้ำอย่างต่อเนื่อง
ขนาดคณะผู้เชี่ยวชาญที่เหมาะสมคือเท่าใด?
วรรณกรรมต้นฉบับกำหนดขั้นต่ำที่ใช้งานได้จริงคือ 10-15 ผู้เชี่ยวชาญ คณะผู้เชี่ยวชาญที่น้อยกว่า 10 คนจะให้สถิติการกระจายที่ไม่น่าเชื่อถือ และระเบียบวิธีจะสูญเสียพื้นฐานเชิงอนุมาน ไม่มีขีดจำกัดบนที่แน่นอน แต่คณะผู้เชี่ยวชาญที่มากกว่า 30 คนจะสร้างความซับซ้อนในการบริหารจัดการโดยให้ผลตอบแทนที่ลดลงในด้านคุณภาพของฉันทามติ ความหลากหลายของคณะผู้เชี่ยวชาญ — ในสาขาย่อยและบริบทของสถาบัน — มีความสำคัญมากกว่าขนาดที่แท้จริง
ฉันทามติถูกกำหนดอย่างไร?
คำจำกัดความเชิงปฏิบัติที่พบบ่อยที่สุดคือพิสัยระหว่างควอร์ไทล์ (IQR) ที่ 1 หรือน้อยกว่าบนมาตราส่วน Likert ห้าหรือเจ็ดจุด หรือ 70-80 เปอร์เซ็นต์ของผู้ร่วมอภิปรายให้คะแนนอยู่ในช่วงที่กำหนด สิ่งสำคัญคือต้องกำหนดเกณฑ์ในระเบียบวิธีวิจัยก่อนการเก็บข้อมูล ไม่ใช่เลือกภายหลังเพื่อให้เข้ากับผลลัพธ์
ฉันควรใช้กลุ่มโฟกัสแทนการศึกษาเดลฟายเมื่อใด?
หากคณะผู้เชี่ยวชาญของคุณมีขนาดเล็ก (น้อยกว่า 10 คน) อยู่ร่วมกัน และการปรึกษาหารือแบบเรียลไทม์เป็นไปได้ กลุ่มโฟกัสหรือเทคนิคกลุ่มนามธรรมจะเหมาะสมกว่า ข้อดีของระเบียบวิธีเดลฟาย — การไม่เปิดเผยตัวตนและความยืดหยุ่นทางภูมิศาสตร์ — จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมีคณะผู้เชี่ยวชาญขนาดใหญ่พอที่จะทำให้สถิติการกระจายมีความหมายและกระจายตัวมากพอที่จะป้องกันการรวมตัวแบบเห็นหน้า
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Dalkey, N. & Helmer, O. (1963). An Experimental Application of the Delphi Method to the Use of Experts. Management Science, 9(3), 458-467.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้ว