Rezonans Powierzchniowy
- Autor metody
- Erich Kretschmann
- Rok
- 1971
- Typ
- Optical technique
- Rodzina
- Optical Biosensing
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Rezonans Powierzchniowy (SPR) to technika bezznakowa, działająca w czasie rzeczywistym, służąca do wykrywania i monitorowania interakcji biomolekularnych na powierzchni sensora poprzez pomiar zmian współczynnika załamania światła spowodowanych wiązaniem liganda.
Opracowana przez Kretschmanna w 1971 roku i zastosowana do biosensingu przez Liedberga, Nylandera i Lundströma w 1983 roku, SPR jest obecnie złotym standardem w pomiarze kinetyki wiązania (stałych asocjacji i dysocjacji) oraz równowagowych stałych wiązania w interakcjach białkowych, rozpoznawaniu antygen-przeciwciało i odkrywaniu leków.
Intuicja stojąca za metodą
Światło odbite od powierzchni metalu wykazuje rezonans pod określonym kątem, gdy energia sprzęga się z kolektywnymi oscylacjami elektronów (plazmonami) na granicy faz metal-roztwór. Gdy cząsteczki wiążą się z receptorami na powierzchni metalu, współczynnik załamania światła w pobliżu powierzchni wzrasta, przesuwając kąt rezonansu. Monitorując przesunięcie tego kąta w czasie, bezpośrednio mierzy się zdarzenia wiązania w czasie rzeczywistym, bez użycia znaczników. Wysokość i nachylenie zmiany współczynnika załamania światła są proporcjonalne do masy liganda i szybkości wiązania.
Historia
Teoretyczna praca Kretschmanna z 1971 roku ustaliła fizykę rezonansu powierzchniowych plazmonów. Praktyczny biosensing wyłonił się z demonstracji Liedberga z 1983 roku dotyczącej wykrywania małych cząsteczek i białek. W latach 90. XX wieku Biacore (opracowany przez Johnssona i współpracowników w Pharmacia) stał się standardem komercyjnym, rewolucjonizując odkrywanie leków poprzez umożliwienie szybkiego przesiewowego badania kinetyki. Nowoczesne instrumenty SPR (Biacore, Reichert Technologies, IBIS) są w pełni zautomatyzowane i zintegrowane z obsługą próbek i analizą danych, co czyni SPR rutynową metodą w laboratoriach farmaceutycznych i biotechnologicznych.
Kiedy stosować
Zastosuj SPR do pomiaru kinetyki wiązania i powinowactwa dla dowolnej interakcji biomolekularnej: białko-ligand, białko-białko, przeciwciało-antygen lub interakcje komórka-komórka. SPR wymaga unieruchomienia jednego partnera wiążącego (analitu) na powierzchni sensora; może to wpłynąć na kinetykę w porównaniu z pomiarami w roztworze. SPR jest idealny do przesiewowego badania setek ligandów, optymalizacji wiązania i walidacji modeli strukturalnych.
Ograniczenia i uwagi
- Wymaga unieruchomienia jednego partnera wiążącego; chemia przyłączeniowa może upośledzać wiązanie lub wprowadzać efekty steryczne
- Niespecyficzna adsorpcja do powierzchni sensora może zafałszować wyniki
- Ligandy o niskiej masie cząsteczkowej (< 500 Da) powodują niewielkie zmiany współczynnika załamania światła, zmniejszając czułość
- Dryft linii bazowej i starzenie się sensora wpływają na długoterminową powtarzalność
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Bez znacznika: nie są potrzebne znaczniki fluorescencyjne, radioaktywne ani enzymatyczne; bezpośredni pomiar zmiany współczynnika załamania światła
- Kinetyka w czasie rzeczywistym: rejestruje zarówno stałe asocjacji (ka), jak i dysocjacji (kd) w jednym eksperymencie
- Możliwość wysokoprzepustowości: wiele eksperymentów równolegle przy użyciu macierzy sensorów lub formatów multipleksowych
- Brak zużycia próbki: roztwór analitu przepływa przez chip i w razie potrzeby może zostać zebrany
Zastosowania
- Optymalizacja kandydatów na leki: szeregowanie cząsteczek kandydujących według kinetyki wiązania i powinowactwa w celu umożliwienia szybkich badań zależności struktura-aktywność (SAR)
- Charakteryzacja przeciwciał terapeutycznych: pomiar powinowactwa wiązania i kinetyki do antygenów natywnych i zmutowanych w celu ukierunkowania inżynierii przeciwciał
- Rozwój szczepionek: monitorowanie wiązania antygen-przeciwciało po immunizacji w celu walidacji skuteczności szczepionki
- Walidacja testów diagnostycznych: potwierdzenie, że przeciwciała stosowane w testach klinicznych utrzymują wystarczającą specyficzność i powinowactwo
Jak to działa
Jak to działa
Roztwór liganda jest przepuszczany przez chip sensora pokryty unieruchomionymi cząsteczkami receptora (np. białkami lub przeciwciałami).
Światło spolaryzowane jest kierowane na powierzchnię sensora pod różnymi kątami; rezonans powierzchniowych plazmonów występuje pod określonym kątem.
Wiązanie liganda z receptorem zwiększa współczynnik załamania światła; kąt rezonansu ulega przesunięciu, co jest wykrywane przez macierz fotodiod.
Odpowiedź sensora (mierzona w jednostkach rezonansowych, RU) jest wykresowana w funkcji czasu, gdy ligand jest wstrzykiwany, wiąże się, a następnie dysocjuje.
Kinetyka w czasie rzeczywistym pozwala wyznaczyć stałą asocjacji (ka) i stałą dysocjacji (kd); stała równowagi Kd = kd/ka; analiza stanu stacjonarnego również bezpośrednio daje Kd.
Częste pułapki
- Porównywanie kinetyki SPR z kinetyką w roztworze bez uwzględnienia efektów powierzchniowych, które mogą spowalniać szybkość dysocjacji
- Nieuwzględnianie ograniczeń transportu masy: przy wysokich stężeniach analitu dyfuzja do powierzchni ogranicza obserwowaną szybkość wiązania
- Nadmierna interpretacja powinowactwa wiązania na podstawie słabo wiążących ligandów: bardzo słabe interakcje mogą nie osiągnąć równowagi w trakcie eksperymentu
Najczęściej zadawane pytania
Dlaczego SPR może bezpośrednio mierzyć kinetykę wiązania?
SPR wykrywa zdarzenia wiązania i odłączania w czasie rzeczywistym poprzez monitorowanie zmian współczynnika załamania światła na powierzchni sensora. Stała szybkości asocjacji (ka) jest widoczna w fazie narastania podczas wstrzykiwania liganda; stała szybkości dysocjacji (kd) jest widoczna w fazie opadania po usunięciu liganda. Rzeczywista stała równowagi Kd = kd/ka łączy oba te parametry.
Jaka jest różnica między określeniem kinetycznej a równowagowej stałej wiązania?
Kinetyczna Kd = kd/ka jest wyznaczana z ilorazu stałych szybkości dysocjacji i asocjacji. Równowagowa Kd jest określana przez dopasowanie wiązania w stanie równowagi (faza plateau) do stężenia liganda. Obie metody dają Kd, ale analiza kinetyczna dostarcza dodatkowych informacji o mechanizmie.
Jak unieruchomienie na powierzchni wpływa na wyniki SPR?
Unieruchomienie może spowolnić stałe szybkości dysocjacji (kd), ponieważ receptor jest ograniczony w ruchu; kinetyka w roztworze często wykazuje szybszą dysocjację. Stałe szybkości asocjacji (ka) mogą być również dotknięte przez zagęszczenie powierzchniowe i efekty steryczne. Staranna chemia powierzchniowa i niska gęstość receptora minimalizują te artefakty.
Pokrewne metody
Źródła
Kretschmann, E. (1971). Determination of optical constants of metals by excitation of surface plasmons. Zeitschrift für Physik, 241(4), 313-324.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.Liedberg, B., Nylander, C., & Lundström, I. (1983). Surface plasmon resonance for gas detection and biosensing. Sensors and Actuators, 4, 299-304.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.Homola, J. (2008). Surface plasmon resonance sensors for detection of chemical and biological species. Chemical Reviews, 108(2), 462-493.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.