Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Rezonans Powierzchniowy

Autor metody
Erich Kretschmann
Rok
1971
Typ
Optical technique
Rodzina
Optical Biosensing

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Rezonans Powierzchniowy (SPR) to technika bezznakowa, działająca w czasie rzeczywistym, służąca do wykrywania i monitorowania interakcji biomolekularnych na powierzchni sensora poprzez pomiar zmian współczynnika załamania światła spowodowanych wiązaniem liganda.

Opracowana przez Kretschmanna w 1971 roku i zastosowana do biosensingu przez Liedberga, Nylandera i Lundströma w 1983 roku, SPR jest obecnie złotym standardem w pomiarze kinetyki wiązania (stałych asocjacji i dysocjacji) oraz równowagowych stałych wiązania w interakcjach białkowych, rozpoznawaniu antygen-przeciwciało i odkrywaniu leków.

Intuicja stojąca za metodą

Światło odbite od powierzchni metalu wykazuje rezonans pod określonym kątem, gdy energia sprzęga się z kolektywnymi oscylacjami elektronów (plazmonami) na granicy faz metal-roztwór. Gdy cząsteczki wiążą się z receptorami na powierzchni metalu, współczynnik załamania światła w pobliżu powierzchni wzrasta, przesuwając kąt rezonansu. Monitorując przesunięcie tego kąta w czasie, bezpośrednio mierzy się zdarzenia wiązania w czasie rzeczywistym, bez użycia znaczników. Wysokość i nachylenie zmiany współczynnika załamania światła są proporcjonalne do masy liganda i szybkości wiązania.

Historia

Teoretyczna praca Kretschmanna z 1971 roku ustaliła fizykę rezonansu powierzchniowych plazmonów. Praktyczny biosensing wyłonił się z demonstracji Liedberga z 1983 roku dotyczącej wykrywania małych cząsteczek i białek. W latach 90. XX wieku Biacore (opracowany przez Johnssona i współpracowników w Pharmacia) stał się standardem komercyjnym, rewolucjonizując odkrywanie leków poprzez umożliwienie szybkiego przesiewowego badania kinetyki. Nowoczesne instrumenty SPR (Biacore, Reichert Technologies, IBIS) są w pełni zautomatyzowane i zintegrowane z obsługą próbek i analizą danych, co czyni SPR rutynową metodą w laboratoriach farmaceutycznych i biotechnologicznych.

Kiedy stosować

Zastosuj SPR do pomiaru kinetyki wiązania i powinowactwa dla dowolnej interakcji biomolekularnej: białko-ligand, białko-białko, przeciwciało-antygen lub interakcje komórka-komórka. SPR wymaga unieruchomienia jednego partnera wiążącego (analitu) na powierzchni sensora; może to wpłynąć na kinetykę w porównaniu z pomiarami w roztworze. SPR jest idealny do przesiewowego badania setek ligandów, optymalizacji wiązania i walidacji modeli strukturalnych.

Ograniczenia i uwagi

  • Wymaga unieruchomienia jednego partnera wiążącego; chemia przyłączeniowa może upośledzać wiązanie lub wprowadzać efekty steryczne
  • Niespecyficzna adsorpcja do powierzchni sensora może zafałszować wyniki
  • Ligandy o niskiej masie cząsteczkowej (< 500 Da) powodują niewielkie zmiany współczynnika załamania światła, zmniejszając czułość
  • Dryft linii bazowej i starzenie się sensora wpływają na długoterminową powtarzalność

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Bez znacznika: nie są potrzebne znaczniki fluorescencyjne, radioaktywne ani enzymatyczne; bezpośredni pomiar zmiany współczynnika załamania światła
  • Kinetyka w czasie rzeczywistym: rejestruje zarówno stałe asocjacji (ka), jak i dysocjacji (kd) w jednym eksperymencie
  • Możliwość wysokoprzepustowości: wiele eksperymentów równolegle przy użyciu macierzy sensorów lub formatów multipleksowych
  • Brak zużycia próbki: roztwór analitu przepływa przez chip i w razie potrzeby może zostać zebrany

Zastosowania

  • Optymalizacja kandydatów na leki: szeregowanie cząsteczek kandydujących według kinetyki wiązania i powinowactwa w celu umożliwienia szybkich badań zależności struktura-aktywność (SAR)
  • Charakteryzacja przeciwciał terapeutycznych: pomiar powinowactwa wiązania i kinetyki do antygenów natywnych i zmutowanych w celu ukierunkowania inżynierii przeciwciał
  • Rozwój szczepionek: monitorowanie wiązania antygen-przeciwciało po immunizacji w celu walidacji skuteczności szczepionki
  • Walidacja testów diagnostycznych: potwierdzenie, że przeciwciała stosowane w testach klinicznych utrzymują wystarczającą specyficzność i powinowactwo

Jak to działa

Jak to działa

1

Roztwór liganda jest przepuszczany przez chip sensora pokryty unieruchomionymi cząsteczkami receptora (np. białkami lub przeciwciałami).

2

Światło spolaryzowane jest kierowane na powierzchnię sensora pod różnymi kątami; rezonans powierzchniowych plazmonów występuje pod określonym kątem.

3

Wiązanie liganda z receptorem zwiększa współczynnik załamania światła; kąt rezonansu ulega przesunięciu, co jest wykrywane przez macierz fotodiod.

4

Odpowiedź sensora (mierzona w jednostkach rezonansowych, RU) jest wykresowana w funkcji czasu, gdy ligand jest wstrzykiwany, wiąże się, a następnie dysocjuje.

5

Kinetyka w czasie rzeczywistym pozwala wyznaczyć stałą asocjacji (ka) i stałą dysocjacji (kd); stała równowagi Kd = kd/ka; analiza stanu stacjonarnego również bezpośrednio daje Kd.

Częste pułapki

  • Porównywanie kinetyki SPR z kinetyką w roztworze bez uwzględnienia efektów powierzchniowych, które mogą spowalniać szybkość dysocjacji
  • Nieuwzględnianie ograniczeń transportu masy: przy wysokich stężeniach analitu dyfuzja do powierzchni ogranicza obserwowaną szybkość wiązania
  • Nadmierna interpretacja powinowactwa wiązania na podstawie słabo wiążących ligandów: bardzo słabe interakcje mogą nie osiągnąć równowagi w trakcie eksperymentu

Najczęściej zadawane pytania

Dlaczego SPR może bezpośrednio mierzyć kinetykę wiązania?

SPR wykrywa zdarzenia wiązania i odłączania w czasie rzeczywistym poprzez monitorowanie zmian współczynnika załamania światła na powierzchni sensora. Stała szybkości asocjacji (ka) jest widoczna w fazie narastania podczas wstrzykiwania liganda; stała szybkości dysocjacji (kd) jest widoczna w fazie opadania po usunięciu liganda. Rzeczywista stała równowagi Kd = kd/ka łączy oba te parametry.

Jaka jest różnica między określeniem kinetycznej a równowagowej stałej wiązania?

Kinetyczna Kd = kd/ka jest wyznaczana z ilorazu stałych szybkości dysocjacji i asocjacji. Równowagowa Kd jest określana przez dopasowanie wiązania w stanie równowagi (faza plateau) do stężenia liganda. Obie metody dają Kd, ale analiza kinetyczna dostarcza dodatkowych informacji o mechanizmie.

Jak unieruchomienie na powierzchni wpływa na wyniki SPR?

Unieruchomienie może spowolnić stałe szybkości dysocjacji (kd), ponieważ receptor jest ograniczony w ruchu; kinetyka w roztworze często wykazuje szybszą dysocjację. Stałe szybkości asocjacji (ka) mogą być również dotknięte przez zagęszczenie powierzchniowe i efekty steryczne. Staranna chemia powierzchniowa i niska gęstość receptora minimalizują te artefakty.

Pokrewne metody

Źródła

  1. Kretschmann, E. (1971). Determination of optical constants of metals by excitation of surface plasmons. Zeitschrift für Physik, 241(4), 313-324.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.
  2. Liedberg, B., Nylander, C., & Lundström, I. (1983). Surface plasmon resonance for gas detection and biosensing. Sensors and Actuators, 4, 299-304.

    Otwórz odnośnik DOI
    Skopiowano.
  3. Homola, J. (2008). Surface plasmon resonance sensors for detection of chemical and biological species. Chemical Reviews, 108(2), 462-493.

    Otwórz odnośnik DOI
    Skopiowano.