Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Znormalizowany wskaźnik opadów

Autor metody
Thomas McKee, Neil Doesken, and John Kleist
Rok
1993
Typ
Probabilistic drought indicator
Rodzina
Drought and precipitation analysis

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Znormalizowany wskaźnik opadów (SPI) to wskaźnik klimatyczny, który kwantyfikuje anomalie opadów w stosunku do historycznych norm, standaryzowany w celu uwzględnienia różnic w klimacie opadów między regionami.

Wprowadzony przez McKee, Doeskena i Kleista w 1993 r., SPI stał się podstawowym narzędziem do wykrywania i charakteryzowania suszy, przyjętym przez agencje meteorologiczne na całym świecie do monitorowania suszy i systemów wczesnego ostrzegania.

Intuicja stojąca za metodą

SPI mierzy, o ile odchyleń standardowych od długoterminowej średniej znajdują się skumulowane opady w określonym okresie (1, 3, 6, 12 lub 24 miesiące). Ujemne wartości SPI wskazują na deficyty opadów (warunki suche); wartości dodatnie wskazują na nadwyżki (warunki wilgotne). Dzięki standaryzowanym wartościom SPI umożliwia bezpośrednie porównanie między różnymi strefami klimatycznymi o bardzo różnych wzorcach średnich opadów. SPI wynoszący -1 oznacza umiarkowaną suszę; -2 oznacza poważną suszę. Piękno SPI polega na jego prostocie: potrzebne są tylko dane o opadach, co czyni go uniwersalnym, nawet tam, gdzie inne zmienne meteorologiczne są niedostępne.

Historia

Wprowadzony na Ósmej Konferencji Klimatologii Stosowanej w 1993 r., SPI wypełnił krytyczną lukę w monitorowaniu suszy, zapewniając matematycznie standaryzowany, porównywalny przestrzenie wskaźnik. Został przyjęty przez Światową Organizację Meteorologiczną w 2012 r. jako zalecany wskaźnik suszy. Publikacja WMO „Standardized Precipitation Index User Guidebook” (2012) skodyfikowała najlepsze praktyki. Najnowsze osiągnięcia obejmują SPI o wysokiej rozdzielczości z danych satelitarnych o opadach, podejścia uczenia maszynowego do udoskonalania założeń dotyczących rozkładu oraz połączone ramy SPI-SPEI do kompleksowej oceny suszy.

Kiedy stosować

Użyj SPI do kwantyfikacji i monitorowania warunków suszy, szczególnie w zastosowaniach związanych z zarządzaniem rolnictwem i zasobami wodnymi. SPI jest idealny do wykrywania początku i intensywności suszy w skali miesięcznej do międzyrocznej. Połącz SPI z innymi wskaźnikami (SPEI, NDVI) w celu kompleksowej charakterystyki suszy. SPI jest mniej przydatny w regionach tropikalnych z opadami konwekcyjnymi o wysokiej intensywności lub na obszarach ze śniegiem, gdzie opady nie są natychmiast hydrologicznie skuteczne.

Ograniczenia i uwagi

  • Oparty wyłącznie na opadach; nie uwzględnia temperatury, ewapotranspiracji ani wilgotności gleby, które wpływają na rzeczywistą dostępność wody
  • Założenia dotyczące rozkładu prawdopodobieństwa (gamma, Pearson III) mogą nie być spełnione we wszystkich lokalizacjach lub okresach, szczególnie w regionach o dużej zmienności opadów
  • Wymaga długich zapisów historycznych (ponad 30 lat), aby ustalić solidną klimatologię; niewiarygodny w regionach z krótkimi danymi lub dla nowych stacji meteorologicznych
  • Krótkie okresy akumulacji (1–3 miesiące) mogą być niestabilne i mogą nie odzwierciedlać rzeczywistych warunków suszy hydrologicznej

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Oszczędny pod względem danych: wymaga tylko danych o opadach, co umożliwia zastosowanie w regionach ubogich w dane
  • Standaryzowany w różnych regionach, umożliwiając bezpośrednie porównanie intensywności suszy między różnymi strefami klimatycznymi
  • Elastyczna skala czasowa: SPI można obliczać w odstępach 1-, 3-, 6- lub 12-miesięcznych, aby uchwycić susze o różnym czasie trwania
  • Szeroko przyjęty i stosowany operacyjnie, zapewniając kompatybilność z istniejącymi sieciami monitorowania suszy i ramami decyzyjnymi

Zastosowania

  • Operacyjne monitorowanie suszy: krajowe agencje meteorologiczne wykorzystują SPI do wydawania ostrzeżeń o suszy, wprowadzania ograniczeń w zużyciu wody i kierowania działań ratowniczych
  • Podejmowanie decyzj rolniczych: rolnicy i okręgi irygacyjne wykorzystują SPI do optymalizacji alokacji wody, planowania sadzenia i dostosowywania wyboru upraw
  • Zarządzanie zbiornikami elektrowni wodnych: operatorzy zapór monitorują SPI w celu prognozowania dopływu i planowania harmonogramów produkcji w różnych sezonach i latach
  • Ocena wpływu zmian klimatu: trendy SPI są wykorzystywane do prognozowania przyszłej częstotliwości i intensywności suszy w różnych scenariuszach klimatycznych

Jak to działa

Jak to działa

1

Zbierane są długoterminowe miesięczne obserwacje opadów ze stacji meteorologicznych, danych satelitarnych lub produktów reanalizy. Zaleca się co najmniej 30 lat danych, aby ustalić solidne statystyki klimatyczne.

2

Dane o opadach są kontrolowane pod kątem jakości w celu wykrycia i usunięcia błędnych wartości, duplikatów i luk. Brakujące dane są albo wypełniane za pomocą interpolacji, albo miesiące są wykluczane, jeśli luki przekraczają dopuszczalne progi.

3

Dla każdego okresu akumulacji (1, 3, 6, 12, 24 miesiące) oblicza się ruchome sumy opadów. Dopasowuje się rozkład prawdopodobieństwa tych akumulacji (zazwyczaj przy użyciu rozkładu gamma lub typu Pearsona III).

4

Oblicza się skumulowaną funkcję dystrybucji dla każdego okresu akumulacji. Ruchome sumy opadów są normalizowane przy użyciu dopasowanego rozkładu, aby uzyskać standaryzowane anomalie (wyniki Z).

5

Wartości SPI są kategoryzowane na klasy suszy (bliskie normy, łagodna, umiarkowana, poważna, ekstremalna) i porównywane z historycznymi progami. Przestrzenne i czasowe wzorce anomalii SPI ujawniają zasięg i czas trwania suszy.

Częste pułapki

  • Mylenie SPI z rzeczywistym deficytem wody; SPI jest wskaźnikiem opartym na prawdopodobieństwie i nie kwantyfikuje bezpośrednio skutków hydrologicznych
  • Wybór nieodpowiednich okresów akumulacji dla zastosowania (np. SPI 1-miesięczny dla suszy rolniczej, gdy bardziej odpowiedni jest SPI 3- lub 6-miesięczny)
  • Nadmierne poleganie na SPI bez integracji danych o wilgotności gleby, przepływie strumieniowym lub wodach gruntowych w celu zrozumienia rzeczywistej dostępności wody

Najczęściej zadawane pytania

Jaka jest różnica między SPI a SPEI?

SPI wykorzystuje tylko opady, podczas gdy SPEI (Znormalizowany wskaźnik opadów i ewapotranspiracji) uwzględnia również temperaturę i ewapotranspirację. SPEI lepiej oddaje połączony wpływ deficytu opadów i zwiększonego zapotrzebowania ewaporacyjnego, co czyni go bardziej fizycznie istotnym dla wilgotności gleby i suszy hydrologicznej. Jednak SPEI wymaga dodatkowych danych temperaturowych.

Jak interpretuje się wartość SPI?

SPI wynoszący 0 oznacza długoterminową średnią. Wartości dodatnie (do +3 lub więcej) oznaczają warunki wilgotne; wartości ujemne (do -3 lub niższe) oznaczają warunki suche. Powszechnie stosowana klasyfikacja: SPI > 1,5 to ekstremalnie wilgotno; 1,5 do 1,0 to bardzo wilgotno; 1,0 do 0,5 to umiarkowanie wilgotno; -0,5 do 0,5 to blisko normy; -0,5 do -1,0 to umiarkowanie sucho; -1,0 do -1,5 to poważna susza; -1,5 do -2,0 to bardzo poważna susza; < -2,0 to ekstremalna susza.

Dlaczego używać wartości SPI dla wielu skal czasowych?

Różne skale czasowe obejmują susze wpływające na różne sektory. SPI 1-miesięczny pokazuje szybkie zmiany i jest wrażliwy na krótkoterminowe opady. SPI 3- i 6-miesięczne odzwierciedlają wilgotność gleby i suszę rolniczą. SPI 12-miesięczny wskazuje na suszę hydrologiczną wpływającą na przepływ strumieniowy i wody gruntowe. Użycie wszystkich skal czasowych razem zapewnia pełny obraz suszy we wszystkich istotnych skalach czasowych.

Czy SPI można stosować do prognozowania opadów?

Nie. SPI jest wskaźnikiem retrospektywnym opartym na obserwowanych opadach. Aby prognozować przyszłe susze, należy najpierw prognozować opady (za pomocą modeli pogodowych lub klimatycznych), a następnie obliczyć SPI na podstawie prognozowanych opadów. Sam SPI nie jest predykcyjny.

Pokrewne metody

Źródła

  1. McKee, T. B., Doesken, N. J., & Kleist, J. (1993). The relationship of drought frequency and duration to time scales. Proceedings of the Eighth Conference on Applied Climatology, 179-184.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.
  2. Lloyd-Hughes, B., & Saunders, M. A. (2002). A drought climatology for Europe. International Journal of Climatology, 22(13), 1571-1592.

    Otwórz odnośnik DOI
    Skopiowano.