Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Skala klasyfikacji Hunt i Hess

Autor metody
William E. Hunt and Robert M. Hess
Rok
1968
Typ
Clinician-rated
Rodzina
Subarachnoid hemorrhage severity and prognosis

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Skala Hunt i Hess jest najczęściej stosowanym klinicznym systemem klasyfikacji do oceny ciężkości i rokowania w krwotoku podpajęczynówkowym (SAH) spowodowanym pęknięciem tętniaka wewnątrzczaszkowego.

Opracowana przez neurochirurgów Williama Hunta i Roberta Hessa w 1968 roku, pięciopunktowa skala porządkowa mierzy poziom świadomości i obecność ogniskowych deficytów neurologicznych. Stopień Hunt-Hess przy przyjęciu jest najsilniejszym pojedynczym predyktorem 30-dniowej śmiertelności i wyniku funkcjonalnego oraz wyznacza pilność interwencji neurochirurgicznej.

Intuicja stojąca za metodą

Krwotok podpajęczynówkowy z pękniętego tętniaka prowadzi do ostrego krwawienia do przestrzeni płynu mózgowo-rdzeniowego, powodując zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, podrażnienie opon mózgowych (ból głowy, sztywność karku, światłowstręt) oraz ogniskowe deficyty neurologiczne proporcjonalne do rozmiaru i lokalizacji krwiaka. Pacjenci z minimalnym bólem głowy i zachowaną świadomością (stopień I-II) mają mniejsze krwawienia i niższe ryzyko operacji; ci, którzy zgłaszają się ze śpiączką lub postawą odmóżdżeniową (stopień IV-V), mają masywne krwawienia, ciężkie uszkodzenie mózgu i wysoką śmiertelność niezależnie od operacji. Skala Hunt-Hess syntetyzuje obraz kliniczny w jedną porządkową klasę, która silnie koreluje z rozmiarem tętniaka, ryzykiem ponownego krwawienia, rozwojem skurczu naczyniowego i rokowaniem. Stosowana globalnie przez neurochirurgów do ustalania kolejności operacji i informowania rodzin o przewidywanych wynikach.

Historia

Hunt i Hess opublikowali swoją skalę klasyfikacji w 1968 roku w Journal of Neurosurgery, opierając się na wynikach chirurgicznych u 208 pacjentów z tętniakiem. Pięciopunktowy system był niezwykle proroczy: pacjenci ze stopniem I-II mieli doskonałe wyniki po operacji; stopień III-IV wykazywał stopniowo gorsze wyniki; śmiertelność w stopniu V zbliżała się do 100%. Skala została przyjęta przez neurochirurgów na całym świecie ze względu na prostotę i trafność prognostyczną. W 2003 roku World Federation of Neurosurgical Societies (WFNS) opublikowała alternatywną skalę, która bardziej wyraźnie uwzględniała Glasgow Coma Scale i deficyty ogniskowe. Jednak Hunt-Hess pozostaje preferowana w wielu ośrodkach ze względu na znajomość i obszerne dane historyczne. Współczesne leczenie SAH (wczesne zamknięcie tętniaka, zapobieganie skurczom naczyniowym nimodypiną, embolizacja wewnątrznaczyniowa) poprawiło wyniki we wszystkich stopniach, ale Hunt-Hess pozostaje standardową miarą prognostyczną i ciężkości.

Kiedy stosować

Obowiązkowa ocena dla wszystkich pacjentów z potwierdzonym krwotokiem podpajęczynówkowym przy przyjęciu i powtarzana w przypadku pogorszenia klinicznego (podejrzenie ponownego krwawienia, rozwój skurczu naczyniowego). Stopień Hunt-Hess kieruje: (1) podejmowaniem decyzji neurochirurgicznych (kiedy oferować/zalecać operację, czas interwencji); (2) doradztwem rodzinnym dotyczącym rokowania i oczekiwanych wyników; (3) alokacją zasobów (poziom opieki na OIT, ośrodek rehabilitacyjny vs hospicjum); (4) stratyfikacją badawczą w badaniach klinicznych porównujących strategie leczenia SAH. Nie jest używany do początkowej diagnostyki różnicowej (TK/LP potwierdza diagnozę SAH); stopień jest określany po potwierdzeniu SAH. Powszechnie akceptowany w Ameryce Północnej, Europie i na całym świecie jako standardowa miara ciężkości SAH.

Ograniczenia i uwagi

  • Skala porządkowa bez właściwości interwałowych; różnica między stopniem I a II może nie reprezentować równoważnej różnicy ciężkości jak między stopniem III a IV; nieliniowa zależność od ciężkości wyniku.
  • Subiektywna ocena „senny” vs „osłupiały” vs „w śpiączce” podlega zmienności między oceniającymi; ustandaryzowana skala śpiączki (Glasgow Coma Scale) może być bardziej obiektywna, ale nie jest standardem w literaturze dotyczącej SAH.
  • Nie uwzględnia ciężkości obrazowania (ilość krwi w TK, krwotok dokomorowy, obrzęk mózgu, rozmiar/lokalizacja tętniaka), o której wiadomo, że niezależnie przewiduje wynik; samo obrazowanie może lepiej przewidywać rokowanie w niektórych przypadkach.
  • Ograniczona do oceny klinicznej w jednym punkcie czasowym; nie śledzi wczesnego pogorszenia lub poprawy w ciągu pierwszych 48 godzin (do 15% ryzyka ponownego krwawienia w ciągu 24 godzin); seryjne oceny są bardziej wartościowe niż pojedynczy stopień przy przyjęciu.
  • Pacjenci ze złym stopniem (IV-V) z ponurym rokowaniem stanowią dylemat etyczny: skala dostarcza prognozy śmiertelności, ale nie kieruje dyskusją rodzinną dotyczącą statusu resuscytacji, celów opieki ani etyki agresywnej interwencji w przypadkach beznadziejnych.
  • Subiektywne komponenty (obecność/ciężkość deficytu ogniskowego) stwarzają potencjał błędu w przypisywaniu stopnia; brak ustandaryzowanego szczegółowego systemu punktacji neurologicznej w ramach Hunt-Hess (w przeciwieństwie do NIHSS w udarze).

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Prosta pięciopunktowa skala porządkowa wymagająca jedynie klinicznego badania przyłóżkowego; nie wymaga sprzętu ani badań laboratoryjnych.
  • Opracowana w 1968 roku i walidowana przez dziesięciolecia z obszernymi danymi dotyczącymi wyników; 30-dniowa śmiertelność i progi wyników funkcjonalnych są dobrze ustalone w różnych populacjach pacjentów i regionach geograficznych.
  • Silna trafność prognostyczna: stopień Hunt-Hess przy przyjęciu jest najsilniejszym pojedynczym predyktorem śmiertelności i wyniku (lepszy dyskryminator niż objętość krwi w TK lub skala WFNS w niektórych kohortach).
  • Użyteczna w podejmowaniu decyzji klinicznych: odróżnia pacjentów z dobrym stopniem (operacja planowa) od pacjentów ze złym stopniem (ograniczone rokowanie, omówienie z rodziną), kieruje pilnością interwencji.
  • Globalne przyjęcie umożliwia międzynarodowe porównanie wyników SAH i rekrutację do wieloośrodkowych badań z ustandaryzowaną stratyfikacją ciężkości.
  • Uwzględnia zarówno poziom świadomości, jak i ogniskowy deficyt neurologiczny, obejmując kompleksową ostrość stanu.

Zastosowania

  • Triaż neurochirurgiczny i planowanie operacyjne: stopień Hunt-Hess przy przyjęciu określa czas naprawy tętniaka (stopień I-II: planowa w ciągu 48-72 godzin; stopień III: pilna w ciągu 24 godzin; stopień IV-V: nagła, jeśli oferowana). Pacjenci z dobrym stopniem przechodzą rutynową angiografię przedoperacyjną i optymalizację znieczulenia; pacjenci ze złym stopniem są oceniani pod kątem kwalifikacji do operacji przez neurochirurga i rodzinę.
  • Prognozowanie wyników i doradztwo rodzinne: stopień Hunt-Hess umożliwia ilościowe rokowanie: rodziny pacjentów ze stopniem I-II są informowane o 80-90% korzystnym wyniku po operacji; rodziny pacjentów ze stopniem IV-V są informowane o <20-30% prawdopodobieństwie niezależnego wyniku, wysokim ryzyku śmiertelności. Ułatwia to podejmowanie świadomych decyzji dotyczących agresywnej interwencji vs opieki skoncentrowanej na komforcie.
  • Stratyfikacja badań klinicznych: wieloośrodkowe badania SAH stratyfikują rekrutację według stopnia Hunt-Hess, aby zapewnić zrównoważoną alokację leczenia; analizy podgrup według stopnia identyfikują zróżnicowaną odpowiedź na leczenie.
  • Poprawa jakości i monitorowanie wyników: szpitale śledzą 30-dniową śmiertelność według stopnia Hunt-Hess; odchylenie od oczekiwanej śmiertelności sugeruje problemy z jakością (opóźniona operacja, nieodpowiednia opieka na OIT, wysoki wskaźnik ponownych krwawień), co skłania do poprawy procesów.
  • Ubezpieczenie i orzecznictwo o niepełnosprawności: stopień Hunt-Hess dokumentuje ciężkość przy przyjęciu do dokumentacji roszczeń o niepełnosprawność i określenia miejsca rehabilitacji (rehabilitacja ostra vs opieka pielęgniarska vs hospicjum).
  • Badania historii naturalnej i modelowanie prognostyczne: modele wielowymiarowe uwzględniające stopień Hunt-Hess, wyniki TK, charakterystykę tętniaka i zmienne leczenia identyfikują niezależne czynniki prognostyczne i informują o algorytmach przewidywania wyników.

Jak to działa

Jak to działa

1

Neurochirurg lub neurolog ocenia pacjenta klinicznie, zazwyczaj w ciągu 24-48 godzin od potwierdzenia SAH (za pomocą tomografii komputerowej głowy bez kontrastu lub punkcji lędźwiowej wykazującej krew). Badający ocenia: (1) Poziom świadomości: czujny/zorientowany vs senny/splątany vs osłupiały vs w śpiączce. (2) Obecność ogniskowego deficytu neurologicznego: osłabienie ruchowe (niedowład połowiczy, porażenie połowicze), zaburzenia mowy, nieprawidłowości źrenic lub inne objawy lokalizacyjne. (3) Obecność ogólnoustrojowych objawów ciężkiego zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego: postawa odmóżdżeniowa lub odkorowaniowa, sztywność. Klasyfikacja do stopnia I-V na podstawie najgorszego stwierdzenia (pojedyncze stwierdzenie decyduje o stopniu). Badający może również udokumentować lokalizację tętniaka, początkowe wyniki TK (ilość krwi podpajęczynówkowej, krwotok dokomorowy, obrzęk mózgu) oraz stan ponownego krwawienia lub skurczu naczyniowego, chociaż te czynniki nie wpływają na sam stopień Hunt-Hess.

Wzór
Clinical assessment performed by neurosurgeon or neurologist within 24-48 hours of subarachnoid hemorrhage (SAH) diagnosis. Examiner evaluates patient consciousness level (alert, drowsy, confused, stuporous, comatose), presence of focal neurological deficits (motor weakness, speech abnormality), and presence of vasospasm symptoms (headache, nuchal rigidity, photophobia, focal neurological signs beyond initial bleed). Classification into five grades based on clinical presentation. No special equipment required; based on neurological examination alone.
2

Klasyfikacja porządkowa na 5 stopni: Stopień I = Bezobjawowy lub minimalny ból głowy, niewielka sztywność karku. Stopień II = Umiarkowany do silnego ból głowy z lub bez sztywności karku, bez ogniskowego deficytu. Stopień III = Senność, splątanie lub łagodny ogniskowy deficyt neurologiczny (np. łagodny niedowład połowiczy). Stopień IV = Osłupienie lub niedowład połowiczy, wczesna sztywność odkorowaniowa lub odmóżdżeniowa, możliwe objawy wegetatywne. Stopień V = Głęboka śpiączka, sztywność odmóżdżeniowa lub odkorowaniowa, wygląd moribundus. Brak podpunktów; przypisuje się jeden stopień na pacjenta. Przypisanie stopnia na podstawie obrazu klinicznego w momencie oceny; można podnieść stopień w przypadku pogorszenia klinicznego.

Wzór
Ordinal scale, Grade I through Grade V (5-point scale). Grade I: asymptomatic or minimal headache, slight nuchal rigidity. Grade II: moderate-to-severe headache, nuchal rigidity, no focal neurological deficit. Grade III: drowsiness, confusion, or mild focal neurological deficit. Grade IV: stupor with hemiparesis, decerebrate posturing, or early decorticate rigidity. Grade V: deep coma, decerebrate/decorticate rigidity, moribund appearance.
3

Stopień Hunt-Hess określa rokowanie kliniczne i pilność interwencji neurochirurgicznej. Dobry stopień (I-II) = zachowana świadomość, minimalny/brak ogniskowego deficytu = 5-10% śmiertelności operacyjnej, 80-90% osiąga korzystny wynik (niezależne funkcjonowanie przy wypisie lub po 3 miesiącach); operacja zazwyczaj planowa w ciągu 48-72 godzin (umożliwiająca optymalizację znieczulenia, angiografię, planowanie przedoperacyjne). Stopień pośredni (III) = senność/splątanie lub łagodny deficyt ogniskowy = 10-15% śmiertelności operacyjnej, 60-70% korzystny wynik; operacja uważana za pilną w ciągu 24 godzin. Zły stopień (IV-V) = osłupienie/śpiączka z deficytem ogniskowym = 40-80% śmiertelności operacyjnej niezależnie od operacji, <30% korzystny wynik; operacja uważana za ratującą życie, ale rokowanie jest złe; rodziny są informowane o złym przewidywanym wyniku. Pogorszenie ze stopnia I do II-III podczas hospitalizacji (ponowne krwawienie lub skurcz naczyniowy) wywołuje pilne ponowne obrazowanie i ewentualnie pilne chirurgiczne zamknięcie tętniaka.

Wzór
Hunt-Hess grade strongly predicts 30-day mortality and functional outcome after SAH. Grade I: ~5-10% mortality, 80-90% favorable outcome. Grade II: ~5-10% mortality, 80-85% favorable outcome. Grade III: ~10-15% mortality, 60-70% favorable outcome. Grade IV: 40-60% mortality, <30% favorable outcome. Grade V: >80% mortality, <5% favorable outcome. Grades I-II considered good clinical grade; III considered intermediate; IV-V poor clinical grade. Grade on admission and clinical deterioration (upgrade) strongly predict need for urgent neurosurgical intervention.

Częste pułapki

  • Przypisywanie stopnia Hunt-Hess podczas ostrej fazy reanimacji (<6 godzin) przed stabilizacją pacjenta; początkowa senność może odzwierciedlać ostre nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, sedację z resuscytacji lub znieczulenie, a nie pierwotną ciężkość SAH. Stopień powinien być przypisany po stabilizacji i ustąpieniu sedacji (lub z udokumentowaną sedacją).
  • Mylenie stopnia Hunt-Hess ze skalą WFNS (podobne, ale odrębne systemy klasyfikacji); WFNS bardziej wyraźnie uwzględnia szczegóły deficytu ruchowego i objawy ogniskowe. Potwierdź, która skala jest używana w publikacjach badawczych.
  • Nadinterpretowanie stopnia IV-V jako beznadziejnego; niektórzy pacjenci ze stopniem IV-V przeżywają i osiągają funkcjonalną poprawę dzięki agresywnej interwencji neurochirurgicznej i opiece na OIT. Stopień przewiduje wynik na poziomie populacji, ale indywidualna zmienność jest znaczna; unikaj deterministycznych stwierdzeń wobec rodzin.
  • Niepowtórzenie oceny Hunt-Hess po ponownym krwawieniu lub pogorszeniu związanym ze skurczem naczyniowym; ostra zmiana kliniczna może podnieść stopień, zmieniając decyzje dotyczące leczenia (operacja nagła vs opieka komfortowa).
  • Używanie stopnia Hunt-Hess przypisanego w szpitalu transferowym bez ponownej oceny; stopień może się różnić w zależności od oceniającego i stanu klinicznego zmieniającego się podczas transferu. Neurochirurg powinien niezależnie przypisać stopień w instytucji przyjmującej.
  • Przypisywanie złego wyniku w całości stopniowi Hunt-Hess bez uwzględnienia zmiennych leczenia (wczesna operacja vs opóźniona, leczenie skurczu naczyniowego, protokół OIT); stopień przewiduje podstawowe rokowanie, ale wynik jest zmienny w zależności od interwencji.

Najczęściej zadawane pytania

Jaka jest różnica między skalą klasyfikacji Hunt-Hess a WFNS?

Obie skale klasyfikują ciężkość SAH, ale używają różnych kryteriów. Hunt-Hess wykorzystuje poziom świadomości (czujny/senny/w śpiączce) i obecność ogniskowego deficytu w 5-punktowej skali. WFNS wykorzystuje Glasgow Coma Scale (GCS) i obecność deficytu ruchowego w swoich kryteriach, dając podobny 5-punktowy stopień. WFNS jest bardziej obiektywna (udokumentowana GCS), ale bardziej złożona. Hunt-Hess jest prostsza i historycznie szerzej stosowana. Badania wykazują niewielkie różnice w dokładności prognostycznej (r=0,7-0,8 między skalami); wyniki są podobne. Używaj tej, która jest standardem instytucjonalnym; cytuj używaną skalę w publikacjach.

Czy stopień Hunt-Hess można przypisać pacjentom poddanym sedacji?

Nie wiarygodnie. Jeśli pacjent jest poddany sedacji w celu wentylacji mechanicznej, stopień Hunt-Hess nie może być dokładnie przypisany (poziom świadomości jest maskowany przez sedację). Udokumentuj stopień sprzed sedacji, jeśli jest dostępny; alternatywnie, zanotuj „Stopień nieznany z powodu sedacji” i ustal plan ponownej oceny po zmniejszeniu sedacji. Niektóre ośrodki używają skali WFNS (składnik GCS jest ważny nawet przy sedacji poprzez protokół odwrócenia). Nie fabrykuj stopnia u pacjentów poddanych sedacji; ważność oceny jest zagrożona.

Czy stopień Hunt-Hess przewiduje, czy należy zaoferować operację?

Stopień Hunt-Hess jest prognostyczny (przewiduje wynik), ale nie decyduje automatycznie o decyzji chirurgicznej. Pacjentom ze stopniem I-II powszechnie oferuje się chirurgiczną naprawę tętniaka ze względu na doskonałe przewidywane wyniki. Stopień III: operacja jest nadal zazwyczaj oferowana za świadomą zgodą. Stopień IV-V: neurochirurg i rodzina omawiają kwalifikację – niektóre ośrodki oferują nagłą operację jako próbę ratowania życia; inne zalecają opiekę komfortową, biorąc pod uwagę złe rokowanie. Decyzja integruje stopień Hunt-Hess z wiekiem pacjenta, funkcją przedchorobową, życzeniami rodziny i zasobami instytucjonalnymi. Stopień informuje, ale nie dyktuje leczenia.

Jeśli stan kliniczny pacjenta się poprawia, czy stopień Hunt-Hess ulega obniżeniu?

W opublikowanych badaniach wyników, stopień Hunt-Hess zazwyczaj odnosi się do stopnia przy przyjęciu/początkowej prezentacji. Jeśli stan pacjenta się poprawia (np. stopień III przy przyjęciu staje się stopniem II po leczeniu skurczu naczyniowego), udokumentuj poprawę, ale pierwotny stopień przy przyjęciu jest raportowany dla korelacji wyników. Niektóre ośrodki ponownie oceniają stopień po 48-72 godzinach lub po interwencji, aby udokumentować zmianę w czasie. Zawsze określaj czas oceny stopnia podczas raportowania wyników.

Co oznacza „wygląd moribundus” wspomniany w stopniu V?

Wygląd moribundus wskazuje na stan bezpośrednio terminalny: głęboka śpiączka z utrwalonymi rozszerzonymi źrenicami, postawa odmóżdżeniowa, brak odruchów pniowych lub objawy ciężkiej dysfunkcji pnia mózgu. Oczekuje się, że pacjent umrze pomimo maksymalnej interwencji. Używane klinicznie do przekazywania rokowania zespołowi neurochirurgicznemu i rodzinom, że stopień V wiąże się ze złym rokowaniem. Jednak definicja jest nieco subiektywna; w razie wątpliwości (pacjent w śpiączce, ale źrenice reaktywne, odruchy pniowe zachowane), wyjaśnij z doświadczonym neurochirurgiem w celu określenia stopnia IV vs V.

Pokrewne metody

Źródła

  1. Hunt, W. E., Hess, R. M. (1968). Surgical risk as related to time of intervention in the repair of intracranial aneurysms. Journal of Neurosurgery, 28(1), 14-20.

    Otwórz odnośnik DOI
    Skopiowano.