Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

حداقل تعداد افراد

معرفی‌شده توسط
Theodore White
سال
1953
نوع
Faunal quantification method
خانواده
Zooarchaeology

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

حداقل تعداد افراد (MNI) یک روش کمی در جانورباستان‌شناسی است که حداقل تعداد حیوانات موجود در یک مجموعه جانوری را بر اساس فراوانی عناصر اسکلتی منحصر به فرد تخمین می‌زند. این روش که توسط تئودور وایت در سال ۱۹۵۳ ابداع شد، یکی از پرکاربردترین تکنیک‌ها برای تجزیه و تحلیل مجموعه‌های استخوان حیوانات از سایت‌های باستان‌شناسی است. روش MNI به باستان‌شناسان کمک می‌کند تا الگوهای شکار و سلاخی کردن را درک کنند، شیوه‌های معیشتی را تفسیر کنند و تنوع جانورانی را که توسط جمعیت‌های انسانی گذشته مورد بهره‌برداری قرار گرفته‌اند، ارزیابی کنند.

شهود پشت روش

هنگامی که حیوانات در یک سایت باستان‌شناسی شکار یا مصرف می‌شوند، استخوان‌های آن‌ها در توده‌های زباله یا سایر رسوبات انباشته می‌شوند. اغلب، تنها بخش‌هایی از اسکلت حفظ می‌شوند و شمارش استخوان‌های خرد شده به صورت جداگانه دشوار می‌شود. با شناسایی فراوان‌ترین عنصر اسکلتی برای هر گونه (مانند استخوان بازوی راست یا فک پایین) و شمارش تعداد این عناصر موجود، باستان‌شناسان می‌توانند حداقل تعداد حیوانات منفردی را که برای توضیح تمام این استخوان‌ها لازم بوده‌اند، تعیین کنند. به عنوان مثال، اگر ۱۰ استخوان بازوی چپ گوزن یافت شود اما تنها ۳ استخوان بازوی راست، رسوب باید حداقل ۱۰ گوزن منفرد را شامل شود - زیرا هر حیوان تنها یک استخوان بازوی چپ و یک استخوان بازوی راست دارد.

تاریخ

روش MNI توسط تئودور وایت در سال ۱۹۵۳ به عنوان یک رویکرد استاندارد برای شمارش بقایای جانوری در مجموعه‌های باستان‌شناسی معرفی شد. روش وایت بر این اصل استوار بود که فراوان‌ترین عنصر اسکلتی برای هر گونه، تخمین حداقل تعداد افراد لازم برای توضیح مجموعه را فراهم می‌کند. دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شاهد بسط و نقد این روش بود، به ویژه از طریق کارهای دونالد گریسون و دیگران، که هم سودمندی و هم محدودیت‌های آن را برجسته کردند. دهه‌های ۱۹۹۰-۲۰۰۰ شاهد ادغام MNI با سایر رویکردهای کمی‌سازی و تجزیه و تحلیل تافونومیک بود. امروزه، MNI همچنان یک ابزار استاندارد در جانورباستان‌شناسی است، اگرچه معمولاً در کنار NISP و سایر معیارها استفاده می‌شود.

چه زمانی استفاده شود

روش MNI را بر روی مجموعه‌های استخوان از سایت‌های باستان‌شناسی اعمال کنید زمانی که هدف درک تنوع و فراوانی نسبی جانورانی است که توسط جمعیت‌های گذشته مورد بهره‌برداری قرار گرفته‌اند. زمانی که بر روی رسوبات به خوبی چینه‌بندی شده با ارتباطات فرهنگی واضح اعمال می‌شود، بیشترین ارزش را دارد. برای مجموعه‌هایی با اندازه‌های نمونه معقول (معمولاً ۱۰۰+ قطعه استخوان قابل شناسایی) بهترین کارایی را دارد تا خطای نمونه‌گیری به حداقل برسد. می‌تواند با سایر روش‌های کمی‌سازی مانند NISP (تعداد نمونه‌های شناسایی شده) برای دیدگاه‌های مکمل در مورد فراوانی جانوران ترکیب شود.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • می‌تواند تعداد واقعی حیوانات را دست‌کم بگیرد اگر بقایای جوان یا نابالغ به دلیل از دست رفتن تافونومیک کمتر نمایش داده شوند
  • نتایج به شناسایی دقیق گونه بستگی دارد، که می‌تواند برای نمونه‌های خرد شده یا نابالغ دشوار باشد
  • فرض می‌کند که هر عنصر اسکلتی به طور مساوی تشخیصی است و تفاوت در پتانسیل حفظ‌شدگی بین عناصر را نادیده می‌گیرد
  • تنها یک تخمین حداقل ارائه می‌دهد؛ تعداد واقعی حیوانات مصرف شده ممکن است به طور قابل توجهی بیشتر باشد
  • ترکیب MNI در چندین سایت یا دوره زمانی می‌تواند تنوع در ترکیب مجموعه را پنهان کند

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • یک روش استاندارد و تکرارپذیر برای کمی‌سازی تنوع جانوری در مجموعه‌ها ارائه می‌دهد
  • مستقل از خردشدگی اسکلتی، که سوگیری به سمت عناصر قوی را کاهش می‌دهد
  • امکان مقایسه مجموعه‌ها در سایت‌ها، دوره‌های زمانی و مناطق را فراهم می‌کند
  • تفسیر استراتژی‌های معیشتی و تعاملات انسان و حیوان را تسهیل می‌کند
  • می‌تواند بر روی مجموعه‌هایی از زمینه‌های فرهنگی و زیست‌محیطی متنوع اعمال شود

کاربردها

  • بازسازی استراتژی‌های شکار و انتخاب طعمه در سایت‌های پارینه سنگی و میان سنگی با تجزیه و تحلیل MNI جانوران بزرگ و کوچک
  • درک اهلی‌سازی حیوانات و معیشت دامداری در سکونتگاه‌های نوسنگی و عصر برنز از طریق MNI گونه‌های اهلی شده
  • ارزیابی گستره رژیم غذایی و سازگاری جمعیت‌های شکارچی-گردآورنده با مقایسه MNI جانوران متنوع در مناطق زیست‌محیطی
  • مستندسازی تغییرات در ترکیب جانوری در طول زمان در سایت‌های سکونتگاهی چند مرحله‌ای برای ردیابی تغییرات در شیوه‌های معیشتی
  • ارزیابی روابط تغذیه‌ای و ساختار اکوسیستم در محیط‌های باستانی با تجزیه و تحلیل MNI و فراوانی نسبی شکارچیان و طعمه‌ها

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

تمام بقایای جانوری را از بافت‌های باستان‌شناسی حفاری و جمع‌آوری کنید. ارتباطات چینه‌شناسی، توزیع فضایی و اطلاعات واحد حفاری را مستند کنید. استخوان‌های کوچک و قطعاتی را که ممکن است در غیر این صورت دور ریخته شوند، شامل کنید.

2

نمونه‌های استخوان را بشویید و تمیز کنید. استخوان‌ها را با استفاده از مجموعه‌های مرجع اسکلتی مقایسه‌ای به گونه مرتب و شناسایی کنید. نمونه‌ها را بر اساس عنصر تشریحی و سمت (چپ در مقابل راست برای استخوان‌های جفتی) جدا کنید. وضعیت حفظ‌شدگی (خردشدگی، سوختگی، تغییر سطح) را مستند کنید.

3

برای هر گونه، تعداد عناصر اسکلتی منفرد را بشمارید. برای استخوان‌های جفتی (مانند استخوان‌های بازو یا ران)، سمت‌های چپ و راست را جداگانه بشمارید. فراوانی هر نوع عنصر را ثبت کنید. مشخص کنید کدام عنصر برای هر گونه فراوان‌ترین است.

4

حداقل تعداد افراد را برای هر گونه با شناسایی فراوان‌ترین عنصر اسکلتی تعیین کنید. تعداد این عنصر نشان‌دهنده MNI است. به عنوان مثال، اگر استخوان‌های گیجگاهی راست فراوان‌ترین عنصر در یک مجموعه گوشتخوار با ۵ نمونه باشد، آنگاه MNI = ۵ برای آن گونه است.

5

از مقادیر MNI برای ارزیابی تنوع گونه‌ها در مجموعه، مقایسه اهمیت نسبی جانوران مختلف در سایت‌ها یا دوره‌های زمانی مختلف، و استنباط شیوه‌های معیشتی و الگوهای تهیه استفاده کنید. شاخص‌های ترکیب رژیم غذایی را محاسبه کرده و وزن گوشت را تخمین بزنید. داده‌های جانورباستان‌شناسی را در زمینه‌های فرهنگی و زیست‌محیطی تفسیر کنید.

دام‌های رایج

  • استفاده از MNI به عنوان تنها معیار فراوانی جانوری بدون در نظر گرفتن NISP یا سایر روش‌های کمی‌سازی، منجر به تفسیرهای سوگیرانه می‌شود
  • عدم تفکیک دقیق عناصر جفتی چپ و راست، منجر به مقادیر MNI به طور مصنوعی متورم می‌شود
  • گنجاندن نمونه‌های تکراری یا بازسازی شده در شمارش، که تعداد MNI را افزایش می‌دهد
  • اعمال معیارهای شناسایی در سطح گونه به طور ناسازگار در سراسر مجموعه، ایجاد خطاهای سیستماتیک در شمارش عناصر

پرسش‌های متداول

چرا حسابداری عناصر جفتی (چپ در مقابل راست) در محاسبات MNI مهم است؟

استخوان‌های جفتی مانند استخوان‌های بازو، ران و گیجگاهی دو بار در هر حیوان منفرد (یکی چپ، یکی راست) ظاهر می‌شوند. اگر استخوان‌های چپ و راست بدون تفکیک شمارش شوند، شمارش حاصل می‌تواند به طور مصنوعی بالا باشد. به عنوان مثال، ۱۰ استخوان بازوی چپ و ۲ استخوان بازوی راست نشان‌دهنده حداقل ۱۰ فرد است (زیرا حداقل ۱۰ سمت چپ باید وجود داشته باشد). عدم حسابداری جفت‌گیری می‌تواند منجر به مقادیر MNI شود که به طور غیرمنطقی بالا هستند.

فرآیندهای تافونومیک (شکار توسط لاشه‌خواران، هوازدگی، دیاژنز) به طور متفاوتی بر عناصر اسکلتی تأثیر می‌گذارند. برخی استخوان‌ها بادوام‌تر هستند و احتمال بقای بیشتری دارند؛ برخی دیگر شکننده هستند و به طور مکرر از بین می‌روند. اگر یک عنصر خاص توسط فرآیندهای تافونومیک به طور ترجیحی از بین برود، مجموعه فراوانی آن عنصر را کمتر نشان می‌دهد و منجر به دست‌کم گرفتن MNI می‌شود. برعکس، اگر انسان‌ها به طور انتخابی عناصر خاصی را دور بریزند، عدم وجود آن‌ها ممکن است نشان‌دهنده کمبود واقعی حیوانات نباشد.

NISP (تعداد نمونه‌های شناسایی شده) یک شمارش ساده از تمام قطعات استخوان قابل شناسایی است، صرف نظر از اینکه کدام عناصر را نشان می‌دهند. MNI فقط از فراوان‌ترین عنصر استفاده می‌کند و برای خردشدگی تصحیح می‌کند. محاسبه NISP آسان‌تر است اما به شدت تحت تأثیر الگوهای شکستگی قرار می‌گیرد. MNI قوی‌تر است اما زمان‌برتر است و نیاز به دانش تشریحی دقیق دارد. در حالت ایده‌آل، هر دو معیار باید با هم گزارش شوند تا تصویری کامل‌تر از مجموعه جانوری ارائه شود.

از نظر فنی بله، اما با احتیاط. نمونه‌های بسیار کوچک (کمتر از ۵۰ نمونه شناسایی شده) ممکن است تنوع کافی برای تولید تخمین‌های قابل اعتماد MNI نداشته باشند. خطای نمونه‌گیری نسبت به مقادیر واقعی بزرگ می‌شود. اغلب بهتر است برای نمونه‌های کوچک NISP یا سایر روش‌های کمی‌سازی گزارش شود و محاسبات MNI برای مجموعه‌های بزرگتر و قوی‌تر (بیش از ۲۰۰ نمونه شناسایی شده) رزرو شود.

استخوان‌های نابالغ معمولاً شکننده‌تر از استخوان‌های بالغ هستند و ممکن است به دلیل از دست رفتن تافونومیک در مجموعه‌ها کمتر نمایش داده شوند. برخی تحلیلگران شمارش MNI نابالغ و بالغ را جدا می‌کنند و تشخیص می‌دهند که MNI نابالغ ممکن است دست‌کم گرفته شود. به طور جایگزین، توزیع‌های درجه‌بندی اندازه را می‌توان بررسی کرد تا ارزیابی شود که آیا نابالغان واقعاً در مجموعه کمیاب هستند یا صرفاً به خوبی حفظ نشده‌اند. نشانگرهای بلوغ اسکلتی مانند جوش خوردن استخوان و رویش دندان به تمایز کلاس‌های سنی کمک می‌کنند.

Can MNI be calculated for very small samples of bone?

Technically yes, but with caution. Very small samples (< 50 identified specimens) may have insufficient diversity to produce reliable MNI estimates. Sampling error becomes large relative to actual values. It is often better to report NISP or other quantification methods for small samples and reserve MNI calculations for larger, more robust assemblages (> 200 identified specimens).

How are juvenile or immature animals accounted for in MNI calculations?

Juvenile bones are typically more fragile than adult bones and may be under-represented in assemblages due to taphonomic loss. Some analysts separate juvenile and adult MNI counts, recognizing that the juvenile MNI may be underestimated. Alternatively, size-grade distributions can be examined to assess whether juveniles are genuinely scarce in the assemblage or simply under-preserved. Skeletal maturity indicators such as bone fusion and tooth eruption help distinguish age classes.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. White, T. E. (1953). A method of calculating the dietary percentages of various food animals utilized by aboriginal peoples. American Antiquity, 19(4), 396-398.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Grayson, D. K. (1984). Quantitative Zooarchaeology. Academic Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  3. Lyman, R. L. (1994). Vertebrate Taphonomy. Cambridge University Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.