Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

مقیاس زانوی لیسهولم

معرفی‌شده توسط
Jörg Lysholm, Johan Gillquist
سال
1982
نوع
Patient self-report and functional testing
خانواده
knee-specific outcome

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

مقیاس امتیازدهی زانوی لیسهولم یک ابزار ارزیابی زانو با ۸ آیتم است که توسط جراحان ارتوپد سوئدی، لیسهولم و گیلوئیست، در سال ۱۹۸۲ برای ارزیابی نتایج جراحی رباط زانو ابداع شد. مقیاس لیسهولم که در مجله آمریکایی پزشکی ورزشی منتشر شد، از اولین معیارهای ارزیابی زانوی اعتبارسنجی شده بود و همچنان در عمل بالینی و تحقیقات ارتوپدی، به ویژه در مطالعات آسیب رباط صلیبی قدامی و بازسازی رباط زانو، به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد.

شهود پشت روش

مقیاس لیسهولم نمایانگر سهمی اساسی در اندازه‌گیری نتایج زانو است و دو دهه زودتر از مقیاس‌های جامع مدرن مانند IKDC ظهور کرد. علی‌رغم قدمت، مقیاس لیسهولم به دلیل سادگی، اختصار و اعتبارسنجی قوی در جمعیت‌های آسیب ACL و جراحی رباط، همچنان ارزشمند است. این ابزار مستقیماً از بیماران در مورد درد، تورم، بی‌ثباتی و محدودیت‌های عملکردی (راه رفتن، پله‌ها، چمباتمه زدن، دویدن) سؤال می‌کند و این موارد را در یک امتیاز ۰ تا ۱۰۰ ترکیب می‌کند که مقادیر بالاتر نشان‌دهنده عملکرد بهتر زانو است. آستانه‌های لیسهولم (ضعیف <۶۵، متوسط ۶۵–۸۳، خوب ۸۴–۹۰، عالی ۹۱–۱۰۰) از نظر بالینی قابل درک و در ادبیات ارتوپدی به طور گسترده شناخته شده‌اند.

تاریخ

مقیاس زانوی لیسهولم توسط جراحان ارتوپد سوئدی، یورگ لیسهولم و یوهان گیلوئیست، در مؤسسه کارولینسکا در استکهلم سوئد، برای استانداردسازی ارزیابی نتایج جراحی رباط زانو ابداع شد. این مقیاس که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد، از اولین معیارهای ارزیابی زانوی اعتبارسنجی شده در ادبیات ارتوپدی بود و برای دهه‌ها به استاندارد عملی در تحقیقات ACL تبدیل شد. در حالی که مقیاس‌های جدیدتر و جامع‌تری (مانند IKDC، KOOS) از آن زمان توسعه یافته‌اند، لیسهولم همچنان به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد، به ویژه در ادبیات قدیمی‌تر و در میان بالینگرانی که با این مقیاس آشنا هستند. این مقیاس به بیش از ۳۰ زبان ترجمه شده و به عنوان یک استاندارد مرجع برای مقایسه تاریخی در تحقیقات نتایج زانو باقی مانده است.

چه زمانی استفاده شود

مقیاس لیسهولم برای بیماران مبتلا به آسیب رباط زانو (به ویژه پارگی ACL) و توانبخشی پس از بازسازی اندیکاسیون دارد. این مقیاس به ویژه در محیط‌هایی با داده‌های طولی کوهورت ACL ارزشمند است، زیرا بسیاری از مطالعات منتشر شده از دهه ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۰ از لیسهولم به عنوان معیار نتیجه خود استفاده کرده‌اند و امکان مقایسه‌های تاریخی را فراهم می‌کنند. مقیاس لیسهولم جامعیت کمتری نسبت به مقیاس‌های مدرن مانند IKDC (که ۱۸ آیتم و داده‌های روان‌سنجی قوی‌تری دارد) دارد، اما اختصار آن در کلینیک‌های پرمراجعه یا زمانی که ارزیابی سریع مورد نیاز است، مزیت محسوب می‌شود. از لیسهولم زمانی استفاده کنید که تداوم تاریخی با ادبیات قبلی مهم است، یا زمانی که محدودیت‌های زمانی استفاده از مقیاس‌های طولانی‌تر را محدود می‌کند. برای مطالعات جدید بدون لنگرگاه‌های تاریخی، IKDC را به عنوان جایگزین ارجح در نظر بگیرید.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • جامعیت کمتر نسبت به مقیاس‌های مدرن؛ ۸ آیتم کوتاه است اما ممکن است ظرافت‌هایی را که توسط ۱۸ آیتم IKDC ثبت می‌شوند (مانند عملکرد خاص فعالیت، تمایز آمادگی ورزشی) از دست بدهد.
  • عمدتاً در جمعیت‌های آسیب ACL اعتبارسنجی شده است؛ اعتبار در سایر پاتولوژی‌های زانو (آسیب مینیسک، استئوآرتریت، درد کشکک) نسبت به مقیاس‌های خاص بیماری کمتر قوی است.
  • گزینه‌های پاسخ ترتیبی (مانند 'لنگیدن: خفیف در مقابل متوسط') ذهنی هستند و ممکن است توسط بیماران به طور متفاوتی تفسیر شوند؛ هیچ لنگرگاه بصری یا مثالی ارائه نشده است.
  • امتیازدهی می‌تواند در صورت انجام دستی مستعد خطا باشد؛ مقادیر دقیق امتیاز برای هر گزینه پاسخ باید رعایت شود؛ امتیازدهی الکترونیکی به شدت توصیه می‌شود.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • قابلیت اطمینان عالی آزمون-بازآزمون (ICC 0.84–0.94) و سازگاری درونی؛ در جمعیت‌های آسیب ACL و رباط زانو در طول چهار دهه استفاده بالینی به خوبی اعتبارسنجی شده است.
  • کوتاه (۸ آیتم) و اجرای سریع (۵ تا ۱۰ دقیقه)؛ امتیازدهی ساده مقیاس ۰ تا ۱۰۰ با آستانه‌های قابل درک بالینی (ضعیف/متوسط/خوب/عالی) را ارائه می‌دهد.
  • پاسخ‌دهی بالا به نتایج جراحی رباط زانو؛ حساس به بهبود ناشی از بازسازی ACL و توانبخشی فیزیکی؛ به طور گسترده در ادبیات ارتوپدی استفاده می‌شود و امکان مقایسه تاریخی و متاآنالیز را فراهم می‌کند.
  • بدون هزینه، بدون محدودیت حق چاپ، در چندین زبان به راحتی در دسترس است؛ به راحتی در قالب کاغذی یا الکترونیکی قابل پیاده‌سازی است.

کاربردها

  • نتایج پس از بازسازی ACL: پیگیری بهبودی عملکرد در ۳، ۶، ۱۲ ماه پس از عمل؛ امتیازات بالای ۸۰ اغلب به عنوان آستانه‌ای برای ترخیص بازگشت به ورزش در ورزشکاران رقابتی استفاده می‌شود.
  • کارآزمایی‌های آسیب رباط زانو: به عنوان یک نتیجه اولیه یا ثانویه در کارآزمایی‌های تصادفی کنترل شده که تکنیک‌های جراحی ACL، انواع پیوند یا پروتکل‌های توانبخشی را مقایسه می‌کنند؛ امکان متاآنالیز با کوهورت‌های تاریخی ACL را فراهم می‌کند.
  • مطالعات کوهورت طولی: استفاده مکرر از لیسهولم در طول سال‌ها برای پیگیری عملکرد طولانی مدت زانو پس از آسیب یا بازسازی ACL؛ حساس به توسعه استئوآرتریت یا آسیب مجدد.
  • ثبت نتایج بالینی: ادغام در ثبت‌های جراحی ارتوپدی و پرونده‌های الکترونیکی سلامت برای گزارش‌دهی استاندارد نتایج و سنجش عملکرد در بین مؤسسات.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

مقیاس لیسهولم شامل ۸ آیتم است: (۱) لنگیدن (۵ گزینه: بدون لنگیدن، خفیف، متوسط، شدید، ناتوانی در راه رفتن)؛ (۲) تکیه‌گاه/ عصا (۵ گزینه: بدون تکیه‌گاه، نیاز به عصا، یک عصا، دو عصا، ناتوانی در راه رفتن)؛ (۳) قفل شدن (۴ گزینه: بدون قفل شدن یا گیر کردن، گیر کردن بدون قفل شدن، قفل شدن گاه‌به‌گاه، قفل شدن مکرر)؛ (۴) بی‌ثباتی (۵ گزینه: هرگز، گاه‌به‌گاه در حین ورزش، گاه‌به‌گاه در حین فعالیت‌های عادی، مکرر در حین فعالیت‌های عادی، مداوم)؛ (۵) درد (۶ گزینه: بدون درد، درد نامنظم، درد خفیف در حین فعالیت‌های عادی، درد قابل توجه در حین فعالیت‌های عادی، درد شدید در حین فعالیت‌های عادی، درد مداوم)؛ (۶) تورم (۴ گزینه: بدون تورم، تورم خفیف پس از فعالیت‌های استثنایی، تورم متوسط پس از فعالیت‌های استثنایی، تورم متوسط در حین فعالیت‌های عادی)؛ (۷) بالا رفتن از پله (۴ گزینه: بدون مشکل، مشکل خفیف، یک پله در یک زمان، ناتوانی)؛ (۸) چمباتمه زدن (۴ گزینه: بدون مشکل، مشکل خفیف، مشکل متوسط، ناتوانی). بیمار فرم را به طور مستقل در ۵ تا ۱۰ دقیقه تکمیل می‌کند و بهترین پاسخ را برای هر آیتم انتخاب می‌کند. فراتر از توزیع فرم، نیازی به تجهیزات یا دخالت بالینی نیست.

2

به هر آیتم بر اساس پاسخ انتخاب شده امتیازاتی اختصاص داده می‌شود (معمولاً بسته به تعداد گزینه‌ها، ۰ تا ۱۰ یا ۰ تا ۲۵ امتیاز برای هر آیتم). امتیازات خام در تمام ۸ آیتم جمع می‌شوند و امتیاز کل خام به دست می‌آید. این امتیاز خام با استفاده از فرمول زیر به مقیاس ۰ تا ۱۰۰ تبدیل می‌شود: (امتیاز کل خام / حداکثر امتیاز خام ممکن) × ۱۰۰. مقادیر دقیق امتیاز برای هر گزینه در مقاله اصلی سال ۱۹۸۲ استاندارد شده‌اند. امتیاز کل لیسهولم در محدوده ۰ تا ۱۰۰ قرار دارد. امتیازات بالاتر = عملکرد بهتر زانو. برخی آیتم‌ها امتیاز معکوس دارند (به عنوان مثال، 'بی‌ثباتی مداوم' = ۰ امتیاز؛ 'هرگز' = ۲۵ امتیاز).

3

تفسیر امتیاز لیسهولم: ۹۱–۱۰۰ = عملکرد عالی زانو (علائم حداقل، بازگشت به فعالیت‌های عادی و ورزش)؛ ۸۴–۹۰ = خوب (علائم خفیف، امکان بازگشت به ورزش)؛ ۶۵–۸۳ = متوسط (علائم متوسط، برخی محدودیت‌های عملکردی، بازگشت به ورزش نامشخص)؛ <۶۵ = ضعیف (علائم قابل توجه و محدودیت‌های عملکردی). در ادبیات بازسازی ACL، امتیاز بالای ۸۰ اغلب به عنوان آستانه‌ای برای ترخیص بازگشت به ورزش استفاده می‌شود، اگرچه این امر به وضعیت پایه بیمار و الزامات خاص ورزش بستگی دارد. تغییر ۵ تا ۱۰ امتیازی از نظر بالینی معنی‌دار است؛ بهبود بیش از ۱۵ امتیاز نشان‌دهنده بهبودی قابل توجه عملکردی است. توجه: امتیازات لیسهولم ممکن است بسته به نسخه امتیازدهی (نسخه اصلی در مقابل نسخه‌های اصلاح شده) کمی متفاوت باشد؛ نسخه مورد استفاده را مشخص کنید.

دام‌های رایج

  • استفاده از نسخه امتیازدهی قدیمی یا غیر استاندارد؛ نسخه‌های متعددی از لیسهولم وجود دارد (نسخه اصلی ۱۹۸۲، نسخه‌های اصلاح شده)؛ همیشه مشخص کنید کدام نسخه استفاده شده و الگوریتم امتیازدهی دقیق را ذکر کنید.
  • فرض بر این است که امتیاز لیسهولم ۸۰ 'قابل قبول' است بدون در نظر گرفتن وضعیت پایه بیمار و اهداف عملکردی؛ یک فرد مسن کم‌تحرک ممکن است از ۷۰ راضی باشد، در حالی که یک ورزشکار رقابتی به بیش از ۹۰ نیاز دارد.
  • استفاده از لیسهولم در دوره بلافاصله پس از عمل (دو هفته اول)؛ امتیازات به دلیل تورم و درد حاد به طور مصنوعی پایین خواهند بود (اغلب <۳۰). وضعیت پایه در ۴ تا ۶ هفته پس از عمل استاندارد است.
  • مقایسه امتیازات لیسهولم در مطالعات مختلف بدون تأیید روش‌های امتیازدهی یکسان؛ تفاوت‌های کوچک در تخصیص امتیاز می‌تواند باعث تفاوت امتیاز ۵ تا ۱۰ شود و بر تفسیر تأثیر بگذارد.

پرسش‌های متداول

مقیاس لیسهولم چگونه با فرم ذهنی جدیدتر IKDC تفاوت دارد؟

لیسهولم ۸ آیتم و ساختار ساده‌تری دارد؛ IKDC ۱۸ آیتم و جامع‌تر است. IKDC به تغییرات پاسخ‌دهی بیشتری دارد و داده‌های اعتبارسنجی مدرن قوی‌تری دارد. لیسهولم برای تداوم تاریخی (ادبیات قدیمی‌تر از لیسهولم استفاده کرده‌اند) یا زمانی که زمان محدود است، ارجح است. IKDC برای تحقیقات جدید بدون لنگرگاه‌های تاریخی ارجح است. هر دو معتبر هستند؛ بر اساس نیازهای مطالعه خود انتخاب کنید.

حداقل تغییر معنی‌دار بالینی (MCID) در مقیاس لیسهولم چیست؟

داده‌های منتشر شده MCID محدود است؛ تغییر تخمینی ۵ تا ۱۰ امتیازی معنی‌دار بالینی تلقی می‌شود و بهبود بیش از ۱۵ امتیاز نشان‌دهنده بهبود قابل توجه است. زمینه مهم است: در یک ورزشکار پس از جراحی ACL، بهبود از ۴۵ به ۷۵ (+۳۰) به وضوح معنی‌دار است؛ بهبود از ۸۵ به ۹۰ (+۵) در بیماری که از قبل حال خوبی دارد ممکن است در محدوده خطای اندازه‌گیری باشد.

آیا باید از لیسهولم یا IKDC برای مطالعه جدید بازسازی ACL خود استفاده کنم؟

برای مطالعه جدید بدون داده‌های تاریخی برای مقایسه، از IKDC استفاده کنید؛ این استاندارد مدرن با اعتبارسنجی و پاسخ‌دهی بهتر است. تنها در صورتی از لیسهولم استفاده کنید که نیاز به مقایسه با داده‌های تاریخی لیسهولم دارید (به عنوان مثال، تطبیق با یک کوهورت ۱۹۹۵) یا اگر محدودیت‌های زمانی/منابع شدید است. در صورت امکان، هم IKDC و هم لیسهولم را اجرا کنید تا محققان آینده بتوانند داده‌های شما را با مطالعات دیگر مطابقت دهند.

آیا می‌توانم از لیسهولم برای شرایط غیر ACL زانو مانند آسیب مینیسک یا استئوآرتریت استفاده کنم؟

لیسهولم عمدتاً در جمعیت‌های ACL اعتبارسنجی شده است و در سایر پاتولوژی‌های زانو کمتر قوی است. برای آسیب مینیسک یا OA، مقیاس‌های خاص بیماری را در نظر بگیرید (به عنوان مثال، FAOS برای پا/مچ پا، یا KOOS برای OA زانو که شبیه ساختار IKDC است). اگر از لیسهولم استفاده می‌شود، مناسب بودن آن را برای وضعیت خاص زانوی خود اعتبارسنجی کنید و محدودیت‌ها را گزارش دهید.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Lysholm J, Gillquist J. Evaluation of knee ligament surgery results with special emphasis on use of a scoring scale. Am J Sports Med. 1982;10(3):150-154.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.