Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

تکنیک دلفی — روش اجماع تکرارشونده متخصصان

معرفی‌شده توسط
Norman Dalkey and Olaf Helmer (RAND Corporation)
سال
1950s–1963
نوع
Iterative expert consensus technique
خانواده
Data collection

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

تکنیک دلفی یک روش جمع‌آوری داده ساختاریافته و چندمرحله‌ای است که از طریق پرسشنامه‌های تکرارشونده و بازخورد کنترل‌شده، نظر متخصصان را جمع‌آوری و اصلاح می‌کند. این روش که در دهه ۱۹۵۰ در شرکت رند (RAND Corporation) توسعه یافت، برای همگرا کردن پنل پراکنده متخصصان به سمت اجماعی قابل اتکا در مورد مسائل پیچیده، نامشخص یا آینده‌نگر طراحی شده است — بدون فشارهای انطباقی بحث گروهی رو در رو.

شهود پشت روش

تصور کنید سی متخصص از قاره‌های مختلف را برای توافق بر سر دستورالعمل‌های بالینی گرد هم می‌آورید، اما نمی‌توانید آن‌ها را در یک اتاق جمع کنید و نمی‌خواهید که پرحرف‌ترین متخصص بر بحث مسلط شود. دلفی با ارسال پرسش‌ها در چند مرحله این مشکل را حل می‌کند: متخصصان به صورت ناشناس پاسخ می‌دهند، خلاصه‌ای آماری از پاسخ‌های دیگران را می‌بینند، سپس مواضع خود را بازنگری می‌کنند. از آنجایی که بازخورد ناشناس و تجمیع شده است — معمولاً به صورت میانه یا دامنه بین چارکی — هر متخصص می‌تواند ببیند موضعش نسبت به گروه چگونه است و بدون فشار اجتماعی دوباره فکر کند. مراحل تا زمانی ادامه می‌یابد که پاسخ‌ها پایدار شوند و به جای نظر یک فرد، قضاوت گروهی قابل دفاعی از متخصصان حاصل شود.

تاریخ

روش دلفی توسط نورمن دالکی و اولاف هلمر در شرکت رند در اوایل دهه ۱۹۵۰ به عنوان ابزاری طبقه‌بندی‌شده برای پیش‌بینی توسعه یافت و اولین بار در مقاله سال ۱۹۶۳ در مجله Management Science به صورت عمومی منتشر شد. نام آن به پیشگوی دلفی اشاره دارد که منعکس‌کننده هدف اصلی آن برای تولید پیش‌بینی‌های تخصصی است. کتاب ویرایش‌شده هارولد لینستون و موری توروف در سال ۱۹۷۵ با عنوان The Delphi Method: Techniques and Applications آن را به عنوان یک ابزار تحقیقاتی اصلی تثبیت کرد. از دهه ۱۹۸۰ به بعد این تکنیک به طور گسترده در علوم بهداشت، آموزش و تحقیقات سیاستی پذیرفته شد. انواع آنلاین در دهه ۲۰۰۰ پدیدار شدند و فرمت‌های دلفی بی‌درنگ (real-time Delphi) و الکترونیکی (e-Delphi) اکنون بر عمل غالب هستند.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی که به قضاوت تخصصی ساختاریافته در مورد موضوعی نیاز دارید که داده‌های تجربی وجود ندارد یا شواهد موجود ناکافی، مورد مناقشه یا بسیار نامشخص است — برای مثال، پیش‌بینی روندهای فناوری، توسعه استانداردهای حرفه‌ای، یا اولویت‌بندی دستور کارهای تحقیقاتی — از تکنیک دلفی استفاده کنید. این روش زمانی مناسب است که متخصصان از نظر جغرافیایی پراکنده باشند، زمانی که ناشناس بودن برای جلوگیری از سوگیری اقتدار یا تفکر گروهی لازم است، و زمانی که چندین مرحله بازنگری در چارچوب زمانی شما امکان‌پذیر باشد. زمانی که به تصمیمی سریع نیاز دارید (سه مرحله یا بیشتر هفته‌ها تا ماه‌ها طول می‌کشد)، زمانی که موضوع نیازمند ورودی ذینفعان غیرمتخصص به جای دانش تخصصی است، یا زمانی که نمونه متخصصان واجد شرایط برای دستیابی به توزیع معنادار خیلی کوچک است (کمتر از هفت نفر)، از دلفی استفاده نکنید.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • زمان‌بر: دو تا چهار مرحله با ترکیب بین هر مرحله معمولاً شش هفته تا چند ماه طول می‌کشد.
  • فرسایش پاسخ در طول مراحل می‌تواند یک پنل از قبل کوچک را به باقی‌مانده‌ای غیرنماینده کاهش دهد.
  • اجماع ممکن است به جای توافق واقعی متخصصان، منعکس‌کننده لنگر انداختن یا فشار همگرایی باشد، به خصوص زمانی که چارچوب بازخورد سوگیرانه باشد.
  • کیفیت یافته‌ها به شدت به تخصص و نمایندگی اعضای پنل بستگی دارد — یک پنل ضعیف انتخاب شده اجماع گمراه‌کننده‌ای تولید می‌کند.
  • این روش نظر متخصصان را استخراج می‌کند، نه داده‌های تجربی؛ اجماع با درستی یکسان نیست.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • ناشناس بودن فشار اجتماعی و سوگیری اقتدار را خنثی می‌کند و امکان بازنگری واقعی مواضع در طول مراحل را فراهم می‌آورد.
  • متخصصان پراکنده جغرافیایی می‌توانند بدون سفر شرکت کنند و استخر استعدادها را گسترش دهند.
  • حلقه بازخورد کنترل‌شده همگرایی قابل اندازه‌گیری را تولید می‌کند — اجماع می‌تواند کمی‌سازی شود نه اینکه فرض شود.
  • قالب انعطاف‌پذیر، رتبه‌بندی‌های کمی، رتبه‌بندی‌ها و توجیهات کیفی را در یک ابزار واحد جای می‌دهد.
  • گزارش‌دهی شفاف مخالفت: دیدگاه‌های اقلیت و دلایل آن‌ها در کنار یافته اجماع حفظ می‌شود.

کاربردها

  • توسعه دستورالعمل‌های بالینی و معیارهای تشخیصی مبتنی بر اجماع در پزشکی و پرستاری.
  • اولویت‌بندی دستور کارهای تحقیقاتی در حوزه‌هایی که شواهد تجربی پراکنده یا متناقض هستند.
  • پیش‌بینی تحولات فناوری، روندهای بازار، یا تأثیرات سیاستی در افق ۵ تا ۲۰ ساله.
  • شناسایی و وزن‌دهی معیارها برای چارچوب‌های ارزیابی، استانداردهای اعتباربخشی، یا طراحی برنامه درسی.
  • دستیابی به توافق بین‌رشته‌ای در مورد اصطلاحات، سیستم‌های طبقه‌بندی، یا چارچوب‌های شایستگی.
  • دلفی سیاستی (Policy Delphi): عمداً برجسته کردن و ساختاردهی مواضع متنوع متخصصان برای اطلاع‌رسانی به تصمیم‌گیری عمومی به جای اجبار به یک اجماع واحد.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

یک نمونه هدفمند از متخصصان — معمولاً ۱۰ تا ۳۰ نفر، اگرچه در مطالعات سیاستی بزرگ از پنل‌های تا ۱۰۰ نفر نیز استفاده می‌شود — بر اساس دانش اثبات‌شده در مورد موضوع انتخاب می‌شوند. ناشناس بودن در میان اعضای پنل در تمام مراحل حفظ می‌شود؛ متخصصان فقط آمار تجمیعی پاسخ‌های یکدیگر را می‌دانند، نه انتساب‌های فردی.

2

مرحله اول معمولاً باز است: از متخصصان خواسته می‌شود عوامل کلیدی، معیارها یا خطرات مرتبط با سؤال اصلی را فهرست کنند. پاسخ‌های آن‌ها به صورت کیفی تحلیل و به لیستی از موارد ساختاریافته (بیانیه‌ها، معیارها، مقیاس‌های رتبه‌بندی) تقطیر می‌شود که پرسشنامه مورد استفاده در مراحل بعدی را تشکیل می‌دهد.

3

پس از هر مرحله، تیم تسهیل‌کننده پاسخ‌ها را کمی‌سازی می‌کند — محاسبه میانه، میانگین، دامنه بین چارکی و درصد توافق — و گزارش بازخورد کنترل‌شده‌ای را آماده می‌کند. این گزارش پاسخ قبلی هر متخصص را در کنار توزیع گروهی نشان می‌دهد و امکان مقایسه مستقیم را بدون افشای اینکه چه کسی چه چیزی گفته است، فراهم می‌کند.

4

متخصصان گزارش بازخورد را دریافت کرده و پرسشنامه اصلاح‌شده را تکمیل می‌کنند و اکنون قادرند موضع خود را با توجه به اجماع گروه حفظ یا تنظیم کنند. معمولاً اگر پاسخ آن‌ها خارج از دامنه بین چارکی قرار گیرد، دلایل آن را ارائه می‌دهند. معمولاً دو تا چهار مرحله انجام می‌شود؛ مراحل زمانی متوقف می‌شوند که معیارهای توقف از پیش تعیین‌شده (پایداری، آستانه اجماع، یا محدودیت مرحله) برآورده شوند.

5

اجماع به صورت کمی ارزیابی می‌شود — آستانه‌های رایج شامل حداقل ۷۰ تا ۸۰ درصد توافق در یک دسته پاسخ تعریف‌شده، یا دامنه بین چارکی یک نقطه مقیاس یا کمتر است. توزیع نهایی پاسخ‌های متخصصان، میانه‌ها و هرگونه دلیل مخالف در مرحله نهایی، خروجی اصلی را تشکیل می‌دهند و در کنار سطح اجماع گزارش می‌شوند.

دام‌های رایج

  • نادیده گرفتن مدیریت فرسایش: عدم ارسال یادآوری، کوتاه کردن ابزارهای مراحل پایانی، یا جایگزینی افرادی که انصراف می‌دهند، می‌تواند باعث شود مرحله نهایی با تعداد پاسخ‌دهندگان کم برای ادعای اجماع مواجه شود.
  • بسته شدن زودهنگام: توقف پس از تنها یک مرحله به دلیل مشابه به نظر رسیدن پاسخ‌ها از نظر روش‌شناختی ناکافی است — حداقل دو مرحله برای نشان دادن پایداری لازم است.
  • چارچوب‌بندی سوگیرانه بازخورد: ارائه میانه گروه به گونه‌ای که به طور ضمنی افراد خارج از محدوده را برای انطباق تحت فشار قرار دهد، ناشناس بودن را تضعیف کرده و مکانیسم بازخورد کنترل‌شده را فاسد می‌کند.
  • معیارهای توقف مبهم: آستانه‌های اجماع (مانند درصد توافق، حد آستانه دامنه بین چارکی) باید قبل از جمع‌آوری داده‌ها مشخص شوند، نه پس از مشاهده نتایج انتخاب شوند.
  • اشتباه گرفتن دلفی با یک نظرسنجی: یک پرسشنامه متخصص یک‌باره دلفی نیست — ساختار تکرارشونده و مبتنی بر بازخورد، ویژگی تعیین‌کننده آن است.

پرسش‌های متداول

مطالعه دلفی به چند مرحله نیاز دارد؟

حداقل دو مرحله برای نشان دادن اینکه پاسخ‌ها در پرتو بازخورد گروهی بازنگری شده‌اند و پایداری آزمایش شده است، لازم است. اکثر مطالعات از دو تا چهار مرحله استفاده می‌کنند؛ سه مرحله رایج‌ترین است. توقف زمانی موجه است که یک معیار پایداری یا اجماع از پیش تعیین‌شده برآورده شود، نه صرفاً زمانی که زمان تمام شود.

اندازه پنل متخصصان چقدر باید باشد؟

قانون جهانی وجود ندارد، اما ۱۰ تا ۳۰ عضو پنل رایج‌ترین محدوده کاری ذکر شده است. الزام کلیدی این است که اعضای پنل به طور جمعی دامنه تخصص مرتبط با سؤال را پوشش دهند. پنل‌های کوچکتر از حدود ۷ تا ۱۰ نفر برای تولید توزیع گروهی پایدار بسیار محدود هستند؛ پنل‌های بسیار بزرگ (بیش از ۱۰۰ نفر) ترکیب را پیچیده کرده و خطر فرسایش را افزایش می‌دهند.

چه چیزی دلفی را از یک نظرسنجی معمولی متخصصان متمایز می‌کند؟

یک نظرسنجی معمولی متخصصان یک بار پاسخ‌ها را جمع‌آوری می‌کند. دلفی تکرارشونده است: متخصصان پس از هر مرحله بازخورد ناشناس در مورد توزیع گروه را می‌بینند و می‌توانند پاسخ‌های خود را بازنگری کنند. این حلقه بازخورد کنترل‌شده، همراه با ناشناس بودن، ویژگی تعیین‌کننده‌ای است که دلفی را از پرسشنامه متخصص یک مرحله‌ای جدا می‌کند.

اجماع چگونه تعریف و گزارش می‌شود؟

آستانه‌های اجماع باید قبل از جمع‌آوری داده‌ها تعیین شوند. معیارهای رایج عبارتند از: حداقل ۷۰ تا ۸۰ درصد پاسخ‌ها در یک دسته تعریف‌شده قرار گیرند، دامنه بین چارکی یک نقطه یا کمتر در مقیاس لیکرت، یا ضریب تغییرات کمتر از یک حد انتخاب‌شده. گزارش نهایی باید آستانه مورد استفاده، سطح دستیابی شده برای هر مورد، و میانه را به همراه دامنه بین چارکی بیان کند.

آیا دلفی را می‌توان به صورت آنلاین انجام داد؟

بله. پلتفرم‌های دلفی الکترونیکی (E-Delphi) و بی‌درنگ (real-time Delphi) (مانند SurveyMonkey، Qualtrics، یا ابزارهای اختصاصی مانند نرم‌افزار RAND/UCLA Appropriateness Method) امکان مشارکت ناهمزمان و محاسبه خودکار بازخورد را فراهم می‌کنند. ارائه آنلاین بار لجستیکی را کاهش می‌دهد و می‌تواند زمان بین مراحل را کوتاه کند، اما نیازمند توجه دقیق به امنیت داده‌ها و احراز هویت شرکت‌کنندگان است.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Dalkey, N., & Helmer, O. (1963). An experimental application of the Delphi method to the use of experts. Management Science, 9(3), 458–467.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Linstone, H. A., & Turoff, M. (Eds.). (1975). The Delphi Method: Techniques and Applications. Addison-Wesley.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.