Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

روش دلفی — اجماع ساختاریافته خبرگان

معرفی‌شده توسط
Norman Dalkey & Olaf Helmer (RAND Corporation)
سال
1963
نوع
Structured iterative expert-elicitation process

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

روش دلفی یک تکنیک پیمایشی ساختاریافته و تکرارشونده است که توسط نورمن دالکی و اولاف هلمر در شرکت رند در سال ۱۹۶۳ برای استخراج و همگرایی نظرات خبرگان در مورد موضوعات پیچیده‌ای که داده‌های تجربی در دسترس یا کافی نیستند، توسعه یافت. این روش قضاوت‌های مستقل را از یک هیئت خبره پراکنده جغرافیایی در چندین دور ناشناس جمع‌آوری می‌کند و نتایج تجمیع‌شده را پس از هر دور به شرکت‌کنندگان بازخورد می‌دهد تا بتوانند دیدگاه‌های خود را در پرتو موضع جمعی گروه بازنگری کنند.

شهود پشت روش

تصور کنید از گروهی از متخصصان خواسته می‌شود چیزی نامطمئن را پیش‌بینی کنند — مثلاً اینکه کدام درمان‌های پزشکی در ده سال آینده به رویه استاندارد تبدیل خواهند شد. اگر آنها آشکارا بحث کنند، صداهای غالب می‌توانند نتیجه را مخدوش کنند. روش دلفی این مشکل را با ناشناس نگه داشتن پاسخ‌دهندگان و ناشناس بودن آنها نسبت به یکدیگر در طول فرآیند حل می‌کند. پس از هر دور پرسشنامه، هر متخصص فقط خلاصه آماری پاسخ‌های گروه را می‌بیند، نه اینکه چه کسی چه چیزی گفته است. این حلقه بازخورد کنترل‌شده به افراد اجازه می‌دهد تا مواضع خود را بدون فشار اجتماعی بازنگری کنند و به تدریج گروه را به سمت یک اجماع مستدل سوق دهند.

تاریخ

روش دلفی در اوایل دهه ۱۹۵۰ در شرکت رند توسعه یافت و اولین بار به طور رسمی توسط نورمن دالکی و اولاف هلمر در مقاله آنها در سال ۱۹۶۳ در Management Science در مورد استفاده از استخراج ساختاریافته خبرگان برای پیش‌بینی فناوری توصیف شد. نام آن به اوراکل دلفی در یونان باستان اشاره دارد. در طول دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ این روش از پیش‌بینی دفاعی و فناوری به سیاست‌گذاری سلامت، آموزش و علوم اجتماعی گسترش یافت. یک نوع اصلاح‌شده — دلفی سیاستی — برای آشکار کردن عمدی عدم توافق به جای همگرایی معرفی شد. این روش همچنان به طور گسترده در توسعه دستورالعمل‌های بالینی، ارزیابی فناوری سلامت و آینده‌نگری استراتژیک استفاده می‌شود.

چه زمانی استفاده شود

از روش دلفی زمانی استفاده کنید که داده‌های تجربی کمیاب یا در دسترس نیستند و نظر خبرگان معتبرترین مبنای شواهد است؛ زمانی که برای اهداف سیاست‌گذاری، دستورالعمل‌های بالینی یا برنامه‌ریزی استراتژیک به پیش‌بینی‌های ساختاریافته، فهرست‌های اولویت‌بندی یا وزن‌دهی معیارها نیاز دارید؛ و زمانی که شرکت‌کنندگان پراکنده هستند و نمی‌توانند حضوری ملاقات کنند. حداقل هیئت قابل قبول ۱۰ خبره است و حداقل دو دور پرسشنامه باید برنامه‌ریزی شود. اگر سؤال را می‌توان با داده‌های کمی موجود پاسخ داد، تحلیل آماری مناسب‌تر است. اگر به بحث و تبادل نظر در زمان واقعی در میان یک گروه کوچک و هم‌مکان نیاز دارید، گروه کانونی یا تکنیک گروه اسمی مناسب‌تر است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • به حداقل هیئتی متشکل از ۱۰ تا ۱۵ خبره نیاز دارد؛ با تعداد کمتر شرکت‌کنندگان، آمارهای اجماع غیرقابل اعتماد می‌شوند.
  • فرآیند کند است: چندین دور پرسشنامه با تحلیل بین دورها می‌تواند هفته‌ها یا ماه‌ها طول بکشد.
  • کیفیت اجماع کاملاً به کیفیت هیئت خبره بستگی دارد؛ یک هیئت با جذب ضعیف، نتایج ضعیفی را به همراه دارد.
  • تعریف پیشینی آستانه اجماع از نظر روش‌شناختی مهم است اما ذاتاً اختیاری است؛ آستانه‌های مختلف می‌توانند نتایج «اجماع» متفاوتی را به همراه داشته باشند.
  • کاهش نرخ پاسخ‌دهی در طول دورها رایج است؛ شرکت‌کنندگانی که انصراف می‌دهند ممکن است اجماع نهایی را سوگیری کنند.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • ناشناس بودن، سلطه اجتماعی و سوگیری اقتدار را خنثی می‌کند و به خبرگان کم‌صدا اجازه می‌دهد تا به طور برابر مشارکت کنند.
  • بازخورد کنترل‌شده و ساختاریافته، هیئت را به سمت همگرایی منطقی هدایت می‌کند، نه انطباق با تفکر گروهی.
  • شرکت‌کنندگان می‌توانند از نظر جغرافیایی پراکنده باشند، که این امر زمانی که تشکیل یک هیئت حضوری غیرعملی یا پرهزینه است، کاربردی می‌شود.
  • ساختار تکرارشونده شفاف و قابل حسابرسی است: داده‌های هر دور را می‌توان گزارش کرد و نشان داد که دیدگاه‌ها چگونه تغییر کرده‌اند.
  • برای وظایف اولویت‌بندی و وزن‌دهی معیارها که هیچ پاسخ تجربی استاندارد طلایی وجود ندارد، به خوبی کار می‌کند.

کاربردها

  • توسعه دستورالعمل‌های بالینی و معیارهای ارزیابی فناوری سلامت در جایی که شواهد تصادفی‌سازی‌شده وجود ندارد.
  • آینده‌نگری استراتژیک و پیش‌بینی فناوری در برنامه‌ریزی سیاست‌گذاری و صنعتی.
  • طراحی برنامه درسی و توسعه چارچوب شایستگی در آموزش عالی.
  • تمرینات اولویت‌بندی در تخصیص منابع بهداشت عمومی.
  • وزن‌دهی معیارها در تحلیل تصمیم‌گیری چندمعیاره (MCDM) زمانی که وزن‌های تجربی در دسترس نیستند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

یک هیئت متشکل از ۱۰ تا ۱۵ نفر از خبرگان حوزه مربوطه جذب می‌شوند. اعضای هیئت باید واقعاً تخصص مرتبط داشته باشند؛ تنوع در زیرشاخه‌ها، مؤسسات یا مناطق جغرافیایی نتیجه را تقویت می‌کند. ناشناس بودن از این نقطه به بعد تضمین می‌شود — شرکت‌کنندگان هرگز نمی‌فهمند چه کسانی دیگر در هیئت هستند یا کدام فرد چه پاسخی داده است.

2

یک پرسشنامه اولیه باز یا ساختاریافته توزیع می‌شود. در دور اول، سؤالات اغلب کلی هستند تا طیف وسیعی از مسائل مرتبط را آشکار کنند. پاسخ‌ها جمع‌آوری، کدگذاری و تحلیل می‌شوند — معمولاً با استفاده از آمار توصیفی (میانه‌ها، دامنه‌های بین چارکی) برای آیتم‌های مقیاس‌بندی‌شده و گروه‌بندی موضوعی برای متن باز.

3

نتایج تجمیع‌شده و ناشناس دور اول با همه اعضای هیئت به اشتراک گذاشته می‌شود. هر متخصص موقعیت پاسخ خود را نسبت به توزیع گروه می‌بیند — که معمولاً به صورت میانه گروه و دامنه بین چارکی (IQR) بیان می‌شود — بدون اینکه انتسابات فردی را بداند. از اقلیتی که دیدگاهشان به طور قابل توجهی از میانه فاصله دارد، خواسته می‌شود تا یک توجیه کتبی ارائه دهند.

4

یک پرسشنامه دوم (و در صورت نیاز سوم) ارسال می‌شود که بازخورد تجمیع‌شده و در صورت لزوم، توجیهات اقلیت را در بر می‌گیرد. اعضای هیئت مواضع خود را در پرتو خلاصه گروه بازنگری می‌کنند. این فرآیند تا زمانی ادامه می‌یابد که یک آستانه اجماع از پیش تعریف‌شده حاصل شود — که معمولاً به صورت دامنه بین چارکی (IQR) ۱ یا کمتر در مقیاس لیکرت پنج یا هفت نقطه‌ای، یا ۷۰ تا ۸۰ درصد از اعضای هیئت که در یک محدوده مشخص قرار می‌گیرند، تعریف می‌شود.

5

هنگامی که معیار اجماع برآورده شود، یا پس از حداکثر تعداد دورهای از پیش تعیین‌شده، فرآیند به پایان می‌رسد. خروجی‌های نهایی شامل رتبه‌بندی‌ها یا رتبه‌های اجماع، میزان توافق (IQR، درصد توافق، نسبت اعتبار محتوا) و خلاصه‌ای از دیدگاه‌های اقلیت پایدار است. این خروجی‌ها مستقیماً به تصمیم‌گیری سیاستی، بالینی یا استراتژیک مورد نظر وارد می‌شوند.

دام‌های رایج

  • تعریف آستانه اجماع پس از جمع‌آوری داده‌ها — همیشه معیار IQR یا درصد توافق را در پروتکل مطالعه قبل از شروع جمع‌آوری داده‌ها مشخص کنید.
  • در نظر گرفتن هر سطح از توافق به عنوان اجماع بدون گزارش IQR یا درصد توافق؛ همیشه آمار پراکندگی را در کنار میانه منتشر کنید.
  • اجرای تنها یک دور پرسشنامه — حلقه بازخورد تکرارشونده این روش اساسی است، نه اختیاری؛ یک دور تنها یک نظرسنجی است، نه دلفی.
  • جذب کمتر از ۱۰ خبره — زیر این آستانه، آمارهای توزیع معنای خود را از دست می‌دهند و یک گروه کانونی طراحی مناسب‌تری است.
  • فرض اینکه این روش صرفاً کیفی است — دلفی رتبه‌بندی‌های ترتیبی تولید می‌کند که نیاز به تحلیل آماری توصیفی و گاهی استنباطی در طول دورها دارد.

پرسش‌های متداول

یک مطالعه دلفی به چند دور نیاز دارد؟

حداقل دو دور لازم است — یک دور برای استخراج مواضع اولیه و یک دور برای امکان بازنگری در پرتو بازخورد گروه. اکثر مطالعات دلفی منتشرشده از دو یا سه دور استفاده می‌کنند. دور سوم زمانی توجیه می‌شود که پس از دور دوم اجماع حاصل نشده باشد و دامنه بین چارکی (IQR) در حال کاهش باشد؛ فراتر از سه دور، خطر ریزش معمولاً بیشتر از مزیت تکرار مداوم است.

چه اندازه هیئتی مناسب است؟

ادبیات منبع حداقل عملی ۱۰ تا ۱۵ خبره را تعیین می‌کند. هیئتی کمتر از ۱۰ نفر آمارهای توزیع غیرقابل اعتمادی تولید می‌کند و روش مبنای استنباطی خود را از دست می‌دهد. هیچ حد بالایی ثابتی وجود ندارد، اما هیئت‌های بالای ۳۰ نفر پیچیدگی اداری ایجاد می‌کنند با بازده کاهنده در کیفیت اجماع. تنوع هیئت — در زیرشاخه‌ها و زمینه‌های نهادی — مهم‌تر از صرفاً اندازه است.

اجماع چگونه تعریف می‌شود؟

شایع‌ترین تعریف عملیاتی، دامنه بین چارکی (IQR) ۱ یا کمتر در مقیاس لیکرت پنج یا هفت نقطه‌ای، یا ۷۰ تا ۸۰ درصد از اعضای هیئت است که در یک محدوده مشخص رتبه‌بندی می‌کنند. نکته مهم این است که آستانه باید در پروتکل مطالعه قبل از جمع‌آوری داده‌ها تعریف شود، نه اینکه پس از جمع‌آوری داده‌ها برای مطابقت با نتایج انتخاب شود.

چه زمانی باید به جای مطالعه دلفی از گروه کانونی استفاده کنم؟

اگر هیئت خبره شما کوچک (کمتر از ۱۰ نفر)، هم‌مکان و بحث و تبادل نظر در زمان واقعی امکان‌پذیر است، یک گروه کانونی یا تکنیک گروه اسمی مناسب‌تر است. مزایای روش دلفی — ناشناس بودن و انعطاف‌پذیری جغرافیایی — تنها با یک هیئت به اندازه کافی بزرگ برای معنادار کردن آمارهای توزیع و به اندازه کافی پراکنده برای جلوگیری از گردهمایی حضوری محقق می‌شود.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Dalkey, N. & Helmer, O. (1963). An Experimental Application of the Delphi Method to the Use of Experts. Management Science, 9(3), 458-467.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.