ایزوترم جذب سطحی (لنگمویر-فروندلیش)
- معرفیشده توسط
- Irving Langmuir
- سال
- 1918
- نوع
- Empirical and theoretical adsorption equilibrium model
- خانواده
- Surface Chemistry
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
ایزوترمهای جذب سطحی، جذب تعادلی یک ماده بر روی سطح جامد را به عنوان تابعی از غلظت فاز گازی یا محلول در دمای ثابت توصیف میکنند. ایزوترم لنگمویر (۱۹۱۸) و ایزوترم فروندلیش (۱۹۰۶) مدلهای تجربی کلاسیک هستند. مدل لنگمویر پوشش تکلایهای را فرض میکند و مکانیکی است؛ مدل فروندلیش تجربی است و جذب چندلایهای یا ناهمگن را توصیف میکند. این ایزوترمها برای طراحی فرآیندهای جداسازی (فیلترهای کربن فعال، الکهای مولکولی) و درک جذب آلایندهها ضروری هستند.
شهود پشت روش
جذب سطحی مانند نشاندن افراد دور میز شام است: در ابتدا، صندلیهای زیادی خالی هستند، بنابراین مهمانان جدید به سرعت جایی پیدا میکنند (جذب بالا). با پر شدن میز، صندلیهای کمتری باقی میماند، بنابراین جذب کند میشود (اشباع). مدل لنگمویر این را نشان میدهد: جذب با افزایش غلظت افزایش مییابد اما در اشباع (تکلایه) ثابت میماند. مدل فروندلیش انعطافپذیرتر است: جذب همچنان افزایش مییابد (از نظر ریاضی تا بینهایت) اما با نرخی کاهشی، که سطوح ناهمگن واقعی را بهتر توصیف میکند. هر دو مدل بر یک فرض ساده تکیه دارند: در حالت تعادل، نرخهای جذب سطحی و واجذب با هم موازنه میشوند.
تاریخ
ایروینگ لنگمویر ایزوترم خود را بر اساس استدلالهای سینتیکی (موازنه جذب-واجذب) در سال ۱۹۱۸ توسعه داد و شیمی سطح را متحول کرد. معادله تجربی هاینریش فروندلیش (۱۹۰۶) قبل از مدل مکانیکی بود اما بسیاری از دادههای تجربی را برازش میکرد. در طول قرن بیستم، انواع مختلف (BET برای چندلایه، تمکین، دوبینین-رادوشکوویچ) ایزوترمها را به سیستمهای پیچیده گسترش دادند.
چه زمانی استفاده شود
استفاده از ایزوترمهای جذب سطحی برای طراحی جاذبهای بستر ثابت برای جداسازی گاز یا مایع. این ایزوترمها برای پیشبینی منحنیهای شکست و تعیین اندازه فیلترهای کربن، بسترهای زئولیت و مبادلهکنندههای یونی ضروری هستند. زمانی که سیستم در حالت تعادل یا نزدیک به آن است، اعمال کنید. زمانی که سینتیک (نرخ جذب سطحی) محدودکننده نرخ است یا زمانی که دما در طول فرآیند به طور قابل توجهی تغییر میکند، اجتناب کنید.
محدودیتها و ملاحظات
- فرض تعادل؛ سینتیک انتقال جرم یا گذراهای شکست را در نظر نمیگیرد
- لنگمویر فرض پوشش تکلایهای را دارد که در بارهای بالا (به ویژه در مایعات) نقض میشود
- فروندلیش کاملاً تجربی است؛ پارامترها فاقد معنای فیزیکی هستند
- ناهمگنی سایت را به خوبی نشان نمیدهد؛ جذب چندلایهای یا رقابتی به مدلهای پیچیدهتر نیاز دارد
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- مدلهای ساده (لنگمویر، فروندلیش) به راحتی برازش و تفسیر میشوند
- مبنای مکانیکی (لنگمویر) بینش فیزیکی ارائه میدهد
- کاربرد گسترده در سیستمهای فاز گازی و مایع
- امکان تخمین سریع عملکرد ستون بدون نیاز به سینتیک دقیق را فراهم میکند
کاربردها
- طراحی فیلترهای کربن فعال دانهای برای تصفیه آب
- تعیین اندازه بسترهای الک مولکولی در خشککنندههای هوای صنعتی
- پیشبینی جذب آلایندهها در انتقال خاک و آب زیرزمینی
- مدلسازی جذب اکسیژن در سیستمهای جذب نوسانی فشاری (PSA)
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
اندازهگیری جذب تعادلی (q_e، جرم جذب شده بر واحد جرم جاذب) در غلظتهای تعادلی مختلف (C_e) و دمای ثابت.
رسم نمودار یا جدول q_e در مقابل C_e؛ نوع منحنی را شناسایی کنید (اشباع تدریجی → لنگمویر؛ افزایش مداوم → فروندلیش).
فرمول
C_e, q_e, \text{ reference state}, \text{ temperature}برای لنگمویر: با رسم نمودار C_e / q_e در مقابل C_e خطیسازی کنید؛ q_m (ظرفیت اشباع) و K (ثابت تمایل) را استخراج کنید.
فرمول
q_e = \frac{q_m K C_e}{1 + K C_e} \quad (\text{Langmuir})برای فروندلیش: با رسم نمودار log(q_e) در مقابل log(C_e) خطیسازی کنید؛ پارامترهای K و 1/n را استخراج کنید. از مدلهای ترکیبی (سیپس، تمکین) برای برازش بهتر استفاده کنید.
فرمول
q_e = K C_e^{1/n} \quad (\text{Freundlich}), \quad q_e = \frac{q_m K C_e^{n_F}}{1 + K C_e^{n_F}} \quad (\text{Sips})استفاده از ایزوترم برازش شده برای پیشبینی جذب تعادلی در غلظتهای دیگر، طراحی ستونهای جذب و تخمین راندمان جداسازی.
دامهای رایج
- اعمال ایزوترمها بسیار خارج از محدوده تجربی؛ برونیابی میتواند بسیار نادرست باشد
- اشتباه گرفتن ظرفیت تعادلی با زمان شکست دینامیکی؛ ایزوترمها به تنهایی ارتفاع ستون را پیشبینی نمیکنند
- نادیده گرفتن وابستگی به دما؛ ایزوترمها با دما تغییر میکنند و بر طراحی تأثیر میگذارند
پرسشهای متداول
تفاوت ایزوترمهای لنگمویر و فروندلیش چیست؟
لنگمویر فرض تعداد ثابتی از سایتهای جذب (اشباع تکلایهای) را دارد؛ جذب ثابت میماند. فروندلیش تجربی است؛ جذب به طور نامحدود (با نرخی کاهشی) افزایش مییابد. لنگمویر برای سطوح همگن و پوشش تکلایهای خوب عمل میکند؛ فروندلیش سطوح ناهمگن و سیستمهای چندلایهای را برازش میکند.
چگونه بین مدلهای ایزوترم انتخاب کنیم؟
چندین مدل (لنگمویر، فروندلیش، سیپس) را به دادههای خود برازش دهید و مقادیر R² را مقایسه کنید. سیپس (ترکیبی از هر دو) اغلب بهترین برازش را دارد. شیمی سطح را در نظر بگیرید: همگن → لنگمویر؛ ناهمگن → فروندلیش یا سیپس.
رابطه بین ایزوترم و منحنی شکست چیست؟
ایزوترم تعادل را تعریف میکند، اما منحنی شکست عملکرد دینامیکی ستون را نشان میدهد. ایزوترمها به تنهایی زمان شکست را پیشبینی نمیکنند؛ شما به دادههای سینتیک و انتقال جرم ستون نیاز دارید.
روشهای مرتبط
منابع
Langmuir, I. (1918). The adsorption of gases on plane surfaces of glass, mica, and platinum. Journal of the American Chemical Society, 40(9), 1361-1403.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.Freundlich, H. M. F. (1906). Über die Adsorption in Lösungen. Zeitschrift für Physikalische Chemie, 57(1), 385-470.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.Yang, R. T. (1997). Gas Separation by Adsorption Processes. Butterworth-Heinemann.
شابک: 978-0-7506-3897-0کپی شد.