İçeriğe atla
Arama sonuçlarına dön

Jones Matrisi Yöntemi

Ortaya koyan
Robert Clark Jones
Yıl
1941
Tür
Vector-matrix formalism
Aile
Polarization

Bu metin makine çevirisidir ve henüz incelenmedi. Asıl metni İngilizce oku

Yazı boyutu

Ne işe yarar?

Jones matrisi yöntemi, polarize ışığın vektörler ve matrisler kullanarak yayılımını ve manipülasyonunu analiz etmek için kullanılan matematiksel bir formalizmdir.

Robert Clark Jones tarafından 1941'de geliştirilen bu yöntem, tutarlı bir optik ışının elektrik alanını iki bileşenli karmaşık bir vektör (Jones vektörü) ve optik elemanları matrisler (Jones matrisleri) olarak temsil ederek, optik sistemler aracılığıyla polarizasyonun zarif bir şekilde izlenmesini sağlar.

Yöntemin mantığı

Temel fikir, belirli bir polarizasyon durumuna sahip tutarlı ışığın, bileşenleri iki ortogonal yöndeki (örneğin, yatay ve dikey) elektrik alan genliklerini temsil eden iki bileşenli karmaşık bir vektör olarak temsil edilebilmesidir. Polarizasyonu değiştiren optik elemanlar — polarizörler, dalga plakaları, döndürücüler — bu vektörü dönüştüren 2×2 matrislerdir. Matrisleri ve vektörleri art arda uygulayarak, basit polarizörlerden karmaşık interferometrelere kadar herhangi bir polarizasyon kontrol sisteminden geçtikten sonra ışığın çıkış polarizasyonu ve yoğunluğu tahmin edilebilir.

Tarih

Robert Clark Jones, Jones vektörü ve Jones matrisi gösterimini 1941'de Journal of the Optical Society of America'da bir dizi makalede tanıttı. Çalışması, polarizasyonun ilk sistematik cebirsel tedavisini sağladı. Formalizm, özellikle Born ve Wolf'un 1980 tarihli 'Principles of Optics' baskısından sonra optik ders kitaplarında standart hale geldi. 20. ve 21. yüzyıllarda Jones matrisi yöntemi, fiber optik, polarimetri ve kuantum optiğinde temel hale gelmiştir.

Ne zaman kullanılır?

Jones matrisi yöntemini polarizasyon optiği sistemlerinde, dalga plakası yığınlarında, polarimetride ve lazer uygulamalarında tutarlı, tamamen polarize ışık için kullanın. Kısmen polarize veya polarize olmayan ışık için kullanmayın; bunun yerine Mueller-Stokes matrisi yöntemini kullanın. Jones matrisi yöntemi, polarizasyon kontrollü sistemlerin sembolik veya hızlı sayısal analizine ihtiyaç duyduğunuzda idealdir.

Sınırlar ve dikkat edilmesi gerekenler

  • Yalnızca tamamen polarize, tutarlı ışık için geçerlidir; kısmen polarize veya polarize olmayan ışık için başarısız olur
  • Yoğunluk kayıplarını veya depolarizasyon etkilerini hesaba katmaz
  • Jones vektörleri karmaşıktır ve genel bir faza kadar belirsiz olabilir
  • Doğrudan yoğunluk bilgisi sağlamaz, ancak |J|² hesaplanmadan

Kaynak metnin koşulları, bağımsız bilimsel inceleme veya analiz motoru doğrulaması yerine geçmez.

Güçlü yönleri

  • Polarizasyon dönüşümlerinin kompakt, zarif cebirsel gösterimi
  • Doğrudan matris çarpımı, art arda gelen elemanların sistematik analizini sağlar
  • Polarizasyon sistemlerinin sembolik ve analitik çalışması için çok uygundur
  • Büyük optik sistemler için verimli sayısal hesaplama
  • ABCD matris yöntemlerinin polarize ışınlara doğal uzantısı

Uygulama alanları

  • Lazer polarizasyon özelliklerini ölçmek için polarizasyon durumu analizörü tasarımı
  • Lazer sistemlerinde keyfi polarizasyon durumları oluşturmak için dalga plakası kademeleri
  • Polarizasyon-çoğullamalı kanallar kullanan optik veri iletişimi
  • Foton dolanıklığı ve polarizasyon korelasyonları ile kuantum optiği deneyleri
  • Fotoelastik gerilme ölçümü ve çift kırılımlı örnek analizi

Nasıl çalışır?

Nasıl çalışır?

1

Giriş elektrik alanını, ortogonal polarizasyon bileşenleri için karmaşık genlikler olan E_x ve E_y olmak üzere bir Jones vektörü J_in = [E_x; E_y] olarak ifade edin.

2

Her bir polarizasyon değiştiren elemanı (polarizör, geciktirici, döndürücü, PBS) polarizasyon durumları üzerinde etki eden 2×2'lik bir Jones matrisi J olarak temsil edin.

3

Toplam sistem matrisini elde etmek için Jones matrislerini ileri yönde (ilk eleman önce) çarparak optik elemanları art arda uygulayın.

4

Çıkış polarizasyon durumunu J_out = J_system × J_in elde etmek için sistem matrisini giriş Jones vektörüne uygulayın.

5

J_out'tan çıkış yoğunluğunu, polarizasyon elipsinin yönünü ve polarizasyon derecesini çıkarın.

Sık yapılan hatalar

  • Jones matrislerini Mueller matrisleriyle karıştırmak; farklı amaçlara hizmet ederler ve doğrudan birbirine dönüştürülemezler
  • Jones matrisi yönteminin polarize olmayan ışık veya polarizasyon durumlarının istatistiksel karışımları için çalıştığını varsaymak
  • Jones vektörlerini normalleştirmeyi veya yoğunlukta gözlemlenemeyen global fazı yorumlamayı unutmak
  • Baz vektörleri için yanlış kuralı kullanmak (örneğin, p- ve s-polarizasyon için [x; y] yerine [s; p])

Sık sorulan sorular

Jones ve Mueller matrisi yöntemleri arasındaki fark nedir?

Jones vektörleri ve matrisleri tamamen tutarlı, tamamen polarize ışığı temsil eder ve karmaşık sayılar kullanır. Mueller matrisleri kısmen polarize veya polarize olmayan ışığın yoğunluk dönüşümünü temsil eder ve gerçek sayılar kullanır. Mueller matrisi yöntemi daha genel ancak daha az zariftir; tutarlı ışık için Jones'u, tutarsız veya karışık ışık için Mueller'i kullanın.

Jones vektöründeki global bir faz neden önemli değildir?

Işığın yoğunluğu, elektrik alanı olan E'nin |E|²'si ile orantılıdır. Global bir faz e^{iφ} (her iki bileşen için de aynı) birbirini götürür: |e^{iφ}E|² = |E|². Polarizasyon durumu için yalnızca iki bileşen arasındaki göreceli fazlar önemlidir.

Çeyrek dalga plakası nedir ve nasıl temsil edilir?

Çeyrek dalga plakası (λ/4 geciktirici), iki ortogonal doğrusal polarizasyon arasında bir π/2 faz kayması oluşturur. Jones matrisi M_QWP = [e^{iδ/2} 0; 0 e^{-iδ/2}] şeklindedir, burada δ = π/2'dir. Yönelimine bağlı olarak doğrusal polarizasyonu dairesel polarizasyona (veya tam tersi) dönüştürür.

Jones matrisi yönteminde doğrusal bir polarizörü nasıl temsil ederim?

x ekseniyle hizalanmış doğrusal bir polarizörün Jones matrisi P_x = [1 0; 0 0]'dır. Yalnızca elektrik alanının x bileşenini iletir ve y bileşenini engeller. θ açısındaki bir polarizör, döndürülmüş bir matrisle temsil edilir.

İlgili yöntemler

Kaynaklar

  1. Jones, R. C. (1941). A new calculus for the treatment of optical systems: I. Description and discussion of the calculus. Journal of the Optical Society of America, 31(7), 488-493.

    DOI kaynağını aç
    Kopyalandı.
  2. Born, M., & Wolf, E. (1980). Principles of Optics (6th ed.). Pergamon Press.

    Yayın kaynağını aç
    Kopyalandı.
  3. Goldstein, D. H. (2003). Polarized Light (2nd ed.). Marcel Dekker.

    Yayın kaynağını aç
    Kopyalandı.