İzotermal Titrasyon Kalorimetrisi
- Ortaya koyan
- Terrence Wiseman
- Yıl
- 1989
- Tür
- Biophysical technique
- Aile
- Thermodynamic Characterization
Bu metin makine çevirisidir ve henüz incelenmedi. Asıl metni İngilizce oku
Ne işe yarar?
İzotermal Titrasyon Kalorimetrisi (ITC), sabit sıcaklıkta biyomoleküler bağlanma olayları sırasında salınan veya emilen ısıyı ölçen termodinamik bir tekniktir.
Wiseman ve meslektaşları tarafından 1989'da geliştirilen ITC, tek bir deneyde bağlanma afinitesini (Kd), entalpiyi (ΔH) ve entropiyi (ΔS) doğrudan belirleyerek, etiket veya immobilizasyon gerektirmeyen moleküler etkileşimleri karakterize etmek için en kapsamlı yöntemlerden biri haline gelmiştir.
Yöntemin mantığı
İki molekül bağlandığında, kimyasal bağlar kırılır ve oluşur; enerji ısı olarak salınır veya emilir. ITC, ligandın bir protein çözeltisine titre edildiği sırada örnek hücre ve referans hücreyi aynı sıcaklıkta tutmak için gereken gücü izleyerek bu ısıyı hassas bir şekilde ölçer. Her ligand enjeksiyonu ısı üreten bir bağlanmaya neden olur. Protein ligandla doygun hale geldikçe, daha az bağlanma meydana gelir ve ısı üretimi azalır. Isı ile molar oran arasındaki ilişkiyi bir bağlanma modeline uyarlayarak, bağlanma sabiti (Kd), maksimum ısı (ΔH) ve termodinamik entropi (ΔS) elde edilir.
Tarih
Kalorimetrinin termokimyada derin kökleri vardır, ancak biyolojik uygulamalar 1970'ler-1980'lere kadar duyarlılıkla sınırlıydı, o zamanlar yığın mikrokalorimetreleri küçük ısı etkilerinin ölçülmesini sağladı. Wiseman'ın 1989'da sürekli otomatik ITC'yi tanıtması, femtomol ölçekli duyarlılıkla hızlı titrasyonları mümkün kılarak alanı devrimleştirdi. ITC, 1990'lar-2000'lerde ilaç taraması ve biyomoleküler karakterizasyon için standart haline geldi. Modern cihazlar (Malvern MicroCal, TA Instruments) tamamen otomatiktir ve numune işleme ile entegre edilmiştir, bu da ITC'yi farmasötik ve yapısal biyoloji laboratuvarlarında rutin hale getirmiştir.
Ne zaman kullanılır?
Herhangi bir bimoleküler etkileşimi karakterize etmek için ITC'yi uygulayın: protein-ligand, protein-protein, protein-DNA, DNA-RNA vb. ITC, Kd mikromolar ila pikomolar aralığında olduğunda optimaldir (daha sıkı bağlanma çok seyreltik çözeltiler gerektirir; daha zayıf bağlanma yüksek konsantrasyonlar gerektirir). ITC etiket gerektirmez ve termodinamik parametreleri doğrudan ölçer. Bağlanmanın deneysel zaman ölçeği içinde dengeye ulaştığını varsayar.
Sınırlar ve dikkat edilmesi gerekenler
- Yavaş kinetik: her titrasyon noktası birkaç dakika sürer; tam bir deney 1-2 saat sürebilir
- Çok sıkı bağlanmada (Kd < 1 nM) duyarlılık sınırlıdır: son derece seyreltik çözeltiler gerektirir, pratik belirsizliği artırır
- Çok zayıf bağlanma (Kd > 1 mM): pratik olmayan yüksek konsantrasyonlar gerektirir ve büyük ısıların hassas bir şekilde ölçülmesi zordur
- Topaklanmış veya heterojen numuneler yanlış ısı üretir ve yorumlamayı karıştırır
Kaynak metnin koşulları, bağımsız bilimsel inceleme veya analiz motoru doğrulaması yerine geçmez.
Güçlü yönleri
- Etiketsiz: floresan veya radyoaktif etiketlere gerek yoktur; doğrudan bağlanma ısısını algılar
- Kapsamlı termodinamik bilgi: tek bir titrasyondan eşzamanlı olarak Kd, ΔH ve ΔS'yi ölçer
- Modelden bağımsız: bir bağlanma modeli varsaymaz; veriler genellikle yalnızca kinetikten belirgin olmayan bağlanma davranışını ortaya çıkarır
- Zayıf, spesifik olmayan etkileşimler dahil olmak üzere herhangi bir bağlanma etkileşimi için çalışır
Uygulama alanları
- İlaç bağlanma afinitesi taraması: küçük moleküllü ilaç adaylarının hedef proteinlere bağlanma sabitlerinin hızlı bir şekilde belirlenmesi
- Protein-protein etkileşimi karakterizasyonu: enzim-substrat veya antikor-antijen komplekslerinin bağlanma afinitesi ve termodinamiğinin ölçülmesi
- DNA-ligand bağlanma çalışmaları: antikanser ilaçların ve doğal ürünlerin enterkalasyon ve oluk bağlanmasının nicelleştirilmesi
- Yapısal ve mutagenez çalışmalarının doğrulanması: mutant proteinlerin bağlanma termodinamiğinin ölçülmesiyle öngörülen bağlanma bölgesi kalıntılarının doğrulanması
Nasıl çalışır?
Nasıl çalışır?
Bir protein örneği, sabit sıcaklıkta (37°C veya kullanıcı tarafından seçilen) ITC örnek hücresine (tipik olarak 1,4 mL) yerleştirilir.
Ligand çözeltisi, örnek hücrenin üzerindeki 250 mikrolitrelik bir şırıngaya yüklenir; ilk 2 mikrolitrelik enjeksiyon tipik olarak atılır (analiz için kullanılmaz).
Ligandın ardışık 10 mikrolitrelik enjeksiyonları yapılır; her bağlanma olayı, hassas bir kalorimetre tarafından ölçülen ısıyı açığa çıkarır.
Enjeksiyon başına ısı, molar orana karşı çizilir; veriler bir bağlanma modeline (genellikle tek bölgeli veya iki bölgeli bağlanma) uydurulur.
Uydurma, Kd'yi (ayrılma sabiti), ΔH'yi (entalpi) ve n'yi (bağlanma bölgelerinin sayısı) verir; ΔS, ΔG = ΔH - TΔS'den hesaplanır.
Sık yapılan hatalar
- Seyreltme ısısını hesaba katmama: arka plan ısısını çıkarmak için her zaman yalnızca tampon içindeki ligand seyreltmesini ölçün
- İki veya daha fazla bölge mevcut olduğunda verileri tek bölgeli bir bağlanma modeline zorlama; birden fazla model deneyin
- Proteinler topaklanmışken analize devam etme; önce dinamik ışık saçılımı veya boyut dışlama kromatografisi yapın
Sık sorulan sorular
ITC'de negatif ΔH ne anlama gelir?
Negatif ΔH, bağlanma reaksiyonunun ısı saldığı (ekzotermik) anlamına gelir. Bu, çoğu protein-ligand etkileşimi için tipiktir, burada uygun elektrostatik ve van der Waals etkileşimleri baskındır. Pozitif ΔH, endotermik bağlanmayı gösterir, daha az yaygındır ancak entropi güdümlü etkileşimlerde meydana gelebilir.
Kd, ITC verilerinden nasıl belirlenir?
Her enjeksiyonun tepe ısısı, molar orana (ligand/protein) karşı çizilir. Doygunluğa yaklaşıldıkça titrasyon eğrileri düzleşir. Eğri bir bağlanma modeline uydurulur; Kd, bağlanmanın %50 doygun olduğu ligand konsantrasyonudur. Titrasyon eğrisinin şekli ve konumu, Kd'yi ve bağlanma kooperatifliğini ortaya çıkarır.
İlk enjeksiyon neden genellikle ITC'de atılır?
İlk küçük enjeksiyon (tipik olarak 2 mikrolitre), hücre ve şırınganın geometrisi nedeniyle zayıf karışır. Bu, anormal ısıya neden olur. Sonraki tüm 10 mikrolitrelik enjeksiyonlar tekrarlanabilir şekilde karışır, bu nedenle genellikle 2. enjeksiyondan itibaren elde edilen veriler analiz için kullanılır.
İlgili yöntemler
Kaynaklar
Wiseman, T., Williston, S., Brandts, J. F., & Lin, L. N. (1989). Rapid measurement of binding constants and heats of binding using a new titration calorimeter. Analytical Biochemistry, 179(1), 131-137.
DOI kaynağını açKopyalandı.Garbett, N. C., & Chaires, J. B. (2012). Binding: A statistical thermodynamic model. Biophysical Journal, 86(6), 3493-3494.
Yayın kaynağını açKopyalandı.