İçeriğe atla
Arama sonuçlarına dön

Hi-C Analizi

Ortaya koyan
Erez Lieberman-Aiden & Job Dekker
Yıl
2009
Tür
Chromatin interaction method
Aile
3D genomics

Bu metin makine çevirisidir ve henüz incelenmedi. Asıl metni İngilizce oku

Yazı boyutu

Ne işe yarar?

Hi-C (High-Chromosome Conformation Capture), hücrelerde genomun 3B mimarisini haritalamak için kullanılan bir teknik ve ilgili hesaplamalı yöntemlerdir.

Lieberman-Aiden ve Dekker tarafından 2009'da geliştirilen Hi-C, doğrusal dizide uzak olabilen ancak 3B nükleer uzayda uzamsal olarak yakın olan genomik bölgeler arasındaki fiziksel etkileşimleri tanımlar. Hi-C analizi, topolojik olarak ilişkilendirilen alanların (TAD'ler) varlığı da dahil olmak üzere genom organizasyonunun temel ilkelerini ortaya çıkarmış ve 3B yapının gen ifadesini ve DNA replikasyonunu nasıl düzenlediğine dair içgörüler sağlamıştır.

Yöntemin mantığı

Nükleustaki DNA rastgele bir kıvrım değildir; hassas bir 3B mimariye katlanır. Düzenleyici öğeler (güçlendiriciler), doğrusal dizide uzakta olmalarına rağmen uzak promotörlerle temas etmek için döngü yapabilir. Hi-C, uzamsal olarak yakın konumdaki DNA segmentlerini çapraz bağlayarak, genomu parçalayarak ve bağlanan fragmanları dizileyerek bu 3B temasları yakalar. Sonuç, hangi genomik konumların etkileşimde bulunduğunu gösteren bir temas matrisidir. Yakın konumlar (aynı kromozom, doğrusal dizide yakın) sık sık etkileşimde bulunur—temas matrisi diyagonal boyunca yüksektir. Uzak etkileşimler büyük ölçekli yapıyı ortaya çıkarır: aynı topolojik olarak ilişkilendirilen alan (TAD) içindeki lokus grupları sık sık etkileşimde bulunur; farklı TAD'ler nadiren etkileşimde bulunur. Temas matrisini hesaplamalı olarak analiz ederek, araştırmacılar 3B yapıyı çıkarır, düzenleyici etkileşimleri tanımlar ve genom mimarisinin biyolojiyi nasıl kontrol ettiğini anlarlar.

Tarih

Lieberman-Aiden, Dekker ve meslektaşları 2009'da Hi-C'yi geliştirerek genom organizasyonu anlayışında devrim yarattılar. İlk çalışmalar büyük ölçekli alanları (şimdi TAD'ler olarak adlandırılır) ve genomun iki farklı uzamsal bölmeden—aktif ve inaktif kromatin—oluştuğunu ortaya çıkardı. Dixon ve meslektaşları (2012), TAD korunmasını gösterdi ve güçlendirici-promotör etkileşimlerini haritalamaya başladı. Modern varyantlar (in situ Hi-C, 4DN projeleri) çözünürlüğü artırdı ve çeşitli sistemlerde genom-geniş haritaların hızlı üretimini sağladı. Hi-C, 3B gen düzenlemesini anlamada ve yapısal varyantların normal mimariyi nasıl bozduğunu keşfetmede temel haline gelmiştir.

Ne zaman kullanılır?

3B genomun nasıl organize olduğunu anlamak, uzun menzilli düzenleyici etkileşimleri tanımlamak veya genom mimarisini hücre tipleri veya hastalık durumları arasında karşılaştırmak için Hi-C kullanın. Hi-C, güçlendirici-promotör döngülerini tanımlamak ve yapısal varyantların genom fonksiyonunu nasıl etkilediğini anlamak için özellikle güçlüdür. Bireysel lokusları ayrıntılı olarak incelemek (görüntüleme yöntemleri daha iyidir) veya hücreler yüksek derecede heterojen olduğunda (ortalama temas desenleri bireysel varyasyonu gizler) Hi-C'den kaçının.

Sınırlar ve dikkat edilmesi gerekenler

  • Popülasyon ortalaması sağlar; bireysel hücre heterojenliği kaybolur
  • Hesaplamalı olarak yoğundur; önemli veri depolama ve işlem gerektirir
  • Temas mesafesi teknik faktörlerden (restriksiyon enzimi seçimi, ligasyon verimliliği) güçlü bir şekilde etkilenir
  • Fiziksel mesafeyi doğrudan ölçmez; temas frekansı birden çok faktöre bağlıdır
  • Çözünürlük dizileme derinliği ile sınırlıdır; çok yüksek çözünürlüklü haritalama milyarlarca okuma gerektirir

Kaynak metnin koşulları, bağımsız bilimsel inceleme veya analiz motoru doğrulaması yerine geçmez.

Güçlü yönleri

  • Yüksek çözünürlükte genom-geniş 3B genom organizasyonu görünümü sağlar
  • Topolojik olarak ilişkilendirilen alanları ve uzun menzilli düzenleyici etkileşimleri tanımlar
  • Genom mimarisinin hücre tipleri ve koşullar arasında nasıl değiştiğini ortaya çıkarır
  • Yapısal varyantları ve büyük ölçekli kromatin yeniden düzenlemelerini tespit edebilir
  • Mekanizmaya yönelik içgörüler için diğer omik verileriyle (RNA-seq, kromatin işaretleri) iyi entegre olur

Uygulama alanları

  • İnsan genomunun 3B yapısını haritalama ve gelişimsel ilerlemede hücre tipleri arasında karşılaştırma
  • Kromatin immünopresipitasyonu olmadan gen düzenlemesini anlamak için güçlendirici-promotör döngülerini tanımlama
  • Temas deseni bozulmalarını analiz ederek kanserde yapısal varyantları ve kromozomal yeniden düzenlemeleri tespit etme
  • Mimari kusurları belirlemek için normal ve hastalık durumları arasındaki genom mimarisini karşılaştırma
  • Yapı-fonksiyon haritalaması yoluyla mimari proteinlerin (kohesin, kondensinler) kromatini nasıl organize ettiğini anlama

Nasıl çalışır?

Nasıl çalışır?

1

Kültürlenmiş hücrelerde veya dokularda Hi-C deneyleri yürütün: DNA'yı formaldehit ile çapraz bağlayın, kromatini parçalayın, yakın konumdaki DNA fragmanlarını bağlayın ve yüksek verimli dizileme yapın.

2

Dizileme okumalarını genoma hizalayın; geçerli Hi-C çiftlerini tanımlayın (her çift bir genomik etkileşimi temsil eder); artefaktları (kendiliğinden ligasyonlar, düşük kaliteli okumalar, kimerik fragmanlar) filtreleyin.

3

Çeşitli çözünürlüklerde (1 Mb'den 1-5 kb'ye kadar) temas matrisleri oluşturun; sapmaları (fragman uzunluğu, haritalanabilirlik) normalleştirin; segmentasyon algoritmaları kullanarak topolojik olarak ilişkilendirilen alanları tanımlayın.

4

Temas frekanslarından uzamsal konumları çıkarmak için 3B yeniden yapılandırma algoritmaları uygulayın; uzun menzilli etkileşimleri tespit edin; hesaplamalı tahminler kullanarak güçlendirici-promotör temaslarını tanımlayın.

5

TAD sınırlarını, TAD'ler içindeki ve arasındaki etkileşimleri inceleyin ve hücre tipleri veya koşullar arasında karşılaştırın; 3B yapıyı gen düzenlemesi ve kromatin durumuyla ilişkilendirin.

Sık yapılan hatalar

  • Doğrulama olmadan Hi-C temaslarını gerçek düzenleyici etkileşimler olarak aşırı yorumlama (birçok temas pasif olabilir)
  • Göreceli etkileşim gücünü mutlak fiziksel mesafe ile karıştırma
  • Hi-C verilerindeki yığın etkileri ve teknik sapmalar sahte sinyaller oluşturabilir; uygun normalleştirme kritiktir
  • Hücre tipi özgüllüğünü göz ardı etme; 3B yapı hücre tipleri arasında dramatik şekilde değişir

Sık sorulan sorular

Topolojik olarak ilişkilendirilen bir alan (TAD) nedir?

Bir TAD, kromatinin sık sık etkileşimde bulunduğu, ancak aralarındaki etkileşimlerin nadir olduğu bir kromozomal bölgedir (tipik olarak 200 kb ila 1 Mb). TAD'ler, Hi-C temas matrislerinde blok-diyagonal desenler olarak görünür ve fonksiyonel düzenleyici birimler olarak kabul edilir. TAD sınırları genellikle genler ve düzenleyici öğelerle çakışır.

Hi-C diğer kromozom konformasyon yakalama yöntemlerinden nasıl farklıdır?

3C, iki genomik konum arasında tek bir etkileşimi ölçer. 4C, bir lokusun diğer tüm lokuslarla etkileşimlerini ölçer. 5C, önceden seçilmiş birçok etkileşimi ölçer. Hi-C, genom-geniş tüm-tüm etkileşimleri ölçer. Her yöntem, hedeflenen bilgi karşılığında verimi takas eder.

Hi-C matrislerinin neden normalleştirilmesi gerekiyor?

Temas frekansları teknik faktörlere bağlıdır: bir lokusa yakın restriksiyon bölgeleri parçalanmayı etkiler, haritalanabilirlik genomik bölgeler arasında değişir, ligasyon verimliliği diziye bağlıdır. Normalleştirme olmadan, bu sapmalar sahte desenler oluşturur. Normalleştirme, gerçek biyolojik sinyali korurken sapmaları giderir.

Hi-C nedensel güçlendirici-promotör etkileşimlerini belirleyebilir mi?

Hi-C, fiziksel olarak yakın lokusları tanımlar ancak nedenselliği doğrudan ortaya koymaz. Nedensellik, fonksiyonel doğrulama gerektirir (CRISPR pertürbasyonları, raportör deneyleri). Hi-C aday etkileşimleri tanımlar; ek deneyler bunların fonksiyonel olarak önemli olup olmadığını test eder.

İlgili yöntemler

Kaynaklar

  1. Lieberman-Aiden, E., van Berkum, N. L., Williams, L., Imakaev, M., Ragoczy, T., Telling, A., & Dekker, J. (2009). Comprehensive mapping of long-range interactions reveals folding principles of the human genome. Science, 326(5950), 289–293.

    DOI kaynağını aç
    Kopyalandı.
  2. Dixon, J. R., Selvaraj, S., Yue, F., Kim, A., Li, Y., Shen, Y., & Ren, B. (2012). Topological domains in mammalian genomes identified by analysis of chromatin interactions. Nature, 485(7398), 376–380.

    DOI kaynağını aç
    Kopyalandı.
  3. Szabo, Q., Bantignies, F., & Cavalli, G. (2019). 3D chromatin architecture. Nature Reviews Molecular Cell Biology, 20(4), 207–220.

    Yayın kaynağını aç
    Kopyalandı.