İçeriğe atla
Arama sonuçlarına dön

Film Narrative Analysis

Ortaya koyan
Gérard Genette, Mieke Bal
Yıl
1980
Tür
Analytical pipeline for deconstructing cinematic narrative structure
Aile
Qualitative film analysis

Bu metin makine çevirisidir ve henüz incelenmedi. Asıl metni İngilizce oku

Yazı boyutu

Ne işe yarar?

Film Narrative Analysis, sinematik teknikler ve yapılar aracılığıyla hikayelerin nasıl anlatıldığını inceleyen nitel bir yöntemdir.

Edebi anlatıbilimden türetilmiş ve David Bordwell ve Mieke Bal gibi akademisyenler tarafından film çalışmalarına uyarlanmış olup, anlamın nasıl yaratıldığını anlamak için öykü (fabula), olay örgüsü (sjuzhet) ve anlatım arasındaki ilişkiyi çözümlemektedir. Bu yöntem, film eleştirisinin temelini oluşturur ve izleyicilerin görsel ve işitsel unsurlardan anlatısal tutarlılığı nasıl inşa ettiğini analiz etmek için sistematik bir çerçeve sunar.

Yöntemin mantığı

Temel içgörü, anlatının şeffaf olmamasıdır—filmler basitçe önceden var olan bir öyküyü göstermez, aksine neyi gösterecekleri, neyi gizleyecekleri ve olayları nasıl sıralayacakları konusundaki seçimler aracılığıyla onu aktif olarak inşa ederler. Öykü olaylarını sunum sıralarından ayırarak, bakış açısını analiz ederek ve anlatısal güvenilmezliği inceleyerek, sinemanın yorumu nasıl şekillendirdiğini anlayabiliriz. Yöntem şu soruları sorar: Hangi öykü anlatılıyor, nasıl anlatılıyor ve kim anlatıyor? Bu ayrımlar, filmin ideolojik ve estetik işleyişini ortaya koyar.

Tarih

Sinemada anlatı analizi, 1960-70'lerde yapısalcı edebiyat teorisinden doğmuştur. Genette'in fabula ve sjuzhet ayrımı (Rus Biçimciliğinden uyarlanmış) temel kelime dağarcığını sağlamıştır. David Bordwell'in 'Narration in the Fiction Film' (1985) adlı eseri, filmlerin izleyicilerin yorumlama süreçlerini nasıl etkilediğini analiz etmek için sistematik çerçeveler oluşturmak üzere anlatıbilim, bilişsel psikoloji ve film teorisini sentezlemiştir. Mieke Bal'ın 'Narratology' (1997) adlı eseri, odaklanma gibi kavramları netleştirmiş ve anlatı analizini disiplinlerarası bir araç olarak geliştirmiştir. Yöntem, 1990'lara gelindiğinde film çalışmalarında merkezi hale gelmiş ve akademik film eleştirisinde standart olarak kalmıştır.

Ne zaman kullanılır?

Bu yöntemi, doğrusal olmayan anlatım, güvenilmez anlatıcılar, olay örgüsü manipülasyonu yoluyla karakter gelişimi veya kültürel anlatı kalıpları gibi bir filmin anlatı yapısının anlamı nasıl yarattığıyla ilgili araştırma sorunuz olduğunda kullanın. Özellikle filmler arasında anlatı tekniklerini karşılaştırmak, bir yönetmenin üslubunu analiz etmek veya uyarlamanın kaynak materyali nasıl dönüştürdüğünü incelemek için değerlidir. Yöntem, anlatı metninin sabit ve tekrarlanabilir olduğunu (birden fazla izlemeye izin vererek) ve sinematik biçimin öykü yorumunu kasıtlı olarak şekillendirdiğini varsayar.

Sınırlar ve dikkat edilmesi gerekenler

  • Yönetmenin niyetini aşırı vurgulayabilir, rastlantısallığı, bütçe kısıtlamalarını veya stüdyo müdahalesini göz ardı edebilir
  • Kapsamlı film çalışmaları geçmişi gerektirir; terminoloji uzman olmayanlar için yoğun görünebilir
  • Öznel yorum; farklı analistler farklı anlatı yapıları belirleyebilir

Kaynak metnin koşulları, bağımsız bilimsel inceleme veya analiz motoru doğrulaması yerine geçmez.

Güçlü yönleri

  • Sinematik biçimin anlamı nasıl yapılandırdığını tartışmak için sistematik bir kelime dağarcığı ve kavramlar sunar
  • Karmaşık anlatı tekniklerinin (geri dönüşler, önsezi, bakış açısı kaymaları) hassas analizini sağlar
  • Görünüşte doğal anlatım içinde gizlenmiş ideolojik işleyişi ortaya çıkarır
  • Film gelenekleri ve türleri arasında aktarılabilir

Uygulama alanları

  • Anlatı yapısının kafa karışıklığı veya yorum bulmacaları nasıl yarattığını anlamak için 'Memento' veya 'Mulholland Drive' gibi doğrusal olmayan filmleri analiz etmek
  • Karakter odaklı filmler ile olay örgüsü odaklı aksiyon sinemasındaki anlatısal seslendirme stratejilerini karşılaştırmak
  • Korku filmlerinin gerilim veya güvensizlik yaratmak için zamansal yapıyı ve bakış açısını nasıl manipüle ettiğini incelemek
  • Tarihi dramaların veya biyografilerin kahraman merkezli anlatılar oluşturmak için olayları nasıl seçtiğini, sıkıştırdığını ve yeniden şekillendirdiğini incelemek

Nasıl çalışır?

Nasıl çalışır?

1

İncelenecek film metnini (sinema gösterimi, kesilmiş veya incelenen versiyon) elde edin ve ayrıntılı analiz için gereken eksiksiz izleme veya transkript materyalini oluşturun.

2

Anlatısal kod çözme için ham materyali hazırlamak üzere diyalog, görsel kompozisyon, kurgu desenleri ve ses tasarımı notlarını içeren ayrıntılı bir çekimden çekime veya sahneden sahneye döküm oluşturun.

3

Anlatısal olayları (fabula) olay örgüsü sırasına (sjuzhet) göre haritalandırarak, anlatısal bakış açısını, zamansal manipülasyonu ve karakterizasyon desenlerini analiz ederek anlatısal yapıyı tanımlayın.

4

Örtük anlatıcı, açık seslendirme, güvenilmez anlatım ve odaklanma (kimin perspektifinin baskın olduğu) arasındaki ayrımı haritalamak için anlatısal ajansı haritalamak üzere teorik bir model oluşturun.

5

Bulguları, anlatı biçiminin filmdeki tematik, ideolojik veya estetik amaçlara nasıl hizmet ettiğine dair bütünleşik bir yoruma sentezleyin.

Sık yapılan hatalar

  • Olay örgüsü sırasını (sjuzhet) öykü kronolojisi (fabula) ile karıştırmak—her ikisini de net bir şekilde ayırt edin
  • Anlatı tekniğinin her zaman kasıtlı sanatsal amaca hizmet ettiğini varsaymak yerine endüstriyel veya tesadüfi faktörleri göz önünde bulundurmak
  • İnce anlatı ipuçlarını aşırı okumak veya tesadüf olabilecek şeylere niyet yüklemek

Sık sorulan sorular

Fabula ve sjuzhet arasındaki fark nedir?

Fabula, kronolojik sırayla 'olmuş' öyküdür; sjuzhet, filmde sunulan olay örgüsüdür. Bir film olayları sırasının dışında gösterebilir, zamanı sıkıştırabilir veya bilgiyi daha sonra açıklayabilir. Bunları ayırmak, anlatı biçiminin anlamı nasıl şekillendirdiğini ortaya koyar—örneğin, kurbanın önce yaşadığını göstermeden önce bir cinayet göstermek, kronolojik olarak kurban önce yaşasa bile gerilim yaratır.

Sinemada anlatısal bakış açısını nasıl belirlerim?

Kameranın neyi ve kimin bakış açısından gösterdiğini analiz edin. İç odaklanma (bir karakterin gözünden görme), dış odaklanmadan (kamera objektif gözlemci olarak) farklıdır. Zamansal anlatım geriye dönük (geçmiş olayları anlatan seslendirme), eşzamanlı (olaylar olurken tasvir eden) veya belirsiz (anlatımın ne zaman gerçekleştiği belirsiz) olabilir. Görsel perspektif, kurgu desenleri ve ses tasarımı bakış açısını iletir.

Bu yöntem belgesel veya deneysel filme uygulanabilir mi?

Evet. Belgesel de anlatısal yapı kullanır—röportajların, arşiv görüntülerinin ve seslendirmenin sıralanması, kurgusal anlatı gibi yorum oluşturur. Deneysel filmler genellikle anlatısal gelenekleri kendileri de yapısöküme uğratır, bu da böyle bir analizi özellikle aydınlatıcı kılar. Anahtar nokta, geleneksel anlatıdan kaçınılsa bile tüm sinemanın anlatısal seçimler içerdiğini kabul etmektir.

Sinemada güvenilmez anlatıcı nedir ve nasıl tespit edilir?

Güvenilmez bir anlatıcı, görsel kanıtlarla çelişen veya daha sonra yanlış olduğu ortaya çıkan bilgiler sunar. Karakterin ifadesini (diyalog, seslendirme) kameranın bağımsız olarak gösterdiğiyle karşılaştırarak, çelişkileri, boşlukları veya anlatıcının güvenilirliğini baltalayan sonraki açıklamaları not ederek tespit edin. 'Fight Club' veya 'The Usual Suspects' gibi filmler, güvenilmez anlatımı merkezi olay örgüsü öğesi olarak kullanır.

Anlatı dökümüm ne kadar ayrıntılı olmalı?

Derinlik araştırma sorunuza bağlıdır. Tek bir sahneyi veya diziyi analiz etmek çekimden çekime ayrıntı gerektirebilir; tüm filmin anlatısal yayını analiz etmek sahne düzeyinde işe yarayabilir. Ana anlatısal dönüm noktalarını belirleyerek başlayın, ardından argümanınızla en ilgili sahnelere odaklanın.

İlgili yöntemler

Kaynaklar

  1. Bal, M. (1997). Narratology: Introduction to the Theory of Narrative. University of Toronto Press.

    Yayın kaynağını aç
    Kopyalandı.
  2. Bordwell, D. (1985). Narration in the Fiction Film. University of Wisconsin Press.

    Yayın kaynağını aç
    Kopyalandı.
  3. Thompson, K. (1999). Storytelling in the New Hollywood: Understanding Classical Narrative Technique. Harvard University Press.

    Yayın kaynağını aç
    Kopyalandı.
  4. Seger, L. (1987). The Art of Adaptation: Turning Fact and Fiction Into Film. Henry Holt and Company.

    Yayın kaynağını aç
    Kopyalandı.