İçeriğe atla
Arama sonuçlarına dön

Eleştirel Etnografi — Yöntem, Etik ve Özgürleştirici Pratik

Ortaya koyan
Jim Thomas (systematised); rooted in Frankfurt School critical theory (Adorno, Horkheimer) and feminist/postcolonial traditions
Yıl
Late 20th century (~1980s–1993 systematisation)
Tür
Qualitative research method
Aile
Ethnography

Bu metin makine çevirisidir ve henüz incelenmedi. Asıl metni İngilizce oku

Yazı boyutu

Ne işe yarar?

Eleştirel etnografi, gücün, eşitsizliğin ve ideolojinin marjinalize edilmiş toplulukların yaşanmış deneyimlerini nasıl şekillendirdiğini incelemek için sürdürülebilir saha çalışması derinliğini açık bir eleştirel teori ile birleştiren nitel bir araştırma yaklaşımıdır.

Bir kültürü olduğu gibi tanımlamayı amaçlayan geleneksel etnografiden farklı olarak, eleştirel etnografi araştırmacıyı sorgulanmayanı sorgulamaya ve toplumsal değişim için bir kaynak olarak hizmet edebilecek bilgi üretmeye adamıştır. Frankfurt Okulu eleştirel teorisinde kök salmış ve feminist, postkolonyal ve ırk-eleştirel geleneklerle genişletilmiş olup, araştırma sürecinin kendisini politik bir eylem olarak ele alır.

Yöntemin mantığı

Düşük gelirli geçmişlere sahip öğrencilerin sürekli olarak düşük performans gösterdiği bir okulu incelediğinizi hayal edin. Geleneksel bir etnograf, sınıf rutinlerini, öğretmen konuşmalarını ve öğrenci davranışlarını belgeleyecektir. Eleştirel bir etnograf ise tüm bunları yapar ancak aynı zamanda şu soruları sorar: Bu rutinler kimin çıkarlarına hizmet ediyor? Hangi sesler susturuluyor? Kurumsal yapılar, kimse zarar vermeyi amaçlamasa bile eşitsizliği nasıl yeniden üretiyor? Araştırmacı, alana tarafsız bir gözlemci olarak değil, insanların yaşamlarını kısıtlayan koşulları aydınlatmak - ve sorgulamak - için analizini kullanan bir savunucu olarak girer. Üretilen bilgi, yalnızca akademik kitleler için değil, çalışılanlara faydalı olacak şekilde tasarlanmıştır.

Tarih

Eleştirel etnografi, 1980'lerin ve 1990'ların başlarında belirgin bir etiket olarak ortaya çıktı, Jim Thomas'ın 1993 tarihli el kitabı Doing Critical Ethnography etrafında kristalleşti; bu el kitabı, Frankfurt Okulu'nun eleştirel teorisinden - özellikle Theodor Adorno ve Max Horkheimer'ın çalışmalarından - Clifford Geertz'in yorumlayıcı etnografik geleneği ile birlikte yararlanıyordu. Shulamit Reinharz gibi feminist akademisyenler ve postkolonyal düşünürler, etnografik gözlemin sözde tarafsızlığını sorgulayarak, araştırmanın her zaman araştırmacının konumsal ifadesini yansıttığını savundular. D. Soyini Madison'ın daha sonraki sentezi, eleştirel etnografiyi yöntem, etik ve performansın kesişim noktasına yerleştirerek, onu önemli bir nitel gelenek olarak sağlamlaştırdı.

Ne zaman kullanılır?

Eleştirel etnografi, araştırma sorusu belirli bir sosyal ortam veya topluluk içindeki gücün, eşitsizliğin veya yapısal güçlerin nasıl işlediği ile ilgili olduğunda - ve araştırmacının tarafsız betimlemeden ziyade adalete hizmet eden bilgi üretmeye kararlı olduğu durumlarda uygundur. Eğitim, sağlık, sosyal hizmet, ceza adaleti, göç ve işçilik alanlarındaki çalışmalara, özellikle marjinalize edilmiş grupların dahil olduğu durumlarda uygundur. Yöntem, belirli bir alana uzun süreli erişim ve eleştirel teori ile meşgul olma isteği gerektirir. Araştırmacının genelleştirilebilir istatistikler aradığı, erişimin ciddi şekilde kısıtlandığı (kısa süreli veya tek saha ziyareti) veya çalışma popülasyonunun yapısal eşitsizliklerden anlamlı bir şekilde etkilenmediği durumlarda uygun değildir. Amaç, savunuculuk taahhüdü olmaksızın yalnızca betimleyici kültürel anlayış ise, geleneksel etnografi amaçları hakkında daha dürüsttür.

Sınırlar ve dikkat edilmesi gerekenler

  • Bulgular bağlama özgüdür ve istatistiksel olarak genelleştirilebilir değildir; aktarılabilirlik, ortamın ayrıntılı betimlemesine bağlıdır.
  • Uzun süreli saha çalışması zaman, fon ve duygusal emek açısından kaynak yoğundur, bu da onu kısa döngülü projeler için ulaşılamaz kılar.
  • Araştırmacının eleştirel bağlılıkları, o politik çerçeveyi paylaşmayan veya topluluklarının olumsuz tasvir edildiğini hisseden katılımcılarla gerilim yaratabilir.
  • Araştırmanın kurumsal gücü açıkça sorguladığı durumlarda kapıcılık ve etik onay daha zor olabilir.
  • Kalite değerlendirmesi tartışmalıdır - nicel araştırmadaki güvenilirlik ve geçerlilik ile eşdeğer değerlendirme kriterleri konusunda bir fikir birliği yoktur.

Kaynak metnin koşulları, bağımsız bilimsel inceleme veya analiz motoru doğrulaması yerine geçmez.

Güçlü yönleri

  • Sürekli derinlemesine çalışmadan elde edilen, anketler veya tek seferlik görüşmelerle elde edilemeyen yoğun, bağlamsal olarak zengin veriler üretir.
  • Mikro düzeydeki davranışları ve anlamları makro düzeydeki yapılarla açıkça ilişkilendirerek bireysel deneyim ile sosyal güçler arasındaki boşluğu doldurur.
  • Katılımcıları yalnızca veri kaynağı olarak değil, perspektifleri ciddiye alınan bilgi sahibi kişiler olarak konumlandırır.
  • Araştırmayı doğrudan etkilenen topluluklar ve politika aktörleri için ilgili hale getiren, pratik değişime yönelik bulgular üretir.
  • Yansıtıcılık gereksinimleri, araştırmacının araştırma üzerindeki etkisini gizli değil, görünür ve hesap verebilir kılar.

Uygulama alanları

  • Görünüşte tarafsız politikalara rağmen okullardaki disiplin uygulamalarının ırksal veya sosyoekonomik eşitsizlikleri nasıl yeniden ürettiğini incelemek.
  • Tarım, ev işleri veya sanayi alanlarında göçmen veya belgesiz işçilerin çalışma koşullarını, güvenliğini ve haklarını araştırmak.
  • Sağlık kurumlarının yerli, mülteci veya düşük gelirli hasta toplulukları için erişim engelleri nasıl yarattığını incelemek.
  • Ceza adaleti kurumlarının - mahkemeler, hapishaneler, denetimli serbestlik hizmetleri - ırksallaşmış nüfuslar için yapısal dezavantajları nasıl pekiştirdiğini analiz etmek.
  • Cinsiyet normlarının ve kurumsal yapılarının kadınların STEM disiplinlerindeki katılımını nasıl kısıtladığını veya mümkün kıldığını keşfetmek.
  • Topluluk direniş hareketlerini, aktivist örgütleri ve taban savunuculuğunu stratejilerini görünür ve aktarılabilir kılmak için belgelemek.

Nasıl çalışır?

Nasıl çalışır?

1

Alana girmeden önce araştırmacı, kendi sosyal konumunu, teorik bağlılıklarını ve politik varsayımlarını açıkça inceler ve açıklar. Bu yansıtıcı konumlandırma - bazen konumsal ifade olarak adlandırılır - tüm gözlemin perspektife dayalı olduğunu kabul eder. Bu tek seferlik bir beyan değil, araştırmacının değerleri ve katılımcılarla olan güç ilişkileri görülebilen ve söylenebileni doğrudan şekillendirdiği için proje boyunca sürdürülen devam eden bir pratiktir.

2

Araştırmacı, katılımcı gözlem yaparak, topluluk üyeleriyle güven inşa ederek ve çalışılanlarla birlikte günlük yaşamı deneyimleyerek alanda uzun süre - tipik olarak haftalar veya aylar - geçirir. Bu derinlemesine çalışma amaçlıdır: araştırmacı özellikle gücün uygulandığı, tartışıldığı veya doğal kabul edildiği yerleri arar ve yapısal güçlerin mikro düzeydeki etkileşimlerde ve günlük uygulamalarda nasıl tezahür ettiğini haritalandırır.

3

Eş zamanlı olarak birden fazla, üçgenlenmiş veri kaynağı toplanır: gözlemden ayrıntılı saha notları, katılımcılarla ses kaydı yapılmış görüşmeler veya konuşmalar, kurumsal belgeler (politikalar, müfredatlar, raporlar), fotoğraflar veya videolar ve araştırmacı yansıtıcı notları. Kaynak çeşitliliği kasıtlıdır - tek bir kaynağın tam resmi vereceğine güvenilmez ve kaynaklar arasındaki karşıtlıklar genellikle resmi anlatıların yaşanmış gerçekliklerden nerede saptığını ortaya çıkarır.

4

Veri analizi iki tamamlayıcı katmandan geçer. Geleneksel etnografik betimleme öncelikle gözlemlenenleri - topluluğun örüntülerini, anlamlarını ve uygulamalarını - sunar. Eleştirel analiz daha sonra bu örüntüleri sorgular: kimin çıkarlarına hizmet ediyorlar? Hangi sosyal kategoriler (sınıf, ırk, cinsiyet, yetenek) erişimi ve dışlanmayı yapılandırıyor? Eleştirel teori çerçevelerinden yararlanarak analist, günlük yaşamda yerleşik ideolojik varsayımları belirler ve yerel uygulamaları daha geniş tarihsel ve yapısal güçlerle ilişkilendirir.

5

Bulgular, eleştirel argümanı görünür ve erişilebilir kılan bir biçimde yazılır - genellikle yoğun betimleme, yansıtıcı anlatı, katılımcı sesleri ve teorik yorumlamayı harmanlar. Birçok eleştirel etnograf taslakları üye kontrolü için katılımcılarla paylaşır ve yanıtlarını dahil eder. Nihai metin yalnızca akademik akranlara değil, aynı zamanda çalışılan topluluklara, politika yapıcılara ve uygulayıcılara, eşitlik odaklı değişime katkıda bulunma açık amacı ile yönlendirilir.

Sık yapılan hatalar

  • Kanıt olmadan savunuculuk - veri toplama öncesinde eleştirel bir duruş benimsemek ve ardından hipotezi doğrulayanları seçici olarak belgelemek; eleştiri, önceden değil, titiz bir analizden doğmalıdır.
  • Yetersiz yansıtıcılık - araştırmacının kendi ırkının, sınıfının, cinsiyetinin veya kurumsal bağlılığının neyi gözlemlediğini ve katılımcıların onlara nasıl tepki verdiğini şekillendirme biçimini incelememek.
  • Onlar adına konuşmak yerine onlarla konuşmak - çalışılan insanların öznelliğini ve karmaşıklığını susturan bir baskı anlatısı üretmek; katılımcı sesleri araştırmacının argümanını yalnızca örneklemekle kalmamalı, karmaşıklaştırmalıdır.
  • Sığ saha çalışması - kısa saha ziyaretleri, eleştirel analizin gerektirdiği derin bağlamsal anlayış yerine betimleyici anlık görüntüler üretir; sürdürülebilir varlık pazarlık edilemez.
  • Çözülmemiş etik yükümlülükler - katılımcıları zarara veya topluluk tepkisine maruz bırakabilecek bulguları gerçek bilgilendirilmiş onam ve üye kontrolü olmadan yayınlamak, yöntemin özgürleştirici taahhüdünü ihlal eder.

Sık sorulan sorular

Eleştirel etnografi geleneksel etnografiden nasıl farklıdır?

Geleneksel etnografi, analitik tarafsızlık için çabalayarak bir kültürü veya topluluğu kendi terimleriyle tanımlamayı ve yorumlamayı amaçlar. Eleştirel etnografi aynı saha çalışması yöntemlerini korur ancak açık bir politik bağlılık ekler: yapısal eşitsizliklerin var olduğu öncülüyle başlar, mevcut düzenlemelerin kimin çıkarlarına hizmet ettiğini sorar ve bu düzenlemelere meydan okumak için faydalı bilgi üretmeyi amaçlar. Fark, araştırmacının duruşunda ve üretilen bilginin amacındadır, gözlem ve görüşme gibi temel yöntemlerde değil.

Savunuculuğa bağlılık araştırmayı taraflı hale getirir mi?

Eleştirel etnografçılar, tüm araştırmaların değerleri ve güç ilişkilerini yansıttığını savunurlar - tarafsızlık, statükoyu tercih etme eğiliminde olan siyasi bir pozisyondur. Eleştiriye bağlılık, çelişkili kanıtları görmezden gelmeye izin vermez; herhangi bir nitel çalışma kadar titiz veri toplama ve analitik şeffaflık gerektirir. Araştırmacı, okuyucuların yorumları nasıl şekillendirdiğini değerlendirebilmeleri için konumunu belgelemeli ve açıklamalıdır. Dikkatli saha çalışmasına dayanmayan savunuculuk eleştirel etnografi değildir - bu, araştırma dilinde giyinmiş aktivizmdir.

Saha çalışması ne kadar sürmelidir?

Belirli bir minimum süre yoktur, ancak eleştirel analizin gerektirdiği derinlikteki anlayış için genellikle haftalar yerine aylar süren erişim esastır. Kısa ziyaretler izlenimci betimlemeler üretir. Yayınlanmış birçok eleştirel etnografi, tek bir ortamda altı aydan iki yıla veya daha fazlasına kadar süren çalışmaları içerir. Uzun süreli erişim mümkün değilse, bir vaka çalışması veya görüşme tabanlı tasarım, neyin başarılabileceği konusunda daha dürüst olabilir.

Genellikle hangi teorik çerçeveler kullanılır?

Eleştirel etnografi, incelenen fenomene bağlı olarak çeşitli eleştirel sosyal teorilerden yararlanır: ideoloji eleştirisi için Frankfurt Okulu eleştirel teorisi; cinsiyet ve güç analizi için feminist teori (kesişimsellik dahil); ırksallaşmış yapılar için eleştirel ırk teorisi; sömürgeci tarihler tarafından şekillendirilen bağlamlar için postkolonyal ve dekolonyal çerçeveler; güç-bilgi ilişkileri için Foucauldian söylem analizi. Çerçevenin seçimi, varsayılan bir varsayılan olarak uygulanmak yerine araştırma sorusu tarafından yönlendirilmelidir.

Araştırma kurumsal yanlışları ortaya çıkardığında etik risklerle nasıl başa çıkarım?

Eleştirel etnografinin özgürleştirici taahhüdü, standart bilgilendirilmiş onamın ötesine geçen özel etik yükümlülükler yaratır. Araştırmacılar, bulguların nasıl kullanılacağı ve paylaşılacağı konusunda katılımcılarla müzakere etmeli, tasvirlerin doğru ve adil olmasını sağlamak için üye kontrolü yapmalı, açıklama zarar verebilecek hassas ayrıntıları anonimleştirmeli ve bulguları çalışılan topluluğun erişimine sunmalıdır. Yayın kararları, maruz kalmanın kamu yararını, araştırmacıya güvenen bireylere yönelik riskle tartmalıdır.

İlgili yöntemler

Kaynaklar

  1. Thomas, J. (1993). Doing Critical Ethnography. Sage Publications.

    Yayın kaynağını aç
    Kopyalandı.
  2. Madison, D. S. (2012). Critical Ethnography: Method, Ethics, and Performance (2nd ed.). Sage Publications.

    Yayın kaynağını aç
    Kopyalandı.