Dairesel Dikroizm
- Ortaya koyan
- Jean-Claude Fasman
- Yıl
- 1969
- Tür
- Spectroscopic method
- Aile
- Optical Spectroscopy
Bu metin makine çevirisidir ve henüz incelenmedi. Asıl metni İngilizce oku
Ne işe yarar?
Dairesel Dikroizm (DD) spektroskopisi, özellikle proteinler ve nükleik asitler tarafından optik olarak aktif moleküllerin sol ve sağ dairesel polarize ışığı diferansiyel absorbansını ölçer. 1969'da Greenfield ve Fasman tarafından tanıtılan DD, ikincil yapıyı (alfa-heliks, beta-tabaka) karakterize etmek, protein katlanma geçişlerini izlemek ve pH, sıcaklık veya ligand bağlanmasına yanıt olarak konformasyonel değişiklikleri değerlendirmek için hızlı, tahribatsız bir tekniktir.
Yöntemin mantığı
Proteinler ve nükleik asitler asimetrik karbon atomları içerir ve absorbans bantlarında dairesel dikroizm sergilerler. Farklı ikincil yapılar karakteristik DD spektrumları üretir: alfa-heliksler 222 nm ve 208 nm civarında minimumlarla belirgin bir desen gösterirken, beta-tabakalar 215 nm civarında minimumlar gösterir ve rastgele sarmallar minimum dikroizm gösterir. Bir protein çözeltisinden geçen dairesel polarize ışığın eliptikliğini (dönme farkı) ölçerek, X-ışını kristalografisi olmadan ikincil yapının yüzdesini hızla tahmin etmek mümkündür.
Tarih
Dairesel dikroizm 20. yüzyılın başlarında keşfedildi ancak 1969'da Greenfield ve Fasman tarafından protein yapısına uygulandı. Farklı ikincil yapıların karakteristik uzak-UV DD spektrumları ürettiğini gösterdiler, bu da alfa-heliks ve beta-tabaka içeriğinin hızlı tahminini mümkün kıldı. Bu atılım, DD'yi protein karakterizasyonu için en erişilebilir tekniklerden biri haline getirdi. Daha sonra, spektral ayrıştırma için algoritmalar (CONTINLL, SELCON3, CDSSTR) daha doğru bir şekilde ikincil yapıyı ölçmek için geliştirildi. DD, rekombinant protein üretiminde protein kalite kontrolü için standart olmaya devam etmektedir.
Ne zaman kullanılır?
Protein ikincil yapısı içeriğini hızla değerlendirmek, termal denatürasyon veya pH kaynaklı katlanma değişikliklerini izlemek ve ligand bağlanması üzerine konformasyonel değişiklikleri tespit etmek için DD spektroskopisini kullanın. DD, numune sınırlı çalışmalar ve yüksek verimli tarama için idealdir. Numunenin ölçüm dalga boyu aralığında çözünür, topaklanmamış ve optik olarak berrak olduğunu varsayar. Proteinler > 5 kDa ve nükleik asitler > 20 baz çifti için en iyi sonucu verir.
Sınırlar ve dikkat edilmesi gerekenler
- Tersiyer yapı ayrıntılarına düşük hassasiyet; bireysel kalıntıları veya yan zincir etkileşimlerini çözemez
- Uzak-UV ölçümleri (200 nm altı) gazı alınmış numuneler ve özel hücreler gerektirir; atmosferik absorbans dalga boyu aralığını sınırlar
- Farklı ikincil yapılar arasındaki spektral örtüşme nicel doğruluğu sınırlar; en iyi tahminler ±%5 hata payına sahiptir
- Numunedeki diğer bileşenlerin topaklanması, saçılması veya ışık emilimi sinyali bozar
Kaynak metnin koşulları, bağımsız bilimsel inceleme veya analiz motoru doğrulaması yerine geçmez.
Güçlü yönleri
- Hızlı ve tahribatsız; saniyeler ila dakikalar içinde spektrumlar elde edilir
- Mikrogram protein gerektirir; izotopik etiketleme veya kristalleştirme gerekmez
- Kapsamlı yorumlama olmadan ikincil yapıyı doğrudan inceler
- Katlanma veya bağlanma geçişlerinin gerçek zamanlı kinetiklerini izlemek için mükemmeldir
Uygulama alanları
- Biyoteknolojide protein kalitesi değerlendirmesi: rekombinant proteinlerin DD spektrumlarını vahşi tip standartlarla karşılaştırarak doğru katlandığını doğrulamak
- Termal stabilite taraması: erime eğrilerinden yarı-denatürasyon sıcaklığını (Tm) ölçerek protein varyantlarını sıralamak
- İlaç-protein etkileşim çalışmaları: küçük moleküllü ligandlar proteinlere bağlandığında konformasyonel değişiklikleri tespit etmek
- DNA ve RNA ikincil yapısı analizi: baz eşleşme içeriğini belirlemek ve sıcaklık veya tuz değişiklikleri üzerine yapısal geçişleri tespit etmek
Nasıl çalışır?
Nasıl çalışır?
Doğrusal polarize ışık demeti dairesel polarize ışığa (sol ve sağ bileşenler) dönüştürülür ve numuneden geçirilir.
Sol ve sağ el dairesel polarize ışınlar, kiral numune molekülleri tarafından diferansiyel olarak absorbe edilir.
İki ışın arasındaki yoğunluk farkı dalga boyunun bir fonksiyonu olarak ölçülür, bu da eliptiklik veya molar eliptiklik verir.
DD spektrumu dalga boyuna karşı çizilir; karakteristik özellikler bilinen ikincil yapılar için referans spektrumlarıyla karşılaştırılır.
Algoritmalar kullanılarak spektral ayrıştırma, alfa-heliks, beta-tabaka, dönüş ve rastgele sarmal yüzdelerinin tahminlerini verir veya sadece konformasyonu niteliksel olarak karakterize eder.
Sık yapılan hatalar
- Sıcaklık etkilerini ihmal etmek: protein ikincil yapısı sıcaklığa bağlıdır; her zaman sabit sıcaklıkta ölçüm yapın
- Anormal spektrumları yanlış yorumlamak: alışılmadık DD desenleri, gerçek ikincil yapı yerine topaklanma veya yanlış katlanmayı gösterebilir
- Protein konsantrasyonu için uygun olmayan yol uzunluklarına sahip hücreler kullanmak; çok kalın hücreler yüksek absorbans neden olur; çok ince olanlar sinyali kaybeder
Sık sorulan sorular
Protein DD spektroskopisinde hangi dalga boyları kullanılır?
Uzak-UV DD (190-240 nm) peptit bağı kromofor geçişlerini tespit eder ve ikincil yapıya en duyarlıdır. Yakın-UV DD (250-350 nm) aromatik yan zincirleri (triptofan, tirozin) inceler ve tersiyer yapı ve hidrofobik çevre hakkında bilgi sağlar.
DD'den ikincil yapı tahmini ne kadar doğrudur?
Ana ikincil yapılar (heliks, tabaka) için tipik doğruluk ±%5'tir. Doğruluk, iyi spektral kalite, uygun ayrıştırma algoritması ve yüksek kaliteli referans veri kümeleri ile iyileşir. Küçük yapılar (dönüşler, sarmallar) daha az doğru tahmin edilir.
DD protein-protein etkileşimlerini tespit edebilir mi?
Dolaylı olarak, evet. Bir ligand veya bağlayıcı ortak proteinin konformasyonel değişikliğine neden olursa, DD ikincil yapıdaki kaymayı tespit edecektir. Ancak, ikincil yapıyı bozmayan zayıf etkileşimler tespit edilemeyebilir; yüzey plazmon rezonansı veya izotermal titrasyon kalorimetrisi, bağlanma afinitesi belirlemesi için daha iyidir.
İlgili yöntemler
Kaynaklar
Greenfield, N. J., & Fasman, G. D. (1969). Computed circular dichroism spectra for protein secondary structures. Biochemistry, 8(10), 4108-4116.
DOI kaynağını açKopyalandı.Yang, J. T., Wu, C. S., & Martinez, H. M. (1986). Calculation of protein conformation from circular dichroism. Methods in Enzymology, 130, 208-269.
DOI kaynağını açKopyalandı.