Işın Yayılım Yöntemi
- Ortaya koyan
- Michael Feit and John Fleck
- Yıl
- 1978
- Tür
- Paraxial propagation algorithm
- Aile
- Computational
Bu metin makine çevirisidir ve henüz incelenmedi. Asıl metni İngilizce oku
Ne işe yarar?
Işın Yayılım Yöntemi (BPM), yavaş değişen, zayıf kılavuzlu yapılar boyunca optik ışınların yayılımını simüle etmek için kullanılan hesaplamalı bir tekniktir. 1978'de Feit ve Fleck tarafından geliştirilen BPM, tam vektör dalga denklemini bir skaler veya vektör zarf denklemine indirgemek için paraksiyel yaklaşımı kullanır, bu da dalga kılavuzlarının, entegre optiklerin ve fotonik cihazların verimli simülasyonunu sağlar.
Yöntemin mantığı
BPM, paraksiyel yaklaşıma dayanır: optik alan enine yönlerde yavaş değişir ve yayılım ekseni boyunca hızla değişir, bu nedenle geriye doğru yayılan bileşen ihmal edilebilir düzeydedir. Bu, dalga denkleminin yayılım koordinatı z'de birinci dereceden bir diferansiyel denkleme indirgenmesine olanak tanır. Alan, her dilim saçılma veya mod eşleşmesini ele alarak, yapının küçük dilimleri boyunca ileriye doğru adımlanır. Bu yaklaşım, uzun, yavaş değişen yapılar için tam dalga FDTD'den çok daha hızlıdır, ancak ani geçişler veya yüksek derecede çok modlu sistemler için daha az doğrudur.
Tarih
Feit ve Fleck, BPM'yi 1978'de dereceli kırılma indisli optik fiberler için geliştirdi. Yöntem, 1990'larda Huang ve diğerleri tarafından dalga kılavuzlarına genişletildi. Temel iyileştirmeler arasında geniş açılı operatörler (Hadley tarafından Padé yaklaşımları), polarizasyon için vektörel formülasyonlar ve hesaplama verimliliği için yarı-vektörel şemalar yer almaktadır. BPM, günümüzde OptiBPM ve Lumerical gibi ticari araçların yaygın olarak kullanıldığı entegre optik tasarımı ve fotonik cihaz simülasyonunda standarttır.
Ne zaman kullanılır?
BPM, dereceli kırılma indisli fiberler, konik dalga kılavuzları, nazik bükülmelere sahip fotonik kristaller ve entegre optik cihazlar gibi uzun, yavaş değişen optik yapılar için idealdir. Ani süreksizlikler, geriye doğru yansımalar veya güçlü çok modlu eşleşme içeren yapılar için BPM'den kaçının. Yayılım mesafesinin enine dalga boyundan çok daha büyük olduğu ve tam dalga yöntemlerinin (FDTD) hesaplama açısından imkansız olduğu durumlarda BPM kullanın.
Sınırlar ve dikkat edilmesi gerekenler
- Paraksiyel yaklaşım, güçlü kırılma, geniş açılı saçılma veya yüksek derecede çok modlu sistemler için geçerliliğini yitirir
- Geriye doğru yayılan dalgaları veya güçlü yansımaları modelleyemez
- Ani indis adımları veya süreksiz geometriler için doğruluk azalır
- Hızlı alan değişiminin olduğu bölgelerde ince enine çözünürlük gerektirir
Kaynak metnin koşulları, bağımsız bilimsel inceleme veya analiz motoru doğrulaması yerine geçmez.
Güçlü yönleri
- Daha büyük adım boyutları nedeniyle uzun yayılım mesafeleri için FDTD'den çok daha hızlıdır
- Daha düşük bellek ve hesaplama maliyeti, verimli tasarım optimizasyonunu sağlar
- Homojen olmayan ortamların ve zayıf kılavuzluğun basitçe ele alınması
- Zayıf kılavuzlu yapılarla mod eşleşmesinin doğal olarak işlenmesi
- Esnek operatör şemaları (bölünmüş adım, örtük) doğruluk ve hız arasında bir denge sağlar
Uygulama alanları
- Tek modlu, çok modlu ve özel fiber karakterizasyonu dahil olmak üzere optik fiber tasarımı
- Fotonik entegre devre ve dalga kılavuzu simülasyonu, mod eşlemesi ve eşleşme analizi
- Konik ve adiyabatik optik cihazlar, mod dönüştürücüler ve yönlü kuplörler
- Fotonik kristal dalga kılavuzu yayılımı ve bant kenarı etkileri
- Yarı iletken amplifikatörlerde kazanç veya kayıp bölümleriyle doğrusal olmayan optik cihaz simülasyonu
Nasıl çalışır?
Nasıl çalışır?
z=0'daki optik alanı tanımlayın, tipik olarak temel mod profili, kaynak dağılımı veya giriş ışını.
Paraksiyel yaklaşımı uygulayın, hızlı salınımı e^{ikz} çarpanına ayırın ve yavaş değişen zarf için çözün.
Enine alanı bir ızgaraya ve yayılım yönünü küçük adımlar Δz'ye ayrıştırın, sonlu fark, sonlu eleman veya spektral yöntemler kullanarak.
Her yayılım adımında alan zarfını, bölünmüş adım Fourier, örtük sonlu fark veya Crank-Nicolson şeması gibi bir operatör kullanarak güncelleyin.
Çıkış alanını, iletimi, kaybı, mod eşleşmesini veya çıkıştaki z=L'deki uzak alan desenlerini çıkarın.
Sık yapılan hatalar
- Yayılım adımı Δz'nin çok büyük seçilmesi sayısal dağılıma ve genlik hatalarına yol açar
- Enine ızgara üzerindeki uygun olmayan sınır koşulları enerjiyi hapsedebilir veya kaymaya neden olabilir
- Skaler BPM'de alanın tam vektör doğasını ihmal etmek polarizasyon etkilerini gözden kaçırır
- Paraksiyel yaklaşımın güçlü kılavuzlu veya geniş açılı saçılma içeren yapılar için geçerli olduğunu varsaymak
Sık sorulan sorular
Paraksiyel yaklaşım nedir ve ne zaman başarısız olur?
Paraksiyel yaklaşım, optik alanın öncelikle tek bir yönde (z ekseni) yayıldığını ve enine yönlerde yavaş değiştiğini varsayar. Matematiksel olarak, enine dalga sayısı k_t << k_z gerektirir, burada k_z eksenel dalga sayısıdır. Alanın önemli geriye doğru bileşenleri (güçlü yansımalar) olduğunda, büyük açılarda (>20°) yayıldığında veya çok küçük özelliklerle (<0.5λ) etkileşime girdiğinde başarısız olur.
BPM, FDTD'den nasıl farklıdır ve hangisi kullanılmalıdır?
FDTD, Maxwell denklemlerini 3D'de doğrudan ve yaklaşık olmadan çözer ancak uzun yapılar için yavaştır. BPM, yapıda adım adım ilerleyerek hesaplama maliyetini azaltmak için paraksiyel yaklaşımı kullanır, bu da onu uzun, yavaş değişen cihazlar için ideal hale getirir. Dalga kılavuzları ve fiberler için BPM, boşluklar, antenler veya güçlü geriye doğru saçılma içeren yapılar için FDTD kullanın.
Bölünmüş adım Fourier yöntemi nedir ve BPM'de neden popülerdir?
Bölünmüş adım Fourier yöntemi, Fourier uzayında doğrusal yayılım ile gerçek uzayda doğrusal olmayan veya kırıcı etkiler arasında gidip gelir. Doğrudur, verimlidir, kromatik dağılımı zarif bir şekilde ele alır ve spektral yöntemlerle iyi çalışır. BPM uygulamaları için fiili standarttır.
Enine ağ ne kadar ince olmalıdır?
Enine ağ, alan profilindeki en küçük özelliği çözmelidir, tipik olarak ortamdaki dalga boyu başına en az 4-10 nokta. λ/10'dan küçük özellikler için daha ince ızgaralar kullanın. Ani geçişler veya alan maksimumları etrafında noktaları yoğunlaştırmak için homojen olmayan ızgaralar kullanın.
İlgili yöntemler
Kaynaklar
Feit, M. D., & Fleck, J. A. (1978). Light propagation in graded-index optical fibers. Applied Optics, 17(24), 3990-3998.
DOI kaynağını açKopyalandı.Huang, W. P. (1992). The finite-difference vector beam propagation method: an analysis. Journal of Lightwave Technology, 10(3), 295-305.
Yayın kaynağını açKopyalandı.Hadley, G. R. (1992). Wide-angle beam propagation using Padé approximant operators. Optics Letters, 17(20), 1426-1428.
DOI kaynağını açKopyalandı.