İçeriğe atla
Arama sonuçlarına dön

Öz-etnografi — Kişisel Anlatı Araştırması

Ortaya koyan
Carolyn Ellis, Arthur Bochner, Norman Denzin (prominent theorists); David Hayano coined the term in 1979
Yıl
Late 20th century (term coined 1979; method consolidated 1990s–2000s)
Tür
Qualitative research method
Aile
Ethnography

Bu metin makine çevirisidir ve henüz incelenmedi. Asıl metni İngilizce oku

Yazı boyutu

Ne işe yarar?

Öz-etnografi, araştırmacının kendi deneyimlerini kültürel, sosyal veya örgütsel bir bağlamda incelemek için sistematik öz-yansıtma ve kişisel anlatıyı kullandığı nitel bir araştırma yöntemidir.

Özü hem özne hem de araç olarak ele alan öz-etnografi, bireysel yaşanmış deneyimi daha geniş kültürel örüntülere bağlayarak kişisel öyküleri analitik ve sosyal açıdan anlamlı kılar. Otobiyografi ile etnografiyi köprüleyerek, hem çağrıştırıcı hem de bilimsel hesaplar üretir.

Yöntemin mantığı

Kanser teşhisi konmuş ve hasta deneyimini içeriden anlamak isteyen bir hemşire hayal edin. Başkalarını görüşmek yerine, kendi tedavisi, duyguları ve sağlık sistemiyle karşılaştığı anlara ilişkin zengin ve ayrıntılı anlatılar yazar — sonra da bu kişisel ayrıntıların hemşirelik kültürü, hasta kimliği ve kurumsal güç hakkında neler ortaya koyduğunu sormak için geri çekilir. İşte bu öz-etnografidir: araştırmacının kendi yaşamı veri haline gelir ve bu verinin sistematik analizi, araştırmacının içinde yaşadığı kültürel dünyaya dair içgörüler üretir. Yöntem, hem kırılgan olmaya cesaret hem de kişisel öyküden analitik bir iddiaya geçme disiplini gerektirir.

Tarih

Öz-etnografi terimi, kendi kültürlerini inceleyen etnografçıları tanımlayan 1979 tarihli bir makalesinde antropolog David Hayano tarafından ortaya atılmıştır. Yöntemin teorik ve prosedürel temelleri, 1990'lar ve 2000'lerde Carolyn Ellis ve Arthur Bochner tarafından önemli ölçüde geliştirilmiş, onların derlediği Composing Ethnography (1996) ve Ellis'in The Ethnographic I (2004) adlı eserleri dönüm noktası niteliğindedir. Norman Denzin'in katkıları yöntemin performans ve eleştirel teoriyle bağlantılarını genişletmiştir. Yöntem, kısmen sosyal bilimlerdeki temsil krizi — tüm araştırmaların araştırmacının konumlandırmasından etkilendiği ve bunu bastırmak yerine görünür kılmanın kendisinin titiz bir bilimsel hamle olabileceği anlayışına bir yanıt olarak ortaya çıkmıştır.

Ne zaman kullanılır?

Öz-etnografi, araştırmacının incelenen olguya doğrudan, sürekli bir içeriden deneyime sahip olduğu ve bu içeriden bilginin dışarıdan yöntemlerin tekrarlayamayacağı benzersiz bir erişim sağladığı durumlarda uygundur. Özellikle damgalanmış, marjinal veya ulaşılması zor deneyimler; profesyonel kimlik ve pratik; içeriden incelenen örgütsel kültür; ve kültürel geçiş, travma veya dönüşüm süreçleri üzerine araştırmalar için uygundur. Araştırma sorusu katılımcı merkezli yöntemlerle daha verimli bir şekilde yanıtlanabiliyorsa, araştırmacının deneyimi zengin sistematik veri üretemeyecek kadar dolaylı veya kısa ise veya kültürel grubun normları yöntemin gerektirdiği ölçüde öz-açıklamayı yasaklıyorsa uygun DEĞİLDİR.

Sınırlar ve dikkat edilmesi gerekenler

  • Bulgular tek bir (veya az sayıda) bakış açısına dayanır ve bir popülasyona istatistiksel olarak genellenemez.
  • Araştırmacı aynı anda yazar, analist ve öznedir, bu da öz-hizmetçi yorumlama ve doğrulama yanlılığı riski yaratır.
  • Kalite kontrol zordur: titiz öz-etnografi ile analizi yapılmamış hatıra arasındaki fark, sistematik veri toplama ve gerçek kültürel analize bağlıdır, ki bu durum incelemeciler ve okuyucular tarafından her zaman ayırt edilemez.
  • Araştırmacının öyküsünün zorunlu olarak rıza göstermemiş diğer insanları içermesi durumunda etik riskler artar.
  • Kurumsal direnç: bazı disiplinler ve hakemler yöntemin bilimsel meşruiyetinden hala şüphe duymaktadır.

Kaynak metnin koşulları, bağımsız bilimsel inceleme veya analiz motoru doğrulaması yerine geçmez.

Güçlü yönleri

  • Damgalanmış, marjinalleştirilmiş veya tabu deneyimlere benzersiz içeriden erişim sağlar; bu deneyimlere dış gözlem veya geleneksel görüşmelerle ulaşmak zor veya imkansız olabilir.
  • Duygu, kırılganlık ve ilişkisel süreçleri ön plana çıkararak araştırmayı insancıllaştırır — bu boyutlar geleneksel yöntemlerle sıklıkla düzleştirilir.
  • Kişisel ve kültürel olanı köprüleyerek, bireysel öyküleri daha geniş sosyal anlayış için analitik olarak üretken hale getirir.
  • Özellikle potansiyel katılımcıların geleneksel çalışmaya rıza göstermeyeceği damgalanmış, marjinalleştirilmiş veya tabu deneyimleri aydınlatmak için güçlüdür.
  • Esnek temsil biçimleri (anlatı, şiir, performans) akademi dışındaki kitlelere ulaşabilir.

Uygulama alanları

  • Araştırmacının olguya içeriden yaşadığı hastalık, engellilik, yas veya iyileşme deneyimlerini incelemek, dışarıdan erişimin derinlemesine sınırlı olacağı durumlarda.
  • Hemşirelik, öğretmenlik, sosyal hizmet ve akademi gibi alanlarda profesyonel sosyalleşme ve kimlik oluşumunu bir uygulayıcı-araştırmacı perspektifinden incelemek.
  • Göçmenlik, dini dönüşüm, askerlik, hapis gibi kültürel geçişleri, bunları yaşamış birinin bakış açısından analiz etmek.
  • İncelenen kurum içinde yerleşik bir araştırmacı tarafından örgütsel kültür, işyeri zorbalığı veya kurumsal ırkçılığın araştırılması.
  • Aynı kültürel topluluktan araştırmacı ekiplerinin, kültürel olarak temellendirilmiş teori oluşturmak için paralel yaşanmış deneyimlerini karşılaştırıp analiz etmeleri.

Nasıl çalışır?

Nasıl çalışır?

1

Araştırmacı, incelediği olguya meşru ve ilgili bir içeriden olma durumunu sağlayan kişisel deneyim, kültürel üyelik veya kritik an olan özne konumunu açıkça belirtir. Bu konumlandırma beyanı belgelenir ve özü veri kaynağı olarak kullanmanın metodolojik gerekçesi olarak işlev görür. Araştırmacı ayrıca kişisel deneyimin aydınlattığı daha geniş kültürel veya sosyal soruyu formüle eder, bu da öz-etnografiyi salt hatıra anlatısından ayırır.

2

Veriler, sürekli ve sistematik öz-gözlem yoluyla toplanır: yansıtıcı günlükler, deneyimle eş zamanlı yazılan alan notları, kişisel belgeler ve eserler, fotoğraflar, e-postalar ve uygun olduğunda, deneyimi paylaşan başkalarıyla yapılan görüşmeler veya sohbetler. Anahtar disiplin, tek bir geriye dönük anlatıdan ziyade zaman içinde sistematik toplama olup, araştırmacı ham gözlemleri analitik yorum başlamadan önce kaydeder.

3

Birikmiş kişisel veriler yapılandırılmış nitel analize tabi tutulur — genellikle tematik kodlama, anlatı analizi veya Ellis ve Bochner tarafından savunulan katmanlı anlatım yaklaşımı. Araştırmacı, bireysel öyküyü kültürel örüntülere bağlayan tekrarlayan temaları, gerilimleri ve dönüm noktalarını belirleyerek materyalleri üzerinde yinelemeli olarak okur. Daha büyük gerçekleri kristalize eden yoğun deneyim anları olan aydınlanmalar özel analitik ilgi görür.

4

Ortaya çıkan temalar, ilgili teori, literatür ve kültürel bilgi merceğinden yorumlanır. Bu, kişisel anlatıyı bilime dönüştüren adımdır: araştırmacı, öykünün sadece kendisi için değil, örneklendiği kültürel grup, kurum veya sosyal dinamik için ne anlama geldiğini sorar. Mevcut etnografik, sosyolojik, psikolojik veya kültürel çalışmalar literatürü, yorumlayıcı derinlik oluşturmak için kişisel anlatımla diyalog halinde getirilir.

5

Bulgular, anlatısal çağrışımı analitik açıklıkla dengeleyen yazılı veya çok modlu bir temsile dönüştürülür. Yaygın biçimler arasında katmanlı anlatımlar, kısa öyküler, şiirler, performans senaryoları ve yerleştirilmiş anlatı kesitleriyle geleneksel bilimsel denemeler bulunur. Temsili seçimler metodolojik kararların kendisidir: biçim, hem okuyucu için erişilebilirliğe hem de analitik argümanın bütünlüğüne hizmet etmelidir.

Sık yapılan hatalar

  • Göbek deliğine bakmak — kişisel deneyim hakkında kültürel anlama doğru analitik hamle yapmadan kapsamlı bir şekilde yazmak; öykü kendisinin ötesinde bir şeyi aydınlatmalıdır.
  • İnce veri — yalnızca geriye dönük hafızaya dayanmak yerine, eş zamanlı olarak toplanan günlükler, alan notları ve eserlere dayanmak, canlı ama sistematik olarak temellendirilmemiş anlatılar üretir.
  • Başkalarının etiklerini ihmal etmek — tanımlanabilir üçüncü şahısları yeterli bilgilendirilmiş rıza veya üye kontrolü olmadan anlatılara dahil etmek, zarar verebilir ve araştırma bütünlüğünü zedeleyebilir.
  • Duygusallığı yeterli görmek — çağrıştırıcı yazım yöntemin bir gücüdür, ancak duygusal rezonans analitik titizliğin yerini tutmaz; teori ve literatürle gerçek anlamda etkileşim kurulmalıdır.
  • Yöntemi kolaylık için seçmek — öz-etnografi, içeriden deneyimin en uygun veri kaynağı olduğu için seçilmelidir, katılımcı tabanlı araştırmalar için işe alım veya etik başvurulardan kaçınmak için değil.

Sık sorulan sorular

Öz-etnografi ile hatıra veya kişisel deneme aynı şey midir?

Hayır. Hatıra ve kişisel deneme edebi öz-ifadeyi önceliklendirir; öz-etnografi sistematik veri toplama, açık teorik etkileşim ve kişisel olanı kültürel olana bağlayan analitik bir argüman gerektirir. Test, anlatının bilimsel bir çalışma olarak hakem değerlendirmesinden geçip geçmeyeceğidir — bu, araştırmacının kişisel öykünün daha geniş bir kültürel olguyu nasıl aydınlattığını göstermesini gerektirir, sadece iyi anlatmasını değil.

Öz-etnografik araştırmada titizliği nasıl sağlarım?

Öz-etnografide titizlik birkaç uygulamaya dayanır: sistematik ve eş zamanlı veri toplama (yalnızca hafızaya değil, günlükler, eserler, alan notları); varsayımları adlandıran ve eleştirel bir şekilde inceleyen yansıtıcı analiz; ilgili teori ve önceki literatürle etkileşim; deneyimi paylaşan başkalarıyla üye kontrolü; ve şeffaf metodolojik raporlama. Hem çağrıştırıcı güç hem de analitik derinlik mevcut olmalıdır.

Öz-etnografimde başka insanlar göründüğünde etik yükümlülükler nelerdir?

Tanımlanabilir gerçek insanlar — meslektaşlar, aile üyeleri, öğrenciler — öz-etnografik anlatılarda göründüğünde, bu kişiler işe alınmamış olsalar bile araştırma katılımcısı haline gelirler. Etik uygulama, mümkün olduğunda bilgilendirilmiş onam almak, mümkün olmadığında karakterleri anonimleştirmek veya birleştirmek ve zarar verebilecek ayrıntıları çıkarma veya değiştirme istekliliği gerektirir. Araştırmacının kendi öyküsünü anlatma hakkı, başkalarının mahremiyet hakkını otomatik olarak geçersiz kılmaz.

Öz-etnografi bir doktora tezinde kullanılabilir mi?

Evet, ve sosyal bilimler, eğitim, sağlık meslekleri ve beşeri bilimler arasında giderek daha fazla kabul görmektedir. Başarı, kurumsal ve denetleyici kabulüne, içeriden deneyimin en uygun veri kaynağı olduğunu gösteren açık bir metodolojik gerekçeye ve çalışmanın yalnızca duygusal olarak ilgi çekici değil, aynı zamanda sistematik analiz ve teorik etkileşim bilimsel standartlarını karşıladığının kanıtlanmasına bağlıdır.

Öz-etnografi, yansıtıcı pratik veya araştırma günlüğünden nasıl farklıdır?

Yansıtıcı pratik ve araştırma günlükleri, araştırmacının düşüncelerini izlemek için diğer metodolojiler içinde kullanılan araçlardır. Öz-etnografi metodolojinin kendisidir: araştırmacının deneyimi birincil veri kaynağı ve sistematik analizin nesnesidir. Bir araştırma günlüğü diğer verilere bilgi verir; öz-etnografide günlük verinin kendisidir.

İlgili yöntemler

Kaynaklar

  1. Ellis, C. (2004). The Ethnographic I: A Methodological Novel about Autoethnography. AltaMira Press.

    ISBN: 978-0759100947
    Kopyalandı.
  2. Chang, H., Ngunjiri, F. W., & Hernandez, K.-A. C. (2013). Collaborative Autoethnography. Left Coast Press.

    Yayın kaynağını aç
    Kopyalandı.