Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

ดัชนีการทำงานของสายตา VF-14

ผู้เสนอ
Steinberg EP, Tielsch JM et al.
ปี
1994
ประเภท
Self-report
กลุ่มวิธี
cataract-specific functional status

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

VF-14 เป็นแบบสอบถามสถานะการทำงานเฉพาะโรคที่มี 14 ข้อ พัฒนาขึ้นเพื่อวัดความบกพร่องทางการมองเห็นจากต้อกระจกและการตอบสนองต่อการผ่าตัดต้อกระจก สร้างโดย Steinberg, Tielsch, และคณะ (1994) VF-14 มุ่งเน้นไปที่ความยากลำบากในการทำกิจกรรมประจำวันทั่วไป 14 อย่าง (เช่น การอ่านตัวพิมพ์เล็ก การขับรถกลางวัน/กลางคืน การจดจำใบหน้า) และใช้เป็นหลักในการประเมินความรุนแรงของต้อกระจก จัดลำดับความสำคัญของการผ่าตัด และบันทึกการปรับปรุงหลังการผ่าตัดในการมองเห็นที่ใช้งานได้จริง

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ต้อกระจกทำให้เกิดการสูญเสียความคมชัดอย่างค่อยเป็นค่อยไปโดยไม่เจ็บปวด และความไวต่อแสงจ้า ซึ่งมักเข้าใจผิดว่าเป็นผลจากความชราหรือสายตายาวตามวัย ผู้ป่วยอาจปรับตัวและประเมินความบกพร่องต่ำไปจนกว่าจะตระหนักถึงความบกพร่องอย่างกะทันหัน (เช่น ไม่สามารถอ่านฉลากยาได้ การขับรถกลางคืนแย่ลง) VF-14 บันทึกความบกพร่องนี้อย่างเป็นระบบในกิจกรรมเฉพาะที่มีความหมาย แทนที่จะพึ่งพาเพียงความคมชัดของการมองเห็น ความคมชัดอาจเป็น 20/40 ในขณะที่ VF-14 บ่งชี้ความบกพร่องอย่างมาก หรือในทางกลับกัน เครื่องมือนี้ขับเคลื่อนการตัดสินใจในการผ่าตัด: หากคะแนน VF-14 สูง (การสูญเสียการทำงานอย่างมาก) และผู้ป่วยมีอาการ การผ่าตัดก็สมเหตุสมผลแม้ว่าความคมชัดจะเป็น 20/40 หรือดีกว่า หลังการผ่าตัด การปรับปรุง VF-14 ยืนยันว่าการผ่าตัดฟื้นฟูการทำงาน ไม่ใช่แค่ความคมชัด

ประวัติศาสตร์

พัฒนาโดย Steinberg, Tielsch, Schein, และคณะที่ Johns Hopkins และ RAND Corporation (1994, ตีพิมพ์ใน Arch Ophthalmol) เกิดขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการมาตรวัดความรุนแรงของต้อกระจกที่กระชับและเน้นการทำงาน ก่อนที่จะมีเครื่องมือการมองเห็นทั่วไป ได้รับการตรวจสอบในประชากรต้อกระจกขนาดใหญ่ในหลายสถาบัน กลายเป็นมาตรฐานในการทดลองผลลัพธ์การผ่าตัดต้อกระจกในช่วงปลายทศวรรษ 1990 องค์การอาหารและยาและแนวทางปฏิบัติระดับชาติหลายแห่งยอมรับว่าเป็นมาตรวัดผลลัพธ์ที่ผู้ป่วยรายงานที่ถูกต้อง ต่อมาได้ปรับใช้กับภาวะเลนส์หรือภาวะสายตาผิดปกติอื่นๆ; การตรวจสอบต้อกระจกต้นฉบับยังคงแข็งแกร่งที่สุด

ควรใช้เมื่อใด

จำเป็นสำหรับผู้ป่วยต้อกระจกทุกคนตั้งแต่เริ่มต้นเพื่อบันทึกผลกระทบต่อการทำงานและเป็นแนวทางในการตัดสินใจผ่าตัด ทำซ้ำในการตรวจติดตามหลังการผ่าตัด 6–12 สัปดาห์เพื่อยืนยันการปรับปรุง ใช้เมื่อความคมชัดเพียงอย่างเดียวไม่สามารถอธิบายอาการของผู้ป่วยได้ (เช่น ผู้ป่วยรายงานอาการตาพร่า/อ่านยากอย่างรุนแรงแม้ความคมชัด 20/40—คะแนน VF-14 สูงสนับสนุนการวินิจฉัยต้อกระจกที่ส่งผลต่อการทำงาน) ยังสามารถใช้ได้กับพยาธิสภาพของเลนส์หรือส่วนหน้าของลูกตาอื่นๆ (แสงจ้าหลังการผ่าตัดแก้ไขสายตา, ต้อกระจกจากอุบัติเหตุ, ต้อกระจกทุติยภูมิ) ไม่ได้มีวัตถุประสงค์สำหรับโรคของส่วนหลังของลูกตา (AMD, เบาหวานขึ้นจอตา) ซึ่งควรใช้เครื่องมือที่ครอบคลุมกว่า (NEI-VFQ-25)

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ออกแบบมาสำหรับต้อกระจก; มีความถูกต้องน้อยกว่าในภาวะตาอื่นๆ (ต้อหิน, AMD, โรคกระจกตา) ซึ่งรูปแบบการสูญเสียการทำงานแตกต่างกัน
  • ไม่มีมาตราส่วนย่อย; คะแนนรวมเพียงอย่างเดียวไม่สามารถแยกแยะได้ว่าความบกพร่องนั้นเป็นการมองเห็น (ความคมชัด/ความชัดเจน), แสงจ้า, ความไวต่อความแตกต่างของแสง, หรือการสูญเสียการมองเห็นส่วนปลาย
  • การตอบสนองที่จำกัดต่อการปรับปรุงเล็กน้อยในต้อกระจกที่ไม่รุนแรง; ผลกระทบพื้นฐานในระยะเริ่มต้นของโรคจำกัดความไว
  • ไม่สามารถบันทึกผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตทางอารมณ์หรือสังคม (เช่น ภาวะซึมเศร้า, การแยกตัว) แยกจากการจำกัดการทำงาน—จำเป็นต้องใช้เครื่องมือที่ครอบคลุมกว่า (VFQ-25) สำหรับการประเมินที่ครอบคลุม
  • ข้อมูลการติดตามผลระยะสั้น; ความเสถียรระยะยาวของการปรับปรุงหลังการผ่าตัดเกิน 6 เดือนยังไม่ได้รับการบันทึกไว้อย่างดี

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ใช้งานได้จริงและเฉพาะเจาะจงกิจกรรม: รายการเป็นงานประจำวันที่เป็นรูปธรรม (การอ่านฉลาก, การขับรถ, การจดจำใบหน้า) ไม่ใช่แนวคิดเชิงนามธรรม—ผู้ป่วยและแพทย์เข้าใจคะแนนได้ง่าย
  • ตอบสนองต่อการผ่าตัดต้อกระจก: แสดงให้เห็นการปรับปรุงอย่างมาก (การเปลี่ยนแปลง 15–40 จุด) หลังการผ่าตัด; ใช้ในการทดลองทางคลินิกแบบสุ่มควบคุมจำนวนมากเป็นจุดสิ้นสุดที่ได้รับการตรวจสอบแล้ว
  • กระชับ: 14 ข้อ, ใช้เวลาบริหาร 3–5 นาที, สามารถทำได้ในคลินิกจักษุและศูนย์ผ่าตัดที่ยุ่งวุ่นวาย
  • ทำนายความพึงพอใจ: คะแนน VF-14 ก่อนการผ่าตัดที่สูงร่วมกับอาการทำนายความพึงพอใจหลังการผ่าตัดที่สูงและอัตราการเสียใจที่ต่ำ
  • มีข้อมูลบรรทัดฐานที่แบ่งตามอายุ: ค่าอ้างอิงสำหรับกลุ่มอายุต่างๆ ช่วยให้สามารถจัดบริบทของคะแนนแต่ละบุคคลได้

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

14 ข้อ แต่ละข้ออธิบายกิจกรรมประจำวันทั่วไป (การอ่านตัวพิมพ์เล็ก, การอ่านฉลากยา, การอ่านหนังสือพิมพ์/นิตยสาร, การอ่านหนังสือ, การจดจำใบหน้าผู้คน, การขับรถกลางวัน/กลางคืน, การเยี่ยมเพื่อน/ครอบครัว, การไปดูหนัง/งานอีเวนต์, การดูทีวี, การเล่นกีฬา/เกม, การทำอาหาร, การใช้บันได/ขอบทาง, การทำงานฝีมือละเอียด, การเลือก/จับคู่เสื้อผ้า) ผู้ตอบให้คะแนนความยากลำบากในระดับ: 'ไม่ยาก' ถึง 'ทำไม่ได้' (โดยทั่วไปคือ 0–4 หรือ 1–5) ใช้เวลาในการบริหาร 3–5 นาที เหมาะสำหรับผู้ป่วยต้อกระจกอายุ 18 ปีขึ้นไป สามารถเป็นแบบกระดาษ อิเล็กทรอนิกส์ หรือสัมภาษณ์ได้

2

แต่ละข้อให้คะแนน 0–4 (0 = ไม่ยาก, 4 = ทำไม่ได้) คะแนนดิบรวมอยู่ระหว่าง 0–56 ซึ่งจะถูกแปลงเป็นมาตราส่วน 0–100: (คะแนนดิบ / 56) × 100 คะแนนที่สูงขึ้น = ความบกพร่องในการทำงานที่มากขึ้น อีกทางหนึ่งคือ รายงานเปอร์เซ็นต์ของรายการที่มีความยากลำบากอย่างมีนัยสำคัญ (คะแนน ≥2) การวิเคราะห์มาตรฐานใช้คะแนนที่แปลงแล้ว 0–100 ความแตกต่างทางคลินิกที่มีความสำคัญน้อยที่สุด (MCID) อยู่ที่ประมาณ 5–10 จุดในมาตราส่วน 0–100

3

คะแนนในมาตราส่วน 0–100: 0–20 = ความบกพร่องทางการมองเห็นน้อยที่สุด (การทำงานดี); 21–40 = ความบกพร่องเล็กน้อยถึงปานกลาง; 41–60 = ความบกพร่องอย่างมาก; 61–80 = การสูญเสียการทำงานอย่างรุนแรง; 81–100 = ความบกพร่องอย่างลึกซึ้ง อาจไม่สามารถทำกิจกรรมในชีวิตประจำวันได้ด้วยตนเอง ในผู้ป่วยต้อกระจก คะแนน >40 มักบ่งชี้ถึงการเป็นผู้สมัครผ่าตัดหากผู้ป่วยมีอาการ การปรับปรุงหลังการผ่าตัด ≥10 จุด (โดยเฉพาะ 20+ จุด) ถือเป็นการเพิ่มขึ้นของการทำงานที่มีนัยสำคัญ มีข้อมูลบรรทัดฐานสำหรับต้อกระจกเทียบกับกลุ่มควบคุมที่จับคู่อายุโดยไม่มีต้อกระจก; การเปรียบเทียบแสดงให้เห็นว่าความบกพร่องนั้นเกี่ยวข้องกับต้อกระจกหรือจากสาเหตุอื่น

4

การประเมินความรุนแรงของต้อกระจกและการจัดลำดับความสำคัญของการผ่าตัด: คะแนน VF-14 >40 ร่วมกับอาการสนับสนุนการแทรกแซงตั้งแต่เนิ่นๆ; คะแนนต่ำ (<20) แนะนำการสังเกตหรือการจัดการแบบอนุรักษ์นิยม การคัดเลือกผู้ป่วยก่อนการผ่าตัด: VF-14 ทำนายความพึงพอใจหลังการผ่าตัดได้ดีกว่าความคมชัดของการมองเห็นเพียงอย่างเดียว; ผู้ป่วยที่มีคะแนนสูงและมีอาการมีผลลัพธ์ที่ดีเยี่ยม การบันทึกผลลัพธ์หลังการผ่าตัด: แสดงให้เห็นว่าการผ่าตัดฟื้นฟูการมองเห็นที่ใช้งานได้จริง; การปรับปรุง 15–30 จุดเป็นเรื่องปกติ การวิจัยผลลัพธ์ในการผ่าตัดแก้ไขสายตาและต้อกระจก: การเปรียบเทียบเทคนิค การออกแบบเลนส์แก้วตาเทียม หรือวิธีการผ่าตัดในแง่ของผลลัพธ์ที่ผู้ป่วยรายงานเกี่ยวกับการทำงาน

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การใช้ VF-14 ในภาวะที่ไม่ใช่ต้อกระจก (ต้อหิน, AMD) และคาดหวังการตอบสนองที่คล้ายกัน: เครื่องมือนี้ได้รับการออกแบบและตรวจสอบเพื่อการสูญเสียการทำงานที่เกี่ยวข้องกับต้อกระจก และอาจพลาดข้อกังวลเฉพาะโรคในภาวะอื่นๆ
  • การพึ่งพา VF-14 มากเกินไปในการตัดสินใจผ่าตัดโดยไม่พิจารณาเป้าหมายของผู้ป่วย, โรคร่วม, และอายุขัย: คะแนน >40 โดยไม่มีอาการของผู้ป่วยไม่ได้บังคับให้ต้องผ่าตัด
  • การลืมตรวจสอบการปรับปรุงหลังการผ่าตัดในตาทั้งสองข้างหากมีการผ่าตัดต้อกระจกตาข้างที่สอง: การปรับปรุงในตาข้างเดียวอาจบดบังการพัฒนาต้อกระจกใหม่ในตาข้างที่สอง
  • การสันนิษฐานว่าการปรับปรุง VF-14 หลังการผ่าตัดเกิดจากการกำจัดต้อกระจกทั้งหมด: ปัจจัยอื่นๆ (ใบสั่งแว่นตาใหม่, แสงสว่างที่ดีขึ้น, การปรับตัวของระบบประสาท) ก็มีส่วนร่วมด้วย

คำถามที่พบบ่อย

คะแนน VF-14 เท่าใดที่บ่งชี้ว่าแนะนำให้ผ่าตัดต้อกระจก?

ไม่มีเกณฑ์เดียวที่ใช้ได้ทั่วไป คำแนะนำทั่วไป: คะแนน VF-14 >40 ร่วมกับอาการของผู้ป่วย (แสงจ้า, อ่านยาก, การมองเห็นพร่ามัว) และต้อกระจกที่เหมาะสมทางกายวิภาคจากการถ่ายภาพสนับสนุนการพูดคุยเรื่องการผ่าตัด คะแนน 25–40 อยู่ในช่วงการตัดสินใจร่วมกัน; ความชอบของผู้ป่วย, สถานะตาข้างอื่น, โรคร่วม, และอายุขัยเป็นแนวทางในการเลือก คะแนน <25 ในผู้ป่วยที่ไม่มีอาการมักแนะนำให้สังเกตการณ์

คาดว่าจะมีการปรับปรุง VF-14 หลังการผ่าตัดต้อกระจกมากน้อยเพียงใด?

การปรับปรุงโดยเฉลี่ยคือ 15–25 จุดในมาตราส่วน 0–100 (คะแนนก่อนการผ่าตัด 50–60 ลดลงเหลือ 25–35 หลังการผ่าตัด) ผู้ป่วยที่มีคะแนนก่อนการผ่าตัดสูง (>60, ความบกพร่องรุนแรง) และการผ่าตัดที่ไม่ซับซ้อนอาจปรับปรุงได้ 30+ จุด ผู้ป่วยบางรายที่มีคะแนนก่อนการผ่าตัด <30 ปรับปรุงเล็กน้อย (5–10 จุด) ซึ่งสะท้อนถึงโรคที่ไม่รุนแรงตั้งแต่เริ่มต้น ความแตกต่างของแต่ละบุคคลมีมาก; ภาวะแทรกซ้อนอาจลดการปรับปรุง

สามารถใช้ VF-14 สำหรับตาที่มีต้อกระจกเพียงข้างเดียวได้หรือไม่ (ตาข้างที่สองใส)?

VF-14 ถามเกี่ยวกับความยากลำบากโดยไม่ระบุว่าข้างเดียวหรือสองข้าง ในต้อกระจกตาข้างเดียว คะแนน VF-14 สะท้อนถึงการสูญเสียการทำงานจากตาข้างนั้นเพียงอย่างเดียว โดยสมมติว่าตาข้างที่สองใส หากตาข้างที่สองมีต้อกระจกหรือพยาธิสภาพอื่น VF-14 จะสะท้อนถึงภาระรวม ควรบันทึกสถานะตาเมื่อรายงานคะแนน VF-14

VF-14 มีให้ใช้ในทางคลินิกหรือไม่ และมีข้อจำกัดด้านลิขสิทธิ์หรือไม่?

VF-14 มีให้ใช้งานฟรีและไม่ใช่กรรมสิทธิ์ ไม่ต้องมีใบอนุญาตหรือการชำระเงินสำหรับการใช้งานทางคลินิกหรือการวิจัย อ้างอิง Steinberg et al. (1994) เสมอในการตีพิมพ์ มีการแปลเป็นหลายภาษาโดยมีสถานะการตรวจสอบที่แตกต่างกันไป

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Steinberg, E. P., Tielsch, J. M., Schein, O. D., et al. (1994). The VF-14. An index of functional impairment in patients with cataract. Arch Ophthalmol, 112(5), 630-638.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Guyonnet, C., & Burstein, P. M. (1997). Reliability of the VF-14 functional status questionnaire in measuring change after cataract surgery. Invest Ophthalmol Vis Sci, 38(4), S688.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว