Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

รูปแบบการอ้างอิงและรายการอ้างอิงสไตล์แวนคูเวอร์

ผู้เสนอ
International Committee of Medical Journal Editors (Vancouver Group, founded 1978)
ปี
1978
ประเภท
Standard
กลุ่มวิธี
citation-formatting

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

สไตล์แวนคูเวอร์เป็นรูปแบบการอ้างอิงมาตรฐานสำหรับวารสารวิจัยทางการแพทย์และคลินิก ซึ่งกำหนดโดยคณะกรรมการนานาชาติของบรรณาธิการวารสารการแพทย์ (ICMJE) และมีรายละเอียดใน 'Recommendations for the Conduct, Reporting, Editing, and Publication of Scholarly Work in Medical Journals' ในสไตล์แวนคูเวอร์ การอ้างอิงจะถูกระบุด้วยตัวเลขตามลำดับในเนื้อหา (เช่น [1], [2], [3]) และเชื่อมโยงกับรายการอ้างอิงที่มีหมายเลขกำกับที่ท้ายต้นฉบับ สไตล์นี้เน้นความกระชับและใช้กันอย่างแพร่หลายในสาขาการแพทย์ การพยาบาล และวิทยาศาสตร์ชีวภาพ แตกต่างจากระบบผู้แต่ง-ปี (APA) สไตล์แวนคูเวอร์จะลดความสำคัญของชื่อผู้แต่งในเนื้อหา ทำให้การไหลของร้อยแก้วเป็นธรรมชาติมากขึ้น

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

สไตล์แวนคูเวอร์ใช้การอ้างอิงแบบตัวเลข ซึ่งรบกวนน้อยกว่าระบบผู้แต่ง-ปี ผู้อ่านสามารถติดตามเนื้อหาได้โดยไม่ต้องหยุดเพื่อดูว่าใครเป็นผู้กล่าวถึง แนวทางนี้ให้ความสำคัญกับเนื้อหามากกว่าการระบุแหล่งที่มาในเนื้อหา เพื่อสนับสนุนการอ่านอย่างต่อเนื่อง อย่างไรก็ตาม รายการอ้างอิงที่มีหมายเลขกำกับที่ท้ายต้นฉบับจะให้ข้อมูลแหล่งที่มาที่สมบูรณ์เพื่อการตรวจสอบ ความกระชับของแวนคูเวอร์ (ผู้แต่งและคณะหลังผู้แต่งหกคน ชื่อวารสารย่อ) ช่วยประหยัดพื้นที่ในวรรณกรรมทางการแพทย์ที่มีความหนาแน่น ระบบนี้ได้รับการสนับสนุนจากฐานข้อมูลวารสารทางการแพทย์หลัก (MEDLINE, PubMed Central) และคู่มือการอ้างอิงของหอสมุดแพทยศาสตร์ Citing Medicine ซึ่งรับประกันความสอดคล้องในวรรณกรรมทางคลินิก

ประวัติศาสตร์

สไตล์แวนคูเวอร์เกิดขึ้นจากการประชุมของคณะกรรมการนานาชาติของบรรณาธิการวารสารการแพทย์ในปี 1978 (เดิมเรียกว่า 'Vancouver Group' เนื่องจากมีการประชุมที่แวนคูเวอร์) บรรณาธิการต้องการรูปแบบมาตรฐานเพื่อปรับปรุงการส่งต้นฉบับและลดภาระของวารสารในการแปลงระหว่างสไตล์ต่างๆ ระบบตัวเลขถูกนำมาจากสไตล์วรรณกรรมเคมีและวิศวกรรมก่อนหน้านี้ ในปี 1979 ICMJE ได้เผยแพร่ Recommendations ฉบับแรก ซึ่งได้รับการปรับปรุงอย่างสม่ำเสมอ (ฉบับล่าสุดปี 2023) Citing Medicine ของหอสมุดแพทยศาสตร์ (ตีพิมพ์ครั้งแรกในชื่อ 'Recommended Formats for Bibliographic Citation') ได้ทำหน้าที่เป็นคู่มือที่น่าเชื่อถือตั้งแต่ปี 1991 สไตล์แวนคูเวอร์กลายเป็นมาตรฐานโดยพฤตินัยสำหรับวรรณกรรมทางการแพทย์เมื่อการยอมรับ MEDLINE แพร่หลาย ปัจจุบันเป็นสไตล์ที่เลือกใช้สำหรับวารสารทางการแพทย์กว่า 90% และวารสารด้านสาธารณสุขและการพยาบาลจำนวนมาก

ควรใช้เมื่อใด

ใช้สไตล์แวนคูเวอร์สำหรับงานวิจัยต้นฉบับ รายงานผู้ป่วย และบทความปริทัศน์ในวารสารทางการแพทย์และคลินิก วารสารทางการแพทย์ส่วนใหญ่ที่อยู่ในรายการของ MEDLINE กำหนดให้ใช้สไตล์แวนคูเวอร์อย่างชัดเจน (JAMA, Lancet, New England Journal of Medicine, BMJ, etc.) วารสารการพยาบาล ทันตกรรม และสาธารณสุขมักใช้แวนคูเวอร์เช่นกัน อย่าผสมผสานแวนคูเวอร์กับ APA หรือสไตล์อื่น หากแนวทางของวารสารเป้าหมายของคุณไม่ได้ระบุสไตล์ไว้ ให้ตรวจสอบว่าวารสารนั้นอยู่ในรายการของ MEDLINE หรือไม่ หากใช่ ให้ใช้แวนคูเวอร์ วารสารบางเล่มมีเทมเพลตสำหรับผู้แต่งหรือบทความตัวอย่างเพื่อแสดงรูปแบบเฉพาะของตน (เช่น จะรวม PMID หรือไม่ จะวางวงเล็บการอ้างอิงที่ใด)

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • การสูญเสียข้อมูลผู้แต่งในเนื้อหา: ผู้อ่านไม่สามารถเห็นได้ทันทีว่าใครเป็นผู้ทำการศึกษา (ดูรายการอ้างอิง) ซึ่งอาจลดความน่าเชื่อถือหรือทำให้ประเมินความเชี่ยวชาญของผู้แต่งได้ยากขึ้น
  • ความยากในการแก้ไข: หากคุณเพิ่มการอ้างอิงใหม่ตรงกลาง หมายเลขทั้งหมดที่ตามมาจะเปลี่ยนไป ทำให้ต้องกำหนดหมายเลขใหม่ทั้งหมดทั่วทั้งต้นฉบับอย่างระมัดระวัง
  • การขึ้นอยู่กับลำดับการอ้างอิง: การอ้างอิงต้องปรากฏตามลำดับที่กล่าวถึงครั้งแรก คุณไม่สามารถจัดเรียงข้อความใหม่ได้หากไม่ปรับปรุงหมายเลขอ้างอิง
  • ความกำกวมของ 'et al.': หลังผู้แต่งหกคน ชื่อทั้งหมดจะถูกซ่อนไว้ ผู้อ่านไม่สามารถแยกแยะระหว่าง 'Smith et al.' (เอกสารต่างกันโดย Smith และผู้ร่วมเขียนคนอื่น) ได้หากไม่ตรวจสอบรายการอ้างอิง
  • การย่อชื่อวารสาร: การใช้ตัวย่อที่ไม่เป็นมาตรฐานหรือสะกดชื่อย่อผิดเป็นข้อผิดพลาดทั่วไป (เช่น เขียน 'JAMA' เทียบกับ 'Jama')

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ความกระชับ: สไตล์แวนคูเวอร์ย่อชื่อวารสารและใช้ 'et al.' หลังผู้แต่งหกคน ช่วยประหยัดพื้นที่ในวรรณกรรมทางการแพทย์ที่มีความหนาแน่น
  • การรบกวนเนื้อหาน้อยที่สุด: การอ้างอิงแบบตัวเลข [1] รบกวนน้อยกว่าการอ้างอิงแบบผู้แต่ง-ปี (Smith, 2021) สนับสนุนการไหลของเรื่องราว
  • ตรรกะตามลำดับ: ผู้อ่านสามารถติดตามข้อโต้แย้งและอ้างอิงถึงรายการที่มีหมายเลขกำกับที่ท้ายต้นฉบับ เป็นห่วงโซ่หลักฐานที่โปร่งใส
  • การสนับสนุนการตัดสินใจทางคลินิก: การอ้างอิงในเนื้อหามีขนาดกะทัดรัด ช่วยให้แพทย์อ่านได้อย่างรวดเร็วและตรวจสอบแหล่งที่มาได้ตามต้องการ
  • ความเป็นมาตรฐาน: ICMJE Recommendations ถูกนำไปใช้ทั่วโลกโดยวารสารทางการแพทย์หลายร้อยฉบับ รับประกันความสอดคล้องในวรรณกรรมทางคลินิก

การประยุกต์ใช้

  • การเขียนบทความวิจัยทางคลินิก: ใช้สไตล์แวนคูเวอร์ตาม ICMJE Recommendations ตรวจสอบแนวทางของวารสารสำหรับรูปแบบเฉพาะในท้องถิ่น (เช่น จะรวม PMID หรือไม่)
  • การตีพิมพ์ในวารสารทางการแพทย์ที่มีผลกระทบสูง: Lancet, JAMA, N Engl J Med และ BMJ ล้วนต้องการสไตล์แวนคูเวอร์ การไม่ปฏิบัติตามอาจส่งผลให้ถูกปฏิเสธทันที
  • การอ้างอิงทรัพยากรอิเล็กทรอนิกส์และชุดข้อมูล: ใช้คู่มือ NLM Citing Medicine สำหรับรูปแบบฐานข้อมูลออนไลน์ ทะเบียนการทดลองทางคลินิก และข้อมูลเสริม
  • การเตรียมการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบเพื่อการตีพิมพ์: Cochrane reviews และการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบอื่นๆ ในวรรณกรรมทางการแพทย์ใช้สไตล์แวนคูเวอร์ ตรวจสอบเทมเพลตสไตล์ Cochrane สำหรับข้อกำหนดเพิ่มเติม

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

การใช้สไตล์แวนคูเวอร์: (1) การอ้างอิงในเนื้อหา: ใช้ตัวเลขในวงเล็บตามลำดับที่ปรากฏ แทรกหมายเลขอ้างอิงทันทีก่อนหรือหลังข้อความที่เกี่ยวข้อง หรือที่ท้ายประโยค ตัวอย่างเช่น: 'การศึกษา[1]พบว่า…' หรือ 'การศึกษาต่างๆ แสดงให้เห็นว่าสิ่งนี้สำคัญ[1,2,3]' วางการอ้างอิงไว้ภายในจุดมหัพภาคสำหรับข้อความส่วนใหญ่ นอกจุดมหัพภาคสำหรับบางกรณี (ตรวจสอบแนวทางของวารสาร) (2) รายการอ้างอิง: ที่ท้ายต้นฉบับ เรียงลำดับตามหมายเลขอ้างอิง (ไม่ใช่ตามลำดับตัวอักษร) รูปแบบแตกต่างกันไปตามประเภทของแหล่งที่มา บทความวารสาร (ผู้แต่งไม่เกินหกคน): ผู้แต่ง1 ก, ผู้แต่ง2 ข, ผู้แต่ง3 ค, และคณะ. ชื่อบทความ. ชื่อวารสาร. ปี;เล่ม(ฉบับ):หน้า. PMID: XXXXX. หนังสือ: ผู้แต่ง ก, ผู้แต่ง ข. ชื่อหนังสือ. สำนักพิมพ์; ปี. บทในหนังสือที่แก้ไข: ผู้แต่ง ก. ชื่อบท. ใน: บรรณาธิการ ก, บรรณาธิการ. ชื่อหนังสือ. สำนักพิมพ์; ปี. น. หน้า. แหล่งข้อมูลออนไลน์: ผู้แต่ง ก. ชื่อหน้าเว็บ. [อินเทอร์เน็ต]. สำนักพิมพ์; ปี [อ้างอิง ปี เดือน วัน]. มีให้ที่: URL. (3) ตัวย่อ: ชื่อวารสารย่อตามที่กำหนดโดย MEDLINE ของหอสมุดแพทยศาสตร์ ชื่อผู้แต่ง: ระบุผู้แต่งสูงสุดหกคน สำหรับเจ็ดคนขึ้นไป ให้ระบุหกคนแรกตามด้วย 'และคณะ' เว้นวรรคสองครั้งสำหรับรายการอ้างอิง ใช้การเยื้องแบบแขวน

2

การอ้างอิงสไตล์แวนคูเวอร์ที่มีคุณภาพตรงตามเกณฑ์เหล่านี้: (1) ความถูกต้อง: ลำดับตัวเลขตรงกับการอ้างอิงในเนื้อหา ชื่อผู้แต่ง ชื่อวารสาร (ย่อถูกต้อง) ปี เล่ม และเลขหน้าถูกต้อง (2) ความสมบูรณ์: แหล่งที่มาทั้งหมดที่อ้างอิงในเนื้อหาปรากฏในรายการอ้างอิงตามลำดับที่ถูกต้อง (3) การย่อชื่อวารสาร: ใช้ตัวย่ออย่างเป็นทางการของ NLM (เช่น JAMA, N Engl J Med, Lancet) ไม่ใช่ตัวย่อที่กำหนดเอง (4) รูปแบบผู้แต่ง: หกคนหรือน้อยกว่า = ระบุทั้งหมด; เจ็ดคนขึ้นไป = ระบุหกคนแรกตามด้วย 'และคณะ' (2) รวม PMID (PubMed ID) เมื่อมี (เป็นทางเลือกแต่คาดหวังมากขึ้นเรื่อยๆ) (5) ความสอดคล้อง: การอ้างอิงทั้งหมดมีรูปแบบเหมือนกัน หากการอ้างอิงหนึ่งรายการมี PMID การอ้างอิงทั้งหมดควรมีหากมี (6) การใส่วงเล็บ: หมายเลขอ้างอิงในวงเล็บโดยไม่มีเว้นวรรค [1,2,3] หรือ [1], [2], [3] ขึ้นอยู่กับสไตล์ของวารสาร ตรวจสอบวารสารเป้าหมายของคุณสำหรับธรรมเนียมการเว้นวรรค

3

ผู้ทบทวนและบรรณาธิการตรวจสอบการอ้างอิงสไตล์แวนคูเวอร์โดยตรวจสอบว่า (a) ลำดับตัวเลขในเนื้อหานั้นถูกต้อง (ไม่มีการข้ามตัวเลข ไม่มีลำดับการอ้างอิงผิด) (b) การอ้างอิงแต่ละหมายเลขสามารถค้นหาได้ใน PubMed หรือฐานข้อมูลห้องสมุด และ (c) ชื่อเรื่องและผู้แต่งตรงกับแหล่งที่มาที่ตีพิมพ์ การขอแก้ไขเกี่ยวกับหมายเลขอ้างอิงที่ไม่ถูกต้องหรือขาดหายไปเป็นเรื่องปกติ หลังจากการตีพิมพ์ รายการอ้างอิงที่มีหมายเลขกำกับช่วยให้การตรวจสอบการอ้างอิงทำได้ง่าย ผู้อ่านสามารถค้นหาแหล่งที่มา [15] ได้โดยตรงโดยไม่ต้องค้นหา 'Smith et al., 2021' ระบบนี้สนับสนุนความสมบูรณ์ของวรรณกรรมทางการแพทย์ ซึ่งการระบุแหล่งที่มาอย่างแม่นยำมีความสำคัญต่อความปลอดภัยของผู้ป่วยและการปฏิบัติที่อิงหลักฐาน

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • ลำดับการอ้างอิงไม่ถูกต้อง: การอ้างอิงต้องถูกกำหนดหมายเลขตามลำดับที่ปรากฏในเนื้อหา การข้ามหมายเลขหรือการอ้างอิงนอกลำดับทำให้ผู้อ่านสับสน
  • รายการผู้แต่งไม่สอดคล้องกัน: การระบุผู้แต่งหกคนในการอ้างอิงหนึ่งรายการและเจ็ดคนในอีกรายการหนึ่ง (การใช้ 'et al.' ไม่สอดคล้องกัน) หรือการใช้ชื่อเต็มในรายการอ้างอิงหนึ่งและนามสกุลเท่านั้นในอีกรายการหนึ่ง
  • การย่อชื่อวารสารผิดหรือไม่ได้มาตรฐาน: 'New England Journal of Medicine' ควรเป็น 'N Engl J Med' ไม่ใช่ 'NEJM' หรือ 'New Eng J Med'
  • PMID หรือ DOI ขาดหายไปเมื่อมี: แนวปฏิบัติสมัยใหม่รวมถึง PMID สำหรับบทความที่อยู่ในรายการของ PubMed และ DOI สำหรับแหล่งที่มาทั้งหมดที่มี DOI
  • ข้อผิดพลาดในการกำหนดหมายเลขหลังการแก้ไข: หากคุณเพิ่มหรือลบการอ้างอิง การไม่กำหนดหมายเลขใหม่ทั้งหมดที่ตามมาในเนื้อหาและรายการอ้างอิง
  • การอ้างอิงแหล่งที่มาทุติยภูมิโดยไม่ระบุ: หากคุณอ่านเกี่ยวกับ Jones ในบทความของ Smith ให้ระบุว่า 'อ้างถึงใน Smith[1]' ไม่ใช่ราวกับว่าคุณได้อ่าน Jones ด้วยตนเอง

คำถามที่พบบ่อย

ฉันควรวางวงเล็บการอ้างอิงไว้ก่อนหรือหลังจุดมหัพภาค?

วารสารส่วนใหญ่จะวางการอ้างอิงไว้หลังจุดมหัพภาค: 'การรักษามีประสิทธิภาพ[1]' อย่างไรก็ตาม บางวารสารชอบวางไว้ก่อนจุดมหัพภาค: 'การรักษามีประสิทธิภาพ.[1]' ตรวจสอบแนวทางหรือคำแนะนำสำหรับผู้แต่งของวารสารเป้าหมายของคุณ หากไม่ได้ระบุไว้ การวางไว้หลังจุดมหัพภาคเป็นธรรมเนียมที่พบได้บ่อยกว่าในปัจจุบัน

จะเกิดอะไรขึ้นหากมีการอ้างอิงหลายรายการสำหรับข้อความเดียว เช่น [1], [2], [3]?

ใช้ช่วงหากการอ้างอิงต่อเนื่องกัน: [1-3] หากไม่ต่อเนื่องกัน ให้ใช้เครื่องหมายจุลภาค: [1,3,5] ตัวอย่าง: 'การศึกษาหลายชิ้นสนับสนุนสิ่งนี้[1-3,7]' บางวารสารชอบ [1,2,3] โดยไม่มีเครื่องหมายจุลภาค ตรวจสอบแนวทางของผู้แต่ง

ฉันจะย่อชื่อวารสารได้อย่างถูกต้องได้อย่างไร?

ใช้ตัวย่ออย่างเป็นทางการของ NLM จากฐานข้อมูล MEDLINE ค้นหาวารสาร PubMed (https://www.ncbi.nlm.nih.gov/journals/) ค้นหาวารสารของคุณและคัดลอกตัวย่อให้ถูกต้อง ตัวอย่างทั่วไป: JAMA, N Engl J Med, Lancet, BMJ, Pediatrics หากไม่แน่ใจ ให้ตรวจสอบเว็บไซต์ของวารสารหรือบทความล่าสุดในวารสารนั้น

ฉันควรรวม PMID หรือ DOI ในรายการอ้างอิงหรือไม่?

รวมทั้งสองอย่างหากมี รูปแบบ PMID: PMID: 12345678 (ที่ท้ายรายการ) รูปแบบ DOI: https://doi.org/10.XXXX/XXXXX บทความวารสารสมัยใหม่จำนวนมากมีทั้งสองอย่าง การรวมไว้ช่วยให้การตรวจสอบทางอิเล็กทรอนิกส์และการเข้าถึงทำได้ง่าย วารสารบางเล่มยังคงถือว่าสิ่งเหล่านี้เป็นทางเลือก แต่แนวปฏิบัติที่ดีที่สุดคือการรวมไว้

ฉันควรอ้างอิงผู้แต่งกี่คน?

ระบุผู้แต่งทั้งหมดสูงสุดหกคน สำหรับผู้แต่งเจ็ดคนขึ้นไป ให้ระบุหกคนแรกตามด้วย 'et al.' ตัวอย่าง: 'Smith A, Jones B, Brown C, Lee D, Miller E, Davis F, et al.' อย่าใส่ 'and' ก่อนผู้แต่งคนสุดท้าย ใช้เครื่องหมายจุลภาคตลอด

ฉันสามารถใช้สไตล์แวนคูเวอร์สำหรับงานที่กำลังจะตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาได้หรือไม่?

ได้ แต่รูปแบบจะแตกต่างกัน งานที่กำลังจะตีพิมพ์ (ได้รับการยอมรับแล้วแต่ยังไม่ได้เผยแพร่): ผู้แต่ง ก, ผู้แต่ง ข. ชื่อบทความ. ชื่อวารสาร. [กำลังจะตีพิมพ์] อยู่ระหว่างการพิจารณา: อย่าอ้างอิงต้นฉบับที่ยังไม่ได้เผยแพร่หรืองานที่อยู่ระหว่างการพิจารณาในการตีพิมพ์อย่างเป็นทางการ หากจำเป็น ให้ระบุว่า: 'ผู้แต่ง ก. ต้นฉบับที่ยังไม่ได้เผยแพร่ [อินเทอร์เน็ต]. 2023.' รวมวันที่เข้าถึงหากทราบ

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. International Committee of Medical Journal Editors (2023). Recommendations for the Conduct, Reporting, Editing, and Publication of Scholarly Work in Medical Journals. Retrieved from https://www.icmje.org/

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. National Library of Medicine (2023). Citing Medicine: The NLM Style Guide for Authors, Editors, and Publishers (3rd ed.). Retrieved from https://www.nlm.nih.gov/pubs/formats/recommendedformats.html

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว