Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง — การสัมภาษณ์มาตรฐานสำหรับการวิจัยสำรวจ

ผู้เสนอ
Survey research tradition; formalized by Campbell, Katona, and Kahn in mid-20th century
ปี
1940s–1950s
ประเภท
Quantitative / mixed data collection technique
กลุ่มวิธี
Data collection

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างเป็นเทคนิคการเก็บรวบรวมข้อมูลที่ผู้เข้าร่วมทุกคนจะถูกถามคำถามที่กำหนดไว้ล่วงหน้าเหมือนกันทุกประการตามลำดับเดียวกัน โดยใช้ถ้อยคำที่เป็นมาตรฐาน เนื่องจากตารางการสัมภาษณ์ถูกกำหนดไว้ตายตัว การตอบสนองของผู้เข้าร่วมจึงสามารถเปรียบเทียบกันได้โดยตรง ทำให้สามารถรวมข้อมูลเชิงปริมาณและการวิเคราะห์ทางสถิติได้ วิธีการนี้อยู่ปลายสุดของการสัมภาษณ์ที่มีความเป็นมาตรฐานที่สุด โดยอยู่ระหว่างแบบสอบถามที่ผู้ตอบกรอกเองและการสัมภาษณ์กึ่งมีโครงสร้าง

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ลองนึกถึงการสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างเหมือนแบบสอบถามที่พูดออกมา ซึ่งดำเนินการโดยผู้สัมภาษณ์ที่ได้รับการฝึกอบรม แทนที่จะให้ผู้ตอบกรอกด้วยตนเอง ผู้สัมภาษณ์จะอ่านคำถามแต่ละข้อตามที่เขียนไว้ทุกประการและบันทึกคำตอบภายในรูปแบบการตอบที่กำหนดไว้ล่วงหน้า เนื่องจากไม่มีการด้นสด — ลำดับ ถ้อยคำ และตัวเลือกการตอบจะถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า — ผู้สัมภาษณ์สองคนที่ทำงานด้วยตารางเดียวกันควรจะได้ข้อมูลที่เทียบเท่ากันจากผู้เข้าร่วมที่เทียบเท่ากัน ความเป็นมาตรฐานที่เข้มงวดนี้เป็นคุณธรรมหลักของวิธีการนี้ และในขณะเดียวกันก็เป็นข้อจำกัดหลัก: มันแลกความลึกกับความสามารถในการเปรียบเทียบ

ประวัติศาสตร์

การสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างได้รับการพัฒนาควบคู่ไปกับทฤษฎีการสุ่มตัวอย่างแบบใช้ความน่าจะเป็นในช่วงทศวรรษที่ 1940 และ 1950 เมื่อการวิจัยสำรวจกลายเป็นเครื่องมือหลักของสังคมศาสตร์และการวิจัยตลาด ศูนย์วิจัยสำรวจแห่งมหาวิทยาลัยมิชิแกน นำโดย Rensis Likert และต่อมาคือ Angus Campbell และ Charles Kahn ได้กำหนดการฝึกอบรมผู้สัมภาษณ์ที่เป็นมาตรฐานและการออกแบบตารางการสัมภาษณ์ให้เป็นทางการ ตำรา The Dynamics of Interviewing ของ Kahn และ Cannell ในปี 1957 ได้รวบรวมแนวปฏิบัติที่ดีที่สุดที่ยังคงมีอิทธิพล วิธีการนี้ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในการสำรวจสังคมขนาดใหญ่ การศึกษาทางระบาดวิทยา และการรวบรวมสถิติของรัฐบาลตลอดช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ยี่สิบ

ควรใช้เมื่อใด

ใช้การสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างเมื่อคุณต้องการข้อมูลที่เปรียบเทียบได้และสามารถรวมข้อมูลได้จากกลุ่มตัวอย่างขนาดใหญ่หรือหลากหลาย เมื่อความสามารถในการอ่านออกเขียนได้ของผู้ตอบหรือการเข้าถึงเครื่องมือที่เป็นลายลักษณ์อักษรเป็นข้อกังวล และเมื่อความช่วยเหลือจากผู้สัมภาษณ์ช่วยปรับปรุงคุณภาพการตอบสนอง (เช่น มาตรวัดที่ซับซ้อน กลุ่มประชากรที่เปราะบาง การสำรวจทางโทรศัพท์หรือการสัมภาษณ์แบบเผชิญหน้า) เหมาะสำหรับงานวิจัยเชิงพรรณนาและเชิงอธิบายที่ต้องการการวิเคราะห์เชิงปริมาณ อย่าใช้เมื่อเป้าหมายการวิจัยคือการสำรวจการสร้างความหมาย ประสบการณ์ชีวิต หรือประเด็นที่ไม่คาดคิดของผู้เข้าร่วม — เป้าหมายเหล่านั้นต้องการการสัมภาษณ์กึ่งมีโครงสร้างหรือการสัมภาษณ์เชิงลึก นอกจากนี้ ควรหลีกเลี่ยงเมื่อปรากฏการณ์นั้นยังไม่เป็นที่เข้าใจอย่างถ่องแท้ และไม่สามารถระบุคำถามที่เกี่ยวข้องทั้งหมดล่วงหน้าได้

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • มีความยืดหยุ่นน้อยในการติดตามประเด็นที่ไม่คาดคิดหรือปรับให้เข้ากับบริบทของผู้เข้าร่วมแต่ละราย
  • ตัวเลือกการตอบอาจไม่ครอบคลุมมุมมองทั้งหมดของผู้เข้าร่วม ทำให้เกิดข้อจำกัดความหมายที่ผิดธรรมชาติ
  • การมีอยู่ของผู้สัมภาษณ์อาจนำไปสู่ความเอนเอียงทางสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับหัวข้อที่ละเอียดอ่อน
  • ถ้อยคำของคำถามและรูปแบบการตอบจะต้องเสร็จสิ้นก่อนการเก็บรวบรวมข้อมูล การแก้ไขในระยะหลังจะทำให้การเปรียบเทียบระหว่างรอบไม่ถูกต้อง

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ความสามารถในการเปรียบเทียบสูง: ถ้อยคำและลำดับที่เหมือนกันช่วยให้มั่นใจได้ว่าการตอบสนองสะท้อนถึงโครงสร้างเดียวกันในผู้เข้าร่วมทั้งหมด
  • รองรับกลุ่มตัวอย่างขนาดใหญ่และการสุ่มตัวอย่างแบบใช้ความน่าจะเป็น ทำให้สามารถสรุปผลทางสถิติไปยังประชากรเป้าหมายได้
  • รูปแบบการดำเนินการโดยผู้สัมภาษณ์ช่วยเพิ่มอัตราการตอบสนองและลดการไม่ตอบคำถามเมื่อเทียบกับแบบสอบถามที่ผู้ตอบกรอกเอง
  • เข้าถึงได้สำหรับผู้เข้าร่วมที่มีทักษะการอ่านเขียนต่ำหรือทักษะภาษาเขียนจำกัด
  • การป้อนข้อมูลและการวิเคราะห์ที่มีประสิทธิภาพ: คำตอบปลายปิดจะถูกจับคู่โดยตรงกับชุดข้อมูลที่เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า

การประยุกต์ใช้

  • การสำรวจประชากรขนาดใหญ่ที่วัดพฤติกรรมสุขภาพ สถานการณ์ทางเศรษฐกิจ หรือทัศนคติทางการเมือง
  • การศึกษาทางระบาดวิทยาที่รวบรวมข้อมูลอาการ การสัมผัส และข้อมูลประชากรที่เป็นมาตรฐานจากกลุ่มผู้ป่วย
  • การวิจัยประเมินผลที่ประเมินผลลัพธ์ของโครงการในกลุ่มผู้เข้าร่วมที่หลากหลาย
  • การสำรวจแรงงานและสำมะโนประชากรที่ต้องการข้อมูลที่เป็นมาตรฐานจากผู้ตอบหลายพันคน
  • การศึกษาเปรียบเทียบข้ามชาติที่ความเท่าเทียมกันของคำถามมีความสำคัญสูงสุด
  • การสำรวจการวิจัยตลาดและสาธารณมติทางโทรศัพท์และการสัมภาษณ์ส่วนบุคคลด้วยคอมพิวเตอร์ช่วย (CAPI/CATI)

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

ผู้วิจัยพัฒนาตารางการสัมภาษณ์: รายการคำถามปลายปิดหรือคำถามปลายเปิดที่เขียนอย่างง่ายๆ พร้อมหมวดหมู่การตอบที่เป็นมาตรฐาน แต่ละข้อจะได้รับการทดสอบล่วงหน้าและปรับปรุงเพื่อให้แน่ใจว่ามีความชัดเจนและการตีความที่สอดคล้องกันในหมู่ผู้ตอบ การซักถามเพิ่มเติม (ถ้ามี) จะถูกเขียนไว้เป็นสคริปต์เพื่อให้ผู้สัมภาษณ์ใช้เหมือนกัน

2

ผู้สัมภาษณ์ได้รับการฝึกอบรมให้อ่านคำถามตามตัวอักษร บันทึกคำตอบโดยไม่มีการตีความ หลีกเลี่ยงการแนะนำคำตอบ และใช้การซักถามเพิ่มเติมตามสคริปต์อย่างสม่ำเสมอ การฝึกอบรมที่เป็นมาตรฐานและการตรวจสอบความสอดคล้องของผู้ประเมินหลายคนช่วยลดความแปรปรวนที่เกิดจากผู้สัมภาษณ์ก่อนเริ่มการสำรวจภาคสนาม

3

ผู้เข้าร่วมแต่ละคนจะได้รับการสัมภาษณ์เป็นรายบุคคลโดยใช้ตารางเดียวกัน ผู้สัมภาษณ์จะไม่สลับลำดับ เปลี่ยนคำ หรือข้ามคำถาม การปฏิสัมพันธ์จะถูกรักษาไว้ให้เป็นกลางโดยเจตนา: หลีกเลี่ยงความคิดเห็นที่ไม่ได้รับเชิญหรือการอธิบายเพิ่มเติมจากผู้สัมภาษณ์ เพื่อป้องกันอคติในการตอบสนอง

4

คำตอบจะถูกบันทึกตามที่กำหนดไว้ในตาราง — การเลือกช่องทำเครื่องหมาย การให้คะแนนตัวเลข หรือการถอดความคำพูดสำหรับคำตอบปลายเปิดสั้นๆ การบันทึกเสียงอาจเสริมการบันทึกด้วยตนเองเพื่อการตรวจสอบในภายหลัง โดยได้รับความยินยอมจากผู้เข้าร่วม

5

คำตอบปลายปิดจะถูกป้อนเข้าชุดข้อมูลโดยตรง คำตอบปลายเปิดสั้นๆ จะถูกเข้ารหัสตามกรอบการเข้ารหัสที่กำหนดไว้ล่วงหน้า ชุดข้อมูลที่ได้จะมีความเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าอย่างสมบูรณ์และเหมาะสมสำหรับการวิเคราะห์เชิงพรรณนา การวิเคราะห์ตารางไขว้ การวิเคราะห์การถดถอย หรือการเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มและช่วงเวลา

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • คำถามกำกวมหรือมีสองประเด็น: แม้แต่ปัญหาเล็กน้อยเกี่ยวกับถ้อยคำก็ทำให้การเปรียบเทียบไม่ถูกต้อง การทดสอบความคิดเบื้องต้นอย่างละเอียดเป็นสิ่งจำเป็นก่อนการสำรวจภาคสนาม
  • ผู้สัมภาษณ์ที่ไม่มีประสบการณ์หรือไม่สอดคล้องกัน: การออกนอกสคริปต์ตามตัวอักษร — การสลับลำดับ การเปลี่ยนคำ หรือการเพิ่มความคิดเห็น — จะทำลายความเป็นมาตรฐานและนำไปสู่ข้อผิดพลาดที่เป็นระบบ
  • การปฏิบัติต่อมันในฐานะเครื่องมือเชิงคุณภาพ: การสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างให้ข้อมูลที่มีโครงสร้างและสามารถรวมข้อมูลได้ การวิเคราะห์ในฐานะข้อความบรรยายที่สมบูรณ์จะทำให้เข้าใจผิดเกี่ยวกับสิ่งที่วิธีการนี้สามารถทำได้และไม่สามารถทำได้
  • การละเลยการทดสอบนำร่อง: การใช้ตารางการสัมภาษณ์โดยไม่มีการทดสอบนำร่องเต็มรูปแบบมีความเสี่ยงที่จะค้นพบปัญหาคำถามหลังจากเก็บรวบรวมข้อมูลแล้วและไม่สามารถใช้งานได้
  • ความไม่ตรงกันของโหมด: การใช้ตารางที่ออกแบบมาสำหรับการส่งมอบแบบเผชิญหน้าในบริบททางโทรศัพท์หรือออนไลน์โดยไม่มีการปรับเปลี่ยนอาจส่งผลต่อความเข้าใจและคุณภาพการตอบสนอง

คำถามที่พบบ่อย

อะไรคือความแตกต่างระหว่างการสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างและแบบสอบถาม?

ทั้งสองใช้วิธีการชุดคำถามเดียวกันที่ตายตัว แต่ในแบบสอบถาม ผู้ตอบจะอ่านและตอบโดยไม่มีผู้สัมภาษณ์ ในขณะที่ในการสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง ผู้สัมภาษณ์ที่ได้รับการฝึกอบรมจะอ่านคำถามออกเสียงและบันทึกคำตอบ รูปแบบการสัมภาษณ์ช่วยเพิ่มการเข้าถึงสำหรับผู้ตอบที่มีทักษะการอ่านเขียนต่ำ ลดการไม่ตอบคำถาม และช่วยให้เข้าใจความผิดพลาดทางกลไกได้ แต่มีค่าใช้จ่ายต่อผู้ตอบสูงกว่า

การสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างสามารถมีคำถามปลายเปิดได้หรือไม่?

ได้ แต่คำถามปลายเปิดในการสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างมักจะสั้นและตามด้วยกรอบการเข้ารหัสที่กำหนดไว้ล่วงหน้าซึ่งใช้โดยผู้สัมภาษณ์หรือนักวิเคราะห์ หากเป้าหมายคือการบรรยายที่ยาวนานหรือการซักถามเชิงสำรวจ การสัมภาษณ์กึ่งมีโครงสร้างหรือการสัมภาษณ์เชิงลึกจะเหมาะสมกว่า เนื่องจากช่วยให้ผู้สัมภาษณ์สามารถติดตามคำตอบของผู้เข้าร่วมได้อย่างยืดหยุ่น

ฉันต้องการผู้เข้าร่วมกี่คนสำหรับการศึกษาการสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง?

ขนาดตัวอย่างขึ้นอยู่กับคำถามวิจัยและการวิเคราะห์ที่วางแผนไว้ ไม่ใช่รูปแบบการสัมภาษณ์เอง เนื่องจากโดยทั่วไปการสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างจะใช้สำหรับการสรุปผลเชิงปริมาณ หลักการของการสุ่มตัวอย่างแบบใช้ความน่าจะเป็นจึงนำมาใช้: กลุ่มตัวอย่างต้องมีขนาดใหญ่พอที่จะให้ความแม่นยำเพียงพอสำหรับการประมาณค่าหลักและการเปรียบเทียบกลุ่มย่อย ผู้เข้าร่วมหลายสิบถึงหลายพันคนเป็นเรื่องปกติ เป้าหมายคืออำนาจทางสถิติ ไม่ใช่ความอิ่มตัวของประเด็น

การสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างแตกต่างจากการสัมภาษณ์กึ่งมีโครงสร้างอย่างไร?

ในการสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง คำถามทุกข้อและถ้อยคำจะถูกกำหนดไว้ตายตัว การซักถามเพิ่มเติมจะถูกเขียนเป็นสคริปต์ และผู้สัมภาษณ์จะไม่เบี่ยงเบน ในการสัมภาษณ์กึ่งมีโครงสร้าง จะมีคู่มือหัวข้อพร้อมคำถามหลัก แต่ผู้สัมภาษณ์สามารถเปลี่ยนคำ เรียงลำดับใหม่ และซักถามเพิ่มเติมได้อย่างยืดหยุ่นตามคำตอบของผู้เข้าร่วม การสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างช่วยเพิ่มความสามารถในการเปรียบเทียบให้สูงสุด การสัมภาษณ์กึ่งมีโครงสร้างช่วยเพิ่มความลึกและการค้นพบให้สูงสุด

การสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างเหมาะสมกับหัวข้อที่ละเอียดอ่อนหรือไม่?

สามารถทำได้ แต่ต้องใช้ความระมัดระวัง การมีอยู่ของผู้สัมภาษณ์อาจลดความเอนเอียงทางสังคมเมื่อเทียบกับรูปแบบที่ผู้ตอบกรอกเองสำหรับบางหัวข้อ แต่สำหรับเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก (เช่น พฤติกรรมทางเพศ การใช้ยาเสพติดที่ผิดกฎหมาย) รูปแบบที่ผู้ตอบกรอกเองหรือการสัมภาษณ์ตนเองด้วยคอมพิวเตอร์ช่วยด้วยเสียง (ACASI) มักจะให้คำตอบที่ตรงไปตรงมามากกว่า รูปแบบที่มีโครงสร้างไม่ได้ให้พื้นที่สนทนาสำหรับผู้เข้าร่วมในการยกประเด็นด้วยตนเอง

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Fontana, A., & Frey, J. H. (2000). The interview: From structured questions to negotiated text. In N. K. Denzin & Y. S. Lincoln (Eds.), Handbook of Qualitative Research (2nd ed., pp. 645–672). Sage.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Campbell, A., & Katona, G. (1953). The sample survey: A technique for social science research. In L. Festinger & D. Katz (Eds.), Research Methods in the Behavioral Sciences (pp. 15–55). Dryden Press.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว