การพิสูจน์แหล่งที่มาของสตรอนเชียม
- ผู้เสนอ
- Jonathan Ericson
- ปี
- 1985
- ประเภท
- Isotopic sourcing technique
- กลุ่มวิธี
- Geochemistry
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
การวิเคราะห์แหล่งที่มาของสตรอนเชียมไอโซโทปใช้สัดส่วนของสตรอนเชียม-87 ต่อสตรอนเชียม-86 ในโครงกระดูกมนุษย์เพื่อระบุแหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์และติดตามการเคลื่อนย้ายถิ่นฐานของมนุษย์ วิธีการนี้พัฒนาโดย Jonathan Ericson ในทศวรรษ 1980 โดยใช้ประโยชน์จากข้อเท็จจริงที่ว่าอัตราส่วนไอโซโทปของสตรอนเชียมในสิ่งแวดล้อมแตกต่างกันไปตามภูมิศาสตร์โดยขึ้นอยู่กับธรณีวิทยาพื้นฐาน เมื่อบุคคลบริโภคอาหารและน้ำจากภูมิภาคใดภูมิภาคหนึ่ง พวกเขาจะนำลักษณะเฉพาะของไอโซโทปสตรอนเชียมของภูมิภาคนั้นเข้าสู่กระดูกและฟันของตนเอง ซึ่งสร้างรอยนิ้วมือทางธรณีเคมีของการอยู่อาศัยของพวกเขา
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
เปลือกโลกมีรูบิเดียม-87 ซึ่งเป็นสารกัมมันตรังสีที่สลายตัวเป็นสตรอนเชียม-87 ตลอดช่วงเวลาทางธรณีวิทยา หินประเภทและอายุที่แตกต่างกันได้สะสมอัตราส่วนของสตรอนเชียม-87 ต่อสตรอนเชียม-86 ที่แตกต่างกัน ทำให้เกิดลักษณะเฉพาะของไอโซโทปที่แตกต่างกันทางภูมิศาสตร์ พืชที่เติบโตในดินที่อยู่เหนือหินเหล่านี้จะดูดซับสตรอนเชียม และสัตว์กินพืชที่บริโภคพืชก็จะนำลักษณะเฉพาะของไอโซโทปนี้เข้าไป เมื่อมนุษย์กินพืชหรือเนื้อสัตว์กินพืช พวกเขาจะดูดซับอัตราส่วนไอโซโทปสตรอนเชียมในท้องถิ่นเข้าสู่กระดูกและฟันของตนเอง ด้วยการวัดอัตราส่วนนี้ นักโบราณคดีสามารถระบุธรณีวิทยาของภูมิภาคที่บุคคลนั้นเติบโตขึ้น การเปรียบเทียบอัตราส่วนสตรอนเชียมในโครงกระดูกกับค่าพื้นฐานทางสิ่งแวดล้อมในท้องถิ่นจะเปิดเผยว่าใครเป็นผู้อยู่อาศัยในท้องถิ่นและใครอพยพเข้ามาในประชากร
ประวัติศาสตร์
การวิเคราะห์แหล่งที่มาของไอโซโทปสตรอนเชียมริเริ่มโดย Jonathan Ericson ในทศวรรษ 1980 โดยต่อยอดจากงานวิจัยก่อนหน้าในสาขาธรณีเคมี วิธีการนี้ได้รับความนิยมในโบราณคดีของยุโรปในช่วงทศวรรษ 1990 ผ่านการประยุกต์ใช้กับการย้ายถิ่นฐานของ Bell Beaker และการเคลื่อนย้ายประชากรยุคก่อนประวัติศาสตร์อื่นๆ Randall White และ T. Douglas Price ได้ขยายการประยุกต์ใช้วิธีการนี้ในการศึกษาการเคลื่อนย้ายของมนุษย์ในยุคหินเก่าของยุโรป ในทศวรรษ 2000 มีการปรับปรุงระเบียบวิธีพื้นฐานและการบูรณาการกับระบบไอโซโทปอื่นๆ (ตะกั่ว, กำมะถัน) ปัจจุบัน การวิเคราะห์ไอโซโทปสตรอนเชียมเป็นเครื่องมือมาตรฐานสำหรับการศึกษาการย้ายถิ่นฐานและรูปแบบการอยู่อาศัยในยุคก่อนประวัติศาสตร์
ควรใช้เมื่อใด
ใช้การวิเคราะห์ไอโซโทปสตรอนเชียมเมื่อศึกษาการเคลื่อนย้ายของมนุษย์ รูปแบบการย้ายถิ่นฐาน หรือประวัติการอยู่อาศัยในประชากรทางโบราณคดี มีคุณค่ามากที่สุดในภูมิภาคที่มีพื้นที่ทางธรณีวิทยาที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน (เช่น ที่ราบสูงภูเขาไฟเทียบกับที่ราบลุ่มชายฝั่ง) ซึ่งสร้างค่าพื้นฐานไอโซโทปที่แยกแยะได้ ทำงานได้ดีสำหรับการศึกษาแบบแผนการค้า การแลกเปลี่ยนการแต่งงาน และการเคลื่อนย้ายประชากร เหมาะที่สุดสำหรับการใช้กับกระดูกหรือเคลือบฟันที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี น่าเชื่อถือที่สุดเมื่อวิเคราะห์บุคคลหลายคน ซึ่งช่วยให้สามารถประเมินรูปแบบระดับประชากรได้
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ประสิทธิภาพขึ้นอยู่กับความแปรผันทางภูมิศาสตร์ที่ชัดเจนของอัตราส่วนไอโซโทปสตรอนเชียมพื้นฐาน ภูมิภาคที่มีธรณีวิทยาที่สม่ำเสมอจะให้ผลลัพธ์ที่ไม่เป็นประโยชน์
- ต้องใช้ข้อมูลพื้นฐานทางธรณีวิทยาและสัตว์อย่างละเอียดเพื่อการตีความที่เหมาะสม การไม่มีข้อมูลอ้างอิงในท้องถิ่นจำกัดข้อสรุป
- ไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างระหว่างการอยู่อาศัยในภูมิภาคต่างๆ ที่มีอัตราส่วนไอโซโทปสตรอนเชียมที่คล้ายกันได้
- ไม่ได้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับระยะเวลาการอยู่อาศัย บุคคลอาจอาศัยอยู่ในภูมิภาคเป็นเวลาหลายปีหรือหลายทศวรรษ
- จำกัดเฉพาะตัวอย่างโครงกระดูกที่มีการเก็บรักษาคอลลาเจนที่ดี (สำหรับการวิเคราะห์จากกระดูก)
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ให้หลักฐานทางธรณีเคมีโดยตรงของการอยู่อาศัยในวัยเด็กและแหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์
- สามารถระบุผู้ย้ายถิ่นฐานรุ่นแรกเทียบกับบุคคลที่เกิดในท้องถิ่นในประชากรโครงกระดูกได้
- มีประสิทธิภาพเป็นพิเศษในภูมิภาคที่มีความหลากหลายทางธรณีวิทยาซึ่งมีลักษณะเฉพาะของไอโซโทปที่แตกต่างกัน
- ทำงานได้ดีสำหรับการศึกษาแบบแผนการแต่งงานและการอยู่อาศัยของเครือญาติในสังคมยุคก่อนประวัติศาสตร์
- เคลือบฟันมีความทนทานสูงต่อการเปลี่ยนแปลงหลังการสะสม ทำให้ได้ข้อมูลการอยู่อาศัยในวัยเด็กที่น่าเชื่อถือ
การประยุกต์ใช้
- การสร้างรูปแบบการแต่งงานและกฎการอยู่อาศัยหลังการแต่งงานในสังคมยุคหินใหม่และยุคสำริดขึ้นใหม่ผ่านการวิเคราะห์รูปแบบไอโซโทปสตรอนเชียมของเพศหญิงเทียบกับเพศชาย
- การระบุผู้ย้ายถิ่นฐานรุ่นแรกและการศึกษาคลื่นการย้ายถิ่นฐานในยุโรปและอเมริกาในยุคก่อนประวัติศาสตร์
- การบันทึกเครือข่ายการค้าและการแลกเปลี่ยนระยะไกลผ่านการวิเคราะห์วัสดุแปลกใหม่ (เช่น อำพัน, เปลือกหอย) ควบคู่ไปกับข้อมูลการเคลื่อนย้ายของมนุษย์
- การศึกษาการเคลื่อนย้ายของปศุสัตว์และรูปแบบการย้ายถิ่นฐานตามฤดูกาลโดยการวิเคราะห์ความแปรผันของไอโซโทปสตรอนเชียมในสัตว์เลี้ยงและผู้เลี้ยงสัตว์
- การประเมินความมั่นคงของการอยู่อาศัยและพลวัตการรวมตัว-แยกตัวในประชากรนักล่าสัตว์-เก็บของป่าผ่านการวิเคราะห์ไอโซโทปในกระดูกและฟัน
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
เก็บตัวอย่างกระดูกหรือเคลือบฟันจากโครงกระดูกทางโบราณคดีที่มีบริบททางวัฒนธรรมและเวลาที่ชัดเจน รวมบุคคลจากหลายแหล่งหรือสถานที่ฝังศพเพื่อประเมินรูปแบบการเคลื่อนย้าย
กำจัดสิ่งปนเปื้อนบนพื้นผิวออกจากตัวอย่างกระดูกและฟัน สกัดเคลือบฟันเมื่อเป็นไปได้ เนื่องจากมีความทนทานต่อการเปลี่ยนแปลงทางไดอะเจเนติกหลังการสะสมมากกว่ากระดูก ละลายตัวอย่างในกรดและเตรียมสำหรับการวิเคราะห์ไอโซโทป
วัดอัตราส่วนสตรอนเชียม-87/สตรอนเชียม-86 โดยใช้เทคนิค Thermal Ionization Mass Spectrometry (TIMS) หรือ Multi-Collector Inductively Coupled Plasma Mass Spectrometry (MC-ICP-MS) ได้รับการวัดอัตราส่วนที่มีความแม่นยำสูงซึ่งปรับเทียบกับมาตรฐานสากล
สร้างค่าพื้นฐานของอัตราส่วนไอโซโทปสตรอนเชียมจากตัวอย่างทางธรณีวิทยาและสัตว์ในและรอบๆ พื้นที่ศึกษา สร้างแผนที่ไอโซโทปไอโซเพลท (แผนที่ที่แสดงความแปรผันทางภูมิศาสตร์ของอัตราส่วนไอโซโทปสตรอนเชียม) เพื่อกำหนดลักษณะภูมิทัศน์ไอโซโทปในท้องถิ่นและภูมิภาค
เปรียบเทียบอัตราส่วนสตรอนเชียมในโครงกระดูกแต่ละบุคคลกับค่าพื้นฐานที่กำหนดไว้ บุคคลที่มีอัตราส่วนตรงกับธรณีวิทยาในท้องถิ่นจะถูกตีความว่าเป็นคนในท้องถิ่น ส่วนผู้ที่มีอัตราส่วนไม่ตรงกับท้องถิ่นเป็นผู้ย้ายถิ่นฐานที่มีศักยภาพ ผนวกเข้ากับบริบททางโบราณคดี (สถานที่ฝังศพ, ของใช้ในหลุมศพ) เพื่อสร้างรูปแบบการเคลื่อนย้ายและการอยู่อาศัยขึ้นใหม่
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การใช้ค่าพื้นฐานไอโซโทปสตรอนเชียมที่ตีพิมพ์จากภูมิภาคที่ห่างไกลโดยไม่ตรวจสอบความแปรผันทางธรณีวิทยาในท้องถิ่น
- การสันนิษฐานว่าบุคคลทั้งหมดที่มีอัตราส่วนไอโซโทปที่ไม่ใช่ของท้องถิ่นเป็นผู้ย้ายถิ่นฐาน โดยละเลยความเป็นไปได้ของค่าพื้นฐานที่คล้ายกันในภูมิภาคต่างๆ
- การไม่เก็บและวิเคราะห์ตัวอย่างสัตว์จากแหล่งและภูมิภาครอบข้างเพื่อสร้างค่าพื้นฐานที่มีความหมาย
- การรวมตัวอย่างกระดูกโดยไม่ยืนยันว่าการเปลี่ยนแปลงทางไดอะเจเนติกไม่ได้ส่งผลกระทบต่อค่าไอโซโทป เคลือบฟันมีความน่าเชื่อถือมากกว่า
คำถามที่พบบ่อย
เหตุใดความแปรผันของไอโซโทปสตรอนเชียมจึงเกิดขึ้นตามภูมิศาสตร์
สตรอนเชียม-87 เกิดจากการสลายตัวของรูบิเดียม-87 ที่เป็นกัมมันตรังสี การก่อตัวทางธรณีวิทยาที่เก่าแก่กว่าจะสะสมสตรอนเชียม-87 ได้มากกว่า ดังนั้นหินโบราณจึงมีอัตราส่วน Sr-87/Sr-86 สูง หินที่อายุน้อยกว่ามีอัตราส่วนต่ำ ดังนั้นความแปรผันทางภูมิศาสตร์ของอัตราส่วนไอโซโทปสตรอนเชียมจึงสะท้อนถึงความแปรผันของอายุทางธรณีวิทยาพื้นฐาน ภูมิภาคที่อุดมด้วยหินแกรนิต ที่ราบสูงหินแปร และพื้นที่ภูเขาไฟแต่ละแห่งมีอัตราส่วนที่เป็นลักษณะเฉพาะ ความแปรผันทางธรณีวิทยานี้สร้างภูมิทัศน์ไอโซโทปทางภูมิศาสตร์ที่มนุษย์นำมาใช้เมื่อบริโภคอาหารในท้องถิ่น
เหตุใดเคลือบฟันจึงเป็นที่นิยมมากกว่ากระดูกสำหรับการวิเคราะห์ไอโซโทปสตรอนเชียม
เคลือบฟันก่อตัวขึ้นในวัยเด็กและมีความทนทานสูงต่อการเปลี่ยนแปลงทางเคมีหลังการก่อตัว (ไดอะเจเนซิส) ในทางตรงกันข้าม กระดูกมีรูพรุนและสามารถเกิดการแลกเปลี่ยนสตรอนเชียมหลังการสะสมกับสภาพแวดล้อมการฝังศพ ซึ่งเปลี่ยนแปลงลักษณะเฉพาะของไอโซโทปได้ ดังนั้นเคลือบฟันจึงสะท้อนอัตราส่วนไอโซโทปสตรอนเชียมของที่อยู่อาศัยของเด็กได้อย่างน่าเชื่อถือมากกว่า กระดูกให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์เมื่อใช้ร่วมกับตัวบ่งชี้อื่นๆ แต่เคลือบฟันเป็นที่นิยมอย่างยิ่งสำหรับการกำหนดแหล่งกำเนิดในวัยเด็ก
อัตราส่วนไอโซโทปสตรอนเชียมสามารถระบุแหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์ที่เฉพาะเจาะจงได้หรือไม่
ไม่สามารถระบุได้อย่างแม่นยำ ไอโซโทปสตรอนเชียมให้ข้อมูลทางภูมิศาสตร์ในวงกว้าง หลายภูมิภาคสามารถมีอัตราส่วนพื้นฐานที่คล้ายกัน ซึ่งจำกัดความสามารถในการระบุแหล่งกำเนิด อย่างไรก็ตาม ในพื้นที่ที่มีความหลากหลายทางธรณีวิทยาซึ่งมีความแตกต่างของไอโซโทปที่ชัดเจน (เช่น ที่ราบชายฝั่งเทียบกับภูเขาหินแกรนิต) อัตราส่วนสตรอนเชียมสามารถแยกแยะการอยู่อาศัยในเขตต่างๆ ได้ การรวมกันกับระบบไอโซโทปอื่นๆ (ตะกั่ว, กำมะถัน, ออกซิเจน) สามารถปรับปรุงความละเอียดทางภูมิศาสตร์ได้
อัตราส่วนไอโซโทปสตรอนเชียมที่ไม่ใช่ของท้องถิ่นให้ข้อมูลอะไร
อัตราส่วนที่ไม่ใช่ของท้องถิ่นบ่งชี้ว่าบุคคลนั้นใช้เวลาในวัยเด็กในภูมิภาคที่มีธรณีวิทยาแตกต่างจากค่าพื้นฐานในท้องถิ่น อย่างไรก็ตาม ไม่ได้ระบุว่าแหล่งกำเนิดนั้นอยู่ที่ใด ข้อมูลเพิ่มเติม เช่น รูปแบบสิ่งประดิษฐ์ อัตราส่วนไอโซโทปอื่นๆ (เช่น ออกซิเจน, ตะกั่ว) หรือโบราณคดีเชิงบริบทช่วยจำกัดแหล่งกำเนิดที่เป็นไปได้ ในทำนองเดียวกัน การวิเคราะห์บุคคลหลายคนจากแหล่งต่างๆ สามารถเปิดเผยรูปแบบการแลกเปลี่ยนหรือการย้ายถิ่นฐานได้
ค่าพื้นฐานของสัตว์มีความสำคัญต่อการตีความอย่างไร
ค่าพื้นฐานของสัตว์มีความสำคัญอย่างยิ่ง เป็นการกำหนดช่วงไอโซโทปสตรอนเชียมที่คาดหวังสำหรับผู้อยู่อาศัยในพื้นที่ สัตว์กินพืชและพืชจากภูมิภาคท้องถิ่นของแหล่งให้ค่าอ้างอิง หากไม่มีค่าพื้นฐานนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะระบุว่าอัตราส่วนสตรอนเชียมของบุคคลนั้นเป็นของท้องถิ่นหรือไม่ การศึกษาที่ออกแบบมาอย่างดีจะรวมการวิเคราะห์ตัวอย่างสัตว์ 10-20 ตัวอย่างจากแหล่งและภูมิภาครอบข้างเพื่อกำหนดลักษณะความแปรผันในท้องถิ่น
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Ericson, J. E. (1985). Strontium isotope characterization in the study of prehistoric migrations. Journal of Human Evolution, 14(5), 503-514.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วPrice, T. D., Grupe, G., & Schroter, P. (1994). Reconstruction of migration patterns in the Bell Beaker period by stable lead isotope analysis. Journal of Archaeological Science, 21(6), 697-708.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วBentley, R. A. (2006). Strontium isotopes from the earth to the archaeological skeleton: a review. Journal of Archaeological Method and Theory, 13(3), 135-187.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้ว