Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การวางแนวทางกลยุทธ์

ผู้เสนอ
Miles and Snow; extended by Miller and Friesen
ปี
1978
ประเภท
Organizational self-report questionnaire
กลุ่มวิธี
competitive-strategy

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การวางแนวทางกลยุทธ์ (Strategic Orientation) หมายถึง แนวทางพื้นฐานที่องค์กรนำมาใช้ในการแข่งขันในตลาด ซึ่งครอบคลุมกลยุทธ์การแข่งขัน การมุ่งเน้นตลาด และการออกแบบองค์กร กรอบแนวคิดพื้นฐานของ Miles และ Snow (1978) ระบุลักษณะกลยุทธ์ 4 แบบ ได้แก่ ผู้พิทักษ์ (Defenders) (มุ่งเน้นส่วนแบ่งตลาดที่มั่นคง ประสิทธิภาพการดำเนินงาน และนวัตกรรมแบบค่อยเป็นค่อยไป) ผู้บุกเบิก (Prospectors) (แสวงหาโอกาสทางการตลาดใหม่ ขับเคลื่อนนวัตกรรม ยอมรับความเสี่ยงที่สูงขึ้น) ผู้วิเคราะห์ (Analyzers) (สร้างสมดุลระหว่างประสิทธิภาพและนวัตกรรม ให้บริการตลาดที่มีอยู่เดิมพร้อมทั้งสำรวจโอกาสที่อยู่ใกล้เคียง) และผู้ตอบสนอง (Reactors) (ขาดกลยุทธ์ที่ชัดเจน ตอบสนองต่อแรงกดดันจากสภาพแวดล้อมแบบไม่แน่นอน) มาตรวัดนี้ทำให้กรอบแนวคิดของ Miles และ Snow สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง โดยเผยให้เห็นประเภทกลยุทธ์ขององค์กรและความสอดคล้องกับสภาพแวดล้อมและโครงสร้างขององค์กร

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ไม่มีกลยุทธ์การแข่งขันใดที่เหนือกว่าโดยสากล ความสำเร็จขึ้นอยู่กับการจับคู่กลยุทธ์กับสภาพแวดล้อม และการจัดโครงสร้างองค์กร กระบวนการ และวัฒนธรรมให้สอดคล้องกัน กลยุทธ์ผู้พิทักษ์ (เน้นประสิทธิภาพ ตลาดที่มั่นคง) จะล้มเหลวในอุตสาหกรรมที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วซึ่งนวัตกรรมขับเคลื่อนความได้เปรียบทางการแข่งขัน กลยุทธ์ผู้บุกเบิก (เน้นนวัตกรรม การสำรวจตลาด) จะล้มเหลวในตลาดที่เติบโตเต็มที่และมีการแข่งขันด้านราคาซึ่งประสิทธิภาพมีความสำคัญสูงสุด กลยุทธ์ผู้วิเคราะห์สร้างสมดุลระหว่างประสิทธิภาพและนวัตกรรม พวกเขามีผลการดำเนินงานที่ดีในตลาดที่มีการเปลี่ยนแปลงปานกลาง แต่อาจถูกคู่แข่งที่มุ่งเน้นเฉพาะเจาะจงในตลาดที่มีการเคลื่อนไหวรวดเร็วหรือตลาดเฉพาะกลุ่มที่มั่นคงแซงหน้า กลยุทธ์ผู้ตอบสนองมีความไม่สอดคล้องกันโดยเนื้อแท้ พวกเขาขาดกลยุทธ์ที่ชัดเจน ส่งผลให้การตัดสินใจไม่สอดคล้องกันและผลการดำเนินงานอ่อนแอในทุกสภาวะ มาตรวัดนี้เผยให้เห็นไม่เพียงแค่การเลือกกลยุทธ์ แต่ยังรวมถึงความสอดคล้องด้วย โครงสร้างองค์กร (แบบลำดับชั้นเทียบกับแบบแบน) กระบวนการ (แบบมาตรฐานเทียบกับแบบยืดหยุ่น) และวัฒนธรรม (เน้นประสิทธิภาพเทียบกับเน้นนวัตกรรม) สอดคล้องกับกลยุทธ์ที่ระบุไว้หรือไม่

ประวัติศาสตร์

Miles และ Snow (1978) ได้นำเสนอการจำแนกประเภทของการวางแนวทางกลยุทธ์ (ผู้พิทักษ์, ผู้บุกเบิก, ผู้วิเคราะห์, ผู้ตอบสนอง) ในตำราพื้นฐานด้านกลยุทธ์องค์กรของพวกเขา โดยโต้แย้งว่าความสอดคล้องระหว่างกลยุทธ์-โครงสร้าง-กระบวนการเป็นตัวกำหนดประสิทธิภาพขององค์กร Miller และ Friesen (1983) ได้ขยายกรอบแนวคิดนี้และพัฒนาเครื่องมือสำรวจเพื่อนำแนวคิดไปปฏิบัติได้จริง กรอบแนวคิดนี้ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องในภาคการผลิต บริการ องค์กรไม่แสวงหาผลกำไร และภาครัฐ ในหลายสิบประเทศ งานวิจัยต่อมาแสดงให้เห็นว่าลักษณะผู้วิเคราะห์มีความแพร่หลายมากขึ้นเมื่อตลาดมีความเปลี่ยนแปลงมากขึ้น (นำเสนอสิ่งที่ดีที่สุดทั้งประสิทธิภาพและนวัตกรรม) กลยุทธ์ผู้พิทักษ์แบบบริสุทธิ์หายากขึ้น ยกเว้นในบริบทที่มีการควบคุมอย่างเข้มงวดหรือผูกขาด

ควรใช้เมื่อใด

ประเมินการวางแนวทางกลยุทธ์เมื่อวินิจฉัยความชัดเจนและความสอดคล้องเชิงกลยุทธ์ ประเมินความพร้อมขององค์กรสำหรับการเข้าสู่ตลาดหรือการขยายธุรกิจ คาดการณ์ตำแหน่งทางการแข่งขัน ประเมินความสอดคล้องระหว่างกลยุทธ์กับโครงสร้าง/วัฒนธรรมองค์กร หรือวางแผนการเปลี่ยนแปลงองค์กร มีความเกี่ยวข้องอย่างยิ่งเมื่อบริษัทเผชิญกับความสับสนเชิงกลยุทธ์ การตัดสินใจที่ไม่สอดคล้องกัน หรือปัญหาด้านผลการดำเนินงานที่อาจเกิดจากความไม่สอดคล้องกันระหว่างกลยุทธ์และโครงสร้าง ใช้ในช่วงวงจรการวางแผนกลยุทธ์ การประเมินการบูรณาการหลังการซื้อกิจการ หรือก่อนการออกแบบองค์กรครั้งใหญ่

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • การบังคับจัดประเภท: กรอบแนวคิดของ Miles และ Snow เป็นแบบจัดประเภท (สี่ประเภท) องค์กรไม่ค่อยเข้ากับประเภทใดประเภทหนึ่งได้อย่างสมบูรณ์แบบ นำไปสู่ความท้าทายในการตีความเมื่อบริษัทมีคะแนนปานกลางในหลายลักษณะ
  • ภาพรวมแบบคงที่: จับภาพกลยุทธ์ ณ จุดเวลาหนึ่ง ไม่ได้ประเมินความสอดคล้องหรือวิวัฒนาการของกลยุทธ์ บริษัทอาจเปลี่ยนลักษณะกลยุทธ์โดยไม่ได้เปลี่ยนกลยุทธ์ที่แท้จริง
  • อคติจากการรายงานตนเอง: ผู้บริหารอาจอธิบายกลยุทธ์ในอุดมคติแทนกลยุทธ์ที่แท้จริง (สิ่งที่พวกเขาอยากทำเทียบกับสิ่งที่พวกเขาทำจริง) ความไม่สอดคล้องกันระหว่างกลยุทธ์ที่ระบุไว้และกลยุทธ์ที่แท้จริงเป็นเรื่องปกติ
  • ขาดบริบทแวดล้อม: มาตรวัดไม่ได้วัดพลวัตหรือความไม่แน่นอนของสภาพแวดล้อมโดยตรง การตีความต้องอาศัยการประเมินสภาวะตลาดภายนอกเพื่อประเมินความสอดคล้อง
  • ช่องว่างระหว่างวัฒนธรรมและกลยุทธ์: มาตรวัดจับภาพกลยุทธ์ที่ระบุไว้ แต่ไม่ได้จับภาพความสอดคล้องของวัฒนธรรมหรือโครงสร้างองค์กร คะแนนผู้บุกเบิกสูงพร้อมกับวัฒนธรรมแบบลำดับชั้นที่หลีกเลี่ยงความเสี่ยง บ่งชี้ถึงความไม่สอดคล้องกันที่มาตรวัดเพียงอย่างเดียวไม่สามารถจับได้

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ทฤษฎีพื้นฐาน: กรอบแนวคิดของ Miles และ Snow เป็นหนึ่งในแบบจำลองการจัดการกลยุทธ์ที่ถูกอ้างอิงมากที่สุด โดยมีการตรวจสอบความถูกต้องเชิงประจักษ์มานานกว่า 50 ปี ในหลากหลายอุตสาหกรรม ประเทศ และขนาดของบริษัท
  • ความชัดเจนในทางปฏิบัติ: ลักษณะกลยุทธ์ทั้งสี่แบบเป็นที่เข้าใจได้โดยสัญชาตญาณสำหรับผู้บริหาร และอธิบายแนวทางการแข่งขันที่แตกต่างกันได้อย่างชัดเจน ไม่มีความคลุมเครือเกี่ยวกับความหมายของแต่ละลักษณะ
  • ข้อมูลเชิงลึกแบบหลายมิติ: ประเมินทั้งการเลือกกลยุทธ์ (ผู้พิทักษ์ เทียบกับ ผู้บุกเบิก เทียบกับ ผู้วิเคราะห์) และความชัดเจนเชิงกลยุทธ์ (คะแนนผู้ตอบสนองบ่งชี้ถึงความสับสน) คะแนนผู้ตอบสนองสูงเป็นสัญญาณเตือนถึงปัญหาขององค์กร
  • การประเมินความสอดคล้อง: ช่วยให้สามารถประเมินความสอดคล้องระหว่างกลยุทธ์ที่ระบุไว้กับโครงสร้าง/วัฒนธรรมองค์กร ความไม่สอดคล้องกัน (เช่น กลยุทธ์ผู้พิทักษ์กับโครงสร้างแบบแบนที่เน้นการเป็นผู้ประกอบการ) ระบุสาเหตุของปัญหาด้านผลการดำเนินงาน
  • การเปรียบเทียบเชิงอ้างอิง: มีการเปรียบเทียบกับอุตสาหกรรมสำหรับหลายภาคส่วน การเปรียบเทียบเผยให้เห็นตำแหน่งทางการแข่งขัน ว่าเรามีตำแหน่งเชิงกลยุทธ์เหมือนกับคู่แข่งที่ประสบความสำเร็จหรือแตกต่างออกไป

การประยุกต์ใช้

  • การระบุแหล่งที่มาของความขัดแย้งเชิงกลยุทธ์: คะแนนที่ไม่สมดุลหรือความสับสนเชิงกลยุทธ์ (คะแนนผู้ตอบสนองสูง) เผยให้เห็นว่าความขัดแย้งขององค์กรเกิดจากกลยุทธ์ที่ไม่ชัดเจนหรือโครงสร้างที่ไม่สอดคล้องกันหรือไม่ เป็นแนวทางในการสนทนาของผู้บริหารเกี่ยวกับความชัดเจนเชิงกลยุทธ์
  • การประเมินความพร้อมสำหรับการเข้าสู่ตลาดหรือการกระจายธุรกิจ: บริษัทที่มีลักษณะผู้บุกเบิกมีความพร้อมมากกว่าสำหรับการเข้าสู่ตลาดใหม่และตลาดใกล้เคียง บริษัทที่เน้นผู้พิทักษ์ควรมุ่งเน้นการเจาะตลาดที่มีอยู่เดิม บริษัทที่มีลักษณะผู้วิเคราะห์สามารถแสวงหาการกระจายธุรกิจในระดับปานกลาง
  • การคาดการณ์ผลลัพธ์การดำเนินงาน: ลักษณะผู้วิเคราะห์และผู้บุกเบิกคาดการณ์ผลผลิตนวัตกรรมที่สูงขึ้น ลักษณะผู้พิทักษ์และผู้วิเคราะห์คาดการณ์ประสิทธิภาพการดำเนินงานที่สูงขึ้น ตำแหน่งเชิงกลยุทธ์ควรตรงกับวัตถุประสงค์ด้านผลการดำเนินงาน
  • การวางแผนการบูรณาการหลังการซื้อกิจการ: การวางแนวทางกลยุทธ์ของบริษัทที่ซื้อและบริษัทเป้าหมายต้องเข้ากันได้ บริษัทผู้บุกเบิกที่ซื้อบริษัทเป้าหมายแบบผู้พิทักษ์ต้องมีกลยุทธ์หลังการซื้อที่ชัดเจน (รักษากลยุทธ์ที่แตกต่างกัน หรือบูรณาการ) การวางแนวทางที่ไม่สอดคล้องกันคาดการณ์ถึงความท้าทายในการบูรณาการ
  • การชี้นำการออกแบบองค์กรใหม่: การวางแนวทางกลยุทธ์ควรขับเคลื่อนการออกแบบองค์กร – กลยุทธ์ผู้บุกเบิกต้องการโครงสร้างแบบแบนและยืดหยุ่น กลยุทธ์ผู้พิทักษ์สนับสนุนโครงสร้างแบบลำดับชั้นและมีประสิทธิภาพ ความไม่สอดคล้องกันบ่งชี้ถึงโอกาสในการออกแบบใหม่

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

มาตรวัดการวางแนวทางกลยุทธ์ประกอบด้วยรายการ 12–16 ข้อ เพื่อประเมินลักษณะกลยุทธ์ 4 แบบ: ผู้พิทักษ์ (เช่น 'เรามุ่งเน้นการรักษาตำแหน่งที่แข็งแกร่งในตลาดที่มีอยู่'; 'เราเน้นประสิทธิภาพการดำเนินงาน'; 'เราชอบตลาดที่มั่นคงและคาดการณ์ได้') ผู้บุกเบิก (เช่น 'เราแสวงหาโอกาสทางการตลาดใหม่ๆ อย่างแข็งขัน'; 'เราเป็นรายแรกที่พัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่'; 'เราส่งเสริมนวัตกรรมและการลองผิดลองถูก') ผู้วิเคราะห์ (เช่น 'เราสร้างสมดุลระหว่างนวัตกรรมและประสิทธิภาพ'; 'เราเฝ้าติดตามคู่แข่งอย่างใกล้ชิดก่อนที่จะเข้าสู่ตลาดใหม่'; 'เราให้บริการลูกค้าที่มีอยู่เดิมพร้อมทั้งสำรวจโอกาสที่อยู่ใกล้เคียง') และผู้ตอบสนอง (เช่น 'กลยุทธ์ของเราเป็นการตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงของตลาด'; 'เราขาดทิศทางกลยุทธ์ที่ชัดเจน'; 'เราตอบสนองต่อการเคลื่อนไหวของคู่แข่งโดยไม่มีแผนที่ชัดเจน') โดยทั่วไปรายการจะถูกให้คะแนนในมาตรวัดแบบ Likert 5 ระดับ หรือ 7 ระดับ (ไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งถึงเห็นด้วยอย่างยิ่ง) ผู้ตอบแบบสอบถามคือผู้บริหารระดับสูงที่มีอำนาจในการตัดสินใจเชิงกลยุทธ์ การกรอกใช้เวลา 8–10 นาที

สูตร
Administer multi-item scale assessing strategic posture dimensions (Defender, Prospector, Analyzer, Reactor) on Likert scales
2

คำนวณคะแนนเฉลี่ยสำหรับแต่ละลักษณะกลยุทธ์ (ผู้พิทักษ์, ผู้บุกเบิก, ผู้วิเคราะห์, ผู้ตอบสนอง) ซึ่งแต่ละลักษณะโดยทั่วไปประกอบด้วย 3–4 รายการ คะแนนอยู่ในช่วง 1–5 หรือ 1–7 ขึ้นอยู่กับมาตรวัด ระบุลักษณะที่โดดเด่นโดยดูจากคะแนนสูงสุด โปรไฟล์แสดงการผสมผสาน (เช่น ผู้พิทักษ์=4.1, ผู้วิเคราะห์=3.8, ผู้บุกเบิก=2.5, ผู้ตอบสนอง=1.2 แสดงถึงผู้พิทักษ์ที่มีแนวโน้มแบบผู้วิเคราะห์) องค์กรส่วนใหญ่มีคะแนนปานกลางในลักษณะหลักหนึ่งอย่าง และคะแนนต่ำในลักษณะอื่นๆ การมีคะแนนสูงพร้อมกันในลักษณะที่ขัดแย้งกัน (เช่น ผู้พิทักษ์=4.5, ผู้บุกเบิก=4.2) บ่งชี้ถึงความสับสนเชิงกลยุทธ์ หรือกลุ่มธุรกิจที่หลากหลาย คะแนนผู้ตอบสนองควรต่ำ (1–2) คะแนนผู้ตอบสนองสูง (3.5+) บ่งชี้ถึงการขาดกลยุทธ์ที่ชัดเจน

สูตร
Calculate subscale scores for each strategic posture; identify dominant posture(s) through highest scoring dimension(s)
3

ลักษณะผู้พิทักษ์ที่โดดเด่น (คะแนน 3.5 ขึ้นไป สูงกว่าลักษณะอื่น) บ่งชี้กลยุทธ์ที่มุ่งเน้นประสิทธิภาพและแสวงหาความมั่นคง ซึ่งพบได้ทั่วไปในตลาดที่เติบโตเต็มที่และมีการแข่งขันสูง ลักษณะผู้บุกเบิกที่โดดเด่น บ่งชี้กลยุทธ์ที่มุ่งเน้นนวัตกรรมและแสวงหาตลาด ซึ่งพบได้ทั่วไปในตลาดเกิดใหม่ที่มีการเติบโตสูง ลักษณะผู้วิเคราะห์ที่โดดเด่น บ่งชี้กลยุทธ์ที่สร้างสมดุลระหว่างประสิทธิภาพและนวัตกรรม ซึ่งพบได้ทั่วไปในตลาดที่มีการเปลี่ยนแปลงปานกลาง ลักษณะผู้ตอบสนองควรมีน้อยที่สุด (1–2) คะแนนผู้ตอบสนองสูงบ่งชี้ถึงความสับสนเชิงกลยุทธ์ การตีความต้องประเมินความสอดคล้อง: กลยุทธ์ผู้พิทักษ์ในตลาดเทคโนโลยีที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วบ่งชี้ถึงความไม่สอดคล้องกัน กลยุทธ์ผู้บุกเบิกในอุตสาหกรรมสาธารณูปโภคที่มีการควบคุมบ่งชี้ถึงการขยายตัวมากเกินไป คะแนนสูงแบบผสม (ผู้พิทักษ์ + ผู้วิเคราะห์ หรือ ผู้บุกเบิก + ผู้วิเคราะห์) อาจบ่งชี้ถึงกลยุทธ์กลุ่มธุรกิจ โดยมีหน่วยธุรกิจที่แตกต่างกัน ให้ยืนยันผ่านการวิเคราะห์ส่วนธุรกิจ

สูตร
Interpret strategic posture relative to competitive strategy, environmental fit, and organizational alignment

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การสมมติว่าลักษณะใดลักษณะหนึ่งเหนือกว่า: ลักษณะทั้งสี่แบบ (ผู้พิทักษ์, ผู้บุกเบิก, ผู้วิเคราะห์) สามารถประสบความสำเร็จได้หากสอดคล้องกับสภาพแวดล้อมและโครงสร้างองค์กร ผู้ตอบสนองเป็นลักษณะเดียวที่อ่อนแอโดยเนื้อแท้
  • การละเลยความสอดคล้องกับสภาพแวดล้อม: กลยุทธ์ผู้บุกเบิกจะล้มเหลวในตลาดที่มั่นคงและเติบโตเต็มที่ กลยุทธ์ผู้พิทักษ์จะล้มเหลวในตลาดที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วและถูกรบกวน ความสำเร็จเชิงกลยุทธ์ขึ้นอยู่กับความสอดคล้อง ไม่ใช่ลักษณะที่แน่นอน
  • การสับสนระหว่างกลยุทธ์กับโครงสร้าง: องค์กรอาจมีคะแนนผู้พิทักษ์ในด้านกลยุทธ์ แต่มีโครงสร้างแบบผู้ประกอบการที่แบน (ความไม่สอดคล้อง) การประเมินความสอดคล้องระหว่างโครงสร้างและกลยุทธ์ต้องอาศัยการประเมินแยกต่างหาก
  • การพึ่งพาผู้ตอบแบบสอบถามเพียงคนเดียวมากเกินไป: CEO และผู้บริหารฝ่ายปฏิบัติการอาจอธิบายกลยุทธ์แตกต่างกัน การรับรู้แตกต่างกันไปตามสายงาน การประเมินจากหลายแหล่งช่วยเพิ่มความถูกต้อง
  • การปฏิบัติต่อผู้วิเคราะห์ในฐานะการประนีประนอม: ลักษณะผู้วิเคราะห์ไม่ใช่ผู้บุกเบิกที่อ่อนแอ หรือผู้พิทักษ์ที่อ่อนแอ แต่เป็นกลยุทธ์ที่แตกต่างกันซึ่งปรับให้เหมาะสมกับตลาดที่มีการเปลี่ยนแปลงปานกลาง ให้ประเมินว่าสภาวะตลาดต้องการแนวทางที่สมดุลจริงหรือไม่

คำถามที่พบบ่อย

องค์กรสามารถเปลี่ยนการวางแนวทางกลยุทธ์ได้หรือไม่ หรือว่ามันคงที่?

การวางแนวทางกลยุทธ์ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไม่ได้ แต่มีความเหนียวแน่น การเปลี่ยนจากผู้พิทักษ์เป็นผู้บุกเบิก หรือในทางกลับกัน ต้องอาศัยการเปลี่ยนแปลงองค์กรอย่างมีนัยสำคัญ (โครงสร้าง วัฒนธรรม แรงจูงใจ ความเป็นผู้นำ) การเปลี่ยนแปลงส่วนใหญ่เกิดขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป (ผู้พิทักษ์ → ผู้วิเคราะห์ → ผู้บุกเบิก) ในช่วง 3–5 ปี ไม่ใช่แบบฉับพลัน เหตุการณ์ภายนอกที่กระทบกระเทือน (การเปลี่ยนแปลง หรือ การซื้อกิจการ) สามารถบังคับให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่เร็วขึ้นได้ แต่หากไม่มีการออกแบบองค์กรที่สอดคล้องกัน การเปลี่ยนแปลงกลยุทธ์ที่ระบุไว้ก็มักจะไม่ยั่งยืน พฤติกรรมที่แท้จริงจะกลับไปสู่ลักษณะเดิม

การมีลักษณะผู้วิเคราะห์สูง + ผู้บุกเบิกปานกลาง หมายถึงอะไร?

โปรไฟล์นี้บ่งชี้ถึงกลยุทธ์ที่สร้างสมดุลระหว่างประสิทธิภาพและนวัตกรรม พร้อมกับการสำรวจบางส่วน พบได้ทั่วไปในบริษัทขนาดใหญ่ที่เติบโตเต็มที่ซึ่งรักษาธุรกิจหลักที่แข็งแกร่ง (ผู้วิเคราะห์) ในขณะเดียวกันก็สนับสนุนโครงการริเริ่มด้านนวัตกรรม (องค์ประกอบผู้บุกเบิก) สามารถมั่นคงได้หากกระแสกลยุทธ์ทั้งสองถูกแยกออกจากกันในระดับองค์กร แต่จะกลายเป็นไม่มั่นคงหากแข่งขันกันเพื่อทรัพยากรเดียวกันโดยไม่มีการกำกับดูแลที่ชัดเจน

ลักษณะผู้ตอบสนองสูงเป็นสัญญาณของผลการดำเนินงานที่แย่เสมอไปหรือไม่?

โดยทั่วไป ใช่ กลยุทธ์ผู้ตอบสนอง (การตอบสนอง, ไม่มีทิศทางที่ชัดเจน) คาดการณ์ผลการดำเนินงานที่แย่ในทุกสภาพแวดล้อม องค์กรมีคะแนนสูงในลักษณะผู้ตอบสนองเมื่อความชัดเจนเชิงกลยุทธ์ต่ำ ความเป็นผู้นำอ่อนแอ หรือการเมืองภายในองค์กรขัดขวางกลยุทธ์ที่ชัดเจน อย่างไรก็ตาม บางบริษัทอธิบายตนเองว่า 'ฉวยโอกาส' หรือ 'เกิดขึ้นใหม่' แทนที่จะเป็นผู้ตอบสนอง ให้แยกแยะระหว่างความสามารถในการปรับตัวโดยเจตนา (ผู้วิเคราะห์สูง) กับการตอบสนองโดยไม่ได้ตั้งใจ (ผู้ตอบสนองสูง) ผ่านคำถามติดตามผลเกี่ยวกับกระบวนการตัดสินใจ

บริษัทในกลุ่มธุรกิจ (ที่มีหน่วยธุรกิจหลายแห่ง) มีคะแนนการวางแนวทางกลยุทธ์อย่างไร?

บริษัทในกลุ่มธุรกิจมักแสดงคะแนนปานกลางในหลายลักษณะ เนื่องจากแต่ละหน่วยมีกลยุทธ์ที่แตกต่างกัน ให้วิเคราะห์การวางแนวทางกลยุทธ์ในระดับหน่วยแยกต่างหาก แทนที่จะรวมคะแนน คาดว่าหน่วยที่เน้นผู้พิทักษ์ (ผลิตภัณฑ์ที่เติบโตเต็มที่, เน้นกำไร) จะได้คะแนนผู้พิทักษ์ ในขณะที่หน่วยเติบโตจะได้คะแนนผู้บุกเบิก กลยุทธ์ระดับองค์กรควรกำหนดวิธีการจัดการหน่วยต่างๆ (รูปแบบการทำงานร่วมกัน: ผู้วิเคราะห์; รูปแบบอิสระ: ยอมรับลักษณะที่ผสมผสานกันได้)

เราควรกำหนดการวางแนวทางกลยุทธ์บ่อยแค่ไหน?

วัดผลทุกปี หรือหลังจากการริเริ่มเชิงกลยุทธ์ที่สำคัญ (การซื้อกิจการ การปรับเปลี่ยนทิศทาง การเปลี่ยนแปลงความเป็นผู้นำ) เพื่อติดตามว่ากลยุทธ์ที่ระบุไว้มีการพัฒนาหรือไม่ ความสอดคล้องในช่วง 2–3 ปี บ่งชี้ถึงความมั่นคงเชิงกลยุทธ์ การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญอาจบ่งชี้ถึงการปรับตำแหน่งเชิงกลยุทธ์ หรือความไม่มั่นคงขององค์กร องค์กรที่อยู่ระหว่างการเปลี่ยนแปลง (ผู้พิทักษ์ → ผู้วิเคราะห์) ได้รับประโยชน์จากการวัดผลทุกๆ หกเดือนเพื่อติดตามความคืบหน้า

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Miles, R. E., & Snow, C. C. (1978). Organizational strategy, structure, and process. McGraw-Hill.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Miller, D., & Friesen, P. H. (1983). Strategy-making and environment: The third link. Strategic Management Journal, 4(3), 221–235.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  3. Porter, M. E. (1980). Competitive strategy: Techniques for analyzing industries and competitors. Free Press.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว