การวิเคราะห์อัตรากำลังพล
- ผู้เสนอ
- Healthcare operations and nursing research
- ปี
- 1990
- ประเภท
- Quantitative workforce planning methodology
- กลุ่มวิธี
- Workforce planning, Staffing models
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
การวิเคราะห์อัตรากำลังพล (Staffing Ratio Analysis) เป็นวิธีการที่เป็นระบบในการกำหนดระดับบุคลากรทางการแพทย์ที่เหมาะสม (พยาบาล แพทย์ นักเทคนิค) โดยพิจารณาจากปริมาณผู้ป่วย ความรุนแรงของอาการ และความต้องการของงานวิจัยแสดงให้เห็นว่าระดับกำลังพลส่งผลโดยตรงต่อความปลอดภัยของผู้ป่วย คุณภาพการรักษา และภาวะหมดไฟของบุคลากร การวิเคราะห์ที่เป็นระบบสนับสนุนการวางแผนกำลังคนตามหลักฐานเชิงประจักษ์
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
การจัดกำลังพลแบบดั้งเดิมในโรงพยาบาลใช้กฎทั่วไป (เช่น พยาบาล 1 คน ต่อผู้ป่วย 6 คน) ซึ่งไม่ได้คำนึงถึงความแตกต่างของประเภทผู้ป่วย ผู้ป่วยที่กำลังพักฟื้นจากการผ่าตัดทั่วไปต้องการการพยาบาลน้อยกว่าผู้ป่วยวิกฤตที่ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ การวิเคราะห์อัตรากำลังพลใช้ข้อมูลปริมาณงานจริง (ความรุนแรงของผู้ป่วย ชั่วโมงการดูแลที่จำเป็น) เพื่อกำหนดกำลังพลที่เหมาะสม สิ่งนี้สนับสนุนเป้าหมายสามประการพร้อมกัน: การดูแลผู้ป่วยที่ปลอดภัยและมีคุณภาพ การรักษาบุคลากร (ลดภาวะหมดไฟ) และประสิทธิภาพด้านต้นทุนโดยหลีกเลี่ยงทั้งการขาดแคลนกำลังพลและการมีกำลังพลเกินความจำเป็น
ประวัติศาสตร์
มาตรฐานกำลังพลเกิดขึ้นจากการวิจัยทางการพยาบาลในช่วงทศวรรษ 1980 และ 1990 การศึกษาที่สำคัญของ Aiken และคณะในปี 2002 ในวารสาร JAMA แสดงให้เห็นว่าผู้ป่วยเพิ่มเติมแต่ละรายต่อพยาบาลหนึ่งคนสัมพันธ์กับการเสียชีวิตที่เพิ่มขึ้น การกลับมารักษาซ้ำ และภาวะหมดไฟของพยาบาล ซึ่งให้หลักฐานที่แข็งแกร่งสำหรับอัตรากำลังพลขั้นต่ำ สิ่งนี้กระตุ้นให้เกิดการออกกฎหมายในแคลิฟอร์เนีย (2004) และรัฐอื่นๆ การวิเคราะห์กำลังพลสมัยใหม่ได้รวมรูปแบบปริมาณงานที่ปรับตามความรุนแรงของอาการเข้ากับผลลัพธ์ตามหลักฐานเพื่อสนับสนุนการเจรจาและการสนับสนุน
ควรใช้เมื่อใด
ใช้การวิเคราะห์อัตรากำลังพลเมื่อวางแผนกำลังคนสำหรับหน่วยใหม่ เมื่อบุคลากรรายงานความเครียดหรือข้อกังวลด้านความปลอดภัย เมื่อเหตุการณ์ความปลอดภัยของผู้ป่วยเกี่ยวข้องกับปัจจัยด้านกำลังพล หรือระหว่างการทบทวนงบประมาณ มีประโยชน์มากที่สุดสำหรับหน่วยที่มีการกำหนดไว้อย่างชัดเจน (ICU, อายุรกรรม-ศัลยกรรม, ห้องฉุกเฉิน) ซึ่งการประเมินความรุนแรงของอาการสามารถทำได้ หลีกเลี่ยงหากข้อมูลความรุนแรงของอาการไม่พร้อมใช้งานหรือไม่น่าเชื่อถือ หากกำลังพลมีข้อจำกัดอย่างมาก (ไม่มีความยืดหยุ่นในการเพิ่ม) หรือหากประเด็นหลักคือความสามารถทางคลินิกมากกว่าจำนวน
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- การประเมินความรุนแรงของอาการและการวัดปริมาณงานต้องใช้แรงงานมาก คุณภาพข้อมูลมีความสำคัญอย่างยิ่ง แต่บ่อยครั้งที่คุณภาพต่ำ
- ไม่ได้คำนึงถึงส่วนผสมทักษะ ประสบการณ์ หรือความแตกต่างของประสิทธิภาพของบุคลากร (พยาบาลคนหนึ่งไม่เหมือนกับอีกคนหนึ่ง)
- ชั่วโมงการดูแลต่อผู้ป่วยแตกต่างกันอย่างมาก ขึ้นอยู่กับนโยบายของโรงพยาบาล ประสิทธิภาพของระบบเวชระเบียนอิเล็กทรอนิกส์ และปัจจัยที่ไม่ได้วัด
- การวิเคราะห์กำลังพลเป็นแบบคงที่ ปริมาณผู้ป่วยที่ผันผวนต้องการการจัดตารางเวลาแบบไดนามิกและการฝึกอบรมข้ามสายงาน
- ข้อจำกัดทางการเงินมักขัดขวางการดำเนินการตามกำลังพลที่แนะนำ การวิเคราะห์อาจเผชิญกับการต่อต้านหากผลลัพธ์เกินงบประมาณ
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- กำหนดการตัดสินใจด้านกำลังพลตามหลักฐานของปริมาณงานและความต้องการของผู้ป่วย แทนที่จะเป็นประเพณีหรือความพร้อมของงบประมาณ
- ปรับปรุงความปลอดภัยของผู้ป่วยและลดเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์ที่เกี่ยวข้องกับการขาดแคลนกำลังพล (ข้อผิดพลาด การหกล้ม การติดเชื้อ)
- ลดภาวะหมดไฟของบุคลากรและปรับปรุงการรักษาบุคลากรโดยป้องกันการขาดแคลนกำลังพลเรื้อรัง
- ส่งเสริมการสื่อสารที่โปร่งใสกับบุคลากรและผู้บริหารเกี่ยวกับการให้เหตุผลด้านกำลังพล
- สนับสนุนการเจรจาต่อรองงบประมาณด้วยข้อมูลที่ชัดเจนเกี่ยวกับต้นทุนที่จำเป็นสำหรับการดูแลที่ปลอดภัยและมีคุณภาพ
การประยุกต์ใช้
- การกำหนดอัตรากำลังพยาบาลขั้นต่ำสำหรับ ICU (มักจะเป็น 1:1 ถึง 1:3 ขึ้นอยู่กับความรุนแรงของอาการ) โดยพิจารณาจากความซับซ้อนของผู้ป่วยและความต้องการในการเฝ้าระวัง
- การวางแผนกำลังพลสำหรับห้องผ่าตัด โดยพิจารณาจากระยะเวลาการผ่าตัด เวลาการเปลี่ยนเวร และข้อกำหนดการเข้าเวรตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน
- การประเมินความเพียงพอของบุคลากรสนับสนุน (ผู้ช่วยแพทย์ นักเทคนิค เจ้าหน้าที่ธุรการ) เพื่อเพิ่มเวลาทางคลินิกสำหรับพยาบาลและแพทย์
- การประเมินผลกระทบของการปิดหน่วยหรือการรวมหน่วยต่อปริมาณงานและความปลอดภัยของบุคลากรที่เหลืออยู่
- การสนับสนุนการเจรจาต่อรองร่วมกันด้วยหลักฐานเชิงปริมาณของปริมาณงานและความต้องการกำลังพล
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
รวบรวมข้อมูลปริมาณงาน: ปริมาณผู้ป่วยและความรุนแรงของอาการ (โดยใช้มาตรวัดมาตรฐาน เช่น APACHE, SOFA สำหรับผู้ป่วยวิกฤต หรือคะแนน Braden สำหรับการดูแลทั่วไป) เวลาดูแลจริงต่อประเภทผู้ป่วย (ผู้ป่วยที่ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจต้องการชั่วโมงการพยาบาลเท่าใด?) กิจกรรมที่ไม่ใช่การดูแล (การบันทึกเอกสาร การสอน การประชุม) ใช้การศึกษาการจับเวลา การสำรวจ หรือการวิเคราะห์เวชระเบียนอิเล็กทรอนิกส์
จัดประเภทผู้ป่วยตามระดับความรุนแรงของอาการและปริมาณงานที่เกี่ยวข้อง คำนวณชั่วโมงการดูแลเฉลี่ยต่อผู้ป่วยตามประเภท คำนึงถึงเวลาสนับสนุน (การพัก การศึกษาต่อเนื่อง การประชุม) กำหนดประสิทธิภาพและจำนวนบุคลากรที่พร้อมปฏิบัติงาน (โดยคำนึงถึงวันลาพักร้อน ลาป่วย การฝึกอบรมภาคบังคับ)
คำนวณจำนวน FTE (Full-Time Equivalent Staff) ที่ต้องการ = (ชั่วโมงการดูแลทั้งหมดที่ต้องการ) / (ชั่วโมงการดูแลที่พร้อมให้บริการต่อ FTE ต่อปี) เปรียบเทียบ FTE ปัจจุบันกับ FTE ที่ต้องการเพื่อระบุช่องว่าง แบ่งตามบทบาท (RN, LPN, CNA) ตามประเภทงานที่ผสมผสานกัน
พัฒนารูปแบบการจัดกำลังพลที่ปรับให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาล (เช่น การเพิ่มขึ้นของผู้ป่วยในฤดูหนาว) การรับผู้ป่วยที่คาดการณ์ไว้ และการเปลี่ยนแปลงส่วนผสมของทักษะ ใช้การวิเคราะห์ความไวเพื่อสำรวจผลกระทบของการลดลงของปริมาณผู้ป่วย 10% หรือความรุนแรงของอาการที่เพิ่มขึ้น
นำเสนอข้อเสนอแนะด้านกำลังพลตามกะและหน่วย ประเมินผลกระทบทางการเงิน (ต้นทุนเงินเดือนต่อ FTE) ประเมินผลกระทบด้านการสรรหาและการรักษาบุคลากร แนะนำการดำเนินการเป็นระยะพร้อมเหตุการณ์สำคัญและการติดตามผล
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การใช้ค่าเฉลี่ยระดับชาติที่ล้าสมัยสำหรับชั่วโมงการดูแลโดยไม่ได้ตรวจสอบกับแนวปฏิบัติในท้องถิ่น
- การละเลยเวลาการดูแลทางอ้อม (การบันทึก การตรวจเยี่ยม การประชุมสหสาขาวิชาชีพ) ซึ่งอาจคิดเป็น 30–40% ของเวลาพยาบาล แต่บ่อยครั้งที่ประเมินต่ำเกินไป
- การสมมติว่าทุกกะต้องการอัตรากำลังพลเท่ากัน กะกลางคืนและวันหยุดสุดสัปดาห์มักมีความรุนแรงของอาการสูงกว่าและกำลังพลน้อยกว่า ทำให้เกิดความเสี่ยงด้านความปลอดภัย
- การไม่คำนึงถึงอัตราการลาออกและการล่าช้าในการจ้างงาน กำลังพลที่แนะนำอาจใช้เวลาหลายเดือนจึงจะบรรลุผลหากการสรรหาล่าช้า
- การมุ่งเน้นเฉพาะจำนวนบุคลากรโดยไม่ได้คำนึงถึงส่วนผสมทักษะ การฝึกอบรม หรือระบบสนับสนุน การเพิ่มจำนวนบุคลากรโดยไม่มีความสามารถนั้นไม่มีประสิทธิภาพ
คำถามที่พบบ่อย
อะไรคือมาตรฐานทองคำสำหรับอัตรากำลังพยาบาล?
ไม่มีมาตรฐานทองคำเดียว ขึ้นอยู่กับประเภทหน่วยและความรุนแรงของผู้ป่วย ICU: พยาบาลวิชาชีพ 1:1 ถึง 1:3 ต่อผู้ป่วย อายุรกรรม-ศัลยกรรม: 1:5 ถึง 1:8 ห้องฉุกเฉิน: 1:3 ถึง 1:4 นี่เป็นเพียงการสรุปทั่วไป การวิเคราะห์ในท้องถิ่นเป็นสิ่งจำเป็น
ฉันจะวัดความรุนแรงของผู้ป่วยได้อย่างน่าเชื่อถือได้อย่างไร?
ใช้เครื่องมือที่เป็นมาตรฐานซึ่งเหมาะสมกับบริบทของคุณ: APACHE/SOFA สำหรับ ICU, Braden Score สำหรับความเสี่ยงของแผลกดทับ, ระบบให้คะแนนปริมาณงานพยาบาล เช่น NISS หรือ GRASP รวมมาตรวัดเชิงวัตถุ (สถานะเครื่องช่วยหายใจ ยา) กับการตัดสินใจของพยาบาล ตรวจสอบกับชั่วโมงการดูแลจริงเพื่อให้แน่ใจว่าการให้คะแนนความรุนแรงของอาการสามารถคาดการณ์ปริมาณงานได้
ควรมีกำลังพลเท่ากันตลอด 24 ชั่วโมงทุกวันหรือไม่?
โดยทั่วไปไม่ กะกลางคืนและวันหยุดสุดสัปดาห์มักมีจำนวนผู้ป่วยน้อยกว่า แต่มีความรุนแรงของอาการสูงกว่า (ผู้ป่วยไม่คงที่น้อยกว่า ทรัพยากรการวินิจฉัยน้อยกว่า) วิเคราะห์แต่ละกะแยกกัน บางหน่วยมีกำลังพลน้อยในช่วงกลางวัน (การดูแลตามปกติ การวางแผนจำหน่าย) และเพิ่มกำลังพลกลางคืนสำหรับการเฝ้าระวัง
ฉันจะจัดการกับการฝึกอบรมข้ามสายงานและกลุ่มบุคลากรสำรองในรูปแบบกำลังพลได้อย่างไร?
พิจารณากลุ่มบุคลากรสำรองเป็นความจุที่พร้อมใช้งาน แต่มีประสิทธิภาพลดลง (เวลาในการปรับตัว ความไม่คุ้นเคยกับหน่วย) บุคลากรที่ผ่านการฝึกอบรมข้ามสายงานให้ความยืดหยุ่น แต่ต้องมีการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง จัดสรรความจุเพิ่ม 5–10% เพื่อความยืดหยุ่นและเพื่อรองรับการลาป่วยและการลาพักร้อน
จะทำอย่างไรหากกำลังพลที่แนะนำเกินงบประมาณของเรา?
แยก 'สิ่งที่ควรจะเป็น' ออกจาก 'สิ่งที่เราสามารถจ่ายได้' นำเสนอทั้งสองอย่าง อภิปรายทางเลือกอื่น ๆ: การลดจำนวนเตียง การรวมหน่วย การปรับปรุงประสิทธิภาพของพยาบาล (การเพิ่มประสิทธิภาพ EMR การมอบหมายงานให้บุคลากรสนับสนุน) การเพิ่มปริมาณผู้ป่วยเพื่อรองรับต้นทุนคงที่ ทำให้การแลกเปลี่ยนชัดเจน
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Aiken, L. H., Clarke, S. P., Sloane, D. M., Sochalski, J., & Silber, J. H. (2002). Hospital nurse staffing and patient mortality, nurse burnout, and job dissatisfaction. JAMA, 288(16), 1987–1993.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วGriffiths, P., Ball, J., Drennan, V., Dall'Ora, C., Jones, J., Maruotti, A., & Saucedo, A. R. (2016). Nurse staffing levels and patient outcomes: Systematic review of longitudinal studies. International Journal of Nursing Studies, 61, 195–213.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วU.S. Bureau of Labor Statistics. (2023). Occupational Employment Statistics. Healthcare Support Occupations.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว