Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

แบบสอบถามระบบทางเดินหายใจเซนต์จอร์จ

ผู้เสนอ
Paul W. Jones, King's College London
ปี
1991
ประเภท
Self-report questionnaire
กลุ่มวิธี
respiratory-qol

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

SGRQ เป็นเครื่องมือวัดคุณภาพชีวิตเฉพาะโรคที่มี 76 ข้อ ออกแบบมาเพื่อวัดสถานะสุขภาพในผู้ป่วยโรคระบบทางเดินหายใจเรื้อรัง โดยเฉพาะโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง (COPD) พัฒนาโดย Jones และคณะที่ King's College London ในปี 1991 ได้กลายเป็นมาตรฐานทองคำในการประเมินผลกระทบต่อการทำงานและภาระอาการในประชากรผู้ป่วยระบบทางเดินหายใจ SGRQ ถูกนำไปใช้อย่างแพร่หลายในการทดลองทางคลินิก การศึกษาทางระบาดวิทยา และการดูแลระบบทางเดินหายใจตามปกติเพื่อติดตามการเปลี่ยนแปลงของผลลัพธ์ที่รายงานโดยผู้ป่วย

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

SGRQ ถูกสร้างขึ้นโดยเฉพาะเพื่อจับประสบการณ์ของผู้ป่วยในโรคระบบทางเดินหายใจเรื้อรัง ซึ่งนอกเหนือไปจากการวัดสมรรถภาพปอดแบบง่ายๆ โดยตระหนักว่าการอุดกั้นทางเดินหายใจส่งผลกระทบต่อหลายมิติของชีวิต ได้แก่ สมรรถภาพทางกาย สุขภาพจิต และการมีส่วนร่วมทางสังคม แทนที่จะใช้ข้อคำถามเกี่ยวกับสถานะสุขภาพทั่วไป ข้อคำถาม SGRQ แต่ละข้อจะมุ่งเน้นไปที่ผลกระทบเฉพาะของระบบทางเดินหายใจ ได้แก่ ข้อจำกัดในการหายใจระหว่างกิจกรรมประจำวัน การรบกวนการนอนหลับเนื่องจากอาการไอหรือหายใจลำบาก ข้อจำกัดทางสังคมเนื่องจากอาการของระบบทางเดินหายใจ และการตอบสนองทางอารมณ์ต่อภาระของโรค แนวทางที่มุ่งเน้นนี้ช่วยให้มั่นใจได้ถึงความไวต่อการเปลี่ยนแปลงที่มีความสำคัญทางคลินิกในผู้ป่วยระบบทางเดินหายใจ

ประวัติศาสตร์

Paul W. Jones และคณะได้พัฒนา SGRQ ที่ King's College London ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1991 ในฐานะมาตรวัดเฉพาะโรคที่เสริม SF-36 ทั่วไป การศึกษาตรวจสอบความถูกต้องดั้งเดิม (Jones et al. 1992) แสดงให้เห็นถึงการตอบสนองที่เหนือกว่าเมื่อเทียบกับเครื่องมือทั่วไปในประชากร COPD ตั้งแต่นั้นมา SGRQ ได้กลายเป็นมาตรวัดคุณภาพชีวิตด้านระบบทางเดินหายใจเฉพาะโรคที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดทั่วโลก โดยมีการแปลมากกว่า 30 ภาษา การพัฒนาในภายหลัง ได้แก่ SGRQ-C (เวอร์ชันจำแนกประเภทเพื่อความง่าย) และรูปแบบการบริหารจัดการแบบดิจิทัล

ควรใช้เมื่อใด

SGRQ เหมาะสำหรับผู้ป่วยที่มีภาวะระบบทางเดินหายใจเรื้อรัง โดยเฉพาะ COPD, cystic fibrosis, bronchiectasis, interstitial lung disease และหอบหืด เป็นที่นิยมในการวิจัยทางคลินิก โดยเฉพาะการทดลองประสิทธิภาพยาหรือการฟื้นฟูสมรรถภาพ ซึ่งผลลัพธ์เฉพาะโรคมีความสำคัญ SGRQ ยังสามารถติดตามความก้าวหน้าของโรคในระยะยาวในการปฏิบัติทางคลินิกตามปกติได้ เหมาะน้อยกว่าสำหรับภาวะระบบทางเดินหายใจเฉียบพลัน หรือผู้ป่วยที่ไม่สามารถอ่าน/เข้าใจข้อคำถามแบบรายงานตนเองได้

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • จำนวนข้อ (76 ข้อ) อาจเป็นภาระสำหรับผู้ป่วยในการปฏิบัติทางคลินิกตามปกติซึ่งมีเวลาจำกัดหรือเหนื่อยล้าทางสติปัญญา
  • ต้องการความสามารถในการอ่าน: การกรอกด้วยตนเองสมมติว่ามีความสามารถในการอ่านเพียงพอ ไม่มีคำแนะนำสำหรับการบริหารจัดการด้วยวาจา
  • ผลกระทบเพดาน/พื้นในบางกลุ่มย่อย: ผู้ป่วยโรคเล็กน้อยหรือใกล้หายขาดอาจแสดงความแปรปรวนของคะแนนที่จำกัด

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • เฉพาะเจาะจงโรค: จับผลกระทบที่เกี่ยวข้องกับระบบทางเดินหายใจต่อการดำเนินชีวิตประจำวัน ไม่ใช่แนวคิดสุขภาพทั่วไป
  • มีความแข็งแกร่งทางจิตวิทยา: ได้รับการตรวจสอบอย่างกว้างขวาง มีความน่าเชื่อถือที่จัดตั้งขึ้น (test–retest r>0.70) ความตรงตามโครงสร้าง และการตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลง
  • มีความไวต่อการเปลี่ยนแปลงที่มีความสำคัญทางคลินิก: MCID ได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างดี (4 คะแนน) ช่วยให้สามารถตรวจจับการปรับปรุงหรือการเสื่อมถอยได้อย่างแม่นยำ
  • การปรับให้เข้ากับวัฒนธรรมที่หลากหลาย: มีให้บริการในหลายภาษาพร้อมคำแปลที่ผ่านการตรวจสอบแล้ว ช่วยอำนวยความสะดวกในการวิจัยระดับนานาชาติและการใช้งานทางคลินิก

การประยุกต์ใช้

  • การทดลองทางคลินิก: จุดสิ้นสุดหลักหรือรองในการศึกษาประสิทธิภาพยา COPD, หอบหืด และ cystic fibrosis เพื่อวัดผลประโยชน์ที่ผู้ป่วยให้ความสำคัญ
  • โปรแกรมฟื้นฟูสมรรถภาพปอด: การวัดผลลัพธ์ก่อนและหลังเพื่อบันทึกความก้าวหน้าทางสมรรถภาพจากการออกกำลังกายและการให้ความรู้
  • การวิจัยทางระบาดวิทยา: การประเมินภาระโรคระบบทางเดินหายใจในระดับประชากร และผลกระทบของการสัมผัสสิ่งแวดล้อมหรือโรคร่วม
  • การติดตามทางคลินิกตามปกติ: การติดตามระยะยาวในคลินิกเพื่อแจ้งการปรับการรักษาและตรวจจับการเสื่อมถอยที่ต้องได้รับการแทรกแซง

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

SGRQ ประกอบด้วย 76 ข้อ แบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ อาการ (8 ข้อ ถ่วงน้ำหนัก) กิจกรรม (16 ข้อ ถ่วงน้ำหนักตามผลกระทบ) และผลกระทบ (50 ข้อเกี่ยวกับสมรรถภาพทั่วไป การแยกตัวทางสังคม และผลกระทบทางอารมณ์) ข้อคำถามใช้รูปแบบการตอบที่หลากหลาย บางข้อเป็นแบบทวิภาค ใช่/ไม่ใช่ บางข้อเป็นการจัดลำดับตามความถี่ (เช่น 'เกือบทุกวัน' ถึง 'ไม่เลย') แบบสอบถามนี้ผู้ป่วยกรอกด้วยตนเอง โดยทั่วไปใช้เวลา 10–15 นาที ไม่ต้องมีการฝึกอบรมพิเศษ สามารถบริหารจัดการได้ในคลินิก ทางไปรษณีย์ หรือทางอิเล็กทรอนิกส์

สูตร
Respondent completes 76-item self-administered questionnaire
2

การให้คะแนนเกี่ยวข้องกับการคำนวณถ่วงน้ำหนักตามส่วนประกอบ ส่วนอาการจะนับข้อคำถามที่เกี่ยวข้อง ส่วนกิจกรรมและผลกระทบใช้การให้คะแนนถ่วงน้ำหนักสะท้อนถึงความสำคัญสัมพัทธ์ คะแนนดิบของแต่ละส่วนจะถูกแปลงเป็นมาตราส่วน 0–100 (คะแนนต่ำดีกว่า) จากนั้นจะคำนวณคะแนนรวมเป็นค่าเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักของทั้งสามส่วน ซึ่งมีช่วงคะแนน 0–100 เช่นกัน ค่าความแตกต่างที่สำคัญทางคลินิกน้อยที่สุด (MCID) อยู่ที่ประมาณ 4 หน่วย การเปลี่ยนแปลง ≥4 คะแนนถือว่ามีความเกี่ยวข้องทางคลินิก

สูตร
Raw scores transformed to 0–100 scale; three component scores calculated
3

การตีความคะแนนรวม SGRQ: 0–25 = ผลกระทบเล็กน้อยต่อระบบทางเดินหายใจ, 26–50 = ผลกระทบปานกลาง, 51–75 = ผลกระทบอย่างชัดเจน, >75 = ข้อจำกัดรุนแรงต่อระบบทางเดินหายใจ คะแนนที่สูงขึ้นสะท้อนถึงความบกพร่องที่มากขึ้นในคุณภาพชีวิต การตัดสินใจทางคลินิกพิจารณาทั้งคะแนนสัมบูรณ์ (ภาระพื้นฐาน) และคะแนนการเปลี่ยนแปลง (การตอบสนองต่อการรักษา) ในการทดลองทางคลินิก ผู้ตอบสนองมักถูกกำหนดให้มีการปรับปรุง ≥4 คะแนน การเสื่อมถอยในระดับที่คล้ายคลึงกันถือเป็นสิ่งที่ต้องให้ความสนใจทางคลินิก

สูตร
Higher scores indicate greater impairment; MCID threshold applied

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การใช้จุดเวลาเดียวโดยไม่มีบริบทพื้นฐาน: ควรเปรียบเทียบคะแนนรายบุคคลกับค่าที่วัดได้ก่อนหน้านี้เสมอเพื่อประเมินการเปลี่ยนแปลงที่มีความหมาย
  • การตีความคะแนนดิบโดยไม่เข้าใจการถ่วงน้ำหนัก: จำนวนข้อดิบแตกต่างจากคะแนนส่วนประกอบสุดท้าย ควรใช้มาตราส่วนที่แปลงค่าแบบถ่วงน้ำหนักเสมอ
  • การละเลยการแบ่งส่วนประกอบ: คะแนนรวมเพียงอย่างเดียวจะบดบังว่าโดเมนใด (อาการ กิจกรรม หรือผลกระทบ) ได้รับผลกระทบมากที่สุด ควรทบทวนทั้งสามส่วนเพื่อภาพรวมทางคลินิกที่สมบูรณ์

คำถามที่พบบ่อย

SGRQ ใช้เวลาในการทำนานเท่าใด?

โดยทั่วไป 10–15 นาทีสำหรับผู้ตอบส่วนใหญ่ ผู้ป่วยที่มีอาการหายใจลำบากรุนแรงหรือมีความบกพร่องทางสติปัญญาอาจต้องใช้เวลาเพิ่มเติมหรือความช่วยเหลือ

การเปลี่ยนแปลงคะแนนใดที่บ่งชี้ถึงการปรับปรุงที่มีความสำคัญทางคลินิก?

การลดลง ≥4 คะแนนบนมาตราส่วนรวม 0–100 ถือเป็นค่าความแตกต่างที่สำคัญทางคลินิกน้อยที่สุด (MCID) ในการศึกษากลุ่ม การเปลี่ยนแปลงเฉลี่ย 4 คะแนนจะบ่งชี้ถึงผลการรักษาที่ตรวจจับได้

SGRQ เหมาะสำหรับผู้ป่วยโรคหอบหืดเท่านั้น หรือเฉพาะเจาะจงสำหรับ COPD?

แม้ว่าจะพัฒนาขึ้นในผู้ป่วย COPD แต่ SGRQ ได้รับการตรวจสอบในผู้ป่วยโรคหอบหืด, cystic fibrosis และ bronchiectasis อย่างไรก็ตาม การเน้นที่ข้อจำกัดกิจกรรมเรื้อรังอาจมีความไวต่อโรคหอบหืดเป็นครั้งคราวเล็กน้อย ควรพิจารณาแบบสอบถามการควบคุมโรคหอบหืด (Asthma Control Questionnaire) สำหรับการติดตามเฉพาะโรคหอบหืด

ฉันจะให้คะแนน SGRQ ได้อย่างไรหากผู้ตอบข้ามข้อคำถามไป?

มีขั้นตอนการประมาณค่าสำหรับข้อมูลที่ขาดหายไป โดยทั่วไป ข้อคำถามที่ขาดหายไปในหมวดหมู่ย่อยจะถูกประมาณค่าโดยใช้ค่าเฉลี่ยของข้อคำถามที่กรอกเสร็จแล้วในหมวดหมู่ย่อยนั้น อย่างไรก็ตาม หากมีข้อคำถามขาดหายไปมากกว่า 10% แบบสอบถามควรถือว่าไม่สมบูรณ์

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Jones, P. W., Quirk, F. H., & Baveystock, C. M. (1991). The St George's Respiratory Questionnaire. Respiratory Medicine, 85(Suppl B), 25-31.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Jones, P. W., Quirk, F. H., Baveystock, C. M., & Littlejohns, P. (1992). A self-complete measure of health status for chronic airflow limitation: The St. George's Respiratory Questionnaire. American Review of Respiratory Disease, 145(6), 1321-1327.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว