การออกแบบโซโลมอนแบบสี่กลุ่ม — การควบคุมการรับรู้จากการทดสอบก่อนเรียน
- ผู้เสนอ
- Richard L. Solomon
- ปี
- 1949
- ประเภท
- True experimental design
- กลุ่มวิธี
- Experimental design
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
การออกแบบโซโลมอนแบบสี่กลุ่ม (Solomon Four-Group Design) เป็นการขยายผลจากการออกแบบกลุ่มควบคุมแบบทดสอบก่อนเรียน-หลังเรียน (pretest-posttest control-group design) แบบดั้งเดิม โดยการเพิ่มอีกสองกลุ่มที่ไม่ได้รับการทดสอบก่อนเรียน ทำให้ผู้วิจัยสามารถตรวจจับได้ว่าการทดสอบก่อนเรียนนั้นเปลี่ยนแปลงการตอบสนองของผู้เข้าร่วมต่อการบำบัดหรือไม่ การออกแบบนี้ซึ่งริเริ่มโดย Richard L. Solomon ในปี 1949 ยังคงเป็นมาตรฐานทองคำสำหรับการแยกผลกระทบอิสระของการทดสอบก่อนเรียน และสำหรับการประมาณประสิทธิภาพของการบำบัดอย่างไม่เอนเอียง
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
สมมติว่าคุณกำลังทดสอบโปรแกรมฝึกสติแบบใหม่ คุณให้แบบสอบถามวัดระดับความเครียดพื้นฐานแก่ผู้เข้าร่วมครึ่งหนึ่งก่อนเริ่มโปรแกรม การกรอกแบบสอบถามนั้นอาจทำให้ผู้คนตระหนักรู้ในตนเองมากขึ้น และดังนั้นจึงดูเหมือนว่าจะมีการปรับปรุงมากขึ้นในการติดตามผล — แม้ว่าจะไม่มีโปรแกรมก็ตาม? การออกแบบโซโลมอนตอบคำถามนี้โดยตรงโดยทำการทดลองพร้อมกันในสี่กลุ่ม: สองกลุ่มได้รับการทดสอบก่อนเรียนและอีกสองกลุ่มไม่ได้รับการทดสอบก่อนเรียน และภายในแต่ละคู่ กลุ่มหนึ่งได้รับการบำบัด โดยการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยหลังการทดสอบทั้งสี่กลุ่ม คุณสามารถแยกแยะได้อย่างชัดเจนว่าการบำบัดส่งผลอย่างไรจากสิ่งที่การทดสอบก่อนเรียนส่งผล
ประวัติศาสตร์
Richard L. Solomon ได้นำเสนอการออกแบบนี้ในบทความ Psychological Bulletin ปี 1949 ในฐานะส่วนขยายที่ชัดเจนของการออกแบบกลุ่มควบคุมแบบทดสอบก่อนเรียน-หลังเรียนสไตล์ Campbell แบบดั้งเดิม โดยมีแรงจูงใจจากการศึกษาเกี่ยวกับการเรียนรู้และการเปลี่ยนแปลงทัศนคติ ซึ่งเขาสังเกตเห็นว่าการทดสอบพื้นฐานได้เปลี่ยนแปลงการตอบสนองของผู้เข้าร่วมในภายหลัง Donald Campbell และ Julian Stanley ได้รวบรวมการออกแบบนี้ไว้พร้อมกับการออกแบบการทดลองอื่นๆ ในเอกสารสำคัญปี 1963 ของพวกเขา ซึ่งเป็นการตอกย้ำตำแหน่งของมันในวงการระเบียบวิธีวิจัย แม้จะมีเหตุผลที่สง่างาม แต่การออกแบบนี้ก็ถูกนำไปใช้อย่างจำกัดในการปฏิบัติจริงเนื่องจากความต้องการขนาดตัวอย่าง แต่ก็ยังคงเป็นตัวอย่างในตำราเรียนเกี่ยวกับวิธีการแยกการตอบสนองต่อการวัดในการวิจัยเชิงทดลอง
ควรใช้เมื่อใด
ใช้การออกแบบโซโลมอนแบบสี่กลุ่มเมื่อคุณสงสัยว่าการทำแบบทดสอบก่อนเรียนอาจเปลี่ยนแปลงวิธีที่ผู้เข้าร่วมตอบสนองต่อการแทรกแซง — ซึ่งเป็นเรื่องปกติในการศึกษาการเปลี่ยนแปลงทัศนคติ การวิจัยทางการศึกษา การแทรกแซงพฤติกรรมสุขภาพ และสาขาใดก็ตามที่การตอบคำถามพื้นฐานอาจทำให้ตระหนักรู้หรือกระตุ้นการตอบสนอง มีคุณค่ามากที่สุดเมื่อการรับรู้มีความเป็นไปได้ทางทฤษฎีและต้นทุนในการเพิ่มขนาดตัวอย่างเป็นสองเท่าเป็นที่ยอมรับได้ หลีกเลี่ยงการออกแบบนี้เมื่องบประมาณการวิจัยอนุญาตให้มีขนาดตัวอย่างรวมเพียงเล็กน้อย (แต่ละกลุ่มทั้งสี่ต้องมีขนาดใหญ่พอที่จะตรวจจับผลกระทบได้อย่างอิสระ) เมื่อปรากฏการณ์ที่สนใจไม่ไวต่อการตอบสนองต่อการวัด หรือเมื่อข้อมูลการทดสอบก่อนเรียนมีความจำเป็นสำหรับการติดตามระดับบุคคล — ในกรณีเหล่านั้น การออกแบบทดสอบก่อนเรียน-หลังเรียนมาตรฐานพร้อม ANCOVA จะใช้งานได้จริงมากกว่า
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ต้องใช้ขนาดตัวอย่างเกือบสองเท่าของการออกแบบทดสอบก่อนเรียน-หลังเรียนมาตรฐาน ทำให้มีค่าใช้จ่ายสูงและมีความต้องการด้านการดำเนินงานมาก
- การวิเคราะห์ทางสถิติมีความซับซ้อนเมื่อเทียบกับการเปรียบเทียบก่อน-หลังแบบง่ายๆ การใช้ ANCOVA กับข้อมูลส่วนย่อยที่มีข้อมูลการทดสอบก่อนเรียนจำเป็นต้องจัดการกับค่าที่ขาดหายไปสำหรับกลุ่มที่ 3 และ 4 อย่างระมัดระวัง
- ไม่สามารถควบคุมผลกระทบจากประวัติศาสตร์หรือการเจริญเติบโตได้เกินกว่าที่การสุ่มจะให้มา — ภัยคุกคามเหล่านี้ใช้กับทั้งสี่กลุ่มเท่าๆ กัน
- ไม่ค่อยได้ใช้ในการปฏิบัติจริง เนื่องจากสมมติฐานเรื่องการรับรู้มักไม่ได้รับการทดสอบมากกว่าที่จะมีแรงจูงใจทางทฤษฎี และต้นทุนของตัวอย่างสูง
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ระบุและวัดผลกระทบของการรับรู้จากการทดสอบก่อนเรียน (การทดสอบ) ได้อย่างมีเอกลักษณ์ ซึ่งการออกแบบที่ง่ายกว่าจะทำให้สับสนกับผลการบำบัด
- ให้ค่าประมาณประสิทธิภาพของการบำบัดที่ถูกต้องภายในมากที่สุด โดยการรวมหลักฐานจากทั้งกลุ่มที่ได้รับการทดสอบก่อนเรียนและกลุ่มที่ไม่ได้รับการทดสอบก่อนเรียน
- รองรับการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบแฟกทอเรียล 2 × 2 เต็มรูปแบบ ซึ่งให้ผลหลักของการบำบัดและการทดสอบก่อนเรียน รวมถึงผลปฏิสัมพันธ์ของทั้งสอง
- การสุ่มกำหนดให้กับทั้งสี่กลุ่มสนับสนุนการอนุมานเชิงสาเหตุสำหรับทั้งผลการบำบัดและผลการทดสอบก่อนเรียนพร้อมกัน
- ให้การจำลองซ้ำในตัว: สามารถประมาณผลการบำบัดได้สองครั้ง (จากกลุ่มที่ 1 เทียบกับ 2 และจากกลุ่มที่ 3 เทียบกับ 4) และค่าประมาณทั้งสองควรจะสอดคล้องกันหากสมมติฐานของการออกแบบเป็นจริง
การประยุกต์ใช้
- การแทรกแซงทางการศึกษาที่การทดสอบความรู้ก่อนเรียนอาจกระตุ้นให้เกิดการเรียนรู้ก่อนที่โปรแกรมจะเริ่มขึ้น
- การทดลองเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงทัศนคติและการชักจูง ซึ่งการทำแบบวัดก่อนเรียนทำให้ผู้เข้าร่วมไวต่อสาระสำคัญของข้อความ
- โปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพ (เช่น การเลิกบุหรี่ การเปลี่ยนแปลงอาหาร) ซึ่งแบบสอบถามพื้นฐานช่วยเพิ่มการรับรู้เกี่ยวกับพฤติกรรมเป้าหมาย
- การศึกษาการฝึกอบรมทางจิตวิทยาที่ตรวจสอบการได้มาซึ่งทักษะ ซึ่งผลจากการฝึกฝนจากการทดสอบก่อนเรียนมีความเป็นไปได้ทางทฤษฎี
- การวิจัยการฝึกอบรมและพัฒนาองค์กร ซึ่งการประเมินเบื้องต้นอาจกระตุ้นให้พนักงานทราบถึงวัตถุประสงค์ของโปรแกรม
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
ผู้เข้าร่วมจะถูกสุ่มกำหนดให้กับสี่กลุ่มที่มีขนาดใกล้เคียงกัน: (1) ทดสอบก่อนเรียน + บำบัด + ทดสอบหลังเรียน, (2) ทดสอบก่อนเรียน + ควบคุม + ทดสอบหลังเรียน, (3) ไม่มีการทดสอบก่อนเรียน + บำบัด + ทดสอบหลังเรียน, และ (4) ไม่มีการทดสอบก่อนเรียน + ควบคุม + ทดสอบหลังเรียน การสุ่มเป็นสิ่งจำเป็น หากไม่มีสิ่งนี้ การออกแบบจะสูญเสียการตีความเชิงสาเหตุ
กลุ่มที่ 1 และ 2 กรอกแบบวัดก่อนเรียนก่อนเริ่มการแทรกแซงใดๆ กลุ่มที่ 3 และ 4 ไม่ได้รับการทดสอบก่อนเรียน ข้อมูลการทดสอบก่อนเรียนสำหรับกลุ่มที่ 1 และ 2 ทำหน้าที่เป็นตัวแปรร่วมพื้นฐานและเป็นพื้นฐานสำหรับการประมาณผลการรับรู้จากการทดสอบก่อนเรียน
กลุ่มที่ 1 และ 3 ได้รับการบำบัดเชิงทดลอง กลุ่มที่ 2 และ 4 ทำหน้าที่เป็นกลุ่มควบคุมและไม่ได้รับการบำบัดหรือเงื่อนไขยาหลอกที่เทียบเท่ากัน แง่มุมอื่นๆ ทั้งหมดของสภาพแวดล้อมการศึกษาจะถูกรักษาให้คงที่ในทั้งสี่กลุ่ม
ทั้งสี่กลุ่มกรอกแบบวัดผลลัพธ์เดียวกันในเวลาเดียวกันหลังสิ้นสุดระยะเวลาการแทรกแซง การทดสอบหลังเรียนจะเหมือนกันในทุกกลุ่ม เพื่อให้ความแตกต่างของค่าเฉลี่ยใดๆ สามารถอธิบายได้จากผลของการบำบัดและ/หรือผลของการทดสอบก่อนเรียน แทนที่จะเป็นความแตกต่างของการวัด
ค่าเฉลี่ยหลังการทดสอบจะถูกเปรียบเทียบในทุกกลุ่มโดยใช้การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบแฟกทอเรียล 2 × 2 (การบำบัด × การทดสอบก่อนเรียนเป็นปัจจัย) หรือเทียบเท่าโดยใช้การวิเคราะห์ความแปรปรวนร่วม (ANCOVA) โดยใช้การทดสอบก่อนเรียนเป็นตัวแปรร่วมสำหรับกลุ่มที่ 1 และ 2 การมีปฏิสัมพันธ์ที่สำคัญระหว่างการบำบัดและการทดสอบก่อนเรียนบ่งชี้ถึงการรับรู้ ผลหลักและผลปฏิสัมพันธ์ร่วมกันจะให้ค่าประมาณของผลการบำบัดสุทธิที่ปราศจากการปนเปื้อนจากการทดสอบก่อนเรียน
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การปฏิบัติต่อสี่กลุ่มเสมือนเป็นการทดลอง 2 กลุ่มแยกกันสองการทดลอง แทนที่จะวิเคราะห์ค่าเฉลี่ยหลังการทดสอบทั้งหมดร่วมกัน — วิธีนี้จะทำให้สูญเสียกำลังการทดสอบและพลาดผลปฏิสัมพันธ์ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของการออกแบบ
- การไม่ตรวจสอบว่าการสุ่มทำให้กลุ่มมีความสมดุลกัน แม้จะมีการสุ่มแล้ว การตรวจสอบความสมดุลพื้นฐานในทุกกลุ่ม (สำหรับสองกลุ่มที่ได้รับการทดสอบก่อนเรียน) และความสมดุลทางประชากรศาสตร์สำหรับทั้งสี่กลุ่มก็ยังคงมีความสำคัญ
- การรวมการทดสอบก่อนเรียนที่คล้ายคลึงกับเนื้อหาของการแทรกแซงมากจนถือเป็นการบำบัดบางส่วนแทนที่จะเป็นการวัดผลเพียงอย่างเดียว — วิธีนี้จะทำให้ผลการรับรู้ที่ปรากฏสูงเกินจริงและบิดเบือนค่าประมาณ
- การมีกำลังการทดสอบไม่เพียงพอในแต่ละกลุ่ม: เนื่องจากขนาดตัวอย่างโดยรวมถูกแบ่งออกเป็นสี่เซลล์ แต่ละเซลล์ต้องมีขนาดใหญ่พอที่จะมีส่วนร่วมในการตรวจจับผลปฏิสัมพันธ์ได้ ขนาดตัวอย่างต่อเซลล์ที่เล็กเป็นข้อผิดพลาดที่พบบ่อยและร้ายแรง
คำถามที่พบบ่อย
ฉันจะจัดการกับคะแนนการทดสอบก่อนเรียนที่ขาดหายไปสำหรับกลุ่มที่ 3 และ 4 ในการวิเคราะห์ได้อย่างไร?
แนวทางที่แนะนำคือการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบแฟกทอเรียล 2 × 2 บนค่าเฉลี่ยหลังการทดสอบทั้งสี่กลุ่ม โดยพิจารณาเงื่อนไขการบำบัดและการมีอยู่ของการทดสอบก่อนเรียนเป็นสองปัจจัย วิธีนี้ใช้ข้อมูลทั้งหมดโดยไม่ต้องใช้คะแนนการทดสอบก่อนเรียนสำหรับทุกกลุ่ม หรืออีกทางหนึ่ง สำหรับกลุ่มที่ 1 และ 2 คุณสามารถทำการวิเคราะห์ ANCOVA โดยใช้การทดสอบก่อนเรียนเป็นตัวแปรร่วม และเปรียบเทียบผลการบำบัดที่ปรับด้วย ANCOVA กับผลที่ไม่ได้ปรับจากกลุ่มที่ 3 และ 4 ค่าประมาณทั้งสองควรจะใกล้เคียงกันหากไม่มีการรับรู้
แต่ละกลุ่มต้องมีขนาดเท่าใด?
เซลล์ทั้งสี่เซลล์ควรมีกำลังการทดสอบเพียงพอที่จะตรวจจับขนาดผลกระทบที่คาดหวังสำหรับการเปรียบเทียบที่สำคัญ เนื่องจากผลปฏิสัมพันธ์ (การบำบัด × การทดสอบก่อนเรียน) มักเป็นส่วนที่น่าสนใจที่สุด และผลปฏิสัมพันธ์ต้องการขนาดตัวอย่างที่ใหญ่กว่าผลหลัก ดังนั้น ควรวางแผนสำหรับผู้เข้าร่วมอย่างน้อย 30–50 คนต่อเซลล์ในบริบทส่วนใหญ่ของสังคมศาสตร์ หรือใช้การวิเคราะห์กำลังการทดสอบล่วงหน้า (a priori power analysis) กับขนาดผลกระทบที่คาดหวังและกำลังการทดสอบที่ 0.80
จะเกิดอะไรขึ้นหากเทอมปฏิสัมพันธ์ไม่มีนัยสำคัญ?
การที่ผลปฏิสัมพันธ์ระหว่างการบำบัดและการทดสอบก่อนเรียนไม่มีนัยสำคัญเป็นผลการค้นพบที่มีประโยชน์: แสดงว่าการทดสอบก่อนเรียนไม่ได้ทำให้ผู้เข้าร่วมไวต่อการเปลี่ยนแปลง และการออกแบบกลุ่มควบคุมแบบทดสอบก่อนเรียน-หลังเรียนที่ง่ายกว่าก็เพียงพอแล้ว ในกรณีนั้น ให้รวมผลหลักของการบำบัดจากเงื่อนไขการทดสอบก่อนเรียนทั้งสองเข้าด้วยกันเพื่อข้อสรุปหลักของคุณ
มีการใช้การออกแบบโซโลมอนในการทดลองทางคลินิกหรือไม่?
ไม่ค่อยได้ใช้ การทดลองทางคลินิกมักให้ความสำคัญกับการปกปิด (blinding) และไม่สามารถละเว้นการประเมินพื้นฐานได้เสมอไปตามหลักจริยธรรมหรือในทางปฏิบัติ การออกแบบนี้พบได้บ่อยกว่าในการวิจัยทางสังคม การศึกษา และจิตวิทยา ซึ่งภัยคุกคามจากการรับรู้มีความเด่นชัดกว่า และการละเว้นการทดสอบก่อนเรียนไม่ก่อให้เกิดข้อกังวลด้านจริยธรรม
อะไรคือสิ่งที่ทำให้การออกแบบโซโลมอนแตกต่างจากการทดลองแบบแฟกทอเรียล 2 × 2?
ในเชิงโครงสร้าง มันคือการทดลองแบบแฟกทอเรียล 2 × 2 (การบำบัด × การทดสอบก่อนเรียน) แต่ปัจจัย 'การทดสอบก่อนเรียน' ไม่ใช่ตัวแปรการบำบัดที่ถูกควบคุม — มันเป็นคุณลักษณะของการออกแบบที่การมีอยู่หรือไม่มีอยู่ถูกกำหนดขึ้นเพื่อควบคุมตัวแปรกวน ดังนั้น การออกแบบโซโลมอนจึงควรเข้าใจว่าเป็นวิธีการทำให้การอนุมานเชิงสาเหตุเกี่ยวกับการบำบัดหลักมีความบริสุทธิ์ มากกว่าที่จะเป็นการศึกษาแบบแฟกทอเรียลของปัจจัยอิสระสองปัจจัย
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Solomon, R. L. (1949). An extension of control group design. Psychological Bulletin, 46(2), 137–150.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วCampbell, D. T., & Stanley, J. C. (1963). Experimental and Quasi-Experimental Designs for Research. Rand McNally.
ISBN: 978-0395307878คัดลอกแล้ว