Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การแบ่งพาร์ติชันสมมูล (Equivalence Partitioning Testing)

ผู้เสนอ
Glenford Myers
ปี
1979
ประเภท
partitioning strategy
กลุ่มวิธี
Test case design

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การแบ่งพาร์ติชันสมมูลเป็นการแบ่งโดเมนอินพุตออกเป็นคลาสสมมูล (equivalence classes) ซึ่งเป็นชุดของอินพุตที่คาดว่าจะทำงานเหมือนกัน จากนั้นจึงเลือกกรณีทดสอบจากแต่ละคลาส เทคนิคนี้ซึ่งริเริ่มโดย Myers (1979) ช่วยลดจำนวนกรณีทดสอบลงโดยยังคงประสิทธิภาพไว้ การวิเคราะห์ค่าขอบเขต (Boundary Value Analysis - BVA) จะเสริมการแบ่งพาร์ติชันโดยทดสอบค่าที่ขอบเขตของพาร์ติชัน ซึ่งเป็นจุดที่มักเกิดข้อผิดพลาด

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

การทดสอบอินพุตที่เป็นไปได้ทั้งหมดนั้นเป็นไปไม่ได้ การแบ่งพาร์ติชันสมมูลตระหนักดีว่าอินพุตจำนวนมากทำงานเหมือนกัน หากฟังก์ชันทำงานได้สำหรับค่าหนึ่งในพาร์ติชัน ก็มีแนวโน้มว่าจะทำงานได้สำหรับทุกค่าในพาร์ติชันนั้น ข้อบกพร่องมักซ่อนอยู่ที่ขอบเขตระหว่างพาร์ติชัน ด้วยการเลือกตัวแทนหนึ่งตัวจากแต่ละพาร์ติชัน บวกกับกรณีที่ขอบเขต ชุดทดสอบจะครอบคลุมได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ประวัติศาสตร์

Myers ได้ริเริ่มการแบ่งพาร์ติชันสมมูลและการวิเคราะห์ค่าขอบเขตในผลงานชิ้นสำคัญเกี่ยวกับการทดสอบซอฟต์แวร์ของเขาในปี 1979 Beizer (1990) ได้ขยายแนวทางปฏิบัติและจัดหมวดหมู่ประเภทพาร์ติชันต่างๆ เครื่องมือสมัยใหม่ (เครื่องมือสร้างการทดสอบอัตโนมัติ) ใช้การแบ่งพาร์ติชันเป็นพื้นฐาน เทคนิคนี้ยังคงเป็นมาตรฐานในหลักสูตรการออกแบบกรณีทดสอบและการปฏิบัติงานทดสอบในอุตสาหกรรม

ควรใช้เมื่อใด

ใช้การแบ่งพาร์ติชันสมมูลเมื่อโดเมนอินพุตมีขนาดใหญ่หรือต่อเนื่อง (ช่วงของจำนวนเต็ม, ตัวเลขทศนิยม) มีประสิทธิภาพโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับฟังก์ชันที่มีช่วงอินพุตที่ชัดเจน: ฟังก์ชันการตรวจสอบความถูกต้อง, ฟังก์ชันทางคณิตศาสตร์, โปรแกรมแยกวิเคราะห์โปรโตคอล (protocol parsers) รวมกับการวิเคราะห์ค่าขอบเขตเพื่อจับข้อผิดพลาดแบบ off-by-one และกรณีขอบเขต มีประโยชน์น้อยกว่าสำหรับเงื่อนไขเชิงตรรกะที่ซับซ้อน การวิเคราะห์ตารางตัดสินใจ (decision table analysis) เหมาะสมกว่าสำหรับกรณีเหล่านั้น

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ประสิทธิภาพขึ้นอยู่กับการระบุพาร์ติชันที่ถูกต้อง; พาร์ติชันที่ไม่ถูกต้องอาจพลาดข้อบกพร่อง
  • สมมติว่าอินพุตเป็นอิสระต่อกัน; ปฏิสัมพันธ์แบบผสมผสานระหว่างอินพุตอาจหลุดรอดจากการตรวจจับ
  • ไม่สามารถตรวจจับข้อบกพร่องได้ทุกประเภท: ข้อผิดพลาดเชิงตรรกะ, ข้อบกพร่องที่ขึ้นอยู่กับสถานะ, ปัญหาการทำงานพร้อมกัน มักซ่อนอยู่ในคลาสสมมูล
  • การเลือกค่าขอบเขตอาจเป็นไปตามอำเภอใจ; แนวทางช่วยได้ แต่การตัดสินใจส่วนบุคคลยังคงอยู่

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ลดจำนวนกรณีทดสอบลงอย่างมากในขณะที่ยังคงความครอบคลุม; ให้ความครอบคลุมใกล้ขอบเขตด้วยกรณีทดสอบเชิงเส้น
  • จับแนวคิดที่ว่าอินพุตในคลาสหนึ่งมีพฤติกรรมคล้ายคลึงกัน; พาร์ติชันสอดคล้องกับเจตนาการออกแบบซอฟต์แวร์
  • การวิเคราะห์ค่าขอบเขตจับรูปแบบข้อบกพร่องทั่วไป (off-by-one, fence-post errors)
  • เข้าใจและนำไปใช้ได้ง่าย; เป็นเทคนิคที่สอนได้สำหรับทีมวิศวกรรมซอฟต์แวร์

การประยุกต์ใช้

  • การทดสอบฟังก์ชันการตรวจสอบความถูกต้องของวันที่โดยการแบ่งพาร์ติชันอินพุต: วันที่ถูกต้อง, วันที่ผิด, วันที่ขอบเขต (28/29 กุมภาพันธ์), ตรรกะปีอธิกสุรทิน, ขอบเขตเดือน
  • การตรวจสอบการจำกัดช่วง (range-checking) ในจุดปลาย API โดยการระบุช่วงพารามิเตอร์ที่ถูกต้อง, ทดสอบค่าขอบเขต (0, ค่าลบ, จำนวนเต็มสูงสุด), และค่าสุดขั้วที่ไม่ถูกต้อง
  • การทดสอบการคำนวณส่วนลดในอีคอมเมิร์ซ: พาร์ติชันสำหรับระดับส่วนลดต่างๆ, ค่าลำดับที่ขอบเขต (เช่น $50 กระตุ้นส่วนลด 10%), กรณีขอบเขต (ศูนย์, จำนวนติดลบ)
  • การตรวจสอบความถูกต้องของแบบฟอร์มเข้าสู่ระบบโดยการแบ่งพาร์ติชันโดเมนชื่อผู้ใช้/รหัสผ่าน: การผสมผสานที่ถูกต้อง, อินพุตว่างเปล่า, อักขระพิเศษ, ขอบเขตความยาว, ความพยายามในการฉีด SQL (SQL injection attempts)

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

วิเคราะห์โดเมนอินพุตและแบ่งออกเป็นคลาสสมมูล ซึ่งเป็นชุดของอินพุตที่คาดว่าจะทำให้เกิดพฤติกรรมโปรแกรมที่เหมือนกัน ระบุคลาสที่ถูกต้อง (อินพุตที่ระบบควรยอมรับ) และคลาสที่ไม่ถูกต้อง (อินพุตที่ระบบควรปฏิเสธ) รวมถึงค่าขอบเขตที่ขอบของคลาส

2

สำหรับแต่ละคลาสสมมูล ให้เลือกกรณีทดสอบตัวแทนหนึ่งกรณี เพิ่มกรณีทดสอบค่าขอบเขตที่ขอบของแต่ละพาร์ติชัน (เพียงแค่ภายใน ที่ และนอกค่าขอบเขต) เพื่อจับข้อผิดพลาดแบบ off-by-one และ fence-post errors

3

ดำเนินการกรณีทดสอบที่เลือกและเปรียบเทียบผลลัพธ์ที่ได้จริงกับผลลัพธ์ที่คาดหวัง หากกรณีทดสอบใดล้มเหลว ให้ตรวจสอบสาเหตุของความล้มเหลวและปรับปรุงคำจำกัดความของพาร์ติชันหากจำเป็น

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การเชื่อสมมติฐานความสมมูลมากเกินไป; อินพุตที่คล้ายกันไม่ได้ให้พฤติกรรมที่เหมือนกันเสมอไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเลขคณิตทศนิยม
  • การละเลยอินพุตที่ไม่ถูกต้อง; ทดสอบทั้งคลาสสมมูลที่ถูกต้องและกรณีขอบเขตที่ไม่ถูกต้อง
  • การละเลยสถานะ: สำหรับระบบที่มีสถานะ (stateful systems) พฤติกรรมอาจขึ้นอยู่กับการกระทำก่อนหน้า ไม่ใช่แค่อินพุตปัจจุบัน
  • การแบ่งพาร์ติชันเฉพาะตัวแปรที่เห็นได้ชัด; บางครั้งตัวแปรสถานะที่ซ่อนอยู่ (การกำหนดค่าระบบ, เวลา) อาจสร้างพาร์ติชันเพิ่มเติม

คำถามที่พบบ่อย

ฉันจะระบุคลาสสมมูลสำหรับอินพุตที่ซับซ้อนได้อย่างไร?

เริ่มต้นด้วยการระบุโดเมน: ค่าใดถูกต้อง, ช่วงใดมีอยู่, ค่าใดถูกยกเว้น? จัดกลุ่มค่าที่คาดว่าพฤติกรรมโปรแกรมจะเหมือนกัน สำหรับอินพุตตัวเลข คลาสทั่วไป ได้แก่: จำนวนลบ, ศูนย์, จำนวนบวก, ค่ามาก, ค่าที่ทำให้เกิด overflow สำหรับสตริง: ว่างเปล่า, ความยาวปกติ, ความยาวสูงสุด, อักขระพิเศษ, ไม่ใช่ ASCII ปรึกษาข้อกำหนดเพื่อค้นหาพาร์ติชันตามเจตนา

ความแตกต่างระหว่างคลาสสมมูลที่ถูกต้องและไม่ถูกต้องคืออะไร?

คลาสสมมูลที่ถูกต้องประกอบด้วยอินพุตที่ตรงตามข้อกำหนดของระบบ; คลาสที่ไม่ถูกต้องประกอบด้วยอินพุตที่ละเมิดข้อกำหนด ทดสอบทั้งสอง: คลาสที่ถูกต้องยืนยันพฤติกรรมที่ถูกต้อง; คลาสที่ไม่ถูกต้องยืนยันการจัดการข้อผิดพลาด ตัวอย่าง: การตรวจสอบความถูกต้องของอายุ: คลาสที่ถูกต้อง [0, 150], คลาสที่ไม่ถูกต้อง [<0] และ [>150] รวมถึงกรณีทดสอบจากทั้งสองเพื่อตรวจสอบตรรกะการยอมรับและการปฏิเสธ

ฉันควรสร้างกรณีทดสอบกี่กรณีต่อคลาสสมมูล?

ขั้นต่ำ: กรณีทดสอบหนึ่งกรณีต่อคลาสสมมูล (เพื่อให้ครอบคลุมพื้นฐาน) มีประสิทธิภาพ: เพิ่มกรณีทดสอบที่ขอบเขต (เพียงแค่ภายใน/ที่/นอกขอบเขต) สำหรับระบบที่สำคัญ ให้เพิ่มการทดสอบเพิ่มเติมภายในคลาส อย่าสร้างมากเกินไป; ผลตอบแทนที่ลดลงจะเกิดขึ้น ฟังก์ชันที่มี 5 คลาสสมมูล × 3 กรณีทดสอบต่อคลาส = 15 การทดสอบเป็นเรื่องปกติ; 50 การทดสอบบ่งชี้ว่าทดสอบมากเกินไป

การแบ่งพาร์ติชันสมมูลสามารถรับประกันได้หรือไม่ว่าจะจับข้อบกพร่องทั้งหมด?

ไม่ การแบ่งพาร์ติชันสมมูลสามารถจับข้อบกพร่องในการตรวจสอบความถูกต้องของอินพุตและการจำกัดช่วงได้อย่างยอดเยี่ยม แต่จะพลาดข้อผิดพลาดเชิงตรรกะ ข้อบกพร่องที่ขึ้นอยู่กับสถานะ และปัญหาการทำงานพร้อมกัน ควรใช้ร่วมกับเทคนิคอื่น: การวิเคราะห์ค่าขอบเขต (ที่กล่าวถึงที่นี่), การวิเคราะห์ตารางตัดสินใจ (สำหรับตรรกะที่ซับซ้อน), การทดสอบตามสถานะ (สำหรับระบบที่มีสถานะ), การทดสอบเชิงสำรวจ (สถานการณ์ที่สร้างสรรค์)

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Myers, G. J. (1979). The Art of Software Testing. John Wiley & Sons.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Beizer, B. (1990). Software Testing Techniques (2nd ed.). International Thomson Computer Press.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. Coppit, D., & Leavens, G. T. (2003). Practical implications of simpler, more scalable path-sensitive data flow analyses. ACM Transactions on Software Engineering and Methodology, 12(3), 261–306.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว