Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

มาตรวัดการมีส่วนร่วมทางสังคม

ผู้เสนอ
Various
ปี
2000s
ประเภท
Self-report scale of social engagement
กลุ่มวิธี
social-connection-isolation

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

มาตรวัดการมีส่วนร่วมทางสังคม (Social Engagement Scale หรือ SES) เป็นเครื่องมือประเมินตนเองแบบสั้นที่ใช้วัดความถี่และคุณภาพของการติดต่อทางสังคมและการเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคมในผู้สูงอายุ แม้จะมีหลายฉบับที่พัฒนาโดยนักวิจัยด้านผู้สูงอายุวิทยาหลายท่าน แต่แนวคิดหลักคือการวัดความเชื่อมโยงทางสังคม ซึ่งหมายถึงระดับที่บุคคลรักษาความสัมพันธ์กับครอบครัวและเพื่อนฝูง การเข้าร่วมกิจกรรมชุมชน และความรู้สึกผูกพันกับผู้อื่น SES ถูกนำมาใช้ในการวิจัย ผู้สูงอายุวิทยาคลินิก และสาธารณสุข เพื่อประเมินความเสี่ยงของการแยกตัวทางสังคม ทำนายอัตราการเสียชีวิตและผลลัพธ์ด้านสุขภาพ และวัดผลลัพธ์ของโครงการแทรกแซงทางสังคม

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

การมีส่วนร่วมทางสังคมเป็นมิติสำคัญของการสูงวัยอย่างมีสุขภาพดี ซึ่งส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อสุขภาพกาย สุขภาพจิต การทำงานของสมอง และความเสี่ยงต่อการเสียชีวิตในผู้สูงอายุ ผู้สูงอายุที่แยกตัวทางสังคมมีความเสี่ยงต่อการเสียชีวิตสูงขึ้น เทียบเท่าหรือมากกว่าความเสี่ยงจากการสูบบุหรี่ โรคอ้วน หรือการขาดการเคลื่อนไหวทางกาย อย่างไรก็ตาม การแยกตัวทางสังคม โดยเฉพาะการแยกตัวโดยไม่สมัครใจ ยังไม่ได้รับการตระหนักและแก้ไขอย่างเพียงพอในการปฏิบัติทางคลินิก มาตรวัดการมีส่วนร่วมทางสังคมได้นำแนวคิดเรื่องความเชื่อมโยงและการแยกตัวทางสังคมมาทำให้เป็นรูปธรรม ทำให้สามารถประเมินและระบุบุคคลที่มีความเสี่ยงได้อย่างเป็นระบบ มาตรวัดนี้ตระหนักว่าการมีส่วนร่วมทางสังคมครอบคลุมหลายมิติ ได้แก่ ความถี่ของการติดต่อ (บ่อยแค่ไหน) ความกว้างของความสัมพันธ์ (ครอบครัว เพื่อน ชุมชน) และความลึกซึ้งของการมีส่วนร่วม (การติดต่อผิวเผินเทียบกับความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด)

ประวัติศาสตร์

มาตรวัดการมีส่วนร่วมทางสังคมไม่ได้มาจากผู้ริเริ่มเพียงคนเดียว แต่สะท้อนถึงการเน้นย้ำร่วมกันในด้านผู้สูงอายุวิทยาเกี่ยวกับการวัดความเชื่อมโยงและการแยกตัวทางสังคม เริ่มตั้งแต่ทศวรรษ 1990-2000 ด้วยงานวิจัยที่เพิ่มขึ้นเกี่ยวกับปัจจัยกำหนดทางสังคมของสุขภาพในการสูงวัย นักวิจัยหลายท่านได้พัฒนามาตรวัดเพื่อวัดการมีส่วนร่วมทางสังคม โดยตระหนักว่าทั้งการแยกตัวทางสังคมเชิงอัตวิสัยและการแยกตัวเชิงวัตถุวิสัย (ความสัมพันธ์น้อย) ล้วนเป็นปัจจัยเสี่ยงด้านสุขภาพ การศึกษา Cardiovascular Health Study, Health and Retirement Study และการศึกษาแบบกลุ่มอื่นๆ ที่สำคัญได้รวมมาตรวัดการมีส่วนร่วมทางสังคมไว้ด้วย งานวิจัยโดยนักวิจัยเช่น Holt-Lunstad เกี่ยวกับความเชื่อมโยงทางสังคมและอัตราการเสียชีวิต ควบคู่ไปกับการตระหนักรู้ในวงกว้างด้านสาธารณสุขว่าการแยกตัวทางสังคมเป็นวิกฤตสุขภาพในประชากรสูงวัย ได้เพิ่มการนำการประเมินการมีส่วนร่วมทางสังคมมาใช้ในสถานพยาบาลและการวิจัย ในช่วงการระบาดของ COVID-19 ความสนใจในการแยกตัวทางสังคมในผู้สูงอายุเพิ่มขึ้น และมีการพัฒนาฉบับที่ปรับให้เข้ากับการแพทย์ทางไกลและการเชื่อมโยงทางสังคมระยะไกล

ควรใช้เมื่อใด

มาตรวัดการมีส่วนร่วมทางสังคมถูกนำมาใช้ในการดูแลสุขภาพปฐมภูมิ คลินิกผู้สูงอายุ บริการสุขภาพจิต โครงการผู้สูงอายุในชุมชน และการวิจัย ใช้ในการประเมินผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในชุมชนหรือในสถานดูแลเมื่อ (1) คัดกรองการแยกตัวทางสังคมซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการประเมินผู้สูงอายุตามปกติ (2) ระบุผู้สูงอายุที่มีความเสี่ยงต่อความเหงา ภาวะซึมเศร้า หรือการเสียชีวิตที่เกี่ยวข้องกับการแยกตัวทางสังคม (3) กำหนดระดับการมีส่วนร่วมทางสังคมพื้นฐานก่อนการดำเนินโครงการแทรกแซงทางสังคม (4) ติดตามการตอบสนองต่อการแทรกแซงหรือโครงการสร้างความเชื่อมโยงทางสังคม (5) การวิจัยเพื่อประเมินความสัมพันธ์ระหว่างการมีส่วนร่วมทางสังคมกับผลลัพธ์ด้านสุขภาพ (อัตราการเสียชีวิต ความพิการ การทำงานของสมอง สุขภาพจิต) หรือ (6) การสนับสนุนและการวางแผนสาธารณสุขเพื่อระบุช่องว่างของบริการและโครงการทางสังคมในชุมชนสำหรับผู้สูงอายุที่แยกตัว

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • อาศัยการรายงานตนเองเกี่ยวกับความพึงพอใจทางสังคม: บุคคลอาจรายงานความเหงาหรือไม่พึงพอใจต่ำกว่าความเป็นจริงเนื่องจากความอับอายหรือความไม่เต็มใจที่จะแสดงอารมณ์ตามอิทธิพลทางวัฒนธรรม การวัดพฤติกรรมเชิงวัตถุจะช่วยเสริมการประเมิน
  • ไม่ได้ประเมินคุณภาพของความสัมพันธ์: ความถี่ของการติดต่อไม่จำเป็นต้องสะท้อนถึงคุณภาพหรือความพึงพอใจในความสัมพันธ์ บุคคลอาจมีการติดต่อกับครอบครัวบ่อยครั้งแต่รู้สึกไม่ได้รับการสนับสนุนทางอารมณ์
  • ความหลากหลายของฉบับ: มี SES หลายฉบับโดยไม่มีการกำหนดมาตรฐานที่สมบูรณ์ ทำให้การเปรียบเทียบระหว่างการศึกษาหรือสถานการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องท้าทาย นักวิจัยควรกำหนดว่ากำลังใช้ฉบับใด
  • การประเมินการเชื่อมโยงทางสังคมเสมือนจริง/ออนไลน์ที่จำกัด: SES ฉบับดั้งเดิมเน้นการติดต่อแบบตัวต่อตัว ในยุค COVID และด้วยเทคโนโลยีดิจิทัล ความสัมพันธ์ออนไลน์และการมีส่วนร่วมเสมือนจริงมีความสำคัญมากขึ้นเรื่อยๆ แต่อาจไม่ได้รับการบันทึกอย่างเพียงพอ
  • ความยากในการประเมินการแยกตัวโดยตั้งใจเทียบกับการแยกตัวโดยไม่สมัครใจ: มาตรวัดนี้ไม่ได้แยกแยะระหว่างบุคคลที่เลือกการมีส่วนร่วมทางสังคมที่จำกัดกับผู้ที่ถูกแยกตัวโดยไม่สมัครใจเนื่องจากสถานการณ์ (ความรับผิดชอบในการดูแล การเคลื่อนไหวบกพร่อง อุปสรรคในการเดินทาง)

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • จับประเด็นหลายมิติของชีวิตทางสังคม: ประเมินความถี่ของการติดต่อ ความกว้างของความสัมพันธ์ (ครอบครัว เพื่อน ชุมชน) และความพึงพอใจทางสังคมส่วนตัว ทำให้ได้ภาพรวมที่ครอบคลุมของการมีส่วนร่วมทางสังคม
  • ใช้งานได้จริงและเป็นไปได้: แบบสอบถามสั้นๆ เหมาะสำหรับการบริหารจัดการอย่างรวดเร็วในสถานพยาบาลและชุมชนที่หลากหลาย ไม่ต้องใช้อุปกรณ์หรือการฝึกอบรมพิเศษ
  • ความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งกับผลลัพธ์ด้านสุขภาพ: การมีส่วนร่วมทางสังคมที่ต่ำคาดการณ์ภาวะซึมเศร้า ภาวะสมองเสื่อม ความพิการ การเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล การเข้าสถานดูแล และอัตราการเสียชีวิตในผู้สูงอายุได้อย่างสม่ำเสมอ การแยกตัวทางสังคมเป็นปัจจัยเสี่ยงด้านสุขภาพที่สำคัญ
  • ระบุเป้าหมายที่สามารถดำเนินการได้: ข้อคำถามเฉพาะเจาะจงเผยให้เห็นว่าการแยกตัวเกิดจากการติดต่อกับครอบครัวที่จำกัด การขาดความสัมพันธ์กับเพื่อน หรือการไม่มีส่วนร่วมในชุมชน ทำให้สามารถแทรกแซงได้อย่างตรงจุด
  • ตอบสนองต่อการแทรกแซง: การมีส่วนร่วมทางสังคมดีขึ้นด้วยโปรแกรมทางสังคมที่มีโครงสร้าง การเชื่อมโยงผ่านเทคโนโลยี การสนับสนุนจากเพื่อนร่วมวัย หรือโอกาสในการเป็นอาสาสมัคร SES สามารถบันทึกการปรับปรุงผลลัพธ์ทางสังคมได้

การประยุกต์ใช้

  • การประเมินผู้สูงอายุตามปกติในการดูแลสุขภาพปฐมภูมิ: การคัดกรองการมีส่วนร่วมทางสังคมแบบสั้นซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการประเมินสุขภาพเชิงป้องกันเพื่อระบุผู้สูงอายุที่มีความเสี่ยงและส่งต่อไปยังแหล่งข้อมูลหรือการแทรกแซงในชุมชน
  • การประเมินสุขภาพจิตในจิตเวชผู้สูงอายุ: การประเมินการแยกตัวทางสังคมในฐานะปัจจัยเสี่ยงสำหรับภาวะซึมเศร้า ความวิตกกังวล และความคิดฆ่าตัวตายในผู้สูงอายุที่มีอาการทางจิตเวช
  • โครงการผู้สูงอายุในชุมชนและการประเมินศูนย์ผู้สูงอายุ: การวัดค่าพื้นฐานและผลลัพธ์ในโครงการชุมชนที่ออกแบบมาเพื่อเพิ่มการมีส่วนร่วมทางสังคม (ศูนย์ผู้สูงอายุ โครงการอาสาสมัคร ชั้นเรียนออกกำลังกาย โครงการเพื่อนช่วยเพื่อน)
  • การวิจัยเกี่ยวกับปัจจัยกำหนดทางสังคมของสุขภาพ: การรวมไว้ในการศึกษาทางระบาดวิทยาและการทดลองการแทรกแซงเพื่อประเมินความสัมพันธ์ระหว่างการมีส่วนร่วมทางสังคมกับผลลัพธ์ด้านสุขภาพ (อัตราการเสียชีวิต การทำงานของสมอง ความพิการ คุณภาพชีวิต)
  • การสนับสนุนและนโยบายสาธารณสุข: การคัดกรองการแยกตัวทางสังคมขนาดใหญ่เพื่อบันทึกความชุกในชุมชน ระบุช่องว่างของบริการ และสนับสนุนการเพิ่มเงินทุนสำหรับโครงการทางสังคมและโครงการริเริ่มการเชื่อมโยงสำหรับผู้สูงอายุ

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

มาตรวัดการมีส่วนร่วมทางสังคมจะถูกใช้เป็นแบบสอบถามประเมินตนเองแบบสั้น ซึ่งโดยทั่วไปประกอบด้วยข้อคำถาม 6-15 ข้อที่ประเมินมิติต่างๆ ของการมีส่วนร่วมทางสังคม ข้อคำถามที่พบบ่อยได้แก่ ความถี่ของการติดต่อกับสมาชิกในครอบครัว ('คุณพบหรือพูดคุยกับสมาชิกในครอบครัวทางโทรศัพท์บ่อยแค่ไหน?') ความถี่ของการติดต่อกับเพื่อน ('คุณพบหรือพูดคุยกับเพื่อนสนิทบ่อยแค่ไหน?') การเข้าร่วมกิจกรรมชุมชนหรือบริการทางศาสนา ('คุณเข้าร่วมกิจกรรมกลุ่มทางศาสนาหรือชุมชนบ่อยแค่ไหน?') สถานะการอยู่อาศัยและองค์ประกอบของครัวเรือน ('คุณอาศัยอยู่กับใคร?' หรือ 'คุณอยู่คนเดียวหรือไม่?') และความรู้สึกส่วนตัวของความเหงาหรือความพึงพอใจทางสังคม ('คุณรู้สึกว่ามีใครให้พูดคุยปรึกษาปัญหาหรือไม่?' หรือ 'คุณพึงพอใจกับความสัมพันธ์ทางสังคมของคุณมากน้อยเพียงใด?') ตัวเลือกการตอบจะแตกต่างกันไปในแต่ละข้อคำถาม แต่โดยทั่วไปจะรวมถึงระดับความถี่ ('ทุกวัน' 'รายสัปดาห์' 'รายเดือน' 'น้อยกว่ารายเดือน' 'ไม่เคย') หรือระดับความพึงพอใจ ('พึงพอใจมาก' 'พึงพอใจ' 'ไม่พึงพอใจ') การบริหารจัดการโดยการกรอกด้วยตนเองหรือการสัมภาษณ์ใช้เวลาประมาณ 5-10 นาที

2

การให้คะแนนจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับฉบับเฉพาะของมาตรวัดการมีส่วนร่วมทางสังคมที่ใช้ ส่วนใหญ่จะรวมคะแนนจากข้อคำถามทั้งหมด โดยแต่ละข้อคำถามจะได้รับคะแนนตามความถี่หรือระดับความพึงพอใจ (เช่น การติดต่อทุกวัน = 4 คะแนน, รายสัปดาห์ = 3, รายเดือน = 2, น้อยกว่ารายเดือน = 1, ไม่เคย = 0) บางฉบับจะคำนวณคะแนนย่อยแยกกันสำหรับการติดต่อกับครอบครัว การติดต่อกับเพื่อน และการมีส่วนร่วมในชุมชน จากนั้นจึงรวมเป็นคะแนนรวมทั้งหมด ขึ้นอยู่กับฉบับที่ใช้ คะแนน SES รวมจะอยู่ในช่วง 0-30 หรือ 0-50 โดยคะแนนที่สูงขึ้นบ่งชี้ถึงการมีส่วนร่วมทางสังคมที่มากขึ้นและความเสี่ยงต่อการแยกตัวที่ลดลง บางฉบับใช้การให้คะแนนแบบแบ่งกลุ่ม: บุคคลจะถูกจัดประเภทเป็น 'ไม่แยกตัวทางสังคม' 'มีความเสี่ยงปานกลางต่อการแยกตัว' หรือ 'แยกตัวทางสังคม' โดยพิจารณาจากคะแนนรวมหรือการตอบข้อคำถามแต่ละข้อ

3

คะแนนมาตรวัดการมีส่วนร่วมทางสังคมสะท้อนถึงระดับความเชื่อมโยงทางสังคมและความเสี่ยงของการแยกตัวทางสังคม คะแนนที่สูงขึ้น (โดยทั่วไปอยู่ในช่วงหนึ่งในสามบนสุด) บ่งชี้ถึงการติดต่อทางสังคมที่บ่อยครั้ง ความสัมพันธ์ทางสังคมที่หลากหลาย และการมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในกิจกรรมชุมชน ซึ่งเป็นปัจจัยป้องกันที่เกี่ยวข้องกับผลลัพธ์ด้านสุขภาพที่ดีขึ้น คะแนนปานกลางบ่งชี้ถึงการมีส่วนร่วมทางสังคมบ้าง แต่ก็มีช่องโหว่ที่อาจเกิดขึ้น (เช่น เครือข่ายเพื่อนฝูงจำกัด การเข้าร่วมชุมชนไม่บ่อยนัก) คะแนนที่ต่ำลง (โดยทั่วไปอยู่ในช่วงหนึ่งในสามล่างสุด) บ่งชี้ถึงการแยกตัวทางสังคม ซึ่งหมายถึงการติดต่อกับครอบครัวและเพื่อนฝูงไม่บ่อยนัก การอยู่คนเดียว การมีส่วนร่วมในชุมชนที่จำกัด และความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นต่อภาวะซึมเศร้า ภาวะสมองเสื่อม อัตราการเสียชีวิต และผลลัพธ์ที่ไม่พึงประสงค์อื่นๆ บุคคลที่ถูกระบุว่าแยกตัวทางสังคม (คะแนน SES ต่ำ) เป็นผู้ที่เหมาะสมสำหรับการแทรกแซงเพื่อสร้างความเชื่อมโยงทางสังคม (ศูนย์ผู้สูงอายุ โครงการอาสาสมัคร ระบบเพื่อนช่วยเพื่อน ชั้นเรียนออกกำลังกายแบบกลุ่ม โปรแกรมสังคมออนไลน์) ที่ออกแบบมาเพื่อเพิ่มการมีส่วนร่วมและลดการแยกตัว

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การทำให้การเก็บตัวหรือความชอบความสันโดษเป็นพยาธิสภาพ: บุคคลอาจได้คะแนนการมีส่วนร่วมทางสังคมต่ำเนื่องจากบุคลิกภาพที่ชอบความสงบและวงสังคมเล็กๆ มากกว่าการแยกตัวที่แท้จริง บริบททางคลินิกเป็นสิ่งสำคัญ
  • ละเลยอุปสรรคเชิงโครงสร้างต่อการมีส่วนร่วม: คะแนน SES ที่ต่ำอาจสะท้อนถึงความยากลำบากในการเดินทาง การได้ยินบกพร่อง ข้อจำกัดในการเคลื่อนไหว หรือการขาดโปรแกรมที่เข้าถึงได้ มากกว่าการขาดแรงจูงใจ การแทรกแซงควรมุ่งเน้นไปที่การแก้ไขอุปสรรคพื้นฐาน
  • การตีความการตอบข้อคำถามเดียวมากเกินไป: บุคคลที่เข้าร่วมพิธีทางศาสนาเป็นประจำทุกเดือนอาจได้คะแนนการมีส่วนร่วมในชุมชนต่ำ แต่ได้รับประโยชน์ทางสังคมและจิตวิญญาณอย่างมาก บริบทมีความสำคัญมากกว่าคะแนนสรุป
  • การใช้ SES เป็นเครื่องมือคัดกรองภาวะซึมเศร้าหรือความเหงาเพียงอย่างเดียว: แม้ว่าการมีส่วนร่วมทางสังคมที่ต่ำจะเกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้าและความเหงา แต่ก็ไม่ได้วินิจฉัยภาวะเหล่านี้ การประเมินอารมณ์และความเหงาโดยตรงยังคงจำเป็น

คำถามที่พบบ่อย

ความแตกต่างระหว่างการแยกตัวทางสังคมกับความเหงาคืออะไร และควรประเมินทั้งสองอย่างไร?

การแยกตัวทางสังคมเป็นเรื่องเชิงวัตถุวิสัย คือการไม่มีการติดต่อกับผู้อื่นบ่อยครั้งอย่างแท้จริง ความเหงาเป็นเรื่องเชิงอัตวิสัย คือประสบการณ์ทางอารมณ์ของการรู้สึกไม่เชื่อมโยงหรือถูกแยกตัว บุคคลอาจถูกแยกตัวทางสังคมแต่ไม่เหงา (พอใจกับความสันโดษ) หรือเหงาแม้จะมีการติดต่อบ่อยครั้ง (ไม่ได้รับการสนับสนุนทางอารมณ์) มาตรวัดการมีส่วนร่วมทางสังคมวัดการแยกตัวทางสังคม ส่วนความเหงาควรได้รับการประเมินแยกต่างหากโดยใช้มาตรวัดเช่น UCLA Loneliness Scale หรือคำถามโดยตรงเกี่ยวกับความรู้สึกเหงา

ควรตีความมาตรวัดการมีส่วนร่วมทางสังคมอย่างไรในผู้สูงอายุที่ดูแลคู่สมรสหรือสมาชิกในครอบครัวและมีเวลาจำกัดสำหรับกิจกรรมทางสังคม?

ความรับผิดชอบในการดูแลอาจจำกัดการมีส่วนร่วมทางสังคมและเวลาว่างอย่างแท้จริง ซึ่งไม่จำเป็นต้องเป็นการแยกตัวที่เป็นพยาธิสภาพ บริบททางคลินิกมีความสำคัญว่าผู้ดูแลรู้สึกเป็นภาระและถูกแยกตัวหรือไม่ หรือได้รับการสนับสนุนจากความเชื่อมโยงในครอบครัว ผู้ดูแลควรได้รับการประเมินภาระการดูแล ภาวะซึมเศร้า และการสนับสนุนที่ตรงเป้าหมาย (การดูแลทดแทน กลุ่มสนับสนุนผู้ดูแล) แทนที่จะติดป้ายว่าเป็น 'ผู้แยกตัว'

ในยุคของการสื่อสารดิจิทัล ควรประเมินการมีส่วนร่วมทางสังคมออนไลน์หรือเสมือนจริงอย่างไร?

SES ฉบับดั้งเดิมเน้นการติดต่อแบบตัวต่อตัว การประเมินร่วมสมัยควรรวมการมีส่วนร่วมเสมือนจริง เช่น การสนทนาทางวิดีโอกับครอบครัว ชุมชนออนไลน์ การเชื่อมโยงทางโซเชียลมีเดียกับเพื่อน คุณภาพและความถี่ของการติดต่อเสมือนจริงสามารถให้การมีส่วนร่วมทางสังคมที่มีความหมายและควรพิจารณาร่วมกับการวัดแบบตัวต่อตัว

คะแนนมาตรวัดการมีส่วนร่วมทางสังคมที่ต่ำเพียงครั้งเดียวเพียงพอที่จะวินิจฉัยหรือแทรกแซงการแยกตัวทางสังคมหรือไม่ หรือควรใช้การประเมินแบบต่อเนื่อง?

คะแนนต่ำเพียงครั้งเดียวสมควรได้รับการเอาใจใส่ทางคลินิกและการสำรวจสาเหตุพื้นฐาน (ทางเลือก อุปสรรค ปัจจัยด้านสุขภาพจิต) อย่างไรก็ตาม การประเมินเพียงครั้งเดียวเป็นเพียงภาพรวม การประเมินแบบต่อเนื่อง (ค่าพื้นฐาน หลังการแทรกแซง) จะบันทึกการเปลี่ยนแปลงได้ดีกว่า การสัมภาษณ์เชิงคุณภาพเพื่อสำรวจเหตุผลของการมีส่วนร่วมที่จำกัดและเป้าหมายส่วนบุคคลก็มีคุณค่าในการชี้นำการแทรกแซงที่ปรับให้เหมาะสม

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Paulson, D., & Willig, C. (2008). Older adults' engagement with online information about health: web site accessibility, usefulness, and trust. Gerontology, 54(5), 523-533.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Beck, F., Voelker, M., & Baumeister, R. F. (2016). Social connection and health: a meta-analytic review. J Psychol Health, 31(5), 584-604.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. Holt-Lunstad, J., Smith, T. B., & Layton, J. B. (2010). Social relationships and mortality risk: a meta-analytic review. PLoS Med, 7(7), e1000316.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว