ความอิ่มตัวของข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ
- ผู้เสนอ
- Barney Glaser and Anselm Strauss
- ปี
- 1967
- ประเภท
- Concept
- กลุ่มวิธี
- sampling-concept
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
ความอิ่มตัวของข้อมูลเป็นหลักการพื้นฐานในการวิจัยเชิงคุณภาพที่อธิบายถึงจุดที่การเก็บรวบรวมข้อมูลไม่ก่อให้เกิดธีม รหัส หรือข้อมูลเชิงลึกใหม่ๆ อีกต่อไป—ข้อมูลเพิ่มเติมจะกลายเป็นข้อมูลซ้ำซ้อน แนวคิดนี้ถูกนำเสนอโดย Glaser และ Strauss (1967) ในผลงานเกี่ยวกับทฤษฎีฐานราก (grounded theory) ความอิ่มตัวเป็นแนวทางในการตัดสินใจเกี่ยวกับขนาดตัวอย่างและเวลาที่ควรหยุดการสรรหาผู้เข้าร่วมวิจัย ความอิ่มตัวไม่ใช่จำนวนที่แน่นอน แต่เป็นจุดสิ้นสุดแบบไดนามิกที่กำหนดโดยการตรวจสอบว่าข้อมูลใหม่กำลังเพิ่มข้อมูลใหม่ที่มีสาระสำคัญหรือไม่ แนวคิดนี้เป็นศูนย์กลางของการอ้างสิทธิ์ในความเข้มงวดและความเพียงพอทางทฤษฎีในการวิจัยเชิงคุณภาพ ซึ่งบ่งชี้ว่านักวิจัยได้รวบรวมข้อมูลเพียงพอที่จะทำความเข้าใจปรากฏการณ์ในเชิงลึกแล้ว
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
การวิจัยเชิงคุณภาพไม่ได้เกี่ยวกับการนับจำนวนผู้ที่คุณศึกษา แต่เกี่ยวกับการที่คุณได้รวบรวมข้อมูลเพียงพอที่จะเข้าใจปรากฏการณ์อย่างลึกซึ้ง ความอิ่มตัวทำให้หลักการนี้สามารถปฏิบัติได้จริง: มันถามว่า 'การสัมภาษณ์แต่ละครั้ง กลุ่มสนทนา หรือการสังเกตแต่ละครั้ง กำลังเพิ่มข้อมูลใหม่ที่มีความหมาย หรือเรากำลังได้ยินรูปแบบเดิมซ้ำๆ หรือไม่?' การสัมภาษณ์ในช่วงแรกมักจะให้ธีมใหม่ที่เข้มข้น เมื่อคุณดำเนินการต่อไป ข้อมูลใหม่จะซ้ำธีมที่มีอยู่มากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่เพิ่มข้อมูลใหม่เพียงเล็กน้อย ความอิ่มตัวบ่งชี้ว่าคุณได้บรรลุความลึกและความกว้างของการทำความเข้าใจแล้ว นี่แตกต่างจากอำนาจทางสถิติ (ซึ่งแสวงหาการเป็นตัวแทน) หรือความสามารถในการสรุปผลทั่วไป (ซึ่งแสวงหาการประมาณค่าประชากร) แต่ความอิ่มตัวบ่งชี้ว่าคุณได้จับความซับซ้อนและความหลากหลายของปรากฏการณ์ภายในกลุ่มตัวอย่างของคุณแล้ว การบรรลุความอิ่มตัวเป็นหลักฐานว่าการวิเคราะห์ของคุณมีพื้นฐานมาจากข้อมูลและไม่ใช่เรื่องตามอำเภอใจ
ประวัติศาสตร์
ความอิ่มตัวนำเสนอโดย Glaser และ Strauss (1967) เป็นหลักการสำคัญของทฤษฎีฐานราก (grounded theory) การสุ่มตัวอย่างเชิงทฤษฎีดำเนินต่อไปจนกว่าข้อมูลใหม่ไม่ได้เพิ่มหมวดหมู่เชิงมโนทัศน์ใหม่ให้ทฤษฎีที่กำลังก่อตัว Strauss และ Corbin (1998) ทำให้ความอิ่มตัวใช้งานได้จริง Bowen (2008) และ Guest และคณะ (2006) แสดงว่าความอิ่มตัวในกลุ่มตัวอย่างเนื้อเดียวกันมักเกิดที่การสัมภาษณ์ 12–20 ครั้ง ท้าทายสมมติฐานก่อนหน้าที่ว่าต้องสัมภาษณ์มากกว่านั้นมาก การอภิปรายร่วมสมัยเน้นความสำคัญของการบันทึกกระบวนการความอิ่มตัวอย่างโปร่งใสและการตระหนักว่าความอิ่มตัวแปรผันตามบริบทการวิจัย ลักษณะกลุ่มตัวอย่าง และทักษะนักวิจัย งานล่าสุด (Francis et al. 2010) เน้นความแตกต่างระหว่างความอิ่มตัวเชิงแก่นสาระ (ไม่มีแก่นสาระใหม่) กับความอิ่มตัวเชิงมโนทัศน์ (ทฤษฎีพัฒนาเต็มที่) และเรียกร้องให้มีศัพท์และการบันทึกที่แม่นยำยิ่งขึ้น
ควรใช้เมื่อใด
ความอิ่มตัวเป็นแนวทางมาตรฐานในการกำหนดขนาดตัวอย่างในการศึกษาเชิงคุณภาพที่ใช้การวิเคราะห์ธีม (thematic analysis) การวิเคราะห์เนื้อหา (content analysis) หรือทฤษฎีฐานราก (grounded theory) ใช้กับการสัมภาษณ์ กลุ่มสนทนา การสังเกต และการวิเคราะห์เอกสาร ใช้การสุ่มตัวอย่างตามความอิ่มตัวเมื่อเป้าหมายคือความเข้าใจเชิงสำรวจ (การสร้างทฤษฎี การทำความเข้าใจปรากฏการณ์) มากกว่าการทดสอบสมมติฐาน เมื่อรวมวิธีการเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณเข้าด้วยกัน ความอิ่มตัวจะกำหนดขนาดตัวอย่างเชิงคุณภาพโดยอิสระจากการคำนวณอำนาจเชิงปริมาณ บันทึกความอิ่มตัวอย่างชัดเจนในระเบียบวิธีของคุณเพื่อแสดงความเข้มงวดของระเบียบวิธี
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ต้องวิเคราะห์ต่อเนื่องระหว่างเก็บข้อมูล (ใช้เวลามาก) และตัดสินใจแบบวนซ้ำ ทำไม่ได้หากแยกการเก็บข้อมูลออกจากการวิเคราะห์
- การพิจารณาเป็นอัตวิสัย นักวิจัยอาจเห็นไม่ตรงกันว่าบรรลุความอิ่มตัวเมื่อใด หรืออะไรคือแก่นสาระ 'ใหม่'
- ความอิ่มตัวแปรผันตามความเป็นเนื้อเดียวกันของประชากร ความซับซ้อนของคำถามวิจัย และทักษะของนักวิจัย ไม่มีเกณฑ์สากล
- อาจนำไปสู่กรอบเวลาการเก็บข้อมูลที่ยืดเยื้อหรือไม่แน่นอน หากเกณฑ์ความอิ่มตัวคลุมเครือ
- อาจทำให้การตีพิมพ์ล่าช้าหรือถูกขัดขวาง หากอ้างความอิ่มตัวก่อนเวลาหรือนักวิจัยเก็บข้อมูลต่อเกินความอิ่มตัวโดยไม่แน่ใจ
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ให้แนวทางที่มีหลักการและยืดหยุ่นในการกำหนดขนาดตัวอย่าง ไม่ต้องคำนวณอำนาจการทดสอบล่วงหน้า
- วางขนาดตัวอย่างบนฐานของข้อมูลเอง ตัวอย่างดำเนินต่อไปจนบรรลุความเพียงพอเชิงทฤษฎี แทนที่จะใช้เกณฑ์ตัดตามอำเภอใจ
- ป้องกันทั้งการสุ่มตัวอย่างน้อยเกินไป (ความเข้าใจไม่เพียงพอ) และมากเกินไป (ความซ้ำซ้อนที่ไม่จำเป็น)
- ส่งเสริมการเก็บและวิเคราะห์ข้อมูลแบบวนซ้ำและพร้อมกัน ให้ผลการค้นพบที่เกิดขึ้นชี้นำการสรรหาผู้ให้ข้อมูลต่อไป
- เสริมข้อกล่าวอ้างด้านความเข้มงวด ความอิ่มตัวเป็นที่ยอมรับว่าเป็นหลักฐานของความเหมาะสมเชิงระเบียบวิธี
การประยุกต์ใช้
- การวิจัยเชิงคุณภาพแบบสำรวจข้ามสาขาวิชา: กำหนดว่าเมื่อใดที่ทำการสัมภาษณ์ การสนทนากลุ่ม หรือการสังเกตเพียงพอที่จะเข้าใจปรากฏการณ์
- การศึกษาทฤษฎีฐานราก: ใช้การสุ่มตัวอย่างเชิงทฤษฎีเพื่อเก็บข้อมูลต่อไปจนกว่าทฤษฎีที่ก่อตัวจะพัฒนาเต็มที่และอิ่มตัว
- การวิจัยเชิงคุณภาพด้านสุขภาพ: การศึกษาประสบการณ์ของผู้ป่วย อุปสรรคต่อการดูแล หรือการนำการแทรกแซงด้านสุขภาพไปใช้ อาศัยการสุ่มตัวอย่างที่อิงความอิ่มตัว
- การวิจัยสังคมศาสตร์: ความอิ่มตัวชี้นำขนาดตัวอย่างในการศึกษาทัศนคติ พฤติกรรม วัฒนธรรมองค์การ หรือปรากฏการณ์ทางสังคม
- การวิจัยแบบผสมผสานวิธี: ความอิ่มตัวกำหนดขนาดตัวอย่างเชิงคุณภาพโดยไม่ขึ้นกับข้อกำหนดขนาดตัวอย่างเชิงปริมาณ
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
เริ่มต้นการเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เบื้องต้น กลุ่มสนทนา หรือการสังเกต วิเคราะห์ข้อมูลไปพร้อมกับการเก็บรวบรวม (การวิเคราะห์แบบวนซ้ำ) แทนที่จะรอจนกว่าจะรวบรวมข้อมูลทั้งหมด หลังจากการเก็บรวบรวมข้อมูลแต่ละครั้ง ให้ทำการเข้ารหัสและวิเคราะห์ข้อมูล เมื่อรหัสและธีมใหม่ปรากฏขึ้น ให้บันทึกไว้ ดำเนินการสรรหาและเก็บรวบรวมข้อมูลต่อไป ด้วยการเก็บรวบรวมข้อมูลแต่ละครั้ง ให้ถามว่า: ข้อมูลใหม่เหล่านี้เพิ่มธีมหรือรหัสใหม่ที่มีสาระสำคัญหรือไม่ หรือเข้ากับหมวดหมู่ที่มีอยู่หรือไม่? ติดตามความถี่ของรหัสใหม่: หากการเก็บรวบรวมข้อมูล 3-5 ครั้งล่าสุดให้รหัสใหม่เพียงหนึ่งหรือสองรหัสในแต่ละครั้ง (หรือไม่มีเลย) แสดงว่าความอิ่มตัวกำลังใกล้เข้ามา นักวิจัยบางคนใช้ตารางความอิ่มตัว: แสดงรายการรหัส และทำเครื่องหมายว่าการสัมภาษณ์/กลุ่มใดมีรหัสแต่ละรายการ เมื่อตารางมีความเสถียร (รหัสใหม่ปรากฏน้อยลงในผู้เข้าร่วมใหม่) แสดงว่าบรรลุความอิ่มตัวแล้ว บันทึกการตัดสินใจของคุณ: คุณได้สรรหาผู้เข้าร่วมกี่คน ผู้เข้าร่วมเพิ่มเติมอีกกี่คนที่จำเป็นก่อนที่จะบรรลุความอิ่มตัว และอะไรถือเป็นธีม 'ใหม่' (การขยายความเล็กน้อยเทียบกับการให้ข้อมูลเชิงลึกที่แตกต่างอย่างมีสาระ)
ทำให้ความอิ่มตัวสามารถปฏิบัติได้จริงโดยการกำหนดว่าอะไรถือเป็นธีม 'ใหม่' ธีมใหม่โดยทั่วไปหมายถึงข้อมูลเชิงลึกที่แตกต่างอย่างมีสาระซึ่งยังไม่ได้ถูกจับมาก่อน—ไม่ใช่การขยายความเล็กน้อยหรือความแตกต่างของธีมที่มีอยู่ สร้างรายการธีม: แสดงรายการธีมทั้งหมดที่ระบุและบันทึกว่าธีมแต่ละรายการปรากฏในการสัมภาษณ์/กลุ่มใด เมื่อการสัมภาษณ์ใหม่เพิ่มเพียงรายละเอียดเล็กน้อยหรือการขยายความให้กับธีมที่มีอยู่ แสดงว่าความอิ่มตัวกำลังใกล้เข้ามา สร้างตารางความอิ่มตัวที่แสดงความถี่ของรหัสในผู้เข้าร่วม: ตารางควรมีความเสถียร โดยมีรหัสใหม่น้อยลงในผู้เข้าร่วมภายหลัง นักวิจัยบางคนใช้ อัตราความซ้ำซ้อน: คำนวณร้อยละของเนื้อหา 'ใหม่' ในการสัมภาษณ์แต่ละครั้งที่ตามมา เมื่อเนื้อหาใหม่ลดลงต่ำกว่า 5-10% ต่อการสัมภาษณ์ แสดงว่าน่าจะบรรลุความอิ่มตัวแล้ว สำหรับกลุ่มตัวอย่างที่เป็นเนื้อเดียวกัน (อายุ ประสบการณ์ พื้นหลังคล้ายกัน) ความอิ่มตัวมักจะเกิดขึ้นประมาณ 12-15 ครั้งการสัมภาษณ์ สำหรับกลุ่มตัวอย่างที่เป็นเนื้อเดียวกันน้อยกว่า (heterogeneous) อาจต้องใช้การสัมภาษณ์ 20-30 ครั้งขึ้นไป รายงานอย่างชัดเจนว่าประเมินความอิ่มตัวอย่างไร และ ณ จุดใดที่ถือว่าบรรลุแล้ว
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การถือรายละเอียดที่ขยายความเล็กน้อยหรือรายละเอียดเชิงบริบทเป็นแก่นสาระ 'ใหม่' การขยายเกณฑ์ความอิ่มตัวเพื่อให้เหตุผลว่าหยุดเร็ว
- การไม่วิเคราะห์ข้อมูลระหว่างเก็บ การรอจนเก็บข้อมูลครบทั้งหมดทำให้ประเมินความอิ่มตัวได้ยากและเป็นเชิงรับ
- การไม่บันทึกกระบวนการประเมินความอิ่มตัวอย่างโปร่งใส การอ้างความอิ่มตัวโดยไม่แสดงหลักฐาน (ตารางความถี่ของรหัส ตารางความอิ่มตัว)
- การสันนิษฐานว่าความอิ่มตัวในกลุ่มย่อยหนึ่งใช้กับอีกกลุ่มหนึ่งได้ กลุ่มตัวอย่างเนื้อเดียวกันบรรลุความอิ่มตัวเร็วกว่ากลุ่มที่หลากหลาย
- การเก็บข้อมูลต่อไกลเกินความอิ่มตัวโดยไม่มีเหตุผล ความอิ่มตัวไม่ต้องการการเก็บข้อมูลต่อเพื่อตรวจสอบหรือทำให้ผลการค้นพบลึกซึ้งขึ้น แม้นักวิจัยบางคนทำเช่นนี้โดยตั้งใจ
คำถามที่พบบ่อย
ต้องสัมภาษณ์กี่ครั้งจึงจะบรรลุความอิ่มตัว?
สำหรับกลุ่มตัวอย่างเนื้อเดียวกัน (ลักษณะประชากรศาสตร์และประสบการณ์คล้ายกัน) ความอิ่มตัวมักเกิดที่การสัมภาษณ์ 12–20 ครั้ง สำหรับกลุ่มตัวอย่างที่หลากหลาย (พื้นเพและประสบการณ์ต่างกัน) อาจต้องสัมภาษณ์ 20–30 ครั้งขึ้นไป การศึกษานำร่องชี้ว่าในกลุ่มตัวอย่างที่ค่อนข้างเป็นเนื้อเดียวกัน ความอิ่มตัวมักเกิดภายในการสัมภาษณ์ครั้งที่ 12 โดยมีข้อมูลใหม่น้อยมากหลังจากนั้น (Guest et al. 2006) ควรบันทึกข้อมูลจริงของคุณและแสดงว่าบรรลุความอิ่มตัวเมื่อใด แทนที่จะสันนิษฐานจำนวนที่ตายตัว
อะไรนับเป็นแก่นสาระ 'ใหม่'?
แก่นสาระใหม่คือข้อค้นพบที่แตกต่างในสาระสำคัญซึ่งยังไม่เคยระบุมาก่อน เป็นมุมมอง คำอธิบาย หรือประสบการณ์ใหม่ การขยายความเล็กน้อยหรือรายละเอียดเชิงบริบทที่เกี่ยวกับแก่นสาระที่มีอยู่ไม่นับเป็นแก่นสาระใหม่ ตัวอย่าง: หากคุณระบุแล้วว่าผู้ป่วยกลัวผลข้างเคียง ผู้ป่วยที่อธิบายผลข้างเคียงเฉพาะอย่างไม่ใช่แก่นสาระใหม่ แต่ผู้ป่วยที่พูดถึงว่าผลข้างเคียงส่งผลต่อความสัมพันธ์อย่างไรเป็นแก่นสาระใหม่
อ้างความอิ่มตัวได้หรือไม่หากสัมภาษณ์เพียง 8 ครั้ง?
ได้ แต่พบน้อยและมีข้อควรระวัง หากกลุ่มตัวอย่างเป็นเนื้อเดียวกันอย่างมากและคำถามวิจัยแคบ ความอิ่มตัวอาจเกิดที่การสัมภาษณ์ 8 ครั้ง อย่างไรก็ตาม ต้องมีการบันทึกหลักฐาน แสดงตารางการให้รหัสหรือตารางความอิ่มตัวที่แสดงว่ารหัสใหม่คงที่ภายในการสัมภาษณ์ครั้งที่ 8 และไม่มีรหัสใหม่ปรากฏในการสัมภาษณ์ครั้งที่ 9 ขึ้นไป (หากทำ) ต้องโปร่งใสเรื่องข้อจำกัด ยอมรับว่ากลุ่มตัวอย่างของคุณมีขนาดเล็กและผลการค้นพบใช้กับบริบทเฉพาะของคุณ
ต้องเก็บข้อมูลต่อหลังบรรลุความอิ่มตัวหรือไม่?
ไม่ เมื่อบรรลุความอิ่มตัวแล้ว การเก็บข้อมูลต่อให้ความซ้ำซ้อน ไม่ใช่ข้อมูลเชิงลึกที่ลึกขึ้น อย่างไรก็ตาม นักวิจัยบางคนตั้งใจเก็บข้อมูลเพิ่มเพื่อตรวจสอบหรือทำให้ความเข้าใจลึกขึ้น ซึ่งยอมรับได้ แต่ควรระบุอย่างชัดเจนว่าเป็นทางเลือก ไม่ใช่นำเสนอว่าจำเป็นสำหรับความอิ่มตัว
จะประสานความอิ่มตัวกับจริยธรรมและความเป็นไปได้อย่างไร?
ความอิ่มตัวยืดหยุ่นได้ หากทรัพยากร (เวลา ทุน การเข้าถึง) จำกัดการเก็บข้อมูลก่อนบรรลุความอิ่มตัว ให้รายงานเป็นข้อจำกัด คุณอ้าง 'ความอิ่มตัวเบื้องต้น' หรือ 'ความอิ่มตัวภายใต้ข้อจำกัดด้านทรัพยากร' ได้ ควรโปร่งใส เช่น 'เราบรรลุความอิ่มตัวในแก่นสาระ A และ B แต่ไม่ถึงในแก่นสาระ C เนื่องจากเข้าถึงผู้เข้าร่วมที่มีประสบการณ์ C ได้จำกัด'
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Glaser, B. G., & Strauss, A. L. (1967). The Discovery of Grounded Theory: Strategies for Qualitative Research. Aldine.
ISBN: 978-0202302560คัดลอกแล้วStrauss, A., & Corbin, J. (1998). Basics of Qualitative Research: Techniques and Procedures for Developing Grounded Theory (2nd ed.). SAGE Publications.
ISBN: 978-0803959393คัดลอกแล้วBowen, G. A. (2008). Naturalistic inquiry and saturation (S): Determining when enough is enough. Journal of Research in Education, 18(1), 137-152.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วGuest, G., Bunce, A., & Johnson, L. (2006). How many interviews are enough? An experiment with data saturation and variability. Field Methods, 18(1), 59-82.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้ว