Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

ระบบการเข้ารหัสแบบอาร์เอสเอ

ผู้เสนอ
Ronald Rivest
ปี
1978
ประเภท
asymmetric encryption algorithm
กลุ่มวิธี
Public-key cryptography

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

RSA เป็นระบบการเข้ารหัสแบบกุญแจสาธารณะที่เป็นรากฐาน ซึ่งพัฒนาโดย Rivest, Shamir และ Adleman ในปี 1978 ระบบนี้ช่วยให้สามารถเข้ารหัสและลายเซ็นดิจิทัลได้อย่างปลอดภัย โดยใช้คู่กุญแจที่เชื่อมโยงกันทางคณิตศาสตร์: กุญแจสาธารณะสำหรับการเข้ารหัส และกุญแจส่วนตัวสำหรับการถอดรหัส ความปลอดภัยของ RSA อาศัยความยากในการคำนวณของการแยกตัวประกอบจำนวนประกอบขนาดใหญ่ให้อยู่ในรูปของจำนวนเฉพาะ

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

RSA ทำงานบนหลักการทางคณิตศาสตร์ที่เรียบง่าย: การคูณจำนวนเฉพาะขนาดใหญ่สองจำนวนเข้าด้วยกันนั้นง่าย แต่การย้อนกลับกระบวนการโดยการแยกตัวประกอบผลคูณนั้นยากมาก ผู้ใช้แต่ละคนจะสร้างกุญแจสองดอกจากผลคูณของจำนวนเฉพาะขนาดใหญ่สองจำนวน กุญแจสาธารณะจะถูกแบ่งปันอย่างเปิดเผยและใช้สำหรับการเข้ารหัสข้อความ ในขณะที่กุญแจส่วนตัวจะถูกเก็บเป็นความลับและใช้สำหรับการถอดรหัสข้อความ ความปลอดภัยมาจากการที่หากไม่ทราบตัวประกอบเฉพาะ ผู้โจมตีจะไม่สามารถหาอนุมานกุญแจส่วนตัวจากกุญแจสาธารณะได้ในทางปฏิบัติ

ประวัติศาสตร์

RSA ได้รับการตีพิมพ์ในปี 1978 และกลายเป็นหนึ่งในระบบการเข้ารหัสแบบกุญแจสาธารณะที่ใช้งานได้จริงระบบแรก ระบบนี้ได้เปลี่ยนแปลงการเข้ารหัสอย่างพื้นฐานโดยเปิดใช้งานการสื่อสารที่ปลอดภัยโดยไม่ต้องใช้กุญแจลับที่แชร์ล่วงหน้า อัลกอริทึมนี้ได้รับการจดสิทธิบัตรในสหรัฐอเมริกาจนถึงปี 2000 หลังจากนั้นจึงเข้าสู่สาธารณสมบัติ RSA ได้รับการวิเคราะห์และปรับปรุงอย่างต่อเนื่องมาเกือบห้าทศวรรษ โดยรูปแบบที่ทันสมัยได้รวมเอาการเสริมข้อมูลและขนาดกุญแจที่ใหญ่ขึ้นเพื่อต่อต้านการโจมตีที่พัฒนาขึ้น

ควรใช้เมื่อใด

RSA เหมาะสำหรับการเข้ารหัสข้อมูลปริมาณน้อย การสร้างช่องสัญญาณที่ปลอดภัย และการสร้างลายเซ็นดิจิทัล ระบบนี้มักใช้ในโปรโตคอล TLS/SSL การเข้ารหัสอีเมล (PGP) และหน่วยงานออกใบรับรอง RSA ต้องการรูปแบบการเสริมข้อมูล (padding schemes) ที่เหมาะสม (OAEP สำหรับการเข้ารหัส, PSS สำหรับลายเซ็น) เพื่อความปลอดภัย การใช้งานในปัจจุบันควรใช้ขนาดกุญแจอย่างน้อย 2048 บิต เพื่อความปลอดภัยที่สมเหตุสมผลต่อกำลังการคำนวณในปัจจุบัน

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • มีค่าใช้จ่ายในการคำนวณสูงเมื่อเทียบกับการเข้ารหัสแบบสมมาตร มักใช้สำหรับการแลกเปลี่ยนกุญแจมากกว่าการเข้ารหัสข้อมูลจำนวนมาก
  • ขนาดกุญแจต้องมีขนาดใหญ่ (2048 บิตขึ้นไป) เพื่อความปลอดภัยที่เพียงพอ ทำให้การเข้ารหัสและการถอดรหัสช้ากว่าทางเลือกแบบสมมาตร
  • มีความเสี่ยงต่อคอมพิวเตอร์ควอนตัมหากสามารถใช้งานได้จริง ซึ่งจำเป็นต้องมีทางเลือกหลังควอนตัม

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ได้รับการกำหนดมาตรฐานและรองรับอย่างกว้างขวางในทุกแพลตฟอร์มและไลบรารี
  • เปิดใช้งานทั้งการเข้ารหัสและการสร้างลายเซ็นดิจิทัลด้วยคู่กุญแจเดียวกัน
  • พื้นฐานทางคณิตศาสตร์ที่สง่างามซึ่งอิงตามปัญหาการแยกตัวประกอบ
  • เข้ากันได้แบบย้อนหลังกับโครงสร้างพื้นฐานที่มีอยู่มานานหลายทศวรรษ

การประยุกต์ใช้

  • โปรโตคอล HTTPS และ TLS/SSL สำหรับการรักษาความปลอดภัยการสื่อสารบนเว็บและอีคอมเมิร์ซ
  • Pretty Good Privacy (PGP) และ S/MIME สำหรับการเข้ารหัสข้อความอีเมล
  • ใบรับรองดิจิทัลและโครงสร้างพื้นฐานกุญแจสาธารณะ (PKI) สำหรับการยืนยันตัวตนออนไลน์
  • ระบบบล็อกเชนและสกุลเงินดิจิทัลสำหรับการลงนามและตรวจสอบธุรกรรม
  • การยืนยันตัวตนด้วยสมาร์ทการ์ดและการเข้ารหัสบัตรประจำตัวประชาชน
  • โมดูลความปลอดภัยฮาร์ดแวร์ (HSM) สำหรับการจัดการกุญแจระดับองค์กร

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

เลือกจำนวนเฉพาะขนาดใหญ่ที่แตกต่างกันสองจำนวนคือ p และ q คำนวณผลคูณ n = p × q คำนวณฟังก์ชันออยเลอร์ φ(n) = (p-1)(q-1) เลือก e โดยที่ 1 < e < φ(n) ซึ่งเป็นจำนวนเฉพาะสัมพัทธ์กับ φ(n) คำนวณ d โดยที่ e × d ≡ 1 (mod φ(n)) กุญแจสาธารณะคือ (e, n) และกุญแจส่วนตัวคือ (d, n)

2

ในการเข้ารหัสข้อความ m ให้คำนวณข้อความเข้ารหัส c = m^e mod n โดยที่ e และ n คือกุญแจสาธารณะของผู้รับ

3

ในการถอดรหัสข้อความเข้ารหัส c ให้คำนวณข้อความธรรมดา m = c^d mod n โดยที่ d และ n คือกุญแจส่วนตัว

4

ลายเซ็นดิจิทัลถูกสร้างขึ้นโดยการเข้ารหัสแฮชของข้อความด้วยกุญแจส่วนตัว และตรวจสอบโดยการถอดรหัสด้วยกุญแจสาธารณะเพื่อยืนยันว่าแฮชตรงกัน

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การใช้ RSA โดยไม่มีรูปแบบการเสริมข้อมูลที่เหมาะสม (OAEP หรือ PSS) อาจทำให้เกิดการโจมตีได้หลายรูปแบบ
  • การใช้ RSA คีย์เดียวกันซ้ำสำหรับการเข้ารหัสและการลงนามเพิ่มพื้นผิวการโจมตี ควรใช้คู่กุญแจเฉพาะ
  • การสร้างจำนวนเฉพาะที่ไม่ถูกต้องหรือการสุ่มที่อ่อนแอในการสร้างกุญแจอาจทำให้ความปลอดภัยลดลงอย่างสิ้นเชิง

คำถามที่พบบ่อย

เหตุใด RSA จึงช้ากว่าการเข้ารหัสแบบสมมาตร เช่น AES?

RSA เกี่ยวข้องกับการยกกำลังแบบมอดุโลด้วยตัวเลขขนาดใหญ่มาก (2048 บิตขึ้นไป) ซึ่งต้องใช้การคำนวณมากกว่าการดำเนินการระดับไบต์ที่มีประสิทธิภาพของ AES เป็นจำนวนมาก ในทางปฏิบัติ RSA ใช้ในการเข้ารหัสคีย์ขนาดเล็กซึ่งจะเข้ารหัสข้อมูลจำนวนมากด้วย AES

จะเกิดอะไรขึ้นหากมีคนแยกตัวประกอบโมดูลัสกุญแจสาธารณะ n ของฉัน?

หากผู้โจมตีแยกตัวประกอบ n ออกเป็นตัวประกอบเฉพาะ p และ q พวกเขาสามารถคำนวณ φ(n) และจากนั้นอนุมานกุญแจส่วนตัว d ของคุณจากเลขชี้กำลังสาธารณะ e ของคุณได้ นี่คือเหตุผลที่การใช้จำนวนเฉพาะและขนาดกุญแจที่ใหญ่เพียงพอมีความสำคัญอย่างยิ่ง

ลายเซ็น RSA สามารถปลอมแปลงได้หรือไม่หากไม่มีกุญแจส่วนตัว?

ไม่สามารถทำได้ด้วยลายเซ็นที่เสริมข้อมูลอย่างถูกต้อง (PSS) อย่างไรก็ตาม ลายเซ็น RSA ที่ไม่ได้เสริมข้อมูลหรือเสริมข้อมูลไม่ถูกต้องนั้นมีความเสี่ยงต่อการโจมตีทางคณิตศาสตร์ต่างๆ ควรใช้รูปแบบการเสริมข้อมูลมาตรฐานเสมอ

RSA ยังคงปลอดภัยในปี 2026 หรือไม่?

RSA ที่มีกุญแจขนาด 2048 บิตยังคงถือว่าปลอดภัยเมื่อเทียบกับคอมพิวเตอร์แบบคลาสสิก แม้ว่ากุญแจขนาด 4096 บิตจะแนะนำเพื่อความปลอดภัยในระยะยาว อย่างไรก็ตาม RSA จะมีความเสี่ยงต่อคอมพิวเตอร์ควอนตัมหากมีการสร้างในระดับใหญ่ ดังนั้นการวิจัยการเข้ารหัสแบบหลังควอนตัมจึงกำลังดำเนินการอยู่

ฉันจะเลือกจำนวนเฉพาะ p และ q ที่เหมาะสมได้อย่างไร?

ใช้ตัวสร้างตัวเลขสุ่มที่ปลอดภัยสำหรับการเข้ารหัสเพื่อสร้างตัวเลขขนาดใหญ่ จากนั้นทดสอบแต่ละตัวเพื่อความเป็นจำนวนเฉพาะโดยใช้อัลกอริทึมเช่นการทดสอบ Miller-Rabin ไลบรารีสมัยใหม่จัดการสิ่งนี้โดยอัตโนมัติ

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Rivest, R. L., Shamir, A., & Adleman, L. (1978). A method for obtaining digital signatures and public-key cryptosystems. Communications of the ACM, 21(2), 120-126.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Koblitz, N. (1987). A Course in Number Theory and Cryptography. Springer-Verlag.

    ISBN: 978-0387966618
    คัดลอกแล้ว