Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

RMI: ดัชนีการเคลื่อนไหวริเวอร์มีด

ผู้เสนอ
Frank Collen, Derick Wade, and Rivermead Rehabilitation Centre
ปี
1991
ประเภท
Clinician-observed performance test
กลุ่มวิธี
Stroke and neurological mobility assessment

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

ดัชนีการเคลื่อนไหวริเวอร์มีด (RMI) เป็นแบบทดสอบการปฏิบัติงานพื้นฐานด้านการเคลื่อนไหวที่สังเกตโดยนักปฏิบัติการทางการแพทย์อย่างรวดเร็ว พัฒนาขึ้นเพื่อประเมินผลลัพธ์ของการฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองและระบบประสาท เผยแพร่ในปี 1991 โดย Frank Collen และคณะ ที่ศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพริเวอร์มีด (ออกซ์ฟอร์ด สหราชอาณาจักร) ดัชนี 15 ข้อนี้วัดการเคลื่อนไหวบนเตียง การทรงตัวขณะนั่ง/ยืน การย้ายท่า และการเดิน RMI ถูกนำไปใช้อย่างแพร่หลายในหน่วยผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองและสถานบำบัดฟื้นฟูสมรรถภาพ เพื่อติดตามการฟื้นตัวของสมรรถภาพและการคาดการณ์ผลลัพธ์เมื่อจำหน่าย

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

โรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลันและการบาดเจ็บที่สมองที่เกิดขึ้นภายหลัง ทำให้เกิดความบกพร่องทางการเคลื่อนไหวที่จำกัดความเป็นอิสระในภารกิจการเคลื่อนไหวขั้นพื้นฐาน ความสามารถในการย้ายจากเตียงไปยังเก้าอี้ การยืนได้เอง หรือการเดินในช่วงต้น เป็นตัวบ่งชี้ความก้าวหน้าของการฟื้นฟูสมรรถภาพที่เร็วขึ้นและการจำหน่ายกลับบ้านได้เร็วขึ้น RMI จับภาพการก้าวหน้าตามลำดับชั้นของการฟื้นตัวของการเคลื่อนไหวผ่านการสังเกตความสามารถแบบง่ายๆ ว่าใช่/ไม่ใช่: ผู้ป่วยที่ไม่สามารถนั่งได้เองต้องได้รับการช่วยเหลือทั้งหมด ผู้ที่สามารถย้ายท่าได้อาจกลับบ้านพร้อมการสนับสนุนจากชุมชน ผู้ที่สามารถขึ้นลงบันไดได้ใกล้เคียงกับความเป็นอิสระเต็มที่ คะแนน RMI สัมพันธ์กับ EDSS, ความรุนแรงของ NIHSS และการวัดผลลัพธ์ด้านสมรรถภาพ การให้คะแนนแบบไบนารีอย่างง่าย (สามารถ/ไม่สามารถ) ช่วยขจัดวิจารณญาณของผู้ประเมินที่พบในมาตรวัดแบบให้คะแนน

ประวัติศาสตร์

การประเมินการรับเข้าฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองระยะแรก: RMI พื้นฐานภายใน 48-72 ชั่วโมงหลังโรคหลอดเลือดสมอง สามารถคาดการณ์ผลลัพธ์ 90 วันและจุดหมายปลายทางการจำหน่าย (Spearman r=0.7-0.8 กับ modified Rankin Scale); ให้ข้อมูลสำหรับการประมาณระยะเวลาการนอนโรงพยาบาลและความเข้มข้นของการบำบัด

ควรใช้เมื่อใด

แนะนำสำหรับผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลันทุกรายในหน่วยฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยในภายในสัปดาห์แรกหลังเกิดโรคหลอดเลือดสมอง (การประเมินพื้นฐาน) และเมื่อจำหน่ายหรือทุก 4 สัปดาห์ระหว่างการรักษาในโรงพยาบาล มีประโยชน์ในการบาดเจ็บที่สมอง โรคพาร์กินสันที่มีความผิดปกติของการเดิน และการฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยไขสันหลัง การติดตาม RMI เป็นระยะ (รายสัปดาห์) สามารถคาดการณ์ระยะเวลาการนอนโรงพยาบาลและจุดหมายปลายทางการจำหน่ายได้ดีกว่าคะแนนเมื่อแรกรับเพียงครั้งเดียว ไม่เหมาะสมสำหรับผู้ป่วยที่นอนติดเตียงที่มีความบกพร่องทางสติสัมปชัญญะรุนแรง (NIHSS >30, GCS <8) ที่ไม่สามารถให้ความร่วมมือในการทดสอบได้ เป็นที่นิยมมากกว่า EDSS ในสถานการณ์โรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน (EDSS เน้นความพิการเรื้อรัง; RMI เน้นภารกิจสมรรถภาพที่เกี่ยวข้องกับการวางแผนจำหน่าย) มีความไวต่ำกว่าการวัดการเดินตามเวลา (10-Meter Walk Test, Timed Up and Go) ในผู้ป่วยที่มีความบกพร่องเล็กน้อย

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • รูปแบบไบนารี ใช่/ไม่ใช่ ขาดความละเอียด สามารถแยกแยะระหว่างผู้ที่สามารถทำได้กับผู้ที่ไม่สามารถทำได้ แต่ไม่ได้วัดปริมาณความพยายาม ระดับความช่วยเหลือ หรือข้อกังวลด้านความปลอดภัย ผู้ป่วยที่ย้ายท่าโดยใช้มือของผู้บำบัดเพียงเล็กน้อยจะได้รับคะแนน 1 (เหมือนกับทำได้เอง); ผู้ป่วยที่ไม่สามารถทรงตัวได้เองจะได้รับคะแนน 0 (เหมือนกับนอนติดเตียง)
  • ไม่ได้ประเมินความเร็ว ความทนทาน หรือคุณภาพของการเคลื่อนไหว ผู้ป่วยอาจทำทุกรายการสำเร็จ แต่ใช้พลังงานมาก รูปแบบการชดเชย หรือความเจ็บปวดที่ไม่สะท้อนใน RMI
  • ไม่มีการวัดความแตกต่างของอุปกรณ์ช่วยเดิน การเดินด้วยราวคู่ขนานได้คะแนนเท่ากัน (ใช่) กับการเดินด้วยไม้เท้า ได้คะแนนเท่ากันกับการเดินโดยไม่ต้องมีอุปกรณ์ช่วย
  • ผลกระทบเพดานในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองที่อายุน้อย/มีความบกพร่องเล็กน้อย ผู้ป่วยส่วนใหญ่ได้ RMI 15 ทำให้การจำแนกกลุ่มที่มีสมรรถภาพสูงจำกัด การวัดตามเวลา (การเดิน 10 เมตร, TUG) มีความไวมากกว่าในผู้ที่มีความบกพร่องเล็กน้อย
  • ไม่ได้จับภาพสมรรถภาพแขนส่วนบน ความคล่องแคล่วของมือ หรือความบกพร่องทางสติปัญญา/การสื่อสาร โรคหลอดเลือดสมองที่ส่งผลต่อมือข้างที่ถนัดหรือการพูด อาจแสดง RMI ที่ปกติ แม้จะมีความพิการอย่างมาก
  • ต้องมีสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยเพียงพอ (ราวจับ, พื้นที่สำหรับการเดิน) ซึ่งอาจไม่มีในหอผู้ป่วยเฉียบพลันเสมอไป การทดสอบจะถูกเลื่อนออกไป ทำให้การติดตามผลตามระยะเวลาซับซ้อน

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • การบริหารจัดการที่รวดเร็ว (10-15 นาที) เหมาะสมกับตารางเวลาของหน่วยฟื้นฟูสมรรถภาพที่มีงานยุ่ง ไม่ต้องใช้อุปกรณ์พิเศษหรือการฝึกอบรมเกินกว่าการประเมินโดยการสังเกตของพยาบาล
  • การให้คะแนนแบบไบนารีช่วยขจัดความแปรปรวนของวิจารณญาณของผู้ประเมิน ความน่าเชื่อถือระหว่างผู้ประเมินสูงมาก (ICC 0.95+) แม้ในหมู่เจ้าหน้าที่ที่ไม่ได้รับการฝึกอบรม หากปฏิบัติตามระเบียบวิธี
  • โครงสร้างรายการตามลำดับชั้นสอดคล้องกับความก้าวหน้าของการฟื้นตัวตามธรรมชาติหลังโรคหลอดเลือดสมอง รายการแรกๆ (การพลิกตัว, การนั่ง) เกิดขึ้นก่อนรายการหลังๆ (บันได, การเดินกลางแจ้ง) ทำให้สามารถคาดการณ์แนวโน้มสมรรถภาพสุดท้ายได้
  • มีความสัมพันธ์อย่างมากกับระยะเวลาการนอนโรงพยาบาลเพื่อฟื้นฟูสมรรถภาพ จุดหมายปลายทางการจำหน่าย (บ้านเทียบกับสถานบำบัด) และผลลัพธ์ด้านสมรรถภาพใน 6 เดือน (Barthel Index, Modified Rankin Scale)
  • สามารถนำไปใช้ได้ในสถานบำบัดฟื้นฟูสมรรถภาพที่หลากหลาย (หน่วยผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน, การฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยใน, ชุมชน) ไม่มีค่าใช้จ่ายด้านอุปกรณ์
  • คะแนนรวมอย่างง่าย (0-15) เข้าใจง่ายสำหรับการสื่อสารกับผู้ป่วย ครอบครัว และทีมสหสาขาวิชาชีพ

การประยุกต์ใช้

  • การติดตามความก้าวหน้าในการฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยใน: RMI รายสัปดาห์ติดตามแนวโน้มการฟื้นตัวของสมรรถภาพ คาดว่าความก้าวหน้า 1-3 คะแนนต่อสัปดาห์หลังโรคหลอดเลือดสมอง การคงที่บ่งชี้การคงที่ของการฟื้นตัว ระบุผู้ป่วยที่ต้องการการปรับเปลี่ยนการบำบัดหรือการจัดการภาวะแทรกซ้อนทุติยภูมิ
  • การวางแผนจำหน่าย: RMI ≥11 สามารถคาดการณ์ความเป็นไปได้ในการจำหน่ายกลับบ้าน RMI <8 โดยทั่วไปต้องการสถานบำบัด/ที่พักอาศัยพร้อมผู้ช่วยเหลือ ครอบครัวใช้คะแนน RMI เพื่อทำความเข้าใจความพร้อมในการจำหน่ายและความต้องการปรับปรุงบ้าน
  • การคาดการณ์ระยะเวลาการนอนโรงพยาบาลเพื่อฟื้นฟูสมรรถภาพ: RMI เมื่อแรกรับร่วมกับอายุและความรุนแรงของโรคหลอดเลือดสมอง (NIHSS) สามารถคาดการณ์ระยะเวลาการนอนโรงพยาบาลเพื่อฟื้นฟูสมรรถภาพ แบบจำลองช่วยในการจัดสรรทรัพยากรและการวางแผนจำหน่ายแต่เนิ่นๆ
  • การวิจัยประสิทธิผลการฟื้นฟูสมรรถภาพแบบเปรียบเทียบ: การวัด RMI เป็นระยะในกลุ่มสังเกตการณ์และการทดลองเชิงปฏิบัติที่เปรียบเทียบรูปแบบการฟื้นฟูสมรรถภาพ (การจำหน่ายแต่เนิ่นๆ พร้อมการสนับสนุนจากชุมชน เทียบกับการนอนโรงพยาบาลที่นานขึ้น); มีความไวต่อความแตกต่างของแนวโน้มสมรรถภาพ
  • การประเมินภาระของผู้ดูแล: RMI ร่วมกับการสัมภาษณ์ผู้ดูแล ระบุระดับการพึ่งพา RMI 4-7 ต้องการความมุ่งมั่นด้านเวลาจากครอบครัวอย่างมาก เทียบกับ RMI 11-15 ต้องการการดูแลเพียงเล็กน้อย ให้ข้อมูลเกี่ยวกับความต้องการการสนับสนุนผู้ดูแลและการวางแผนการพักผ่อน
  • สามารถให้คะแนน RMI ได้หรือไม่ หากผู้ป่วยปฏิเสธที่จะลองทำบางรายการ?

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

ในสภาพแวดล้อมทางคลินิกที่ปลอดภัย นักปฏิบัติการทางการแพทย์จะสังเกตผู้ป่วยปฏิบัติภารกิจ 15 อย่างต่อไปนี้ตามลำดับ การเคลื่อนไหวบนเตียง: (1) การพลิกตัวจากท่านอนหงายไปคว่ำ (ทั้งสองข้าง); (2) การย้ายจากท่านอนหงายไปนั่ง (ข้างใดข้างหนึ่ง) การนั่ง: (3) นั่งที่ข้างเตียงโดยไม่ต้องมีที่พยุงอย่างน้อย 10 วินาที; (4) นั่งที่ข้างเตียงโดยไม่ต้องมีที่พยุงและเอื้อมไปข้างหน้า; (5) การย้ายจากท่านั่งไปยืนจากเก้าอี้แข็งที่ไม่มีที่วางแขน การยืน: (6) ยืนโดยไม่ต้องมีที่พยุงอย่างน้อย 10 วินาที; (7) ยืนโดยไม่ต้องมีที่พยุงและเอื้อมไปข้างหน้า; (8) ยืนหลับตาอย่างน้อย 3 วินาที; (9) ยืนและหมุน 360° (หมุนต่อเนื่อง); (10) ยืนและหยิบสิ่งของจากพื้น การย้ายท่า: (11) การย้ายจากเตียงไปเก้าอี้; (12) การย้ายจากเก้าอี้หนึ่งไปยังอีกเก้าอี้หนึ่ง (ความสูงต่างกัน) การเดิน: (13) เดิน 10 เมตรในอาคาร (ด้วย/ไม่ด้วยอุปกรณ์ช่วย); (14) เดินขึ้นลงบันได (อย่างน้อย 3 ขั้น); (15) เดินกลางแจ้งบนพื้นผิวขรุขระหรือในสวน นักปฏิบัติการทางการแพทย์ต้องแน่ใจว่าสภาพแวดล้อมปลอดภัย (ราวจับ, การดูแล) แต่ไม่ต้องให้ความช่วยเหลือทางกายภาพเกินกว่าที่ผู้ป่วยใช้ตามปกติ ให้คะแนนใช่หากผู้ป่วยทำภารกิจสำเร็จอย่างปลอดภัย ให้คะแนนไม่หากไม่สามารถหรือไม่ปลอดภัยที่จะลอง

สูตร
Observational assessment of patient mobility abilities conducted in clinical setting (hospital, rehabilitation center, or home). Clinician observes patient performing 15 mobility-related tasks: bed mobility (rolling supine to prone, lying to sitting), sitting balance, standing balance, transfers (sit-to-stand, chair-to-chair, bed-to-chair), walking (indoors with aid, stairs). Each task scored as yes/no (capable) based on observation. Administration 10-15 minutes including setup and observation.
2

การให้คะแนนแบบไบนารี (1 = ใช่ สามารถ, 0 = ไม่ ไม่สามารถ) สำหรับแต่ละรายการจาก 15 รายการ ไม่มีระดับคะแนนระหว่างกลาง (ให้คะแนนบางส่วน) คะแนนรวม = ผลรวมของทุกรายการ ช่วง 0-15 คะแนนที่สูงขึ้นแสดงถึงความเป็นอิสระที่มากขึ้น สามารถรายงานแต่ละรายการแยกกันเพื่อติดตามโดเมนสมรรถภาพเฉพาะ (การเคลื่อนไหวบนเตียง 1-2, การทรงตัวขณะนั่ง 3-4, การทรงตัวขณะยืน 6-9, การย้ายท่า 11-12, การเดิน 13-15) แต่โดยทั่วไป RMI จะรายงานเป็นคะแนนรวมเดียว รายการที่ขาดหายไป (ผู้ป่วยปฏิเสธการทดสอบเนื่องจากความเหนื่อยล้าหรือข้อกังวลด้านความปลอดภัย) ทำให้คะแนนไม่สมบูรณ์ อัลกอริทึมการให้คะแนนไม่มีการประมาณค่าข้อมูลที่ขาดหายไป

สูตร
Each of 15 items scored 1 (yes, capable) or 0 (no, unable). Total RMI score = sum of items, range 0-15. Higher score indicates better mobility function. No weighting or subscale scoring; all items contribute equally to total.
3

การแบ่งระดับ RMI ตามการวิเคราะห์คุณลักษณะผู้รับ-ผู้ปฏิบัติการที่เผยแพร่: RMI 0-3 บ่งชี้การพึ่งพาเตียงอย่างสมบูรณ์ ไม่สามารถนั่งหรือยืนได้โดยไม่ต้องมีผู้ช่วยเหลือ ผู้ป่วยเหล่านี้ต้องการการดูแลตลอด 24 ชั่วโมงและมักจะจำหน่ายไปยังสถานบำบัด RMI 4-7 บ่งชี้การพึ่งพาเตียง/เก้าอี้พร้อมความสามารถในการย้ายท่าเพียงเล็กน้อย การดูแลในโรงพยาบาลยืดเยื้อ การจำหน่ายมักเป็นสถานบำบัด เว้นแต่จะมีการสนับสนุนจากครอบครัวอย่างมาก RMI 8-10 บ่งชี้ความสามารถในการย้ายท่าพร้อมความช่วยเหลือปานกลางและการทรงตัวขณะยืนบางส่วน ความก้าวหน้าของการฟื้นฟูสมรรถภาพปรากฏชัด การจำหน่ายกลับบ้านเป็นไปได้พร้อมการสนับสนุนจากชุมชน RMI 11-14 บ่งชี้การเคลื่อนไหวเกือบเป็นอิสระพร้อมปัญหาเล็กน้อย (อาจมีปัญหาเรื่องบันไดหรือการเดินกลางแจ้ง) คาดว่าจะจำหน่ายกลับบ้านพร้อมการฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยนอก RMI 15 บ่งชี้การเคลื่อนไหวที่เป็นอิสระสมบูรณ์โดยไม่มีความบกพร่องที่สังเกตได้ ผู้ป่วยพร้อมสำหรับการจำหน่ายสู่ชุมชนพร้อมการติดตามผลตามปกติ

สูตร
RMI score stratification: 0-3 = confined to bed, unable to sit independently; 4-7 = bed/chair dependent, minimal transfer ability; 8-10 = transfers possible with minimal/moderate assistance; 11-14 = mostly independent in mobility with minor difficulties; 15 = independent mobility without limitations. Baseline RMI and change over rehabilitation predict discharge destination (home vs facility) and length of stay in acute stroke/brain injury rehabilitation.

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การให้คะแนนภารกิจเป็น 'ใช่' เมื่อผู้ป่วยต้องการการช่วยเหลือแบบยืนรอหรือการบอกใบ้ด้วยวาจา คำจำกัดความของ RMI ว่า 'สามารถ' สมมติว่าปลอดภัยโดยไม่ต้องมีการแทรกแซงจากนักบำบัด ใช้ระเบียบวิธีโดยละเอียดเพื่อแยกแยะระหว่างการทำได้เองกับการทำด้วยความช่วยเหลือ
  • การบริหาร RMI ในสภาพแวดล้อมที่ไม่ปลอดภัย (ผู้ป่วยมีความเสี่ยงต่อการล้ม, ไม่มีราวจับ) ทำให้ผู้ป่วยปฏิเสธที่จะลองทำภารกิจที่ให้คะแนนเป็น 'ไม่' เงื่อนไขการทดสอบต้องสอดคล้องกัน อย่าลงโทษการปฏิเสธของผู้ป่วยเนื่องจากสภาพแวดล้อม
  • รายการที่ขาดหายไป (ผู้ป่วยปฏิเสธการขึ้นบันไดเนื่องจากข้อจำกัดด้านเวลา) จะถูกปล่อยให้ไม่สมบูรณ์ อย่าประมาณค่าหรือสมมติว่าล้มเหลว รายงานรายการที่ขาดหายไปอย่างชัดเจนและบันทึกการประเมินที่ไม่สมบูรณ์
  • การเปรียบเทียบคะแนน RMI เป็นระยะโดยไม่ควบคุมปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อม (สถานที่ทดสอบต่างกัน, ด้วย/ไม่ด้วยอุปกรณ์พยุง, อุปกรณ์ช่วยเดินต่างกัน) ซึ่งส่งผลต่อความแปรปรวนของการปฏิบัติงาน
  • การตีความคะแนน RMI ที่คงที่มากเกินไปว่าขาดความก้าวหน้าในช่วง 2 สัปดาห์แรกหลังโรคหลอดเลือดสมอง เมื่อการฟื้นตัวของการเคลื่อนไหวรวดเร็ว การเปลี่ยนแปลง RMI รายวัน >0.5 คะแนนเป็นเรื่องปกติ ใช้แนวโน้มรายสัปดาห์แทนการประเมินครั้งเดียว
  • การใช้ RMI เป็นการวัดผลลัพธ์ในการทดลองที่มีกลุ่มตัวอย่างที่คัดเลือกมาอย่างดี โดยไม่คำนึงถึงผลกระทบเพดาน กลุ่มผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองเล็กน้อยจะแสดงการเปลี่ยนแปลง RMI น้อยที่สุด แม้ว่าจะมีการปรับปรุงทางคลินิกที่มีความหมาย

คำถามที่พบบ่อย

ใช่ นักปฏิบัติการทางการแพทย์ควรบันทึกรายการที่ลองทำและรายการที่ปฏิเสธ การปฏิเสธเนื่องจากความเหนื่อยล้าหรือความเจ็บปวดเป็นเรื่องปกติในช่วงท้ายของการประเมิน (ผู้ป่วยอาจเหนื่อยล้าหลังจากรายการ 1-10) ให้คะแนนรายการที่ทำได้ อย่าสมมติว่าการปฏิเสธหมายถึงไม่สามารถทำได้ (ผู้ป่วยอาจทำรายการสำเร็จหากได้พัก) รายงาน RMI รวมจากรายการที่ทำเสร็จพร้อมบันทึกรายการที่ขาดหายไป หากทำรายการเสร็จน้อยกว่า 10 รายการ ความน่าเชื่อถือจะลดลง บันทึกสถานการณ์และทดสอบซ้ำเมื่อผู้ป่วยตื่นตัวมากขึ้น

RMI แตกต่างจาก Barthel Index อย่างไร?

RMI ประเมินการเคลื่อนไหวพื้นฐาน (นั่ง, ยืน, ย้ายท่า, เดิน) ผ่านการสังเกตโดยตรง; Barthel Index ประเมินกิจกรรมในชีวิตประจำวัน (การเข้าห้องน้ำ, การแต่งกาย, การรับประทานอาหาร) ผ่านการรายงานของผู้ป่วยหรือการสังเกต RMI เน้นความสามารถทางกายภาพ; Barthel Index รวมถึงความสามารถทางสติปัญญาและการดูแลตนเอง RMI สามารถนำไปใช้ได้ในระยะเฉียบพลัน; Barthel มักใช้เมื่อจำหน่าย ทั้งสองมีความสัมพันธ์กัน (r=0.7-0.8) แต่เป็นการวัดโครงสร้างที่แตกต่างกัน RMI เป็นที่นิยมมากกว่าในการคาดการณ์ความก้าวหน้าของการฟื้นฟูสมรรถภาพระยะแรก; Barthel เป็นที่นิยมมากกว่าสำหรับผลลัพธ์ด้านสมรรถภาพเมื่อจำหน่ายหรือการประเมินที่บ้าน

RMI มีความถูกต้องสำหรับโรคทางระบบประสาทที่ลุกลาม เช่น พาร์กินสัน หรือ MS หรือไม่?

RMI ใช้น้อยกว่าในโรคที่ลุกลาม แต่สามารถนำไปใช้ได้ ในโรคพาร์กินสัน RMI จับภาพความเสื่อมของการเคลื่อนไหวที่เกี่ยวข้องกับอาการแข็งเกร็ง/การเคลื่อนไหวช้า/ความไม่มั่นคงของท่าทาง ใน MS, RMI สะท้อนความบกพร่องทางสมรรถภาพจากลักษณะอาการของโรคที่หลากหลาย (การเคลื่อนไหว, การเสียการทรงตัว, ความบกพร่องทางสติปัญญา) อย่างไรก็ตาม EDSS (MS) และ MDS-UPDRS (พาร์กินสัน) มีความไวมากกว่าและใช้กันอย่างแพร่หลายในประชากรเหล่านี้ RMI มีประโยชน์ในหน่วยฟื้นฟูสมรรถภาพโรคที่ลุกลามเพื่อติดตามการเปลี่ยนแปลงของสมรรถภาพ มีความไวต่ำกว่ามาตรวัดเฉพาะโรค

ความแตกต่างระหว่าง RMI และ Timed Up and Go (TUG) คืออะไร?

RMI เป็นรายการตรวจสอบแบบสังเกตการณ์แบบไบนารี (ใช่/ไม่ใช่ สามารถทำภารกิจ 15 อย่างได้); TUG เป็นการทดสอบตามเวลาเพียงครั้งเดียว (ลุกจากเก้าอี้ เดิน 3 เมตร หมุนตัว เดินกลับ นั่ง) ทั้งสองประเมินการเคลื่อนไหว แต่ RMI กว้างกว่า (การเคลื่อนไหวบนเตียง, การทรงตัวขณะนั่ง, การยืน, การย้ายท่า, บันได, กลางแจ้ง); TUG แคบกว่า (การเคลื่อนไหวตามสมรรถภาพในเวลาจริง) RMI ใช้เวลา 10-15 นาที; TUG ใช้เวลา 2-3 นาที RMI มีประโยชน์ในการฟื้นฟูสมรรถภาพที่มีความบกพร่องทางการเคลื่อนไหวที่ซับซ้อน; TUG มีประโยชน์ในการคัดกรองความเสี่ยงต่อการหกล้มในผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในชุมชน ทั้งสองมีความเสริมกัน หลายสถานพยาบาลใช้ทั้งสองอย่าง

คะแนน RMI ใดที่สามารถคาดการณ์การจำหน่ายกลับบ้านอย่างอิสระ?

วรรณกรรมแนะนำว่า RMI ≥11 สัมพันธ์กับการจำหน่ายกลับบ้านอย่างอิสระหรือภายใต้การดูแล; RMI 8-10 ต้องการความช่วยเหลือในการเดินและการย้ายท่า; RMI <8 โดยทั่วไปจำเป็นต้องเข้าสถานบำบัด/ที่พักอาศัยพร้อมผู้ช่วยเหลือ อย่างไรก็ตาม ความแปรปรวนรายบุคคลมีมาก: ผู้ป่วย RMI 9 บางรายสามารถจำหน่ายกลับบ้านพร้อมการสนับสนุนจากชุมชนและความช่วยเหลือจากครอบครัว; ผู้ป่วย RMI 13 บางรายไม่สามารถเข้าถึงบ้านได้เนื่องจากสิ่งกีดขวางทางสถาปัตยกรรม ใช้ RMI เป็นแนวทางในการพยากรณ์โรค ไม่ใช่ตัวกำหนด; บูรณาการกับความพร้อมของผู้ดูแล สภาพแวดล้อมที่บ้าน และความต้องการของผู้ป่วย

Literature suggests RMI ≥11 associated with independent or supervised home discharge; RMI 8-10 requires assistance for ambulation and transfers; RMI <8 typically necessitates facility placement or 24-hour home care. However, individual variation is substantial: some RMI 9 patients achieve home discharge with community support and family help; some RMI 13 patients unable to access home due to architectural barriers. Use RMI as prognostic guide, not determinant; integrate with caregiver availability, home environment, and patient preference.

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Collen, F. M., Wade, D. T., Robb, G. F., Bradshaw, C. M. (1991). The Rivermead Mobility Index: A further development of the Rivermead Motor Assessment. International Disability Studies, 13(2), 50-54.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว