Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การวิเคราะห์ฟังก์ชันตัวรับ

ผู้เสนอ
Charles Langston
ปี
1979
ประเภท
Teleseismic body wave analysis for subsurface imaging
กลุ่มวิธี
Seismic imaging and crustal structure

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การวิเคราะห์ฟังก์ชันตัวรับ (RF) เป็นวิธีการทางธรณีแผ่นดินไหวที่แยกการแปลงคลื่น P เป็น S ที่รอยต่อของเปลือกโลกและเนื้อโลก โดยใช้ข้อมูลบันทึกคลื่นแผ่นดินไหวระยะไกล (teleseismic) จากแผ่นดินไหวที่อยู่ห่างไกล การวิเคราะห์ RF ซึ่งริเริ่มโดย Langston ในปี 1979 เป็นวิธีที่คุ้มค่าในการกำหนดความหนาของเปลือกโลก อัตราส่วนปัวซง และโครงสร้างเนื้อโลกส่วนบน โดยไม่จำเป็นต้องใช้แหล่งกำเนิดคลื่นไหวสะเทือนแบบแอคทีฟ ทำให้เป็นเทคนิคหลักในการศึกษาเปลือกโลกและชั้นธรณีภาค (lithosphere)

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

คลื่น P จากแผ่นดินไหวระยะไกล (teleseismic) เดินทางผ่านโลก เมื่อคลื่น P พบกับรอยต่อที่มีความแตกต่างของความต้านทานเสียง (acoustic impedance) (เช่น โมโฮ, รอยต่อของชั้นธรณีภาค) คลื่นจะแปลงเป็นคลื่น S ฟังก์ชันตัวรับจะแยกสัญญาณที่แปลงนี้ออกมาโดยการหารส่วนประกอบแนวตั้งของคลื่นไหวสะเทือนออกจากส่วนประกอบแนวนอน เพื่อกำจัดผลกระทบจากแหล่งกำเนิดแผ่นดินไหวและเส้นทางการเดินทางผ่านโลก ผลลัพธ์ที่ได้คือฟังก์ชันตัวรับซึ่งแสดงเป็นชุดของยอดคลื่นและท้องคลื่นที่สอดคล้องกับรอยต่อที่เรียงตามความลึก โดยการซ้อนทับฟังก์ชันตัวรับจากแผ่นดินไหวจำนวนมากและใช้การผกผัน (inversion) จะสามารถหาโปรไฟล์ความเร็วแบบ 1 มิติได้

ประวัติศาสตร์

ริเริ่มโดย Langston ในปี 1979 โดยใช้ข้อมูลจาก Mount Rainier เพื่อกำหนดความหนาของเปลือกโลก การวิเคราะห์ RF ยังคงเป็นงานวิชาการเป็นหลักจนถึงทศวรรษ 1990 การติดตั้งเครือข่ายเครื่องวัดแผ่นดินไหวแบบบรอดแบนด์แห่งชาติ (PASSCAL, GSN) ทำให้สามารถศึกษาโครงสร้างทวีปด้วย RF ได้อย่างเป็นระบบ การปรับปรุงอัลกอริทึมการหาร (แบบวนซ้ำ, แบบโดเมนเวลา, แบบโดเมนความถี่) และวิธีการผกผัน (การผกผันร่วมกับข้อมูลแรงโน้มถ่วง) ได้ปรับปรุงการตีความให้ดีขึ้น ความก้าวหน้าล่าสุด ได้แก่ การย้ายตำแหน่งฟังก์ชันตัวรับแบบ 3 มิติ และการเรียนรู้ของเครื่องสำหรับการตรวจจับรอยต่ออัตโนมัติ

ควรใช้เมื่อใด

ใช้การวิเคราะห์ RF เพื่อประเมินความหนาและองค์ประกอบของเปลือกโลกอย่างรวดเร็วทั่วทั้งภูมิภาคโดยใช้เครือข่ายเครื่องวัดแผ่นดินไหวแบบบรอดแบนด์ที่กระจายตัวอย่างเบาบาง RF เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการศึกษาเปลือกโลกทวีปและการสร้างภาพชั้นธรณีภาค สำหรับการสร้างภาพโครงสร้างละเอียดหรือภายในชั้นตะกอน วิธีการแหล่งกำเนิดแบบแอคทีฟ (การหักเห, การสะท้อน) หรือ FWI จะเหมาะสมกว่า การรวม RF กับข้อมูลแรงโน้มถ่วงและข้อมูลแม่เหล็กเพื่อข้อจำกัดหลายพารามิเตอร์

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • การควบคุมความลึกมีจำกัด: ฟังก์ชันตัวรับไม่ไวต่อการเปลี่ยนแปลงความเร็วระหว่างรอยต่อที่แข็งแรง ทำให้ความละเอียดในแนวตั้งจำกัด
  • การแลกเปลี่ยนระหว่างความลึกและความหนา: ชั้นบางๆ ให้ฟังก์ชันตัวรับที่คล้ายกับชั้นหนาที่มีความเร็วต่างกันเล็กน้อย
  • ความไม่เป็นเนื้อเดียวกันในแนวราบ (การเปลี่ยนแปลงตามแนวข้าง) อาจทำให้ผลการผกผันแบบ 1 มิติผิดเพี้ยน รอยต่อที่เอียงหรือการเปลี่ยนแปลงความเร็วตามแนวข้างจะกระจายพลังงาน
  • ต้องการข้อมูลเครื่องวัดแผ่นดินไหวแบบบรอดแบนด์คุณภาพสูง สัญญาณรบกวนและปัญหาเครื่องมือจะทำให้สัญญาณเสื่อมและเกิดสิ่งแปลกปลอม

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • วิธีการแบบพาสซีฟ: ใช้คลื่นแผ่นดินไหวระยะไกลที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ ไม่จำเป็นต้องใช้แหล่งกำเนิดแบบแอคทีฟ และสามารถนำไปใช้ในพื้นที่ห่างไกลได้
  • คุ้มค่า: การติดตั้งเครื่องวัดแผ่นดินไหวแบบบรอดแบนด์มีค่าใช้จ่ายน้อยกว่าการทดลองแหล่งกำเนิดแบบแอคทีฟ
  • มีความไวโดยตรงต่อรอยต่อ (โมโฮ) ที่ก่อให้เกิดความแตกต่างของความต้านทานและสร้างคลื่น S
  • ให้ค่าอัตราส่วน VP/VS ซึ่งเป็นตัวบ่งชี้องค์ประกอบของหินและปริมาณของไหลที่ไวต่อการเปลี่ยนแปลง

การประยุกต์ใช้

  • โครงสร้างเปลือกโลกทวีป: การทำแผนที่ความหนาของเปลือกโลกและการเปลี่ยนแปลงอัตราส่วนปัวซงทั่วเทือกเขาและแกนทวีป เพื่ออนุมานองค์ประกอบและการเสียรูป
  • การสร้างภาพขอบเขตชั้นธรณีภาค-ชั้นบรรยากาศ (Lithosphere-asthenosphere boundary - LAB): การตรวจจับการลดลงของความเร็วที่ LAB โดยใช้ฟังก์ชันตัวรับคลื่น S เพื่ออนุมานโครงสร้างทางความร้อนและองค์ประกอบ
  • การศึกษาเขตมุดตัว: การสร้างภาพเขต Wadati-Benioff ที่เอียงและชั้นกั้นระหว่างแผ่นเปลือกโลกโดยใช้การซ้อนทับและการย้ายตำแหน่งของ RF
  • ระบบภูเขาไฟและพลังงานความร้อนใต้พิภพ: การตรวจจับการหลอมละลายบางส่วนในระดับตื้นและโซนที่มีของเหลวซึ่งเปลี่ยนแปลงอัตราส่วน VP/VS ใต้ศูนย์กลางภูเขาไฟ

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

บันทึกรูปคลื่นคลื่น P จากแผ่นดินไหวระยะไกล (ระยะทาง >30 องศา) ถูกบันทึกด้วยเครื่องวัดแผ่นดินไหวแบบสามแกน แผ่นดินไหวจำนวนมาก (โดยทั่วไป 20–50+ ครั้ง) จะถูกรวบรวมเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือทางสถิติ

2

รูปคลื่นจะถูกหมุนไปยังพิกัดแนวรัศมี-แนวขวาง-แนวตั้ง ระบุการมาถึงของคลื่น P และกำหนดช่วงเวลาของรูปคลื่นรอบๆ นั้น

3

คำนวณฟังก์ชันตัวรับโดยการหารส่วนประกอบแนวตั้งออกจากส่วนประกอบแนวรัศมี (สำหรับการแปลง P เป็น S) หรือส่วนประกอบแนวตั้งออกจากส่วนประกอบแนวขวาง (สำหรับการแปลง P เป็น SH) การหารจะแยกเฟสที่แปลงออกมาจากผลกระทบของแหล่งกำเนิดและเส้นทาง

4

ฟังก์ชันตัวรับจากเหตุการณ์จำนวนมากจะถูกซ้อนทับหรือย้ายตำแหน่งไปยังความลึกโดยใช้โปรไฟล์ความเร็วที่สมมติขึ้น การผกผันแบบ 1 มิติ (โดยใช้กำลังสองน้อยสุดแบบหน่วง) จะปรับความเร็วและความหนาของเปลือกโลกเพื่อให้เข้ากับฟังก์ชันตัวรับที่ซ้อนทับกัน

5

ระบุรอยต่อที่สำคัญ (โมโฮ, ขอบเขตชั้นธรณีภาค) จากยอดคลื่นในฟังก์ชันตัวรับที่ซ้อนทับกัน ดึงค่าความลึกถึงโมโฮและอัตราส่วน VP/VS ของเปลือกโลก (อัตราส่วนปัวซง) ออกมาและเปรียบเทียบกับข้อมูลธรณีวิทยาและข้อจำกัดทางปิโตรวิทยาของภูมิภาค

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การตีความคุณลักษณะแอมพลิจูดน้อยในฟังก์ชันตัวรับมากเกินไปว่าเป็นตัวสะท้อนจริง ทั้งที่อาจเป็นสัญญาณรบกวนหรือการแปลงหลายครั้ง
  • การสมมติแบบจำลองชั้นง่ายๆ เมื่อโครงสร้างจริงมีการเปลี่ยนแปลงตามแนวข้างหรือมีขอบเขตที่เอียง
  • การละเลยเฟสสะท้อนของคลื่น P ที่อาจปะปนกับเฟสแปลงหลักและทำให้ผลการผกผันเสื่อมเสีย

คำถามที่พบบ่อย

โมโฮคืออะไร และเหตุใดการวิเคราะห์ฟังก์ชันตัวรับจึงเหมาะสำหรับการตรวจจับ?

โมโฮคือขอบเขตระหว่างเปลือกโลกและเนื้อโลกส่วนบน ซึ่งมีลักษณะเด่นคือการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของความเร็วคลื่นไหวสะเทือนและความหนาแน่น ฟังก์ชันตัวรับมีความไวต่อการแปลงคลื่น P เป็น S ที่รอยต่อความเร็ว โมโฮก่อให้เกิดเฟสที่แปลงได้ที่แข็งแกร่ง เนื่องจากความแตกต่างของความเร็วมีขนาดใหญ่ (~0.8 กม./วินาที) โดยการซ้อนทับ RF จำนวนมาก การสะท้อนของโมโฮจะชัดเจน

อะไรคือความแตกต่างระหว่างฟังก์ชันตัวรับ P เป็น S และ P เป็น SH?

P เป็น S (RF ส่วนประกอบแนวรัศมี) มีความไวต่อการแปลง P เป็น S ในแนวตั้งที่รอยต่อแนวนอน P เป็น SH (RF ส่วนประกอบแนวขวาง) มีความไวต่อการแปลง P เป็น SH จากรอยต่อที่เอียง สำหรับเปลือกโลกที่มีชั้นเป็นแนวนอน RF แนวรัศมีจะเด่นชัด RF แนวขวางใช้เพื่อตรวจจับโครงสร้างที่เอียงและประเมินความเป็นเนื้อเดียวกันในแนวราบ (isotropy)

ระยะห่างจากจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหวส่งผลต่อฟังก์ชันตัวรับอย่างไร?

คลื่น P ระยะไกลที่ระยะห่างจากจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหว >30 องศา จะเกือบตั้งฉาก การตกกระทบเกือบตั้งฉากนี้จำเป็นต่อความไวต่อโครงสร้างในแนวตั้ง ที่ระยะทางน้อยกว่า (<30 องศา) รังสีจะตกกระทบในมุมที่ชันกว่าและไวต่อความไม่เป็นเนื้อเดียวกันตามแนวข้างมากขึ้น ที่ระยะทางไกลมาก (>100 องศา) การสะท้อนหลายครั้งจะทำให้สัญญาณปนเปื้อน

การวิเคราะห์ฟังก์ชันตัวรับสามารถรวมกับวิธีการทางธรณีแผ่นดินไหวอื่นๆ ได้หรือไม่?

ได้ การผกผันร่วมกันโดยรวม RF กับเส้นโค้งการกระจายตัวของคลื่นพื้นผิว (จากเสียงรบกวนรอบข้างหรือคลื่น Rayleigh ที่เกิดจากแผ่นดินไหว) จะช่วยเพิ่มความละเอียดเชิงลึกและลดความไม่แน่นอน การผกผันร่วมกับข้อมูลแรงโน้มถ่วงจะจำกัดโครงสร้างความหนาแน่นเพิ่มเติม การรวมหลายวิธีเป็นมาตรฐานที่เพิ่มขึ้นในการศึกษาเปลือกโลกสมัยใหม่

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Langston, C. A. (1979). Structure under Mount Rainier, Washington, inferred from teleseismic body waves. Journal of Geophysical Research, 84(B9), 4749-4762.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Ammon, C. J., Randall, G. E., & Zandt, G. (1990). On the nonlinear absolute amplitude calibration of a broadband seismometer: Theory and application to SRO and ASRO data. Seismological Research Letters, 61(2), 72-86.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว