Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การวิเคราะห์ความง่ายในการอ่าน — การให้คะแนนสูตรความง่ายในการอ่าน

ผู้เสนอ
J. Peter Kincaid et al.
ปี
1975
ประเภท
Text-mining readability scoring task

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การวิเคราะห์ความง่ายในการอ่านเป็นการวัดว่าข้อความนั้นเหมาะสมกับกลุ่มเป้าหมายเพียงใด โดยใช้สูตรความง่ายในการอ่านที่ได้รับการยอมรับ เช่น Flesch-Kincaid และ Gunning Fog สูตรสมัยใหม่ถูกพัฒนาโดย Kincaid และคณะในปี 1975 และแปลงร้อยแก้วให้เป็นคะแนนเดียวหรือระดับชั้นการอ่านเป้าหมายที่บ่งบอกว่าข้อความนั้นอ่านง่ายเพียงใด

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ข้อความบางอย่างอ่านง่าย ในขณะที่บางอย่างรู้สึกหนาแน่น และความแตกต่างส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับความยาวของประโยคและจำนวนพยางค์ในคำ แทนที่จะตัดสินความยากโดยความรู้สึก การวิเคราะห์ความง่ายในการอ่านจะนับคุณลักษณะพื้นผิวเหล่านี้ — ความยาวประโยคและความซับซ้อนของพยางค์หรือคำ — และนำไปใส่ในสูตรที่ให้คะแนนที่เปรียบเทียบได้ คะแนนความง่ายในการอ่านที่สูงขึ้น (หรือระดับชั้นที่ต่ำลง) หมายความว่าข้อความนั้นง่ายต่อการทำความเข้าใจสำหรับกลุ่มเป้าหมาย

ประวัติศาสตร์

สูตรความง่ายในการอ่านมีประวัติยาวนานในการวิจัยด้านการศึกษาและการสื่อสาร ซึ่งสำรวจโดย DuBay (2004) ใน The Principles of Readability สูตร Flesch-Kincaid grade-level ที่ใช้กันอย่างแพร่หลายได้รับการพัฒนาโดย Kincaid และคณะ (1975) สำหรับกองทัพเรือสหรัฐฯ เพื่อวัดความยากในการอ่านคู่มือการฝึกอบรม และงานนั้นเป็นรากฐานของดัชนีความง่ายในการอ่านระดับประโยคและพยางค์สมัยใหม่

ควรใช้เมื่อใด

การวิเคราะห์ความง่ายในการอ่านเหมาะสมเมื่อคุณมีข้อความและต้องการตัดสินว่าความยากของข้อความนั้นตรงกับกลุ่มเป้าหมายหรือไม่ — การประเมินเอกสาร คำแนะนำ วัสดุการศึกษา หรือการสื่อสารสาธารณะ สมมติว่ามีสูตรความง่ายในการอ่านสำหรับภาษาของข้อความนั้น และข้อความสามารถวิเคราะห์ได้ในระดับประโยคและพยางค์ ข้อความประมาณสิบหน่วยขึ้นไปจะให้ความมั่นคงมากขึ้น เป็นการอธิบายเปรียบเทียบ ไม่ใช่แบบจำลองที่ต้องใช้ข้อมูลฝึกฝน

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ขึ้นอยู่กับการมีสูตรความง่ายในการอ่านสำหรับภาษาเป้าหมาย สูตรที่พัฒนาจากภาษาอังกฤษอาจไม่สามารถใช้ได้
  • ต้องใช้ข้อความที่สามารถแยกวิเคราะห์เป็นประโยคและพยางค์ได้ ซึ่งทำได้ยากสำหรับข้อความที่สั้นมากหรือไม่เป็นแบบแผน
  • จับเฉพาะคุณลักษณะพื้นผิว — ความยาวประโยคและคำ — และไม่คำนึงถึงความหมาย ความเชื่อมโยง และพื้นฐานผู้อ่าน

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ง่ายและรวดเร็ว: การนับพื้นผิวเพียงไม่กี่อย่างให้คะแนนที่ตีความได้โดยไม่ต้องใช้ข้อมูลฝึกฝน
  • ให้ตัวเลขเดียวที่เปรียบเทียบได้ ดังนั้นข้อความสามารถจัดอันดับหรือตรวจสอบกับระดับการอ่านของกลุ่มเป้าหมายได้
  • ได้รับการสนับสนุนจากสูตรที่จัดตั้งขึ้นมายาวนาน (Flesch-Kincaid, Gunning Fog) พร้อมมาตราส่วนที่เข้าใจกันดี

การประยุกต์ใช้

  • การตรวจสอบว่าสื่อการศึกษาสอดคล้องกับระดับชั้นการอ่านเป้าหมายหรือไม่
  • การประเมินความชัดเจนของเอกสารที่เผยแพร่ต่อสาธารณะ คำแนะนำ และข้อความนโยบาย
  • การเปรียบเทียบความยากของเอกสารต่างๆ ในชุดเอกสารหรือระหว่างการแก้ไข
  • การตรวจสอบการสื่อสารในด้านสุขภาพ การศึกษา และการบริหารสาธารณะเพื่อให้เหมาะสมกับกลุ่มเป้าหมาย

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

ข้อความที่จะประเมินจะถูกโหลดเป็นหน่วยของการวิเคราะห์ — เอกสาร ข้อความ หรือชุดข้อความ อย่างน้อยจำนวนหนึ่ง (ประมาณสิบ) จะให้ภาพที่มั่นคง และการวิเคราะห์จะสมมติว่ามีสูตรความง่ายในการอ่านสำหรับภาษาของข้อความนั้น

2

ข้อความจะถูกแบ่งออกเป็นส่วนประกอบเชิงโครงสร้างที่สูตรต้องการ: ประโยคจะถูกแบ่งคำ และพยางค์จะถูกนับ การวิเคราะห์ระดับประโยคและพยางค์นี้เป็นวัตถุดิบดิบที่สูตรความง่ายในการอ่านทุกสูตรใช้ ดังนั้นข้อความต้องรองรับสิ่งนี้

3

ส่วนประกอบจะถูกป้อนเข้าสู่สูตรความง่ายในการอ่านหนึ่งสูตรหรือมากกว่า — Flesch Reading Ease, Flesch-Kincaid Grade Level, Gunning Fog และดัชนีที่เกี่ยวข้อง — แต่ละสูตรจะรวมความยาวประโยคเฉลี่ยและความซับซ้อนของคำหรือพยางค์เข้ากับค่าความง่ายในการอ่านเพียงค่าเดียว

4

คะแนนที่ได้จะถูกอ่านเทียบกับมาตราส่วนเพื่อตัดสินความเหมาะสมกับกลุ่มเป้าหมาย: ดัชนีระดับชั้นจะเทียบกับการศึกษาที่จำเป็นในการอ่านข้อความได้อย่างสบาย ในขณะที่คะแนนความง่ายในการอ่านจะเทียบกับแถบง่ายไปยาก คำตัดสินคือข้อความนั้นตรงกับกลุ่มเป้าหมายที่เขียนถึงหรือไม่

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การใช้สูตรที่พัฒนาจากภาษาอังกฤษกับข้อความในภาษาอื่นโดยไม่มีสูตรที่เหมาะสมกับภาษานั้นจะให้คะแนนที่ทำให้เข้าใจผิด
  • การให้คะแนนข้อความที่ไม่สามารถแบ่งเป็นประโยคและพยางค์ได้อย่างชัดเจน (ข้อความสั้นๆ รายการ โค้ด) จะทำให้การนับผิดเพี้ยน
  • การพิจารณาคะแนนความง่ายในการอ่านเพียงค่าเดียวเป็นการตัดสินคุณภาพที่สมบูรณ์: เป็นการวัดความยากของพื้นผิว ไม่ใช่ว่าข้อความนั้นเขียนได้ดีหรือถูกต้องหรือไม่
  • การดำเนินการวิเคราะห์กับข้อความน้อยเกินไป — ข้อความจำนวนเล็กน้อยให้ค่าประมาณที่มั่นคงกว่าข้อความสั้นๆ เพียงหนึ่งข้อความ

คำถามที่พบบ่อย

คะแนนความง่ายในการอ่านวัดอะไรจริงๆ?

เป็นการวัดความยากของพื้นผิวโดยใช้การนับ เช่น ความยาวประโยคเฉลี่ย และความซับซ้อนของคำหรือพยางค์ ซึ่งรวมกันโดยสูตรเช่น Flesch-Kincaid หรือ Gunning Fog ดัชนีระดับชั้นประเมินการศึกษาที่จำเป็นในการอ่านข้อความได้อย่างสบาย ในขณะที่คะแนนความง่ายในการอ่านจะจัดระดับตั้งแต่ ง่ายไปยาก ไม่ได้วัดความหมาย ความถูกต้อง หรือคุณภาพการเขียน

ควรใช้สูตรใด?

Flesch Reading Ease และ Flesch-Kincaid Grade Level เป็นสูตรที่พบบ่อยที่สุดและรายงานความง่ายและระดับชั้นตามลำดับ Gunning Fog ก็กำหนดระดับชั้นเช่นกัน สูตรเหล่านี้ใช้ข้อมูลอินพุตที่คล้ายคลึงกันและมีแนวโน้มที่จะสอดคล้องกัน ดังนั้นการรายงานมากกว่าหนึ่งสูตรจะให้ภาพที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

ใช้ได้กับภาษาอื่นนอกเหนือจากภาษาอังกฤษหรือไม่?

เฉพาะในกรณีที่มีสูตรความง่ายในการอ่านสำหรับภาษานั้น สูตรคลาสสิกส่วนใหญ่พัฒนาขึ้นสำหรับภาษาอังกฤษ และการนำไปใช้กับภาษาอื่นโดยไม่มีสูตรที่เหมาะสมกับภาษานั้นจะให้คะแนนที่ทำให้เข้าใจผิด

ต้องใช้ข้อความเท่าใด?

การวิเคราะห์สมมติว่าข้อความสามารถแบ่งออกเป็นประโยคและพยางค์ได้ และข้อความประมาณสิบหน่วยขึ้นไปจะให้ค่าประมาณที่มั่นคงกว่าข้อความสั้นๆ เพียงหนึ่งข้อความ ข้อความที่สั้นมากหรือไม่เป็นแบบแผนทำให้การนับไม่น่าเชื่อถือ

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Kincaid, J.P., Fishburne, R.P., Rogers, R.L. & Chissom, B.S. (1975). Derivation of New Readability Formulas for Navy Enlisted Personnel. Naval Technical Training Command.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. DuBay, W.H. (2004). The Principles of Readability. Impact Information.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว