Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การกลั่นแบบเกิดปฏิกิริยา

ผู้เสนอ
Klaus Sundmacher
ปี
1995
ประเภท
Integrated reaction-separation process model
กลุ่มวิธี
Process Intensification

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การกลั่นแบบเกิดปฏิกิริยาเป็นการรวมปฏิกิริยาและการแยกเข้าไว้ในคอลัมน์เดียว โดยที่สารตั้งต้นจะถูกแยกออกจากผลิตภัณฑ์อย่างต่อเนื่องในขณะที่เกิดปฏิกิริยาบนถาดตัวเร่งปฏิกิริยาพร้อมกัน เทคนิคการเพิ่มความเข้มข้นของกระบวนการนี้ริเริ่มขึ้นในทศวรรษ 1990 โดย Klaus Sundmacher และคณะ ซึ่งช่วยลดต้นทุนการลงทุน การใช้พลังงาน และผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมได้อย่างมากสำหรับปฏิกิริยาที่เหมาะสม ปัจจุบันได้รับการพิสูจน์แล้วในระดับอุตสาหกรรมสำหรับกระบวนการเอสเทอริฟิเคชัน ไฮเดรชัน และทรานส์เอสเทอริฟิเคชัน

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ในการปฏิบัติงานแบบดั้งเดิม คุณจะทำปฏิกิริยา A + B ในเครื่องปฏิกรณ์แยกต่างหากเพื่อผลิต C จากนั้นจึงกลั่นเพื่อแยก C (ผลิตภัณฑ์) ออกจาก A และ B ที่ยังไม่ทำปฏิกิริยา ซึ่งต้องใช้ภาชนะสองใบ การกลั่นแบบเกิดปฏิกิริยารวมทั้งสองอย่างเข้าด้วยกัน: คอลัมน์กลั่นเองก็คือเครื่องปฏิกรณ์ สารตั้งต้นจะเข้าสู่คอลัมน์ที่ส่วนล่าง ทำปฏิกิริยาบนถาดตัวเร่งปฏิกิริยาตรงกลาง และผลิตภัณฑ์จะถูกแยกออกที่ส่วนบนหรือส่วนล่าง การกำจัดผลิตภัณฑ์ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากถูกจำกัดด้วยสมดุล) จะขับเคลื่อนปฏิกิริยาไปข้างหน้า ช่วยเพิ่มการเปลี่ยนรูปและค่าการเลือกสรรโดยไม่ต้องใช้เครื่องปฏิกรณ์แยกต่างหาก การรวมการดำเนินงานเข้าด้วยกันมีประสิทธิภาพและประหยัดกว่า

ประวัติศาสตร์

การกลั่นแบบเกิดปฏิกิริยาเริ่มเป็นหัวข้อวิจัยในทศวรรษ 1980 และถูกนำมาใช้ในเชิงพาณิชย์ในทศวรรษ 1990 ตัวอย่างทางอุตสาหกรรม ได้แก่ กระบวนการผลิตกรดอะซิติกของ Celanese (เมทานอลคาร์บอนิเลชัน) และหน่วยผลิตเอสเทอริฟิเคชันจำนวนมาก การวิจัยยังคงดำเนินต่อไปในการแยกแบบเกิดปฏิกิริยาที่นอกเหนือจากการกลั่น (เครื่องปฏิกรณ์แบบโครมาโตกราฟี, เครื่องปฏิกรณ์แบบเมมเบรน)

ควรใช้เมื่อใด

ใช้การกลั่นแบบเกิดปฏิกิริยาสำหรับปฏิกิริยาผันกลับได้หรือปฏิกิริยาที่ถูกจำกัดด้วยสมดุล (เอสเทอร์ อีเทอร์ แอลกอฮอล์) ซึ่งการกำจัดผลิตภัณฑ์ช่วยเพิ่มการเปลี่ยนรูป เหมาะอย่างยิ่งเมื่อปฏิกิริยาค่อนข้างเร็ว (เวลาพำนักในหน่วยนาที) และเมื่อพลังงานความร้อน/ความเย็นจะถูกทิ้งไปโดยเปล่าประโยชน์ หลีกเลี่ยงสำหรับปฏิกิริยาคายความร้อนสูงที่ต้องการการควบคุมอุณหภูมิที่แม่นยำ หรือปฏิกิริยาที่เร็วมากที่ต้องการปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยาจำนวนมาก

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ออกแบบซับซ้อน; ต้องใช้การจำลองที่เข้มงวด ไม่ใช่วิธีลัดง่ายๆ
  • ควบคุมยาก; เสถียรภาพของการกลั่นและการเชื่อมโยงปฏิกิริยาอาจทำให้เกิดการแกว่ง
  • จำกัดเฉพาะปฏิกิริยาและการแยกที่เข้ากันได้ (ช่วงอุณหภูมิที่เหมาะสมต้องทับซ้อนกัน)
  • ปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยาสูง; ปฏิกิริยาช้าต้องใช้ตัวเร่งปฏิกิริยามากเกินไปในคอลัมน์

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • การเปลี่ยนรูปและค่าการเลือกสรรสูงกว่าเครื่องปฏิกรณ์แยกส่วน (การกำจัดผลิตภัณฑ์ขับเคลื่อนสมดุล)
  • ลดต้นทุนการลงทุน (ภาชนะเดียวเทียบกับเครื่องปฏิกรณ์ + คอลัมน์)
  • ใช้พลังงานต่ำกว่า (รวมการให้ความร้อนสำหรับปฏิกิริยาและการกลั่น)
  • ลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม; กระบวนการที่เข้มข้นขึ้น

การประยุกต์ใช้

  • เอสเทอริฟิเคชัน: กรดอะซิติก + เอทานอล ได้ เอทิลอะซิเตต + น้ำ (กระบวนการของ Eastman, Celanese)
  • ไฮเดรชัน: ไอโซบิวเทน + น้ำ ได้ เทอร์ท-บิวทานอล ในการกลั่นแบบเกิดปฏิกิริยา
  • ทรานส์เอสเทอริฟิเคชัน: การสังเคราะห์ไบโอดีเซลจากน้ำมันและเมทานอล
  • อีเทอริฟิเคชัน: โอเลฟินส์เบา + แอลกอฮอล์ ได้ อีเทอร์ (เช่น MTBE, TAME)

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

ระบุองค์ประกอบของสารป้อน ชนิดและตำแหน่งของตัวเร่งปฏิกิริยา จลนพลศาสตร์ของปฏิกิริยา และสมดุลทางเทอร์โมไดนามิกส์

2

ออกแบบคอลัมน์: จำนวนขั้น, ตำแหน่งป้อน, ถาดรองรับตัวเร่งปฏิกิริยา, อัตราส่วนการไหลกลับ

สูตร
\text{Define column stages, reactions, feed composition, reflux ratio}
3

ในแต่ละขั้น ให้ใช้สมดุลมวลควบคู่กับอัตราการเกิดปฏิกิริยาและสมดุลไอ-ของเหลวพร้อมกัน

สูตร
\text{Mass balance on stage } j: \text{in} = \text{out} + \text{reaction}
4

ใช้การจำลอง RADFRAC ที่เข้มงวด (แบบอิงอัตราหรือแบบอิงขั้น) พร้อมโมดูลจลนพลศาสตร์ของปฏิกิริยาในตัว

สูตร
\text{RADFRAC simulation with reaction kinetics; simultaneous solution of equilibrium and reaction}
5

ประเมินการเปลี่ยนรูป ความบริสุทธิ์ การใช้พลังงาน และเปรียบเทียบความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์กับเครื่องปฏิกรณ์ + การกลั่นแบบแยกส่วนแบบดั้งเดิม

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • ประเมินเวลาพำนักที่จำเป็นสำหรับปฏิกิริยาต่ำเกินไป; การกลั่นที่เร็วอาจจำกัดการเปลี่ยนรูป
  • เลือกปฏิกิริยาที่ถูกจำกัดด้วยสมดุลซึ่งการกำจัดผลิตภัณฑ์ไม่มีประโยชน์
  • ละเลยปฏิกิริยาข้างเคียง; ค่าการเลือกสรรอาจไม่ดีหากเกิดผลิตภัณฑ์ที่ไม่พึงประสงค์

คำถามที่พบบ่อย

เหตุใดการกำจัดผลิตภัณฑ์จึงช่วยเพิ่มการเปลี่ยนรูปในการกลั่นแบบเกิดปฏิกิริยา?

สำหรับปฏิกิริยาผันกลับได้ สมดุลจะจำกัดการเปลี่ยนรูป การกำจัดผลิตภัณฑ์ (โดยเฉพาะที่ส่วนบน) จะเลื่อนสมดุลไปทางผลิตภัณฑ์ ทำให้การเปลี่ยนรูปเพิ่มขึ้น นี่คือหลักการของเลอชาเตอลิเยร์ที่นำมาประยุกต์ใช้ทางกายภาพ

ทุกปฏิกิริยาสามารถทำได้ในการกลั่นแบบเกิดปฏิกิริยาหรือไม่?

ไม่ ปฏิกิริยาต้องเข้ากันได้กับการกลั่น: อุณหภูมิปานกลาง (ไม่สลายตัวที่จุดเดือด), อายุการใช้งานของตัวเร่งปฏิกิริยาที่เพียงพอ, และโดยเฉพาะอย่างยิ่งควรเป็นปฏิกิริยาที่ถูกจำกัดด้วยสมดุล ปฏิกิริยาที่เร็วมากหรือช้ามาก, ปฏิกิริยาคายความร้อนสูง, หรือปฏิกิริยาที่ต้องการโซนอุณหภูมิที่แม่นยำนั้นไม่เหมาะสมนัก

คุณควบคุมการกลั่นแบบเกิดปฏิกิริยาอย่างไร?

การควบคุมเป็นเรื่องที่ท้าทายเนื่องจากการกลั่นและปฏิกิริยามีความเชื่อมโยงกัน โดยทั่วไปจะมีการปรับอัตราส่วนการไหลกลับ อัตราการป้อน และภาระของหม้อต้มซ้ำ มักจำเป็นต้องใช้การควบคุมขั้นสูง (เช่น การควบคุมแบบจำลองคาดการณ์)

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Sundmacher, K., & Kienle, A. (2003). Reactive Distillation: Status and Future Directions. Wiley-VCH.

    ISBN: 978-3-527-30623-9
    คัดลอกแล้ว
  2. Siringi, S., & Malone, M. F. (1997). Design of reaction/distillation columns for esterification. Computers & Chemical Engineering, 21(12), 1223-1238.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. James, M. J., Baur, R., & Krishna, R. (2000). Models for reactive distillation. AIChE Journal, 46(12), 2350-2365.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว