Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

แบบสอบถามความจำที่คาดหวังและย้อนหลัง

ผู้เสนอ
John Crawford
ปี
2003
ประเภท
Self-report questionnaire of prospective and retrospective memory complaints
กลุ่มวิธี
memory assessment self-report

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

แบบสอบถามความจำที่คาดหวังและย้อนหลัง (PRMQ) เป็นเครื่องมือแบบประเมินตนเอง 16 ข้อ ที่ออกแบบมาเพื่อวัดการบ่นเกี่ยวกับความจำส่วนบุคคลในสองขอบเขตความจำที่แตกต่างกัน ได้แก่ ความจำที่คาดหวัง (การจำสิ่งที่ต้องทำในอนาคต) และความจำย้อนหลัง (การจำเหตุการณ์และข้อมูลในอดีต) PRMQ พัฒนาโดย Crawford และคณะที่มหาวิทยาลัยเอดินบะระในปี 2003 เป็นเครื่องมือที่ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องแล้วสำหรับการประเมินความผิดพลาดของความจำในชีวิตประจำวันและผลกระทบต่อความเป็นอยู่ที่ดีในการทำงาน ทั้งในกลุ่มประชากรทางคลินิกและไม่ใช่ทางคลินิก

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

PRMQ แยกแยะระหว่างกระบวนการความจำพื้นฐานสองประเภท: ความจำที่คาดหวัง ซึ่งเกี่ยวข้องกับการดำเนินการตามความตั้งใจที่ล่าช้า (การจำทานยา, การจำไปตามนัด) และความจำย้อนหลัง ซึ่งเกี่ยวข้องกับการระลึกข้อมูลในอดีต (ชื่อ, วันที่, การสนทนา) ความจำประเภทเหล่านี้อาศัยระบบประสาทที่แตกต่างกันบางส่วน และได้รับผลกระทบแตกต่างกันไปตามอายุ, ความเครียด, และโรคทางระบบประสาท การวัดทั้งสองขอบเขตทำให้ PRMQ สามารถจับภาพรวมของการทำงานของความจำในชีวิตประจำวันได้กว้างกว่าเครื่องมือที่ประเมินเฉพาะความจำย้อนหลัง

ประวัติศาสตร์

PRMQ ได้รับการพัฒนาโดย Crawford, Smith, Maylor, Della Sala, และ Logie ที่มหาวิทยาลัยเอดินบะระ และตีพิมพ์ในวารสาร Memory ในปี 2003 การศึกษาดั้งเดิมได้สร้างข้อมูลบรรทัดฐานในผู้เข้าร่วมที่ไม่ใช่ทางคลินิกมากกว่า 1,000 คนในกลุ่มอายุต่าง ๆ และแสดงให้เห็นถึงความน่าเชื่อถือและความถูกต้องที่ดี การแยกแยะระหว่างการบ่นเกี่ยวกับความจำที่คาดหวังและย้อนหลังสะท้อนถึงความเข้าใจทางประสาทวิทยาศาสตร์ทางปัญญาในปัจจุบันเกี่ยวกับความจำว่าเป็นระบบที่มีหลายแง่มุม PRMQ ได้รับการแปลเป็นภาษาต่าง ๆ มากกว่า 20 ภาษา และนำไปใช้ในการวิจัยด้านผู้สูงอายุ, ประสาทจิตวิทยา และอาชีวอนามัยทั่วโลก

ควรใช้เมื่อใด

PRMQ เหมาะสำหรับการประเมินการบ่นเกี่ยวกับความจำส่วนบุคคลในการดูแลเบื้องต้น, คลินิกผู้สูงอายุ, ประสาทจิตวิทยา, อาชีวอนามัย และบริบทการวิจัย มีประโยชน์สำหรับการทำความเข้าใจข้อกังวลในการทำงานของผู้ป่วยและผลกระทบของความจำต่อกิจกรรมประจำวัน PRMQ สามารถช่วยให้แพทย์ตัดสินใจว่าจำเป็นต้องมีการทดสอบประสาทจิตวิทยาอย่างเป็นทางการหรือไม่ และสามารถติดตามความทุกข์ที่เกี่ยวข้องกับความจำส่วนบุคคลเมื่อเวลาผ่านไป อย่างไรก็ตาม PRMQ ไม่ใช่เครื่องมือวินิจฉัยภาวะสมองเสื่อม, ภาวะบกพร่องทางสติปัญญาเล็กน้อย หรือความผิดปกติของความจำอื่น ๆ และควรใช้ร่วมกับการทดสอบเชิงวัตถุประสงค์และการตัดสินใจทางคลินิก

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ความสัมพันธ์ที่อ่อนแอกับการทดสอบความจำเชิงวัตถุประสงค์ — คะแนน PRMQ ที่สูงไม่จำเป็นต้องบ่งชี้ถึงความบกพร่องทางสติปัญญา; เครื่องมือนี้วัดภาระการบ่นส่วนบุคคลมากกว่าความสามารถในการจำเชิงวัตถุประสงค์
  • อ่อนไหวต่ออารมณ์และปัจจัยสถานการณ์ — ภาวะซึมเศร้า, ความวิตกกังวล, ความเครียด, ความเหนื่อยล้า และการเปลี่ยนแปลงในชีวิตมีผลอย่างมากต่อคะแนน PRMQ โดยไม่ขึ้นกับความสามารถในการจำที่แท้จริง
  • ไม่ใช่วินิจฉัย — PRMQ ไม่ได้วินิจฉัยภาวะสมองเสื่อมหรือความผิดปกติของความจำ; เป็นเพียงเครื่องมือคัดกรองหรืออธิบายเท่านั้น
  • ข้อมูลระยะยาวมีจำกัด — มีการศึกษาที่ตีพิมพ์น้อยลงที่ตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงของ PRMQ ในฐานะตัวทำนายการลดลงของความรู้ความเข้าใจหรือการเปลี่ยนเป็นภาวะสมองเสื่อม เมื่อเทียบกับเครื่องมือเช่น MMSE

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • การวัดความจำที่คาดหวังและย้อนหลังที่แตกต่างกัน — แยกความจำพื้นฐานสองประเภท ทำให้การประเมินมีความละเอียดอ่อนกว่าเครื่องมือที่วัดเฉพาะความจำย้อนหลัง
  • สั้นและประเมินตนเองได้ — ใช้เวลา 5–10 นาที; ไม่ต้องมีการฝึกอบรมแพทย์; สามารถทำได้ในสถานพยาบาลหรือจากระยะไกล
  • คุณสมบัติทางจิตวิทยาที่แข็งแกร่ง — มีความสอดคล้องภายในที่ดี (α ≈ 0.80), ความน่าเชื่อถือในการทดสอบซ้ำ (r ≈ 0.75–0.80) และความถูกต้องในกลุ่มอายุและประชากรทางคลินิก
  • จับภาพผลกระทบเชิงหน้าที่ — เน้นประสบการณ์ความจำในชีวิตประจำวันที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมประจำวัน (การจำนัดหมาย, การลืมการสนทนา)

การประยุกต์ใช้

  • การประเมินการบ่นเกี่ยวกับความจำในการดูแลเบื้องต้น: แพทย์เวชปฏิบัติทั่วไปประเมินผู้ป่วยอายุ 68 ปีที่มีการบ่นเกี่ยวกับความจำ คะแนนรวม PRMQ คือ 52 (สูง), โดยมีคะแนนย่อยความจำที่คาดหวังสูง (23) และคะแนนย่อยความจำย้อนหลังสูง (22) MMSE เป็นปกติ แต่ผู้ป่วยรายงานความยากลำบากในการจำทานยาและการสนทนา การส่งต่อไปยังประสาทจิตวิทยาอย่างเป็นทางการและการอภิปรายกลยุทธ์ (การเตือนความจำ, เครื่องช่วยในการปฏิบัติตาม) จะตามมา
  • การจำแนกลักษณะกลุ่มประชากรสูงอายุ: การศึกษาผู้สูงอายุตามยาวดำเนินการ PRMQ ทุก 2 ปีกับผู้ใหญ่ 200 คนที่อาศัยอยู่ในชุมชนอายุ 65 ปีขึ้นไป คะแนน PRMQ พื้นฐานและคะแนนย่อยความจำที่คาดหวังทำนายอัตราการลดลงของความจำเชิงวัตถุประสงค์ในการทดสอบอย่างเป็นทางการตลอดการติดตามผล 5 ปี
  • การประเมินความรู้ความเข้าใจในการทำงาน: บริการอาชีวอนามัยใช้ PRMQ เพื่อประเมินการบ่นเกี่ยวกับความจำส่วนบุคคลในพนักงานที่สัมผัสกับความเครียดหรือการทำงานเป็นกะ คะแนน PRMQ ที่สูงขึ้นกระตุ้นให้มีการตรวจสอบการอดนอน, ความเครียด หรือความเหนื่อยล้า; การแทรกแซง (สุขอนามัยการนอนหลับ, การจัดการความเครียด) จะถูกปรับให้เหมาะสม
  • การติดตามโรคทางระบบประสาทเสื่อม: นักประสาทวิทยาใช้ PRMQ เป็นส่วนหนึ่งของการติดตามผลตามปกติในผู้ป่วยที่มีภาวะบกพร่องทางสติปัญญาเล็กน้อย การเปลี่ยนแปลงของ PRMQ ปีต่อปี (ร่วมกับการทดสอบเชิงวัตถุประสงค์) ช่วยติดตามความก้าวหน้าและแจ้งการอภิปรายเกี่ยวกับการพยากรณ์โรค

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

PRMQ เป็นแบบสอบถามแบบประเมินตนเอง 16 ข้อ ที่ผู้ตอบกรอกข้อมูลด้วยตนเอง (รูปแบบกระดาษหรือดิจิทัล) แปดข้อประเมินความล้มเหลวของความจำที่คาดหวัง (เช่น 'คุณตัดสินใจจะทำอะไรบางอย่างแล้วลืมทำหรือไม่?') และแปดข้อประเมินความล้มเหลวของความจำย้อนหลัง (เช่น 'คุณลืมว่าวางของไว้ที่ไหนหรือไม่?') ผู้ตอบให้คะแนนความถี่ของความล้มเหลวแต่ละครั้งในมาตราส่วน Likert 5 จุด ตั้งแต่ 1 (ไม่เคย) ถึง 5 (เสมอ) โดยทั่วไปใช้เวลาในการกรอก 5–10 นาที

2

คะแนนรวมของ PRMQ ได้จากการรวมคะแนนทั้ง 16 ข้อ ซึ่งมีช่วงคะแนนตั้งแต่ 16 ถึง 80 นอกจากนี้ ยังมีการคำนวณคะแนนย่อยแยกกัน: คะแนนย่อยความจำที่คาดหวัง (8 ข้อ, ช่วงคะแนน 8–40) และคะแนนย่อยความจำย้อนหลัง (8 ข้อ, ช่วงคะแนน 8–40) คะแนนที่สูงขึ้นบ่งชี้ถึงการบ่นเกี่ยวกับความจำส่วนบุคคลที่บ่อยขึ้น คะแนนเฉลี่ยในกลุ่มตัวอย่างผู้ใหญ่ที่ไม่ใช่ทางคลินิกโดยทั่วไปอยู่ในช่วง 30 ถึง 45

3

คะแนน PRMQ ถูกตีความว่าเป็นมาตรวัดต่อเนื่อง ไม่มีเกณฑ์การตัดแบ่งสำหรับภาวะสมองเสื่อมหรือพยาธิสภาพ คะแนน 40 หรือสูงกว่าบ่งชี้ถึงการบ่นเกี่ยวกับความจำส่วนบุคคลที่สูงขึ้นเมื่อเทียบกับข้อมูลบรรทัดฐาน อย่างไรก็ตาม คะแนน PRMQ มีความสัมพันธ์ปานกลางเท่านั้นกับประสิทธิภาพการทดสอบความจำเชิงวัตถุประสงค์ PRMQ สะท้อนถึงภาระส่วนบุคคลและประสบการณ์ในชีวิตประจำวันมากกว่าสถานะการวินิจฉัย คะแนน PRMQ ที่สูงขึ้นอาจบ่งชี้ถึงความบกพร่องทางสติปัญญาที่แท้จริง, ความเครียด, ความผิดปกติทางอารมณ์ หรือเพียงแค่การรับรู้ที่เพิ่มขึ้นเกี่ยวกับความผิดพลาดของความจำปกติ

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การตีความคะแนน PRMQ ที่สูงเกินไปว่าเป็นหลักฐานของความบกพร่องทางสติปัญญา — คะแนนที่สูงอาจสะท้อนถึงความเครียดปกติ, การอดนอน, ภาวะซึมเศร้า หรือความเหนื่อยล้าจากการใส่ใจ มากกว่าการสูญเสียความจำทางพยาธิวิทยา
  • การไม่แยกแยะการบ่นเกี่ยวกับความจำที่คาดหวังจากการบ่นเกี่ยวกับความจำย้อนหลัง — การตีความคะแนนย่อยที่สูงโดยไม่พิจารณาพื้นฐานทางระบบประสาทและการทำงานที่แตกต่างกันของความจำแต่ละประเภท
  • การใช้ PRMQ แทนการทดสอบความจำเชิงวัตถุประสงค์ — การบ่นส่วนบุคคลต้องได้รับการยืนยันด้วยการประเมินประสาทจิตวิทยาอย่างเป็นทางการ
  • การละเลยอารมณ์และบริบทชีวิต — การไม่ประเมินภาวะซึมเศร้า, ความวิตกกังวล, ความเครียด, การนอนหลับ และปัจจัยอื่น ๆ ที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อการรายงานการบ่นเกี่ยวกับความจำ

คำถามที่พบบ่อย

ความแตกต่างระหว่างความจำที่คาดหวังและความจำย้อนหลังใน PRMQ คืออะไร?

ความจำที่คาดหวัง (PRMQ subscale 1) เกี่ยวข้องกับการจำสิ่งที่ต้องทำในอนาคต (การจำนัดหมาย, การทานยา) ความจำย้อนหลัง (PRMQ subscale 2) เกี่ยวข้องกับการระลึกข้อมูลในอดีต (ชื่อ, การสนทนา, ที่ที่คุณวางของ) ทั้งสองประเภทได้รับการประเมินแยกกันใน PRMQ ทำให้แพทย์สามารถระบุได้ว่าความจำประเภทใดมีปัญหามากกว่า

หากผู้ป่วยได้คะแนนสูงใน PRMQ แต่มีการทดสอบความจำเชิงวัตถุประสงค์ปกติ หมายความว่าอย่างไร?

ความไม่สอดคล้องกันระหว่างการบ่นส่วนบุคคล (PRMQ) และประสิทธิภาพการทดสอบเชิงวัตถุประสงค์เป็นเรื่องปกติและมักสะท้อนถึงอารมณ์ (ภาวะซึมเศร้า, ความวิตกกังวล), ความเครียด, การอดนอน หรือความเหนื่อยล้าจากการใส่ใจ มากกว่าความบกพร่องของความจำที่แท้จริง อย่างไรก็ตาม ผู้ป่วยบางรายที่มีภาวะความรู้ความเข้าใจลดลงในระยะแรกรายงานการบ่นส่วนบุคคลที่สูงก่อนที่จะเกิดข้อบกพร่องเชิงวัตถุประสงค์ การประเมินอารมณ์และความเครียดเป็นสิ่งสำคัญ; หากยังคงมีความกังวล ให้ทำการทดสอบซ้ำใน 6–12 เดือน

สามารถใช้ PRMQ เพื่อวินิจฉัยภาวะบกพร่องทางสติปัญญาเล็กน้อยหรือภาวะสมองเสื่อมได้หรือไม่?

ไม่ได้ PRMQ เป็นเครื่องมือประเมินการบ่นส่วนบุคคลและไม่สามารถวินิจฉัยความผิดปกติทางสติปัญญาได้ การวินิจฉัยต้องอาศัยการประเมินความรู้ความเข้าใจที่ครอบคลุม, การประเมินทางคลินิก, การถ่ายภาพ, ชีวภาพ และการประเมินการทำงาน อย่างไรก็ตาม PRMQ สามารถเป็นส่วนหนึ่งของการประเมินความรู้ความเข้าใจที่กว้างขึ้นได้

คะแนน PRMQ เท่าใดที่ควรส่งต่อไปยังประสาทจิตวิทยาอย่างเป็นทางการ?

ไม่มีเกณฑ์การตัดแบ่งที่แน่นอน คะแนน PRMQ ที่ 40+ ถือว่าสูงเมื่อเทียบกับข้อมูลบรรทัดฐาน และอาจพิจารณาการทดสอบอย่างเป็นทางการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากมาพร้อมกับการลดลงของการทำงานหรือข้อกังวลในการสัมภาษณ์ทางคลินิก ควรใช้ PRMQ ร่วมกับการตัดสินใจทางคลินิก, การประเมินอารมณ์ และประวัติการทำงานเสมอ

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Crawford, J. R., Smith, G., Maylor, E. A., Della Sala, S., & Logie, R. H. (2003). The Prospective and Retrospective Memory Questionnaire (PRMQ): Normative data and latent structure in a large non-clinical sample. Memory, 11(3), 261-275.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Smith, G., Della Sala, S., Logie, R. H., & Maylor, E. A. (2000). Prospective and retrospective memory in normal ageing and dementia: A questionnaire study. Memory, 8(5), 311-321.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  3. Kliegel, M., Ramuschkat, G., & Martin, M. (2010). Complex prospective memory in younger and older adults: Does the delay of the intended action make a difference? International Journal of Psychology, 45(3), 210-217.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว