แบบประเมินอาการเศร้าโศกเรื้อรัง (Prolonged Grief Disorder Scale)
- ผู้เสนอ
- Holly G. Prigerson, Paul K. Maciejewski
- ปี
- 2008
- ประเภท
- Self-report questionnaire
- กลุ่มวิธี
- diagnosis-focused-grief-assessment
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
แบบประเมินอาการเศร้าโศกเรื้อรัง (PG-13) เป็นเครื่องมือประเมินวินิจฉัยที่มี 13 ข้อ พัฒนาโดย Prigerson และ Maciejewski เพื่อทำให้เกณฑ์การวินิจฉัยโรคเศร้าโศกเรื้อรังตามคู่มือ DSM-5-TR สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง เครื่องมือ PG-13 ถูกออกแบบมาเป็นเครื่องมือทางคลินิกที่มีโครงสร้าง โดยเชื่อมโยงโดยตรงกับเกณฑ์อาการ ความคิด และการทำงานที่จำเป็นสำหรับการวินิจฉัย ทำให้มีคุณค่าอย่างยิ่งในการตั้งค่าทางคลินิกและการวิจัยที่ต้องการการประเมินวินิจฉัยที่เป็นมาตรฐาน
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
โรคเศร้าโศกเรื้อรัง (PGD) ซึ่งได้รับการกำหนดอย่างเป็นทางการใน DSM-5-TR (2013) และ ICD-11 (2022) ถือเป็นภาวะสุขภาพจิตที่แตกต่างออกไป ซึ่งการโศกเศร้ากลายเป็นพยาธิสภาพ โดยมีลักษณะเด่นคือ ความปรารถนาอย่างแรงกล้าและต่อเนื่อง การหมกมุ่นอยู่กับผู้เสียชีวิต ความยากลำบากในการยอมรับความตาย การชาด้านอารมณ์ การทำงานในบทบาทที่บกพร่อง และการถอนตัวทางสังคมที่คงอยู่นานกว่า 12 เดือนหลังการสูญเสีย (หรือ 6 เดือนในช่วงปีแรกของการโศกเศร้า หากการประเมินก่อนหน้านี้มีความจำเป็นทางคลินิก) เครื่องมือ PG-13 ทำให้เกณฑ์การวินิจฉัยเหล่านี้สามารถนำไปปฏิบัติได้จริงผ่านข้อคำถามที่ตรงเป้าหมาย ช่วยให้แพทย์สามารถก้าวข้ามการประเมินความรุนแรงของอาการ (เช่นเดียวกับ ICG) ไปสู่การวินิจฉัยอย่างเป็นทางการ
ประวัติศาสตร์
PG-13 ได้รับการพัฒนาในปี 2008 โดย Holly G. Prigerson และ Paul K. Maciejewski หลังจากการยอมรับที่เพิ่มขึ้นทั้งทางคลินิกและการวิจัยว่าความโศกเศร้าที่คงอยู่และส่งผลกระทบถือเป็นภาวะทางจิตเวชที่แตกต่างออกไป แบบประเมินนี้สะท้อนถึงการทำให้เกณฑ์การวินิจฉัยที่ได้รับการกำหนดอย่างเป็นทางการใน DSM-5-TR (ตีพิมพ์ปี 2013) และ ICD-11 (ตีพิมพ์ปี 2022) เป็นรูปธรรม เมื่ออนุกรมวิธานทางจิตเวชพัฒนาขึ้นเพื่อยอมรับโรคเศร้าโศกเรื้อรังเป็นการวินิจฉัยที่แตกต่างออกไป PG-13 จึงกลายเป็นเครื่องมือทางคลินิกหลักสำหรับการวินิจฉัย แบบประเมินนี้ได้รับการแปลเป็นหลายภาษาและได้รับการตรวจสอบความถูกต้องในการศึกษาหลายสิบฉบับที่ยืนยันถึงประโยชน์ในการวินิจฉัย ความไว และความจำเพาะในกลุ่มประชากรที่สูญเสีย ปัจจุบันเป็นมาตรฐานในการทดลองทางคลินิกที่เน้นเรื่องความโศกเศร้าและการวิจัยผลลัพธ์ของการโศกเศร้า
ควรใช้เมื่อใด
PG-13 เหมาะสำหรับการประเมินวินิจฉัยในผู้ที่สูญเสียซึ่งมีอาการเศร้าโศกที่ยืดเยื้อและส่งผลกระทบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน: การประเมินทางจิตเวชและจิตวิทยาในกรณีการโศกเศร้าที่ซับซ้อน; คลินิกเฉพาะทางด้านความโศกเศร้าและบริการให้คำปรึกษาเกี่ยวกับการสูญเสีย; การทดลองวิจัยทางคลินิกเพื่อพัฒนนาและทดสอบการรักษาโรคเศร้าโศกเรื้อรัง; การประเมินทางนิติเวช (เช่น การประเมินความสามารถ ความรับผิดชอบทางอาญาที่ต้องอาศัยประวัติความโศกเศร้า); และเส้นทางดูแลแบบขั้นบันไดสำหรับผู้ป่วยที่สูญเสียในสถานบริการปฐมภูมิและห้องฉุกเฉิน มีประโยชน์อย่างยิ่งเมื่อการตัดสินทางคลินิกเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ และต้องการเครื่องมือวินิจฉัยที่เป็นมาตรฐานและอ้างอิงตามเกณฑ์
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ผลลัพธ์การวินิจฉัยแบบทวิภาค (มี/ไม่มี) สูญเสียข้อมูลเกี่ยวกับความแปรปรวนของความรุนแรงของอาการ; ไม่สามารถแยกแยะระหว่างโรคเศร้าโศกเรื้อรังระดับน้อยกับระดับรุนแรง หรือติดตามการตอบสนองต่อการรักษาได้อย่างละเอียดเท่ากับแบบประเมินอาการแบบต่อเนื่อง
- ต้องการการตัดสินของแพทย์เกี่ยวกับความหมายของเกณฑ์ (เช่น สิ่งที่ถือว่าเป็น 'การบกพร่องในการทำงาน' หรือ 'ความแตกต่างทางวัฒนธรรม'); เหมาะน้อยกว่าสำหรับการคัดกรองด้วยตนเองทั้งหมดโดยไม่มีการทบทวนโดยแพทย์
- ขึ้นอยู่กับเวลา: เกณฑ์ DSM-5-TR กำหนดให้ระยะเวลาของอาการ ≥12 เดือนหลังการสูญเสีย; PG-13 ไม่สามารถนำมาใช้ได้อย่างมีความหมายในช่วงการโศกเศร้าเฉียบพลัน (12 เดือนแรก) จำกัดการระบุและการแทรกแซงตั้งแต่เนิ่นๆ
- การตรวจสอบความถูกต้องทางวัฒนธรรมที่จำกัด; เกณฑ์ DSM-5-TR เองสะท้อนบรรทัดฐานความโศกเศร้าแบบตะวันตกและปัจเจกนิยม; อาจจำแนกการแสดงออกความโศกเศร้าตามปกติในวัฒนธรรมแบบกลุ่มนิยมผิดว่าเป็นพยาธิสภาพ
- สมมติฐานว่าเป็นการสูญเสียมนุษย์; การประยุกต์ใช้จำกัดกับความโศกเศร้าที่คาดการณ์ไว้ การสูญเสียบทบาท การสูญเสียอัตลักษณ์ หรือการสูญเสียที่ไม่ใช่การเสียชีวิตซึ่งมีกระบวนการโศกเศร้าบางอย่างเกี่ยวข้อง
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ทำให้เกณฑ์การวินิจฉัยโรคเศร้าโศกเรื้อรังตามคู่มือ DSM-5-TR สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง ทำให้การวินิจฉัยมีความเป็นระบบและโปร่งใส; ปรับปรุงความสอดคล้องในการวินิจฉัยระหว่างแพทย์
- สั้น (13 ข้อ) และมีประสิทธิภาพ ใช้เวลา 5–10 นาที ทำให้สามารถคัดกรองวินิจฉัยได้อย่างรวดเร็วในสถานการณ์ทางคลินิกที่มีเวลาจำกัด
- โครงสร้างอ้างอิงตามเกณฑ์ช่วยลดอคติในการวินิจฉัยของผู้ป่วย; เปลี่ยนการวินิจฉัยจากการ 'ความรู้สึกทางคลินิก' ไปสู่การประเมินที่มีโครงสร้าง
- ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องอย่างกว้างขวางในประชากรและบริบททางวัฒนธรรมที่หลากหลาย; ได้รับการสนับสนุนจากการศึกษาทางระบาดวิทยาขนาดใหญ่ที่ยืนยันความถูกต้องของการวินิจฉัย
- เชื่อมโยงการวิจัยและการปฏิบัติทางคลินิก; สามารถใช้เครื่องมือเดียวกันในการระบุผู้ป่วยในการวิจัย การทดลองทางคลินิก และการดูแลทางคลินิกตามปกติ ทำให้สอดคล้องกับการปฏิบัติที่อิงหลักฐาน
การประยุกต์ใช้
- การประเมินวินิจฉัยในการให้คำปรึกษาและการบำบัดทางจิตเวชเพื่อยืนยันการวินิจฉัยโรคเศร้าโศกเรื้อรังและชี้นำการวางแผนการรักษา
- การวิจัยทางคลินิกและการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมของการบำบัดทางจิตวิทยาที่เน้นเรื่องความโศกเศร้า (การบำบัดความโศกเศร้าที่ซับซ้อน การติดตามและประมวลผลความโศกเศร้า การบำบัดด้วยการยอมรับและผูกมัด) เพื่อกำหนดการวินิจฉัยพื้นฐานและยืนยันประสิทธิภาพของการรักษา
- การวิจัยทางระบาดวิทยาและสาธารณสุขเกี่ยวกับความชุก ปัจจัยเสี่ยง และผลลัพธ์ของโรคเศร้าโศกเรื้อรังในประชากรที่หลากหลาย
- การฝึกอบรมและการนิเทศบุคลากรด้านสุขภาพจิต โดยจัดให้มีกรอบการทำงานที่เป็นระบบสำหรับการสอนเกณฑ์การวินิจฉัยและการวินิจฉัยที่เชื่อถือได้
- การบูรณาการเข้ากับเส้นทางดูแลแบบขั้นบันไดในสถานบริการปฐมภูมิ จิตเวชฉุกเฉิน และบริการสนับสนุนการโศกเศร้า เพื่อระบุบุคคลที่ต้องการการส่งต่อไปยังผู้เชี่ยวชาญ
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
เครื่องมือ PG-13 ประกอบด้วย 13 ข้อที่สอดคล้องโดยตรงกับเกณฑ์การวินิจฉัยโรคเศร้าโศกเรื้อรังตามคู่มือ DSM-5-TR ข้อคำถามประเมินอาการหลัก (ความปรารถนา ความคิดที่รบกวน ความยากลำบากในการยอมรับความตาย ปัญหาในการปรับตัวกับการสูญเสีย) และการบกพร่องในการทำงาน (ความบกพร่องในบทบาท การชาด้านอารมณ์ การถอนตัว) แต่ละข้อจะถูกให้คะแนนตามมาตรวัดที่สะท้อนถึงการมีอยู่และความรุนแรงของอาการ โดยทั่วไปจะอยู่ในช่วง 0 (ไม่มีอาการ) ถึง 4 (บ่อยมาก) แบบประเมินนี้ใช้เวลา 5–10 นาทีในการตอบด้วยตนเอง การบริหารแบบประเมินนี้ตั้งอยู่บนสมมติฐานว่าได้ผ่านไปแล้ว 12 เดือนหรือมากกว่านับตั้งแต่การเสียชีวิต (หรือ 6 เดือนในสถานการณ์เฉพาะ) แพทย์จะยืนยันระยะเวลาดังกล่าว ก่อนดำเนินการบริหารแบบประเมิน
สูตร
Administer 13 items assessing DSM-5-TR Prolonged Grief Disorder criteria
การให้คะแนน PG-13 ทำได้โดยการพิจารณาว่าผู้ตอบแบบสอบถามมีคุณสมบัติตรงตามกลุ่มเกณฑ์การวินิจฉัย DSM-5-TR ครบถ้วนหรือไม่: (1) อาการเศร้าโศกหลัก (ความปรารถนา/การหมกมุ่น) (2) อาการทางความคิด/อารมณ์ (อย่างน้อย 4 จาก 8 อาการที่ระบุ) (3) การบกพร่องในการทำงาน (4) ระยะเวลาของอาการ (อย่างน้อย 1 ปี) และ (5) ความรุนแรงของความทุกข์ แทนที่จะเป็นคะแนนต่อเนื่อง PG-13 ให้ผลการวินิจฉัยแบบทวิภาค: โรคเศร้าโศกเรื้อรังมีอยู่ (ตรงตามเกณฑ์ทั้งหมด) หรือไม่มีอยู่ (ไม่ตรงตามเกณฑ์ทั้งหมด) แบบประเมินบางฉบับที่ปรับปรุงแล้วจะคำนวณจำนวนอาการรวมเพื่อวัตถุประสงค์ในการวิจัย โปรดดูระเบียบการศึกษาเฉพาะ
สูตร
Determine presence or absence of diagnostic criteria based on symptom endorsement and duration
การตีความการวินิจฉัยเป็นการอ้างอิงตามเกณฑ์: หากตรงตามเกณฑ์ PGD ของ DSM-5-TR ทั้งหมด จะวินิจฉัยว่าเป็นโรคเศร้าโศกเรื้อรัง การตีความทางคลินิกยังพิจารณาถึง: (1) การเริ่มต้นของอาการสัมพันธ์กับการเสียชีวิต (ควรเกิดขึ้นภายใน 12 เดือนแรก แต่ไม่จำเป็นต้องทันที) (2) ความรุนแรงและผลกระทบต่อการทำงาน (ต้องก่อให้เกิดความทุกข์ที่สำคัญทางคลินิก และส่งผลกระทบต่อการทำงาน การเข้าสังคม หรือการดำเนินชีวิตประจำวัน) (3) การวินิจฉัยแยกโรค (อาการต้องไม่สามารถอธิบายได้ด้วยความผิดปกติทางจิตอื่น การใช้สารเสพติด หรือภาวะทางการแพทย์) (4) บริบททางวัฒนธรรม (การแสดงออกของความเศร้าโศกแตกต่างกันไป การวินิจฉัยต้องอาศัยว่าอาการแสดงออกนั้นแตกต่างจากบรรทัดฐานทางวัฒนธรรม)
สูตร
Interpret as diagnostic assessment tool; presence of criterion cluster indicates Prolonged Grief Disorder
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การใช้กฎ 12 เดือนผิดพลาด: การสันนิษฐานว่าอาการเศร้าโศกใดๆ ที่มีอยู่ ณ 12 เดือนขึ้นไปบ่งชี้ว่าเป็นโรคเศร้าโศกเรื้อรัง; ต้องยืนยันการเริ่มต้นของอาการภายใน 12 เดือนหลังการสูญเสีย และความต่อเนื่อง ไม่ใช่การเริ่มต้นใหม่หลัง 12 เดือน
- การพึ่งพา PG-13 มากเกินไปโดยไม่มีการประเมินบริบททางคลินิก (ลักษณะการเสียชีวิต ความเครียดที่เกิดขึ้นพร้อมกัน ปัจจัยทางวัฒนธรรม ประวัติการบาดเจ็บทางจิตใจ ประวัติทางจิตเวช); PG-13 'เชิงบวก' เป็นเพียงข้อบ่งชี้ในการวินิจฉัย ไม่ใช่การวินิจฉัย; การตัดสินทางคลินิกเป็นสิ่งจำเป็น
- การบริหาร PG-13 ในช่วงการโศกเศร้าเฉียบพลัน (<6–12 เดือน) และการตีความความโศกเศร้าปกติว่าเป็นโรคเศร้าโศกเรื้อรัง; DSM-5-TR อนุญาตให้วินิจฉัยเร็วขึ้น (6 เดือน) เฉพาะในสถานการณ์เฉพาะที่ต้องมีเหตุผลทางคลินิก
- การไม่ประเมินและแยกแยะการวินิจฉัยที่แข่งขันกัน (โรคซึมเศร้าหลัก, PTSD จากลักษณะการเสียชีวิต, โรคจากการใช้สารเสพติด); การวินิจฉัย PGD ต้องอาศัยว่าอาการไม่สามารถอธิบายได้ดีกว่าด้วยภาวะอื่น
- การใช้ PG-13 เป็นตัววัดผลลัพธ์เพียงอย่างเดียวในการทดลองรักษาโดยไม่ได้วัดการเปลี่ยนแปลงระดับอาการ; ใช้แบบประเมินต่อเนื่อง (ICG, TRIG) ควบคู่กับ PG-13 สำหรับการติดตามการรักษา
คำถามที่พบบ่อย
PG-13 แตกต่างจาก ICG อย่างไร
ICG (19 ข้อ คะแนนต่อเนื่อง 0–76) วัดความรุนแรงของอาการเศร้าโศกที่ซับซ้อน และใช้สำหรับการคัดกรองและการวัดผลลัพธ์; คะแนนตัดที่ ≥25 บ่งชี้ถึงความโศกเศร้าที่ซับซ้อน แต่การวินิจฉัยต้องอาศัยการตัดสินทางคลินิก PG-13 (13 ข้อ) ทำให้เกณฑ์การวินิจฉัย DSM-5-TR สามารถนำไปปฏิบัติได้จริงโดยตรง และให้ผลการวินิจฉัยแบบทวิภาค (โรคเศร้าโศกเรื้อรังมีอยู่/ไม่มีอยู่) ในทางปฏิบัติ ICG ใช้สำหรับการคัดกรองอาการและการติดตามการรักษา ในขณะที่ PG-13 ใช้สำหรับการประเมินวินิจฉัยอย่างเป็นทางการ
สามารถใช้ PG-13 ก่อนครบ 12 เดือนหลังการสูญเสียได้หรือไม่
โดยทั่วไป DSM-5-TR กำหนดให้ระยะเวลา ≥12 เดือนสำหรับการวินิจฉัยโรคเศร้าโศกเรื้อรัง อย่างไรก็ตาม อนุญาตให้วินิจฉัยเร็วขึ้น (6–12 เดือนหลังการสูญเสีย) หากอาการมีความรุนแรงเกินกว่าที่คาดหวังในช่วงปีแรกของการโศกเศร้าอย่างชัดเจน PG-13 สามารถบริหารได้ทุกเมื่อเพื่อประเมินการมีอยู่ของอาการ แต่การวินิจฉัยโดยทั่วไปจะรอจนกว่าจะครบ 12 เดือนขึ้นไป เว้นแต่สถานการณ์ทางคลินิกจะเอื้อให้ประเมินเร็วขึ้น
PG-13 มีลิขสิทธิ์หรือไม่ หรือสามารถนำไปใช้ทางคลินิกได้หรือไม่
PG-13 ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการที่มีการทบทวนโดยผู้ทรงคุณวุฒิ และพร้อมใช้งานสำหรับการใช้งานทางคลินิกและการวิจัย โดยทั่วไปไม่จำเป็นต้องมีค่าลิขสิทธิ์หรือการอนุญาตสำหรับการใช้งานในการปฏิบัติทางคลินิกหรือการวิจัยทางวิชาการ แพทย์ควรอ้างอิงแหล่งที่มาดั้งเดิม (Prigerson & Maciejewski, 2008 หรือการศึกษาตรวจสอบความถูกต้องภายหลัง) และยืนยันว่าการใช้งานของตนสอดคล้องกับข้อกำหนดของคณะกรรมการพิจารณาจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์ (IRB) หรือคณะกรรมการจริยธรรม
สามารถใช้ PG-13 เพื่อติดตามการตอบสนองต่อการรักษาเมื่อเวลาผ่านไปได้หรือไม่
โครงสร้างการวินิจฉัยแบบทวิภาคของ PG-13 (มี/ไม่มี) มีความไวต่อการเปลี่ยนแปลงระดับอาการระหว่างการรักษาน้อยกว่า ผู้ป่วยอาจยังคง 'PG-13 เป็นบวก' ในขณะที่แสดงการปรับปรุงอาการแต่ละอย่างอย่างมีนัยสำคัญ สำหรับการติดตามการตอบสนองต่อการรักษา แบบประเมินต่อเนื่อง เช่น ICG (ซึ่งสามารถแสดงคะแนนที่ลดลงระหว่างการบำบัด) จะเหมาะสมกว่า PG-13 เหมาะที่สุดสำหรับการใช้ ณ จุดเริ่มต้นเพื่อยืนยันการวินิจฉัย และ ณ จุดสิ้นสุดเพื่อประเมินการทุเลาของการวินิจฉัย; ใช้แบบประเมินความรุนแรงของอาการสำหรับการติดตามความคืบหน้า
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Prigerson, H. G., & Maciejewski, P. K. (2008). Prolonged grief disorder: Defining the disorder and addressing its clinical and public health significance. Psychotherapy and Psychosomatics, 77(6), 365–376.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว