โปรไฟล์ความเจ็บปวดในทารกคลอดก่อนกำหนด (Premature Infant Pain Profile: PIPP)
- ผู้เสนอ
- Bonnie Stevens
- ปี
- 1996
- ประเภท
- Clinician-rated
- กลุ่มวิธี
- procedural-pain-assessment
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
PIPP เป็นเครื่องมือประเมินความเจ็บปวดทางพฤติกรรมและสรีรวิทยาที่มีเจ็ดตัวบ่งชี้ ซึ่งออกแบบมาโดยเฉพาะสำหรับทารกคลอดก่อนกำหนดและทารกครบกำหนดที่ต้องเผชิญกับหัตถการที่ก่อให้เกิดความเจ็บปวด พัฒนาโดย Stevens และคณะในปี 1996 เครื่องมือนี้ใช้วัดความเจ็บปวดเฉียบพลันจากหัตถการโดยการบูรณาการอายุครรภ์ สถานะทางพฤติกรรม การแสดงออกทางสีหน้า และการเปลี่ยนแปลงสัญญาณชีพ PIPP ได้กลายเป็นเครื่องมือประเมินความเจ็บปวดเฉียบพลันในทารกแรกเกิดที่ได้รับการตรวจสอบความตรงมากที่สุดในการวิจัย และได้รับการแนะนำโดยองค์กรด้านความเจ็บปวดในเด็กชั้นนำสำหรับการประเมินความเจ็บปวดระหว่างหัตถการประจำในหอผู้ป่วยทารกแรกเกิด (NICU)
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
PIPP ตระหนักว่าการตอบสนองต่อความเจ็บปวดของทารกคลอดก่อนกำหนดมีการปรับเปลี่ยนตามพัฒนาการตามวุฒิภาวะของอายุครรภ์ การตอบสนองทางพฤติกรรมที่บ่งชี้ความเจ็บปวดในทารกครบกำหนดอาจสะท้อนถึงความไม่สมบูรณ์ของพัฒนาการที่เกี่ยวข้องกับภาวะคลอดก่อนกำหนดในทารกอายุ 24 สัปดาห์ เครื่องมือนี้รวมอายุครรภ์ (GA) เป็นปัจจัยถ่วงน้ำหนัก โดยปรับการตอบสนองทางพฤติกรรมและสรีรวิทยาที่คาดหวังให้ลดลงสำหรับทารกที่มีวุฒิภาวะน้อยกว่า การปรับเทียบตามพัฒนาการนี้ช่วยเพิ่มความไวและความจำเพาะในการตรวจจับความเจ็บปวดในช่วงอายุครรภ์ที่กว้างในประชากรทารกแรกเกิด เครื่องมือนี้สร้างสมดุลระหว่างสัญญาณทางพฤติกรรม (หน้าผากย่น, ตาหยี, ร่องแก้ม) และตัวบ่งชี้ทางสรีรวิทยา (อัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มขึ้น, ความอิ่มตัวของออกซิเจนลดลง) เพื่อจับการตอบสนองต่อความเจ็บปวดแม้ในทารกที่ได้รับยาระงับประสาทอย่างลึกซึ้งหรือทารกที่มีความผิดปกติทางระบบประสาท
ประวัติศาสตร์
PIPP ได้รับการพัฒนาโดย Bonnie Stevens และคณะที่ University of Toronto ในปี 1996 เพื่อแก้ไขช่องว่างที่สำคัญในการประเมินความเจ็บปวดในทารกคลอดก่อนกำหนด ในเวลานั้น มาตรวัดความเจ็บปวดในทารกแรกเกิดส่วนใหญ่สั้นเกินไป (รายการเดียว) หรือออกแบบมาสำหรับทารกครบกำหนด และการตอบสนองต่อความเจ็บปวดที่ลดลงตามพัฒนาการของทารกคลอดก่อนกำหนดมักไม่ได้รับการยอมรับ การรวมการถ่วงน้ำหนักอายุครรภ์ใน PIPP ถือเป็นนวัตกรรม การตรวจสอบความตรงครั้งแรกประกอบด้วยทารก 50 รายที่ได้รับการเจาะส้นเท้า; การวิจัยต่อมา (1998–2010) ได้ขยายการตรวจสอบความตรงไปยังทารกมากกว่า 1500 รายในหลายศูนย์และหัตถการ (การเจาะหลอดเลือดดำ, การเจาะน้ำไขสันหลัง, การใส่ท่อช่วยหายใจ, การถอดท่อช่วยหายใจ, การดูดเสมหะ) มีการเผยแพร่ PIPP เวอร์ชันปรับปรุง (PIPP-R) ในปี 2014 พร้อมคำจำกัดความรายการพฤติกรรมที่ดีขึ้น ปัจจุบัน PIPP เป็นมาตรวัดความเจ็บปวดในทารกแรกเกิดที่ถูกอ้างอิงบ่อยที่สุดในวรรณกรรมทางการแพทย์ และได้รับการแนะนำโดย American Academy of Pediatrics, International Association for the Study of Pain และองค์กรหลักอื่นๆ
ควรใช้เมื่อใด
PIPP เป็นเครื่องมือประเมินความเจ็บปวดเฉียบพลันจากหัตถการที่เป็นมาตรฐานทองคำสำหรับทารกแรกเกิดคลอดก่อนกำหนดและครบกำหนดที่ต้องเผชิญกับหัตถการที่ก่อให้เกิดความเจ็บปวดใน NICU หรือห้องคลอด มีข้อบ่งชี้เฉพาะสำหรับ: (1) หัตถการที่ก่อให้เกิดความเจ็บปวดประจำ (การเจาะส้นเท้า, การเจาะหลอดเลือดดำ, การเจาะน้ำไขสันหลัง, การใส่สายระบายทรวงอก, การใส่ท่อช่วยหายใจ); (2) การชี้แนะการให้ยาแก้ปวด/ยาชาเฉียบพลันระหว่างหัตถการ; (3) การประเมินประสิทธิผลของการแทรกแซงการจัดการความเจ็บปวด (ซูโครส, การดูดนมที่ไม่ใช่โภชนาการ, โอปิออยด์, ยาชาเฉพาะที่) ทั้งในทางปฏิบัติทางคลินิกและการวิจัย; (4) การวิจัยทางระบาดวิทยาเพื่อวัดปริมาณการได้รับความเจ็บปวดในประชากรทารกแรกเกิด; (5) การริเริ่มปรับปรุงคุณภาพเพื่อบันทึกแนวปฏิบัติพื้นฐานในการจัดการความเจ็บปวดและติดตามการปรับปรุงหลังจากการนำโปรโตคอลไปใช้
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ออกแบบมาเฉพาะสำหรับความเจ็บปวดเฉียบพลันจากหัตถการ; ไม่ได้ประเมินความเจ็บปวดเรื้อรังหรือความเจ็บปวดพื้นฐานในทารกที่ใช้เครื่องช่วยหายใจหรือหลังผ่าตัดเป็นเวลานาน (ใช้ N-PASS หรือเครื่องมืออื่นสำหรับการประเมินการระงับประสาทอย่างต่อเนื่อง)
- ตัวบ่งชี้สัญญาณชีพ (อัตราการเต้นของหัวใจ, ความอิ่มตัวของออกซิเจน) อาจได้รับอิทธิพลจากปัจจัยที่ไม่ใช่ความเจ็บปวด: หัวใจเต้นเร็วและภาวะขาดออกซิเจนเกิดขึ้นได้จากภาวะติดเชื้อ, ภาวะหายใจลำบาก, โรคหัวใจ, หรือแม้แต่การอุ้มหรือการเปลี่ยนผ้าอ้อม ซึ่งอาจทำให้คะแนนสูงเกินจริง
- การให้คะแนนการแสดงออกทางสีหน้าต้องอาศัยการมองเห็นที่ชัดเจน; ท่อช่วยหายใจ, อุปกรณ์ช่วยหายใจ, ท่าทาง, หรือความแตกต่างทางกายวิภาคอาจบดบังหน้าผากย่น, ตาหยี, หรือร่องแก้ม ทำให้ความเที่ยงของรายการลดลง
- อัตราการเต้นของหัวใจและค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนพื้นฐานไม่ได้ถูกกำหนดไว้สำหรับทารกทุกราย (เช่น ในทารกที่ป่วยซึ่งมีอัตราการเต้นของหัวใจเร็วและมีออกซิเจนในเลือดต่ำอยู่แล้ว) ทำให้การคำนวณการเปลี่ยนแปลงเป็นเปอร์เซ็นต์มีปัญหา
- มีประโยชน์จำกัดในทารกที่ได้รับยาคลายกล้ามเนื้อหรือยาระงับประสาทอย่างลึกซึ้งซึ่งไม่สามารถสังเกตพฤติกรรมได้; ในประชากรกลุ่มนี้ ตัวบ่งชี้ทางสรีรวิทยาเพียงอย่างเดียวอาจพลาดความเจ็บปวดหรือระบุว่าหัวใจเต้นเร็วที่ไม่ใช่ความเจ็บปวดเกิดจากความเจ็บปวด
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ระดับหลักฐานด้านความตรงสูงสุดในบรรดามาตรวัดความเจ็บปวดในทารกแรกเกิด: มีการตีพิมพ์มากกว่า 100 ฉบับในหลายประเทศที่แสดงคุณสมบัติเชิงจิตมาตรวิทยาที่แข็งแรง (Cronbach's alpha 0.71–0.88, ICC 0.85–0.92)
- การถ่วงน้ำหนักอายุครรภ์ช่วยเพิ่มความไวทางพัฒนาการ ลดการพลาดตรวจพบความเจ็บปวดในทารกคลอดก่อนกำหนดมากซึ่งมีการตอบสนองทางพฤติกรรมที่ยังไม่สมบูรณ์ตามพัฒนาการ
- บูรณาการตัวบ่งชี้ทางพฤติกรรม (ใบหน้า) และทางสรีรวิทยา (อัตราการเต้นของหัวใจ, ความอิ่มตัวของออกซิเจน) เพิ่มความแม่นยำในการตรวจจับความเจ็บปวดในสภาวะทางคลินิกที่หลากหลาย รวมถึงการได้รับยาระงับประสาทหรือการทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรง
- การประเมินอย่างรวดเร็ว (2–3 นาที) สามารถนำไปใช้ในกระบวนการทำงานทางคลินิกได้ ไม่ต้องใช้อุปกรณ์พิเศษนอกเหนือจากการติดตามสัญญาณชีพมาตรฐาน
- สร้างคะแนนก่อนและหลังการแทรกแซง เพื่อวัดประสิทธิผลของยาแก้ปวดและสนับสนุนการตัดสินใจปรับขนาดยา
การประยุกต์ใช้
- การประเมินความเจ็บปวดเฉียบพลันทางคลินิก: พยาบาลและบุคลากรทางการแพทย์ใช้ PIPP เพื่อวัดระดับความเจ็บปวดระหว่างหัตถการประจำในทารกแรกเกิด เพื่อชี้แนะการตัดสินใจให้ยาแก้ปวด/ยาชา และเพื่อให้แน่ใจว่าการจัดการความเจ็บปวดมีความสอดคล้องกันทั่วทั้งทีมดูแล
- การประเมินประสิทธิผลของยาแก้ปวด: คะแนน PIPP ก่อนและหลังการแทรกแซงการจัดการความเจ็บปวด (ซูโครส, โอปิออยด์, ยาชาเฉพาะที่, การดูดนมที่ไม่ใช่โภชนาการ) ให้หลักฐานเชิงวัตถุวิสัยเกี่ยวกับประสิทธิผลของการแทรกแซง สนับสนุนการให้ความรู้แก่บุคลากรและปรับโปรโตคอลให้เหมาะสม
- การวิจัยเพื่อปรับปรุงคุณภาพและการป้องกันความเจ็บปวด: NICU ใช้ PIPP เป็นตัวชี้วัดในการริเริ่มด้านคุณภาพเพื่อตรวจสอบความชุกของความเจ็บปวด แนวปฏิบัติในการจัดการความเจ็บปวด และประสิทธิผลของการเปลี่ยนแปลงในระดับระบบ (เช่น คำสั่งให้ยาแก้ปวดภาคบังคับ, การให้ผู้ปกครองอยู่ด้วยระหว่างหัตถการ)
- การวิจัยประสิทธิผลเชิงเปรียบเทียบ: การทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมใช้ PIPP เพื่อเปรียบเทียบยาแก้ปวด (มอร์ฟีนเทียบกับเฟนทานิล, ซูโครสเทียบกับวิธีการที่ไม่ใช้ยาอื่นๆ) และบันทึกแนวทางที่เหนือกว่าสำหรับหัตถการและประชากรเฉพาะ
- การวิจัยผลลัพธ์ระยะยาว: การศึกษาทางระบาดวิทยาใช้คะแนน PIPP สะสม (ภาระความเจ็บปวดทั้งหมด) ระหว่างการพักรักษาตัวใน NICU เป็นตัวแปรทำนายผลลัพธ์ทางพัฒนาการทางระบบประสาท ตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างความเจ็บปวดในทารกแรกเกิดที่ไม่ได้รับการรักษาและการพัฒนาล่าช้าในภายหลัง
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
PIPP จะถูกประเมินระหว่างหรือทันทีหลังหัตถการที่ก่อให้เกิดความเจ็บปวดสั้นๆ (เช่น การเจาะส้นเท้า, การเจาะหลอดเลือดดำ, การดูดเสมหะทางท่อช่วยหายใจ) การประเมินต้องใช้ช่วงการสังเกตสามช่วง: ช่วงฐาน 15 วินาทีก่อนหัตถการ, ช่วงสังเกต 30 วินาทีระหว่างหัตถการ, และช่วงสังเกต 5 วินาทีที่จุดสูงสุดของการตอบสนองต่อความเจ็บปวดระหว่างหรือภายใน 30 วินาทีหลังหัตถการ ตัวบ่งชี้ทั้งเจ็ดจะถูกให้คะแนนจากการสังเกตเหล่านี้ ไม่ต้องใช้อุปกรณ์พิเศษนอกเหนือจากเครื่องติดตามสัญญาณชีพมาตรฐานของ NICU การประเมินใช้เวลาประมาณ 2–3 นาที และสามารถดำเนินการได้โดยบุคลากรทางการแพทย์ที่ดูแลผู้ป่วยโดยตรงหลังจากการฝึกอบรมสั้นๆ
PIPP มีตัวบ่งชี้เจ็ดรายการที่ให้คะแนนดังนี้: (1) อายุครรภ์ (ปัจจัยบริบท ไม่ใช่ตัวบ่งชี้ความเจ็บปวด): <28 สัปดาห์=4 คะแนน; 28–30 สัปดาห์=3 คะแนน; 30–32 สัปดาห์=2 คะแนน; 32–34 สัปดาห์=1 คะแนน; >34 สัปดาห์=0 คะแนน (2) สถานะทางพฤติกรรม (behavioral state) ก่อนหัตถการ: ตื่นตัว/ร้องไห้=3 คะแนน; ตื่นตัว/สงบ=2 คะแนน; หลับ/เคลื่อนไหว=1 คะแนน; หลับ/สงบ=0 คะแนน (3) หน้าผากย่น (ระหว่าง/หลังหัตถการ): ไม่มี=0 คะแนน; เล็กน้อย=1 คะแนน; ปานกลาง/มาก=2 คะแนน (4) ตาหยี (ระหว่าง/หลัง): ไม่มี=0 คะแนน; เล็กน้อย=1 คะแนน; ปานกลาง/มาก=2 คะแนน (5) ร่องแก้ม (ระหว่าง/หลัง): ไม่มี=0 คะแนน; เล็กน้อย=1 คะแนน; ปานกลาง/มาก=2 คะแนน (6) อัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มขึ้น (เปอร์เซ็นต์เพิ่มขึ้นจากฐาน): 0–24%=0 คะแนน; 25–49%=1 คะแนน; ≥50%=2 คะแนน (7) ความอิ่มตัวของออกซิเจนลดลง (เปอร์เซ็นต์ลดลงจากฐาน): 0–2.4%=0 คะแนน; 2.5–5%=1 คะแนน; ≥5%=2 คะแนน คะแนน PIPP รวมมีตั้งแต่ 0 ถึง 21 การให้คะแนนทำได้ง่ายๆ โดยการรวมตัวบ่งชี้ทั้งเจ็ดรายการ
คะแนน PIPP แปลผลได้ดังนี้: 0–6: เจ็บปวดเล็กน้อยหรือไม่เจ็บปวด (ไม่น่าจะมีความเจ็บปวดอย่างมีนัยสำคัญ) 7–12: เจ็บปวดเล็กน้อยถึงปานกลาง (ทารกน่าจะมีความเจ็บปวด อาจพิจารณาให้ยาบรรเทาปวดเล็กน้อยหรือการดูแลเพื่อความสบาย) 13–18: เจ็บปวดปานกลางถึงรุนแรง (มีความเจ็บปวดอย่างชัดเจน แนะนำให้ใช้ยาแก้ปวด) 19–21: เจ็บปวดรุนแรง (จำเป็นต้องใช้ยาแก้ปวดเร่งด่วน) คะแนนนี้ใช้ทั้งในการตรวจจับการมีอยู่ของความเจ็บปวดและวัดระดับความรุนแรง ทำให้บุคลากรทางการแพทย์สามารถตัดสินใจเกี่ยวกับการใช้ยาได้ คะแนน PIPP ที่วัดซ้ำก่อนและหลังให้ยาแก้ปวด (เช่น 2 นาทีหลังให้ซูโครส, หลังให้โอปิออยด์) แสดงให้เห็นประสิทธิผลของยาแก้ปวด คะแนน PIPP ยังสนับสนุนการวิจัยที่บันทึกความชุกของความเจ็บปวดระหว่างหัตถการประจำใน NICU และประเมินผลการแทรกแซงการจัดการความเจ็บปวด
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การพึ่งพาการเปลี่ยนแปลงสัญญาณชีพมากเกินไปโดยไม่มีการยืนยันทางพฤติกรรม; หัวใจเต้นเร็วระหว่างการเจาะหลอดเลือดดำอาจสะท้อนถึงความเจ็บปวด หรือความเครียดจากหัตถการ, การรบกวนจากการอุ้ม, หรือการติดเชื้อแฝง; การแสดงสีหน้าควรยืนยันการตีความความเจ็บปวด
- การไม่สามารถกำหนดค่าพื้นฐานที่ถูกต้องก่อนหัตถการ; อัตราการเต้นของหัวใจพื้นฐานที่วัดได้ระหว่างการร้องไห้หรือการเคลื่อนไหวจะสูงเกินจริง ทำให้ความสามารถในการตรวจจับการเพิ่มขึ้นที่เกี่ยวข้องกับความเจ็บปวดลดลง
- การตีความการปรับอายุครรภ์ผิดพลาดว่าเป็นการลดความกังวลเรื่องความเจ็บปวดในทารกคลอดก่อนกำหนด; แม้แต่คะแนน PIPP ที่ต่ำในทารกคลอดก่อนกำหนดมากก็อาจแสดงถึงความเจ็บปวดที่สำคัญเมื่อเทียบกับศักยภาพในการตอบสนองตามพัฒนาการของทารก
- คะแนน PIPP เพียงครั้งเดียวโดยไม่มีการวัดซ้ำ; คะแนนสูงเพียงครั้งเดียวบ่งชี้ว่ามีความเจ็บปวดเกิดขึ้น แต่ไม่สามารถนำไปใช้ปรับขนาดยาได้; การเปรียบเทียบก่อน/หลังการแทรกแซงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการตัดสินใจทางคลินิก
- การใช้ PIPP ในบริบทความเจ็บปวดที่ไม่ใช่หัตถการ (ความไม่สบายเรื้อรัง, ความเจ็บปวดพื้นฐานหลังผ่าตัด) ซึ่งตัวบ่งชี้ทางใบหน้าไม่น่าเชื่อถือและการเพิ่มขึ้นของสัญญาณชีพอย่างต่อเนื่องเป็นค่าพื้นฐานที่คาดหวัง
คำถามที่พบบ่อย
PIPP แตกต่างจาก N-PASS อย่างไร และควรใช้อันไหนเมื่อใด?
PIPP ออกแบบมาเพื่อการประเมินความเจ็บปวดเฉียบพลันจากหัตถการโดยเฉพาะ (คะแนนความเจ็บปวด 0–21; ทิศทางเดียว); N-PASS ประเมินทั้งความเจ็บปวดและการระงับประสาทในมาตรวัดสองทิศทาง (-10 ถึง +10) ที่ใช้ได้กับการติดตามผลอย่างต่อเนื่องใน NICU ใช้ PIPP สำหรับหัตถการเฉียบพลัน (การเจาะส้นเท้า, การเจาะหลอดเลือดดำ, การเจาะน้ำไขสันหลัง); ใช้ N-PASS สำหรับการติดตามผลซ้ำในทารกที่ใช้เครื่องช่วยหายใจซึ่งต้องการการจัดการการระงับประสาท PIPP ใช้เวลา 2–3 นาที; N-PASS ใช้เวลา 1–2 นาที ในทางปฏิบัติทางคลินิก อาจใช้ทั้งสองมาตรวัด: PIPP ระหว่างหัตถการ, N-PASS สำหรับการติดตามผลระหว่างหัตถการ
คะแนน PIPP ที่ 11 หมายถึงอะไร? ทารกรายนี้ต้องการยาแก้ปวดหรือไม่?
PIPP ที่ 11 อยู่ในช่วงความเจ็บปวดเล็กน้อยถึงปานกลาง (7–12) ซึ่งบ่งชี้ว่าทารกกำลังมีความเจ็บปวด การที่ต้องให้ยาหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับบริบททางคลินิก: สำหรับหัตถการที่สั้นและจำเป็น แพทย์อาจตัดสินใจว่ามาตรการบรรเทาความสบาย (ซูโครส, การดูดนมที่ไม่ใช่โภชนาการ, การอุ้มโดยผู้ปกครอง) เพียงพอแล้ว สำหรับหัตถการที่คาดว่าจะยาวนานหรือทำซ้ำ แนะนำให้ใช้ยาแก้ปวด (ยาชาเฉพาะที่, โอปิออยด์) แนวทางแนะนำให้ใช้ยาแก้ปวดสำหรับ PIPP ≥7; โปรโตคอลของสถาบันอาจแตกต่างกันไป
สามารถใช้ PIPP ในทารกอายุครรภ์ 24 สัปดาห์ได้หรือไม่?
ได้ การปรับอายุครรภ์ (สูงสุด 4 คะแนน) ได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อเพิ่มความแม่นยำในทารกคลอดก่อนกำหนดมาก ที่อายุ 24 สัปดาห์ ทารกจะได้รับการปรับอายุครรภ์ 4 คะแนน; ซึ่งหมายความว่าคะแนนที่ต่ำกว่าประมาณ 7 อาจยังคงสะท้อนถึงการไม่มีความเจ็บปวด แม้ว่าการตอบสนองทางใบหน้าจะน้อยเนื่องจากความไม่สมบูรณ์ของระบบประสาท ตัวบ่งชี้ทางใบหน้ามักจะไม่มีในทารก <28 สัปดาห์ ดังนั้นจึงต้องอาศัยการเปลี่ยนแปลงของอัตราการเต้นของหัวใจและความอิ่มตัวของออกซิเจน PIPP ยังคงใช้ได้ผลในทารกคลอดก่อนกำหนดอย่างยิ่ง แต่ผู้ตีความต้องเข้าใจว่าคะแนน PIPP ที่ต่ำไม่ได้หมายความว่าไม่มีความเจ็บปวดโดยอัตโนมัติ—เพราะมีผลเพดานทางพฤติกรรม (behavioral ceiling) อยู่
จะเกิดอะไรขึ้นหากทารกใช้เครื่องช่วยหายใจและอัตราการเต้นของหัวใจพื้นฐานสูงถึง 160 ครั้งต่อนาที?
อัตราการเต้นของหัวใจพื้นฐานควรกำหนดในขณะที่ทารกสงบ ไม่เจ็บปวด (เช่น ขณะหลับหรือตื่นอย่างสงบ) หากทารกมีอัตราการเต้นของหัวใจเร็วอย่างต่อเนื่องเนื่องจากอาการป่วย, ภาวะติดเชื้อ, หรือภาวะหายใจลำบาก อัตราปัจจุบันจะถือเป็นค่าพื้นฐาน และยังคงสามารถตรวจจับการเพิ่มขึ้นที่เกี่ยวข้องกับความเจ็บปวดได้ ตัวอย่างเช่น หากค่าพื้นฐานคือ 160 และความเจ็บปวดทำให้เพิ่มขึ้นเป็น 185 ครั้งต่อนาที (เพิ่มขึ้น 15.6%) จะได้ 0 คะแนน (เพิ่มขึ้น 0–24% ถือว่าน้อย) นี่เป็นข้อจำกัดที่ทราบของ PIPP ในทารกที่ป่วยหนัก; บุคลากรทางการแพทย์ควรบูรณาการคะแนน PIPP กับการสังเกตพฤติกรรมและการตัดสินใจทางคลินิก แทนที่จะอาศัยการเปลี่ยนแปลงสัญญาณชีพเพียงอย่างเดียว
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Stevens, B., Johnston, C., Petryshen, P., & Taddio, A. (1996). Premature Infant Pain Profile: Development and Initial Validation. Clinical Journal of Pain, 12(1), 13-22.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วStevens, B. J., Gibbins, S., Yamada, J., et al. (2014). Epidemiology and Management of Painful Procedures in Infants in Canadian Neonatal Intensive Care Units. Canadian Medical Association Journal, 186(6), E225-E234.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว