ขนาดของแพลงก์ตอนพืช
- ผู้เสนอ
- John McN. Sieburth
- ปี
- 1978
- ประเภท
- taxonomic
- กลุ่มวิธี
- Ecological Classification
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
การจำแนกขนาดของแพลงก์ตอนพืชเป็นกรอบการทำงานพื้นฐานสำหรับการจัดระเบียบชุมชนแพลงก์ตอนและทำความเข้าใจบทบาททางนิเวศวิทยาและผลกระทบทางชีวธรณีเคมี การจำแนกขนาด (pico-, nano-, micro-, macro-phytoplankton) ซึ่งพัฒนาโดย Sieburth, Smetacek และ Lenz ในปี 1978 กำหนดกลุ่มการทำงานที่แตกต่างกันซึ่งมีความต้องการสารอาหาร อัตราการเติบโต ความเปราะบางต่อการถูกกิน และอัตราการจมที่แตกต่างกัน การจำแนกตามขนาดช่วยให้สามารถประเมินโครงสร้างชุมชนแพลงก์ตอนได้อย่างรวดเร็วและคาดการณ์การตอบสนองของระบบนิเวศต่อการเปลี่ยนแปลงสิ่งแวดล้อม
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
แพลงก์ตอนพืชมีขนาดเซลล์ที่แตกต่างกัน 3-4 อันดับความแตกต่างกัน ตั้งแต่พิโคแพลงก์ตอน (0.2-2 µm) ไปจนถึงไดอะตอมและไดโนแฟลเจลเลตขนาดใหญ่ (>200 µm) ขนาดเซลล์เป็นตัวกำหนดสรีรวิทยาของเซลล์และหน้าที่ทางนิเวศวิทยา: เซลล์ขนาดเล็กมีอัตราส่วนพื้นที่ผิวต่อปริมาตรสูงกว่า ทำให้มีประสิทธิภาพในการใช้สารอาหารและเติบโตเร็ว; เซลล์ขนาดใหญ่จมเร็วขึ้นและสามารถสะสมสารอาหารได้มากขึ้น การจัดหมวดหมู่ชุมชนออกเป็นชั้นขนาด นักวิทยาศาสตร์สามารถอนุมานสถานะสารอาหารได้ (น้ำที่มีสารอาหารน้อยจะชอบเซลล์ขนาดเล็ก; น้ำที่มีสารอาหารมากจะชอบเซลล์ขนาดใหญ่) โครงสร้างใยอาหาร (เซลล์ขนาดเล็กถูกกินโดยไมโครซูแพลงก์ตอน; เซลล์ขนาดใหญ่ถูกกินโดยแมคโครซูแพลงก์ตอน) และวัฏจักรชีวธรณีเคมี (เซลล์ขนาดใหญ่มีส่วนช่วยในการจมของคาร์บอนฟลักซ์มากขึ้น)
ประวัติศาสตร์
การจำแนกขนาดของแพลงก์ตอนพืชมีต้นกำเนิดในปี 1978 โดยบทความของ Sieburth et al. ที่เสนอการตั้งชื่อมาตรฐานสำหรับกลุ่มหน้าที่ตามขนาด กรอบการทำงานที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังนี้ได้ปฏิวัติระบบนิเวศของแพลงก์ตอนโดยช่วยให้สามารถประเมินชุมชนได้อย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องมีความเชี่ยวชาญด้านกล้องจุลทรรศน์ การถือกำเนิดของโฟลว์ไซโตเมทรีในช่วงทศวรรษ 1980 ทำให้สามารถนับชั้นขนาดได้อย่างรวดเร็วและอัตโนมัติ แนวทางสมัยใหม่ได้รวมการจำแนกขนาดเข้ากับวิธีการทางจีโนมิกส์ที่มีปริมาณงานสูงเพื่อระบุลักษณะความหลากหลายทางหน้าที่ภายในชั้นขนาด
ควรใช้เมื่อใด
การวิเคราะห์ชั้นขนาดเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการทำความเข้าใจนิเวศวิทยาของแพลงก์ตอนพืชและหน้าที่ของระบบนิเวศ ใช้เมื่อโครงสร้างชุมชนแพลงก์ตอนมีความสำคัญต่อการสร้างแบบจำลองใยอาหาร การประมาณการไหลของคาร์บอน หรือการประเมินสุขภาพของระบบนิเวศ มีคุณค่าอย่างยิ่งสำหรับการตรวจจับภาวะยูโทรฟิเคชัน (การเปลี่ยนแปลงไปสู่ชนิดที่ก่อให้เกิดการบานขนาดใหญ่ขึ้น) หรือภาวะโอลิโกโทรฟิเคชัน (การเปลี่ยนแปลงไปสู่เซลล์ขนาดเล็กที่มีประสิทธิภาพในการใช้สารอาหาร) การจำแนกขนาดช่วยเสริมการจำแนกอนุกรมวิธานระดับชนิดและช่วยให้สามารถประเมินได้อย่างรวดเร็วในกรณีที่ความเชี่ยวชาญด้านกล้องจุลทรรศน์มีจำกัด
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- การจำแนกตามขนาดบดบังความหลากหลายระดับชนิดและความไม่เป็นเนื้อเดียวกันเชิงหน้าที่ภายในชั้นขนาด
- การกำหนดขอบเขตระหว่างชั้นขนาดเป็นไปโดยพลการและอาจไม่สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงเชิงหน้าที่
- การกำหนดขนาดด้วยกล้องจุลทรรศน์เป็นเรื่องส่วนตัวและต้องใช้แรงงานมาก; โฟลว์ไซโตเมทรีและการวิเคราะห์ภาพทำให้เกิดสิ่งประดิษฐ์จากเครื่องมือ
- ข้อมูลขนาด-ความอุดมสมบูรณ์เพียงอย่างเดียวไม่สามารถระบุอนุกรมวิธานที่เฉพาะเจาะจงหรือความเป็นพิษหรือคุณภาพทางโภชนาการของพวกมันได้
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- กรอบการทำงานที่เรียบง่ายและเป็นมาตรฐานที่ช่วยให้สามารถประเมินชุมชนแพลงก์ตอนเชิงคุณภาพได้อย่างรวดเร็วโดยไม่จำเป็นต้องมีความเชี่ยวชาญด้านอนุกรมวิธาน
- ชั้นขนาดสอดคล้องอย่างใกล้ชิดกับหน้าที่ทางนิเวศวิทยาและบทบาททางชีวธรณีเคมี ทำให้ผลลัพธ์สามารถตีความได้โดยตรง
- สามารถนำไปใช้ย้อนหลังกับข้อมูลในอดีตที่ขาดการระบุอนุกรมวิธาน; ช่วยให้สามารถวิเคราะห์แนวโน้มระยะยาวได้
- ให้ข้อมูลเชิงลึกเชิงกลไกเกี่ยวกับการตอบสนองของระบบนิเวศต่อการโหลดสารอาหารและการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
การประยุกต์ใช้
- การติดตามการเปลี่ยนแปลงของชุมชนแพลงก์ตอนพืชเพื่อตอบสนองต่อมลพิษจากสารอาหาร โดยใช้โครงสร้างขนาดเป็นตัวบ่งชี้ความรุนแรงของภาวะยูโทรฟิเคชัน
- การคาดการณ์การตอบสนองของใยอาหารและความสำเร็จในการรับสมัครปลาโดยอิงจากองค์ประกอบของชั้นขนาดที่เอื้อต่อผู้ล่าซูแพลงก์ตอนที่แตกต่างกัน
- การประมาณการไหลของคาร์บอนที่จมลงและประสิทธิภาพของปั๊มชีวภาพโดยการถ่วงน้ำหนักแต่ละชั้นขนาดด้วยอัตราการจมของเซลล์จำเพาะและปริมาณคาร์บอน
- การคาดการณ์ความเสี่ยงของการบานของสาหร่ายที่เป็นอันตรายโดยการตรวจจับการเปลี่ยนแปลงของชุมชนไปสู่ชนิดที่ผลิตสารพิษขนาดใหญ่ขึ้น
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
เก็บตัวอย่างน้ำทะเลที่ความลึก; กำหนดความเข้มข้นของเซลล์แพลงก์ตอนพืชด้วยกล้องจุลทรรศน์, โฟลว์ไซโตเมทรี, หรือวิธีการนับอื่น ๆ; วัดขนาดจากกล้องจุลทรรศน์หรือการวัดด้วยแสง
เซลล์จะถูกจัดเรียงเป็นช่วงขนาดหรือหมวดหมู่ตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้ (พิโคแพลงก์ตอน <2 µm, นาโนแพลงก์ตอน 2-20 µm, ไมโครแพลงก์ตอน 20-200 µm, แมคโครแพลงก์ตอน >200 µm); คลอโรฟิลล์-เอ อาจถูกแยกส่วนตามขนาดโดยใช้การกรองแบบต่อเนื่อง
คำนวณความอุดมสมบูรณ์และชีวมวลของแต่ละชั้นขนาด; คำนวณสัดส่วนของแต่ละชั้นขนาดต่อคลอโรฟิลล์-เอทั้งหมดของแพลงก์ตอนพืช; ประมาณค่าดัชนีความหลากหลายภายในแต่ละชั้นขนาด
เปรียบเทียบองค์ประกอบของชั้นขนาดกับตัวแปรสิ่งแวดล้อม (ความเข้มข้นของสารอาหาร, แสง, อุณหภูมิ, แรงกดดันจากการกิน) เพื่อระบุปัจจัยขับเคลื่อนทางสิ่งแวดล้อม; แบบจำลองเชิงพยากรณ์เชื่อมโยงโครงสร้างชุมชนกับสภาพทางสมุทรศาสตร์
ตีความรูปแบบการครอบงำในแง่ของสถานะทางโภชนาการ; การเปลี่ยนแปลงไปสู่เซลล์ขนาดใหญ่ขึ้นบ่งชี้ถึงการเสริมสารอาหาร; การเปลี่ยนแปลงไปสู่เซลล์ขนาดเล็กลงบ่งชี้ถึงภาวะสารอาหารน้อยหรือแรงกดดันจากการกินสูง; แนวโน้มตามช่วงเวลาสะท้อนถึงการสืบทอดตามฤดูกาลและผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- สมมติว่าองค์ประกอบตามขนาดสะท้อนถึงหน้าที่ทางนิเวศวิทยาโดยตรง; มีความหลากหลายทางหน้าที่ที่สำคัญภายในชั้นขนาดและในชนิดที่ซ่อนอยู่
- สับสนระหว่างความอุดมสมบูรณ์ของเซลล์กับชีวมวลหรือปริมาณคาร์บอน; เซลล์ขนาดใหญ่มีชีวมวลที่ไม่สมส่วนแม้จะมีจำนวนเซลล์น้อยกว่า
- การใช้ข้อมูลชั้นขนาดเพื่อทำการอนุมานทางอนุกรมวิธานที่แน่ชัด (เช่น สมมติว่าไมโครแพลงก์ตอนทั้งหมดเป็นไดอะตอม); การระบุอนุกรมวิธานเสริมเป็นสิ่งจำเป็น
คำถามที่พบบ่อย
เหตุใดขนาดจึงมีความสำคัญต่อระบบนิเวศของแพลงก์ตอนพืช
ขนาดเป็นตัวกำหนดอัตราการดูดซึมสารอาหาร (อัตราส่วนพื้นที่ผิวต่อปริมาตรที่สูงขึ้นในเซลล์ขนาดเล็กเอื้อต่อการดูดซึมสารอาหารอย่างรวดเร็ว) อัตราการเติบโต (เซลล์ขนาดเล็กเติบโตเร็วกว่า) ความเปราะบางต่อการถูกล่า (เซลล์ขนาดเล็กถูกกินโดยซูแพลงก์ตอนที่แตกต่างจากเซลล์ขนาดใหญ่) และอัตราการจม (เซลล์ขนาดใหญ่จมเร็วกว่ามาก) ความแตกต่างทางสรีรวิทยาเหล่านี้ทำให้ขนาดเป็นตัวทำนายบทบาททางนิเวศวิทยาที่แข็งแกร่ง
องค์ประกอบของชั้นขนาดสามารถบ่งชี้สถานะสารอาหารได้อย่างไร
น้ำที่มีสารอาหารน้อย (oligotrophic) มักถูกครอบงำโดยพิโคแพลงก์ตอนที่สามารถกวาดล้างสารอาหารที่หายากได้อย่างมีประสิทธิภาพ น้ำที่มีสารอาหารมาก (eutrophic) จะเอื้อต่อไดอะตอมและไดโนแฟลเจลเลตขนาดใหญ่ที่สามารถสะสมและเก็บสารอาหารได้ การเปลี่ยนแปลงตามสเปกตรัมขนาดนี้สะท้อนถึงความพร้อมของสารอาหารโดยตรง
ข้อจำกัดของการจำแนกชั้นขนาดในฐานะเครื่องมือคืออะไร
ชั้นขนาดบดบังความหลากหลายทางหน้าที่: สองชนิดในชั้นขนาดเดียวกันอาจมีความสัมพันธ์กับสารอาหาร ความเป็นพิษ หรืออัตราการจมที่แตกต่างกันมาก ดังนั้น การจำแนกขนาดจึงเหมาะสมที่สุดที่จะใช้เป็นเครื่องมือคัดกรองเบื้องต้น ตามด้วยการใช้กล้องจุลทรรศน์เสริมหรือการระบุทางพันธุกรรมสำหรับการใช้งานเฉพาะที่ต้องการความละเอียดระดับชนิด
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Sieburth, J. M., Smetacek, V., & Lenz, J. (1978). Pelagic ecosystem structure: heterotrophic compartments of the plankton and their relationship to plankton size fractions. Limnology and Oceanography, 23(6), 1256-1263.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วMalone, T. C. (1980). Algal size. In I. Morris (Ed.), The Physiological Ecology of Phytoplankton (pp. 433-463). University of California Press.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว