Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

มาตรวัดการทำงานตามลักษณะเฉพาะของผู้ป่วย

ผู้เสนอ
Paul W. Stratford, Gill Westaway, Colin Gill, Jill M. Binkley
ปี
1995
ประเภท
Patient self-report
กลุ่มวิธี
patient-centered functional assessment

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

มาตรวัดการทำงานตามลักษณะเฉพาะของผู้ป่วย (PSFS) เป็นเครื่องมือประเมินผลที่เป็นเอกลักษณ์และปรับให้เหมาะกับแต่ละบุคคล ซึ่งบันทึกข้อจำกัดด้านการทำงานที่ผู้ป่วยระบุ และติดตามการเปลี่ยนแปลงในกิจกรรมเฉพาะเหล่านั้น PSFS พัฒนาโดย Stratford และคณะในปี 1995 และตีพิมพ์ในวารสาร Physiotherapy Canada ได้ปฏิวัติการประเมินที่เน้นผู้ป่วยเป็นศูนย์กลาง โดยอนุญาตให้ผู้ป่วยแต่ละรายระบุและให้คะแนนกิจกรรม 3-5 อย่างที่สำคัญที่สุดสำหรับตนเอง แทนที่จะตอบคำถามที่กำหนดไว้ล่วงหน้า แนวทางนี้ช่วยให้มั่นใจได้ถึงความเกี่ยวข้องและเพิ่มความไวของเครื่องมือต่อการเปลี่ยนแปลงที่มีความสำคัญทางคลินิกในผลลัพธ์ที่ผู้ป่วยให้คุณค่า

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

PSFS แก้ไขข้อจำกัดพื้นฐานของมาตรวัดผลลัพธ์ที่เป็นมาตรฐาน: กิจกรรมทั่วไป (เช่น 'การเดิน', 'การขึ้นบันได') อาจไม่ใช่ข้อจำกัดที่สำคัญที่สุดสำหรับผู้ป่วยเฉพาะราย ช่างไม้ที่มีอาการปวดข้อมือจะให้ความสำคัญกับ 'การจับเครื่องมือ' มากกว่า 'การเดินเพื่อสันทนาการ' PSFS พลิกกระบวนทัศน์การประเมิน: ผู้ป่วยสร้างกิจกรรม ให้คะแนนความยากลำบากพื้นฐานในมาตรวัดคะแนนตัวเลข 0-10 (0 = ไม่สามารถทำได้, 10 = สามารถทำได้โดยไม่มีความยากลำบาก) และให้คะแนนกิจกรรมเดียวกันอีกครั้งในการติดตามผล การเปลี่ยนแปลงจะถูกคำนวณต่อกิจกรรม; ค่าเฉลี่ยของการเปลี่ยนแปลงในกิจกรรมที่ผู้ป่วยระบุให้คะแนนการปรับปรุงการทำงานโดยรวม PSFS มีหลักฐานที่แข็งแกร่งสำหรับความสามารถในการตอบสนอง (ความไวต่อการเปลี่ยนแปลงที่แท้จริง) และได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการประเมินผลลัพธ์ที่เน้นผู้ป่วยเป็นศูนย์กลาง

ประวัติศาสตร์

PSFS พัฒนาโดยนักกายภาพบำบัดชาวแคนาดา Stratford, Gill, Westaway และ Binkley ในช่วงทศวรรษ 1990 โดยมีแรงผลักดันจากการตระหนักว่ามาตรวัดผลลัพธ์ที่เป็นมาตรฐานมักไม่สามารถบันทึกกิจกรรมที่สำคัญที่สุดสำหรับผู้ป่วยแต่ละรายได้ PSFS ตีพิมพ์ในวารสาร Physiotherapy Canada ในปี 1995 เกิดจากการดูแลที่เน้นผู้ป่วยเป็นศูนย์กลางและการวิจัยผลลัพธ์ โดยตั้งคำถามว่ามาตรวัดทั่วไปสะท้อนการเปลี่ยนแปลงการทำงานที่สำคัญต่อผู้ป่วยอย่างแท้จริงหรือไม่ PSFS ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในกายภาพบำบัด, กิจกรรมบำบัด และเวชศาสตร์ฟื้นฟูสมรรถภาพ โดยมีหลักฐานความถูกต้องและความสามารถในการตอบสนองมากมายตีพิมพ์มานานกว่าสองทศวรรษ ปัจจุบันได้รับการแนะนำโดยองค์กรทางคลินิกหลัก (American Physical Therapy Association, Cochrane Collaboration) ในฐานะมาตรวัดผลลัพธ์หลักในการทดลองฟื้นฟูสมรรถภาพ

ควรใช้เมื่อใด

PSFS เหมาะสำหรับผู้ป่วยทุกคนในการฟื้นฟูสมรรถภาพเมื่อผลลัพธ์ที่มีความสำคัญทางคลินิกและผู้ป่วยให้คุณค่าเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง มีประโยชน์อย่างยิ่งในการบำบัดทางกายภาพ, กิจกรรมบำบัด และการดูแลเบื้องต้น ที่เน้นการดูแลที่เน้นผู้ป่วยเป็นศูนย์กลาง PSFS เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการติดตามความก้าวหน้าของผู้ป่วยแต่ละรายในช่วงหลายสัปดาห์ถึงหลายเดือน และได้รับการแนะนำโดยสมาคมกายภาพบำบัดแห่งอเมริกาและแนวทางทางคลินิกหลายฉบับว่าเป็นมาตรวัดผลลัพธ์หลัก ใช้ PSFS เมื่อ: (1) กิจกรรมมีความหลากหลายอย่างมากในหมู่ผู้ป่วย (เช่น ข้อจำกัดที่เกี่ยวข้องกับอาชีพ, กีฬาเฉพาะ, งานอดิเรกเฉพาะ); (2) การมีส่วนร่วมของผู้ป่วยและความเกี่ยวข้องกับการบำบัดมีความสำคัญ; (3) การติดตามการเปลี่ยนแปลงเป็นเป้าหมายหลัก PSFS มีประโยชน์น้อยกว่าในฐานะมาตรวัดผลลัพธ์ระดับประชากรสำหรับการวินิจฉัยที่หลากหลาย (เนื่องจากผู้ป่วยแต่ละรายมีกิจกรรมที่แตกต่างกัน การเปรียบเทียบระหว่างผู้ป่วยจึงเป็นเรื่องยาก) แต่ก็เหนือกว่ามาตรวัดที่เป็นมาตรฐานสำหรับการติดตามผู้ป่วยรายบุคคล

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ต้องใช้ทักษะของแพทย์ในการช่วยผู้ป่วยระบุและอธิบายกิจกรรมที่เฉพาะเจาะจงและวัดผลได้; การสัมภาษณ์ที่ดำเนินการไม่ดีอาจให้กิจกรรมที่คลุมเครือ ('รู้สึกดีขึ้น') หรือไม่เกี่ยวข้อง ('ดูทีวี') ซึ่งลดความไว
  • การระบุกิจกรรมที่หลากหลายในหมู่ผู้ป่วยทำให้การเปรียบเทียบระดับกลุ่มและการวิเคราะห์อภิมานทำได้ยาก; ไม่เหมาะเป็นมาตรวัดผลลัพธ์เพียงอย่างเดียวในการทดลองทางคลินิกขนาดใหญ่หากไม่มีแนวทางการเลือกกิจกรรมที่เป็นมาตรฐาน
  • การให้คะแนนความยากลำบากพื้นฐานขึ้นอยู่กับการรับรู้และการสื่อสารของผู้ป่วย; ผู้ป่วยสองรายที่มีพยาธิสภาพเหมือนกันอาจให้คะแนนกิจกรรมเดียวกันแตกต่างกันมาก ทำให้เกิดความไม่แน่นอน
  • ไม่มีรายการกิจกรรมมาตรฐานที่ผ่านการตรวจสอบแล้ว; แพทย์บางรายใช้ PSFS ที่ปรับปรุงแล้วพร้อมหมวดหมู่กิจกรรมที่แนะนำเพื่อปรับปรุงความสอดคล้อง แต่สิ่งนี้จะลดแนวทางที่เน้นผู้ป่วยเป็นศูนย์กลางอย่างแท้จริง

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • มีความไวสูงต่อการเปลี่ยนแปลงที่มีความสำคัญทางคลินิก; มีความไวต่อการปรับปรุงการทำงานที่ผู้ป่วยให้คุณค่ามากกว่ามาตรวัดทั่วไป เนื่องจากกิจกรรมได้รับการปรับให้เหมาะกับแต่ละบุคคลและผู้ป่วยเลือก
  • เน้นผู้ป่วยเป็นศูนย์กลางและสอดคล้องกับคุณค่า; ผู้ป่วยระบุกิจกรรมที่สำคัญที่สุดสำหรับตนเอง ทำให้มั่นใจได้ถึงความเกี่ยวข้องและการมีส่วนร่วม มีหลักฐานที่แข็งแกร่งสำหรับความสามารถในการตอบสนอง (ความสามารถในการตรวจจับการเปลี่ยนแปลงที่แท้จริง) ในการวิจัยด้านการฟื้นฟูสมรรถภาพ
  • การบริหารจัดการที่ง่าย (5-10 นาที) ด้วยการฝึกอบรมแพทย์น้อยที่สุด; ไม่มีข้อจำกัดด้านลิขสิทธิ์ ใช้งานได้ฟรี; ใช้ได้กับทุกภาวะทางระบบกล้ามเนื้อและกระดูกและระบบประสาท
  • คะแนนการเปลี่ยนแปลงมีความเข้าใจง่าย (เช่น 'การปรับปรุง 3 คะแนนในมาตรวัดของผู้ป่วย') และสื่อสารกับผู้ป่วยได้ง่าย ส่งเสริมการตัดสินใจร่วมกันและแรงจูงใจ

การประยุกต์ใช้

  • การติดตามความก้าวหน้าของผู้ป่วยแต่ละราย: ติดตามการเปลี่ยนแปลงการทำงานในกิจกรรมที่ผู้ป่วยระบุเฉพาะ (เช่น 'การกลับไปวิ่ง', 'การถักไหมพรมโดยไม่เจ็บปวด'); มีความไวต่อการปรับปรุงที่มีความสำคัญทางคลินิกซึ่งมาตรวัดทั่วไปตรวจไม่พบ
  • การติดตามผลลัพธ์การฟื้นฟูสมรรถภาพ: การบันทึกผลลัพธ์ที่เน้นผู้ป่วยเป็นศูนย์กลางในการปฏิบัติทางคลินิก; การเปลี่ยนแปลง PSFS มักมีความหมายต่อผู้ป่วยมากกว่าคะแนนมาตรวัดที่เป็นมาตรฐาน
  • การแสดงผลลัพธ์การบำบัด: PSFS ให้หลักฐานที่น่าเชื่อถือของการปรับปรุงการทำงาน (เช่น 'ผู้ป่วยดีขึ้นจาก 2/10 เป็น 8/10 ในการกลับไปทำสวน') สำหรับการสื่อสารกับผู้ป่วย ผู้จ่ายเงิน และผู้บริหาร
  • การทดลองทางคลินิกที่มีประชากรผู้ป่วยหลากหลาย: สามารถใช้ร่วมกับมาตรวัดที่เป็นมาตรฐานในการทดลองที่ผลลัพธ์ที่ผู้ป่วยให้คุณค่ามีความสำคัญ; ส่งเสริมการมีส่วนร่วมและการรักษาผู้ป่วย
  • การวิจัยประสิทธิภาพเชิงเปรียบเทียบ: การระบุว่าการรักษาใดให้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดในการปรับปรุงผลลัพธ์การทำงานที่ผู้ป่วยให้คุณค่า; มีประโยชน์อย่างยิ่งในภาวะที่ซับซ้อนและมีหลายปัจจัย

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

PSFS เริ่มต้นด้วยการสนทนาระหว่างแพทย์และผู้ป่วย (5-10 นาที) แพทย์จะถามว่า: 'กิจกรรม 3-5 อย่างใดบ้างที่สำคัญที่สุดสำหรับคุณซึ่งปัจจุบันถูกจำกัดโดยภาวะของคุณ?' ผู้ป่วยระบุกิจกรรมที่เฉพาะเจาะจงและมีความหมาย (เช่น 'การเล่นเทนนิสกับลูกๆ ของฉัน', 'การกลับไปทำงานพยาบาลโดยไม่มีอาการปวดหลัง', 'การอุ้มหลาน') สำหรับแต่ละกิจกรรมที่ระบุ ผู้ป่วยจะให้คะแนนความยากลำบากในปัจจุบันในมาตรวัดคะแนนตัวเลข (NRS) 0-10: 0 = ไม่สามารถทำกิจกรรมได้, 5 = สามารถทำได้ 50%, 10 = สามารถทำได้โดยไม่มีความยากลำบาก บันทึกคะแนนพื้นฐาน ในการติดตามผล ผู้ป่วยจะให้คะแนนกิจกรรมเดียวกันอีกครั้งในมาตรวัด 0-10 เดียวกัน ไม่มีการใช้รายการกิจกรรมที่กำหนดไว้ล่วงหน้า; มาตรวัดของผู้ป่วยแต่ละรายจะถูกปรับแต่ง

2

กิจกรรมที่ระบุแต่ละอย่างจะได้รับคะแนน 0-10 ที่คะแนนพื้นฐาน ในการติดตามผล (เช่น 2 สัปดาห์, 4 สัปดาห์, 12 สัปดาห์) ผู้ป่วยจะให้คะแนนกิจกรรมเดียวกันอีกครั้ง 0-10 คำนวณคะแนนการเปลี่ยนแปลงต่อกิจกรรม: คะแนนการติดตามผล - คะแนนพื้นฐาน (ช่วง -10 ถึง +10; บวก = ดีขึ้น) คะแนนการเปลี่ยนแปลง PSFS โดยรวมคือค่าเฉลี่ยของคะแนนการเปลี่ยนแปลงในกิจกรรมที่ระบุ ตัวอย่างเช่น หากผู้ป่วยระบุกิจกรรมสามอย่าง (เทนนิส, งาน, การยก) ที่ได้คะแนน 2/10, 3/10 และ 1/10 ที่คะแนนพื้นฐาน และให้คะแนนอีกครั้ง 6/10, 7/10 และ 4/10 ในการติดตามผล 4 สัปดาห์ คะแนนการเปลี่ยนแปลงคือ +4, +4, +3 ทำให้ได้ค่าเฉลี่ยการเปลี่ยนแปลง PSFS +3.7 คะแนน คะแนนการเปลี่ยนแปลงนี้เป็นผลลัพธ์หลักที่น่าสนใจ; คะแนนการทำงานสุดท้ายของผู้ป่วยก็สามารถรายงานได้เช่นกัน (ค่าเฉลี่ยของคะแนนการติดตามผล)

3

การตีความคะแนนการเปลี่ยนแปลง PSFS: การเปลี่ยนแปลงเชิงบวก (ดีขึ้น) เทียบกับการเปลี่ยนแปลงเชิงลบ (แย่ลง) เป็นที่เข้าใจได้ชัดเจนในทางคลินิก ขนาดของการเปลี่ยนแปลงจะถูกตีความโดยใช้ความแตกต่างที่สำคัญทางคลินิกน้อยที่สุด (MCID) สำหรับ PSFS, MCID อยู่ที่ประมาณ 2 คะแนนในมาตรวัด 0-10 ต่อกิจกรรม หรือประมาณ 2 คะแนนในคะแนนการเปลี่ยนแปลง PSFS เฉลี่ย การเปลี่ยนแปลง ≥2 คะแนนถือว่าเป็นการปรับปรุงที่มีความหมาย การเปลี่ยนแปลง 3-4 คะแนนแสดงถึงการปรับปรุงที่สำคัญ; <1 คะแนนอาจอยู่ภายในขอบเขตความคลาดเคลื่อนของการวัด ไม่มีเกณฑ์พื้นฐานสากล (แตกต่างจากมาตรวัดที่เป็นมาตรฐานซึ่งมีคะแนน 'น้อยที่สุด' ที่กำหนดไว้ล่วงหน้า); การตีความมุ่งเน้นไปที่การเปลี่ยนแปลงจากคะแนนพื้นฐานและทิศทางการเปลี่ยนแปลง (ดีขึ้นเทียบกับการแย่ลง)

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การถามคำถามกิจกรรมชี้นำหรือคลุมเครือ ('อะไรจำกัดคุณ?') แทนที่จะเป็นคำถามการทำงานที่เฉพาะเจาะจง ('กิจกรรมเฉพาะใดที่คุณต้องทำที่ทำงาน/ที่บ้าน/กีฬาที่ถูกจำกัด?') นำไปสู่กิจกรรมที่ไม่เฉพาะเจาะจง
  • อนุญาตให้ผู้ป่วยระบุกิจกรรมเพียงอย่างเดียว; กิจกรรม 3-5 อย่างให้การติดตามการเปลี่ยนแปลงที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นและลดสัญญาณรบกวนจากการเปลี่ยนแปลงของกิจกรรมเดียว
  • การไม่บริหาร PSFS ซ้ำด้วยกิจกรรมและคำพูดเดียวกันเป๊ะในการติดตามผล; การเปลี่ยนแปลงคำอธิบายกิจกรรมหรือมาตรวัดการให้คะแนน (เช่น 0-5 แทน 0-10) ทำให้การเปรียบเทียบไม่ถูกต้อง
  • การตีความคะแนนกิจกรรมในการติดตามผลของผู้ป่วยว่าเป็นระดับสมรรถนะสัมบูรณ์ แทนที่จะมุ่งเน้นไปที่การเปลี่ยนแปลงจากคะแนนพื้นฐาน; ผู้ป่วยที่ให้คะแนน 'การกลับไปทำงาน' เป็น 6/10 ในการติดตามผล (ดีขึ้นจาก 2/10) ได้มีความก้าวหน้าที่สำคัญ แม้ว่าจะยังไม่ถึง 10/10 ก็ตาม

คำถามที่พบบ่อย

ฉันจะเลือกระหว่าง PSFS กับมาตรวัดที่เป็นมาตรฐาน เช่น LEFS หรือ IKDC ได้อย่างไร?

PSFS เน้นผู้ป่วยเป็นศูนย์กลางและปรับให้เหมาะกับแต่ละบุคคล เพิ่มความไวต่อการเปลี่ยนแปลงในกิจกรรมที่ผู้ป่วยให้ความสำคัญมากที่สุด มาตรวัดที่เป็นมาตรฐาน (LEFS, IKDC) สามารถเปรียบเทียบได้ในหมู่ผู้ป่วยและประชากร ทำให้สามารถวิเคราะห์ระดับกลุ่มและการวิเคราะห์อภิมานได้ แนวปฏิบัติที่ดีที่สุดในการวิจัยและการปฏิบัติทางคลินิกคือการใช้ทั้งสองอย่าง: PSFS สำหรับผลลัพธ์ที่เน้นผู้ป่วยเป็นศูนย์กลางและการติดตามรายบุคคล; มาตรวัดที่เป็นมาตรฐานสำหรับการเปรียบเทียบและการอ้างอิงข้ามผู้ป่วย/สถาบัน

จะทำอย่างไรหากผู้ป่วยกล่าวว่ากิจกรรมของพวกเขาคือ 'อะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับไหล่ของฉัน' หรือ 'การทำงานโดยทั่วไป'? ฉันจะทำให้เฉพาะเจาะจงได้อย่างไร?

ถามคำถามติดตามผลที่เฉพาะเจาะจง: 'งานเฉพาะใดที่ทำงาน?' (เช่น 'การยกแฟ้มจากชั้นวางเหนือศีรษะ', 'การเขียนนานกว่า 2 ชั่วโมง'), 'กีฬาหรือกิจกรรมยามว่างประเภทใด?' (เช่น 'การขว้างลูกเบสบอล'), 'กิจกรรมประจำวันใด?' (เช่น 'การสระผม', 'การเอื้อมมือไปด้านหลัง') กิจกรรมที่เฉพาะเจาะจงและเป็นพฤติกรรมสามารถวัดผลและติดตามได้ กิจกรรมทั่วไปเช่น 'งาน' นั้นคลุมเครือเกินไปที่จะติดตามได้อย่างน่าเชื่อถือ

กิจกรรมของผู้ป่วยยังคงยากมากในการติดตามผล (ให้คะแนน 4/10) นี่คือ 'การปรับปรุง' หรือไม่หากคะแนนพื้นฐานคือ 1/10?

ใช่ การเปลี่ยนแปลงจาก 1/10 เป็น 4/10 คือการปรับปรุง +3 คะแนน ซึ่งเกินกว่า MCID (~2 คะแนน) และแสดงถึงความก้าวหน้าที่สำคัญ แม้ว่าสมรรถภาพสัมบูรณ์จะยังคงจำกัดอยู่ก็ตาม เฉลิมฉลองการปรับปรุงและวางแผนขั้นตอนต่อไป หากความก้าวหน้าหยุดนิ่ง ให้ประเมินแนวทางการฟื้นฟูสมรรถภาพใหม่

ฉันสามารถใช้ PSFS ในการศึกษาวิจัยเพื่อเปรียบเทียบโปรโตคอลการฟื้นฟูสมรรถภาพสองแบบได้หรือไม่?

ได้ แต่มีข้อควรระวัง หากคุณต้องการ PSFS เป็นผลลัพธ์หลัก ให้คาดการณ์ว่าผู้ป่วยแต่ละรายจะมีกิจกรรมที่แตกต่างกัน ทำให้การเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มมีความซับซ้อน คำแนะนำ: (1) ใช้ PSFS ควบคู่ไปกับมาตรวัดที่เป็นมาตรฐาน (LEFS, IKDC) เป็นผลลัพธ์ร่วมหลัก หรือ (2) กำหนดให้ผู้ป่วยทุกคนระบุกิจกรรมจากรายการหมวดหมู่ที่กำหนดไว้ล่วงหน้า (เช่น 'เกี่ยวข้องกับงาน', 'เกี่ยวข้องกับกีฬา', 'กิจกรรมประจำวัน') ซึ่งจะทำให้เป็นมาตรฐานในระดับหนึ่งในขณะที่ยังคงความเกี่ยวข้องกับผู้ป่วยไว้

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Stratford PW, Gill C, Westaway MD, Binkley JM. Assessing disability and change on individual patients: a report of a patient-specific measure. Physiother Can. 1995;47(4):258-263.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว