มาตรวัดปฏิสัมพันธ์ผู้ปกครอง-ทารก (Parent-Infant Interaction Scale: PIIS)
- ผู้เสนอ
- Jean Summers
- ปี
- 2001
- ประเภท
- Observational-rated
- กลุ่มวิธี
- dyadic-interaction
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
PIIS เป็นระบบการให้รหัสเชิงสังเกตที่ออกแบบมาเพื่อประเมินคุณภาพและการตอบสนองซึ่งกันและกันของการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ปกครองและทารกในบริบทที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติหรือกึ่งโครงสร้าง พัฒนาโดย Summers และคณะ (2001) ในบริบทของการวิจัยการแทรกแซงตั้งแต่เนิ่นๆ โดยจะจับมิติของความอ่อนไหว การตอบสนองของผู้ปกครอง และการมีส่วนร่วมของทารก PIIS ส่วนใหญ่ใช้ในการวิจัยที่ตรวจสอบคุณภาพความผูกพัน ประสิทธิผลของการแทรกแซง และแนวโน้มพัฒนาการในทารกที่มีความเสี่ยงต่อความล่าช้าของพัฒนาการหรือปัญหาทางสังคมและอารมณ์
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
PIIS มีพื้นฐานมาจากทฤษฎีความผูกพันและแบบจำลองพัฒนาการเชิงธุรกรรม ซึ่งตระหนักว่าพัฒนาการที่มั่นคงของทารกขึ้นอยู่กับการดูแลเอาใจใส่ของผู้ปกครองที่สม่ำเสมอและตอบสนอง และการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ปกครองและทารกนั้นถูกควบคุมซึ่งกันและกัน แทนที่จะประเมินทารกหรือผู้ปกครองแยกกัน PIIS จะประเมินคุณภาพของคู่: ผู้ปกครองตอบสนองต่อสัญญาณของทารกอย่างอ่อนไหวหรือไม่? ทารกมีส่วนร่วมและแสดงความสนใจหรือไม่? มีความสุขร่วมกันและการสื่อสารที่ตอบสนองซึ่งกันและกันหรือไม่? มาตรวัดนี้จับทั้งการมีส่วนร่วมของผู้ปกครอง (ความอบอุ่น การตอบสนอง การก้าวก่าย) และการมีส่วนร่วมของทารก (การมีส่วนร่วม การตอบสนอง ความทุกข์) โดยให้ภาพรวมของคุณภาพความสัมพันธ์ มุมมองแบบคู่เหล่านี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการทำความเข้าใจพัฒนาการในวัยเด็กตอนต้นและการออกแบบการแทรกแซงที่สนับสนุนการสร้างความสัมพันธ์
ประวัติศาสตร์
Parent-Infant Interaction Scale (PIIS) ได้รับการพัฒนาขึ้นในบริบทของการวิจัยการแทรกแซงตั้งแต่เนิ่นๆ ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 เพื่อตอบสนองความต้องการมาตรวัดเชิงสังเกตของคุณภาพการปฏิสัมพันธ์ Summers และคณะ ได้ตีพิมพ์ผลงานพื้นฐานเกี่ยวกับการให้รหัสการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ปกครองและทารกในบริบทของการศึกษาพิเศษสำหรับเด็กปฐมวัย การวิจัยต่อมาได้นำระบบการให้รหัสการปฏิสัมพันธ์ในเวอร์ชันต่างๆ มาใช้เพื่อศึกษาผลของการแทรกแซงตั้งแต่เนิ่นๆ (การฝึกสอนผู้ปกครอง การแทรกแซงด้วยวิดีโอ การสนับสนุนการเลี้ยงดูตามความผูกพัน) ต่อคุณภาพของคู่ PIIS มีประโยชน์อย่างยิ่งในการวิจัยเกี่ยวกับการแทรกแซงตามความผูกพัน (การวิเคราะห์อภิมานของ Bakermans-Kranenburg และคณะ เกี่ยวกับการแทรกแซงด้วยวิดีโอเพื่อเพิ่มความอ่อนไหวของผู้ปกครอง) และในการศึกษาตามยาวที่ติดตามแนวโน้มคุณภาพการปฏิสัมพันธ์ในประชากรที่มีความเสี่ยง
ควรใช้เมื่อใด
PIIS บ่งชี้สำหรับการวิจัยที่ตรวจสอบคุณภาพการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ปกครองและทารกและความสัมพันธ์กับผลลัพธ์พัฒนาการ การใช้งานเฉพาะ ได้แก่: (1) การบันทึกคุณภาพการปฏิสัมพันธ์พื้นฐานในกลุ่มประชากรที่มีความเสี่ยงสูง (เช่น มารดาที่มีภาวะซึมเศร้า การใช้สารเสพติด ทารกที่เข้าเกณฑ์ได้รับการแทรกแซงตั้งแต่เนิ่นๆ); (2) การประเมินประสิทธิผลของโปรแกรมการแทรกแซงตั้งแต่เนิ่นๆ (การฝึกสอนผู้ปกครอง การเยี่ยมบ้าน) โดยการวัดการเปลี่ยนแปลงคุณภาพการปฏิสัมพันธ์ก่อนและหลังการแทรกแซง; (3) การศึกษาตามยาวที่ตรวจสอบแนวโน้มคุณภาพการปฏิสัมพันธ์และผลลัพธ์พัฒนาการของทารก; (4) การวิจัยเกี่ยวกับความมั่นคงของความผูกพันและปัจจัยทำนาย; (5) การศึกษาเปรียบเทียบคุณภาพการปฏิสัมพันธ์ในกลุ่มประชากรต่างๆ (ทารกคลอดก่อนกำหนดเทียบกับทารกครบกำหนด ทารกที่มีความเสี่ยงเทียบกับทารกพัฒนาการปกติ กลุ่มวัฒนธรรมที่หลากหลาย)
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ต้องมีการบันทึกวิดีโอและผู้ให้รหัสที่ผ่านการฝึกอบรม ใช้แรงงานมากกว่ามาตรวัดการรายงานตนเองของผู้ปกครองตามแบบสอบถาม ซึ่งจำกัดความเป็นไปได้สำหรับการคัดกรองในวงกว้าง
- การให้รหัสต้องมีการฝึกอบรมอย่างมากและการรักษาความเที่ยงอย่างต่อเนื่อง ผู้ประเมินที่แตกต่างกันหรือมาตรฐานการให้รหัสอาจให้ผลลัพธ์ที่ไม่สอดคล้องกัน
- จำกัดโดยบริบท: ตัวอย่างการปฏิสัมพันธ์เพียง 5-10 นาที อาจไม่สะท้อนถึงการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ปกครองและทารกตามปกติในบริบทและเวลาที่แตกต่างกันของวัน
- การบันทึกวิดีโออาจเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมได้ บางคู่แสดงพฤติกรรมแตกต่างออกไปเมื่อรู้ว่ากำลังถูกบันทึก (ปรากฏการณ์ Hawthorne)
- มีการวิจัยเกี่ยวกับความตรงข้ามวัฒนธรรมที่จำกัด บรรทัดฐานการปฏิสัมพันธ์และรูปแบบการเลี้ยงดูแตกต่างกันอย่างมากในแต่ละวัฒนธรรม และมิติ PIIS อาจไม่สามารถนำไปใช้ได้อย่างเท่าเทียมกันในกลุ่มประชากรที่หลากหลาย
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- จับคุณภาพของคู่แทนที่จะเป็นลักษณะเฉพาะบุคคล ซึ่งสะท้อนถึงความเข้าใจร่วมสมัยว่าพัฒนาการเกิดขึ้นจากการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ปกครองและทารก แทนที่จะมาจากปัจจัยของผู้ปกครองหรือทารกเพียงอย่างเดียว
- มีพื้นฐานทางทฤษฎีที่แข็งแกร่ง (ทฤษฎีความผูกพัน พัฒนาการเชิงธุรกรรม) พร้อมด้วยการวิจัยหลายทศวรรษที่สนับสนุนความตรงของมิติที่วัดได้
- การให้รหัสเชิงวัตถุจากการบันทึกวิดีโอช่วยลดอคติของผู้สังเกตเมื่อเทียบกับการให้คะแนนแบบเรียลไทม์ วิดีโอช่วยให้สามารถตรวจสอบความเที่ยงระหว่างผู้ประเมินและการทำให้การฝึกอบรมเป็นมาตรฐาน
- จับทั้งการมีส่วนร่วมของผู้ปกครองและทารกในการปฏิสัมพันธ์ ให้ความเข้าใจที่ครอบคลุมเกี่ยวกับการทำงานของความสัมพันธ์
- มีการใช้งานที่มั่นคงในการวิจัยการแทรกแซงตั้งแต่เนิ่นๆ และการศึกษาความผูกพัน โดยมีความไวต่อผลของการแทรกแซงที่ได้รับการบันทึกไว้
การประยุกต์ใช้
- การวิจัยประสิทธิผลของการแทรกแซงตั้งแต่เนิ่นๆ: การศึกษาที่ประเมินผลของการฝึกสอนผู้ปกครอง การแทรกแซงด้วยวิดีโอ หรือโปรแกรมการแทรกแซงตั้งแต่เนิ่นๆ อื่นๆ ต่อคุณภาพการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ปกครองและทารก ใช้ PIIS เป็นมาตรวัดผลลัพธ์ โดยบันทึกการดีขึ้นในด้านความอ่อนไหว ความอบอุ่น และการประสานกันหลังการแทรกแซง
- การวิจัยพัฒนาการตามยาว: นักวิจัยใช้ PIIS เพื่อบันทึกแนวโน้มคุณภาพการปฏิสัมพันธ์ตั้งแต่ทารกจนถึงวัยเตาะแตะ และตรวจสอบความสัมพันธ์กับผลลัพธ์พัฒนาการในภายหลัง (ความมั่นคงของความผูกพัน การพัฒนาภาษา ความสามารถทางสังคมและอารมณ์)
- การวิจัยความผูกพัน: การประเมินคุณภาพการปฏิสัมพันธ์ของ PIIS เสริมการประเมินความมั่นคงของความผูกพัน (Strange Situation, Attachment Q-Sort) โดยให้มุมมองแบบหลายวิธีเกี่ยวกับคุณภาพความสัมพันธ์
- การวิจัยสุขภาพจิตมารดา: การศึกษาที่ตรวจสอบผลของภาวะซึมเศร้า ความวิตกกังวล หรือการใช้สารเสพติดของมารดาต่อการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ปกครองและทารก ใช้ PIIS เพื่อบันทึกความบกพร่องของความสัมพันธ์และการเปลี่ยนแปลงที่เกี่ยวข้องกับการแทรกแซง
- การศึกษาประชากรที่มีความเสี่ยงสูง: การวิจัยเกี่ยวกับการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ปกครองและทารกในประชากรที่มีความเสี่ยงต่อพัฒนาการ (ทารกคลอดก่อนกำหนด ทารกที่เข้าเกณฑ์ได้รับการแทรกแซงตั้งแต่เนิ่นๆ ความทุกข์ยากของมารดา) ใช้ PIIS เพื่ออธิบายคุณภาพการปฏิสัมพันธ์พื้นฐานและติดตามการเปลี่ยนแปลง
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
PIIS ต้องการการบันทึกวิดีโอการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ปกครองและทารกในบริบทที่เป็นธรรมชาติหรือกึ่งโครงสร้าง (เช่น ผู้ปกครองเล่นกับทารก 5-10 นาที การดูแลตามปกติ การให้อาหาร หรือการเล่นอิสระกับของเล่น) การบันทึกอาจเกิดขึ้นที่บ้าน คลินิก หรือหน่วยบริบาลทารกแรกเกิด (NICU) ไม่จำเป็นต้องมีเงื่อนไขพิเศษใดๆ แม้ว่าแสงและเสียงที่เพียงพอสำหรับการให้รหัสจะจำเป็นก็ตาม การปฏิสัมพันธ์จะถูกบันทึกไว้ทั้งหมดและต่อมาจะถูกให้รหัสโดยผู้ประเมินที่ผ่านการฝึกอบรมโดยใช้คู่มือการให้รหัส PIIS การให้รหัสจะไม่เกิดขึ้นระหว่างการปฏิสัมพันธ์ แต่ผู้ประเมินจะทบทวนการบันทึกวิดีโอและกำหนดรหัสสำหรับมิติพฤติกรรมหลายอย่าง การประเมินโดยทั่วไปต้องใช้เวลา 30-60 นาทีของผู้ให้รหัสต่อตัวอย่างการปฏิสัมพันธ์ 5-10 นาที เนื่องจากผู้ให้รหัสจะดูและดูซ้ำส่วนต่างๆ เพื่อให้แน่ใจว่าการให้รหัสองค์ประกอบพฤติกรรมถูกต้อง
PIIS โดยทั่วไปจะให้มาตรวัดพฤติกรรมที่เข้ารหัสหลายรายการหรือปัจจัยต่างๆ เวอร์ชัน/การใช้งาน PIIS ที่แตกต่างกันจะรวมถึงมิติพฤติกรรมที่แตกต่างกัน มิติที่มักจะถูกให้คะแนน ได้แก่: ความอ่อนไหวของผู้ปกครอง (ผู้ดูแลตอบสนองต่อสัญญาณของทารกอย่างเหมาะสม; มาตรวัดแบบ Likert 1-5) การก้าวก่ายของผู้ปกครอง (ผู้ดูแลกำหนดวาระของตนเอง; ให้คะแนนแบบย้อนกลับ) ความอบอุ่นของผู้ปกครอง (น้ำเสียงทางอารมณ์ ความรัก; มาตรวัดแบบ Likert 1-5) การมีส่วนร่วมของทารก (ระดับที่ทารกให้ความสนใจและเริ่มต้นการปฏิสัมพันธ์; มาตรวัดแบบ Likert 1-5) ความไม่พอใจ/ความทุกข์ของทารก (ปริมาณการงอแง การร้องไห้; มาตรวัดแบบ Likert 1-5, ให้คะแนนแบบย้อนกลับ) การประสานกันของการปฏิสัมพันธ์ (จังหวะที่ตอบสนองซึ่งกันและกันและการมีส่วนร่วมร่วมกัน; มาตรวัดแบบ Likert 1-5) การให้รหัสมักจะทำบนมาตรวัดแบบ Likert 5 หรือ 7 จุด การใช้งาน PIIS บางอย่างจะรวมรหัสเข้ากับโครงสร้างที่กว้างขึ้น (เช่น คุณภาพการปฏิสัมพันธ์โดยรวม ความสามารถของผู้ปกครอง การมีส่วนร่วมทางสังคมของทารก) คะแนนมักจะรายงานเป็นคะแนนเฉลี่ยต่อคู่ หรือเป็นจำนวนครั้งของพฤติกรรมที่เข้ารหัสเฉพาะ
การตีความแตกต่างกันไปตามการศึกษาและมิติที่เข้ารหัส โดยทั่วไป: คะแนนที่สูงขึ้นในความอ่อนไหวของผู้ปกครอง (4-5) บ่งชี้ถึงการดูแลเอาใจใส่ที่ตอบสนอง การก้าวก่ายของผู้ปกครองสูง (คะแนนสูงในมาตรวัด 5 จุดก่อนการให้คะแนนแบบย้อนกลับ) หรือความอบอุ่นของผู้ปกครองสูง (4-5) บ่งชี้ถึงการเลี้ยงดูที่เกี่ยวข้องทางอารมณ์ การมีส่วนร่วมของทารกที่สูงขึ้น (4-5) สะท้อนถึงความสนใจทางสังคมและการตอบสนองของทารก การประสานกันของการปฏิสัมพันธ์ที่สูงขึ้น (4-5) บ่งชี้ถึงการปฏิสัมพันธ์ที่ประสานงานกันได้ดีและน่าพึงพอใจร่วมกัน โปรไฟล์แตกต่างกัน: คู่ที่มั่นคงมักแสดงความอ่อนไหวสูง ความอบอุ่นปานกลางถึงสูง การก้าวก่ายต่ำ การมีส่วนร่วมของทารกสูง และการประสานกันที่ดี คู่ที่ไม่มั่นคง-หลีกเลี่ยงอาจแสดงความอบอุ่นของผู้ปกครองต่ำและการมีส่วนร่วมของทารกต่ำ คู่ที่ไม่มั่นคง-ต่อต้านอาจแสดงความไม่สอดคล้องกันของผู้ปกครองหรือการก้าวก่ายควบคู่ไปกับความทุกข์ของทารก คู่แบบไร้ระเบียบ (disorganized) อาจแสดงคุณภาพการปฏิสัมพันธ์ที่วุ่นวาย โปรไฟล์ PIIS ทำหน้าที่หลักเป็นมาตรวัดผลลัพธ์การวิจัยที่บันทึกคุณภาพของคู่และผลของการแทรกแซง แทนที่จะเป็นเครื่องมือวินิจฉัยทางคลินิก
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การตีความการสังเกตเพียงครั้งเดียวว่าเป็นลักษณะที่คงที่ การปฏิสัมพันธ์มีคุณภาพแตกต่างกันอย่างมากในบริบทและเวลา การสังเกตคุณภาพต่ำเพียงครั้งเดียวไม่ได้บ่งชี้ถึงความผิดปกติของความสัมพันธ์เรื้อรัง
- การให้รหัสโดยไม่มีการฝึกอบรมที่เหมาะสม: การให้รหัส PIIS ต้องมีการฝึกอบรมที่ได้รับการรับรองและการตรวจสอบความเที่ยงระหว่างผู้ประเมินเป็นประจำ ผู้ให้รหัสที่ไม่ผ่านการฝึกอบรมจะให้ผลลัพธ์ที่ไม่ถูกต้อง
- การสับสนคะแนน PIIS กับความมั่นคงของความผูกพัน: แม้ว่าคุณภาพการปฏิสัมพันธ์ของ PIIS จะสัมพันธ์กับความผูกพัน แต่ก็ไม่เหมือนกัน การให้รหัสการปฏิสัมพันธ์วัดคุณภาพพฤติกรรม ความมั่นคงของความผูกพันต้องประเมินการตอบสนองทางพฤติกรรมของทารกต่อการแยกและการกลับมาพบกัน
- การสันนิษฐานว่าคุณภาพการปฏิสัมพันธ์ต่ำสะท้อนถึงการละเลยหรือการทารุณกรรมของผู้ปกครอง: คะแนนต่ำอาจสะท้อนถึงภาวะซึมเศร้าของมารดา การเจ็บป่วยของทารก ผลจากการคลอดก่อนกำหนด หรือความแตกต่างทางวัฒนธรรมในรูปแบบการปฏิสัมพันธ์ แทนที่จะเป็นการทารุณกรรมหรือการดูแลที่ไม่เพียงพอ
- การใช้ PIIS ในการประเมินทางคลินิกโดยไม่มีการประเมินความผูกพันที่เป็นมาตรฐานเพิ่มเติม: การสังเกตการปฏิสัมพันธ์ให้ข้อมูลที่สำคัญ แต่ควรบูรณาการกับมาตรวัดพัฒนาการและความผูกพันอื่นๆ เพื่อการตัดสินใจทางคลินิก
คำถามที่พบบ่อย
อะไรคือความแตกต่างระหว่าง PIIS และ Still-Face Paradigm?
PIIS เป็นระบบการให้รหัสการสังเกตตามธรรมชาติหรือกึ่งโครงสร้างที่วัดมิติที่หลากหลายของการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ปกครองและทารก (ความอ่อนไหว ความอบอุ่น การประสานกัน การมีส่วนร่วมของทารก) ตลอดช่วงเวลาปฏิสัมพันธ์ที่ยาวนานขึ้น (5-10 นาที) Still-Face Paradigm เป็นขั้นตอนในห้องปฏิบัติการสั้นๆ (3 นาที) ที่ประเมินการตอบสนองของทารกต่อการถอนตัวทางสังคมของผู้ปกครอง โดยวัดความทุกข์และการฟื้นตัวของทารก ซึ่งทำหน้าที่เหมือนการทดสอบความเครียดความผูกพันขนาดเล็ก PIIS ให้โปรไฟล์พฤติกรรมที่กว้าง Still-Face เป็นการประเมินที่แคบของการรับมือกับความทุกข์ใจของทารก ทั้งสองวัดโครงสร้างที่แตกต่างกันและมักใช้ร่วมกันในการวิจัยเพื่อข้อมูลเสริม
หากคู่ผู้ปกครอง-ทารกมีคะแนนความอ่อนไหวต่ำ นั่นบ่งชี้ถึงการทารุณกรรมเด็กหรือไม่?
ไม่ ความอ่อนไหวต่ำใน PIIS บ่งชี้ว่าผู้ปกครองไม่ตอบสนองต่อสัญญาณของทารกอย่างสม่ำเสมอ ซึ่งเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อความผูกพันที่ไม่มั่นคงและความล่าช้าของพัฒนาการ แต่ไม่ได้บ่งชี้ถึงการทารุณกรรม ความอ่อนไหวต่ำอาจสะท้อนถึงภาวะซึมเศร้าของมารดา ประสบการณ์การเลี้ยงดูที่ไม่เพียงพอ ความเครียด ความแตกต่างทางวัฒนธรรมในการเลี้ยงดู หรือผลจากการเจ็บป่วย/การคลอดก่อนกำหนดของทารก การประเมินทางคลินิกสำหรับการสงสัยว่ามีการทารุณกรรมต้องประเมินการบาดเจ็บ ตัวบ่งชี้ทางพฤติกรรม แนวโน้มพัฒนาการ และความเชี่ยวชาญด้านการคุ้มครองเด็ก ไม่ใช่แค่คะแนน PIIS เท่านั้น คะแนน PIIS ต่ำสมควรได้รับการช่วยเหลือและการติดตามผลที่สนับสนุน ไม่ใช่การส่งเรื่องเข้าสู่ระบบคุ้มครองเด็กโดยอัตโนมัติ
สามารถใช้ PIIS ในการคัดกรองหรือการวินิจฉัยทางคลินิกได้หรือไม่?
PIIS เป็นเครื่องมือวิจัยเป็นหลักที่ใช้ในการบันทึกคุณภาพการปฏิสัมพันธ์และผลของการแทรกแซง ไม่ใช่เครื่องมือคัดกรองหรือวินิจฉัย ต้องมีการบันทึกวิดีโอและผู้ให้รหัสที่ผ่านการฝึกอบรม ทำให้ไม่สะดวกสำหรับการคัดกรองทางคลินิกตามปกติ สำหรับการประเมินทางคลินิก ให้ใช้การประเมินความผูกพันที่เป็นมาตรฐาน (Attachment Q-Sort, Strange Situation) มาตรวัดการรายงานตนเองของผู้ปกครองเกี่ยวกับความเครียดหรือความอ่อนไหวในการเลี้ยงดู หรือการสัมภาษณ์ทางคลินิก PIIS เหมาะสมที่สุดสำหรับบริบทการวิจัยที่ต้องการการวัดพฤติกรรมเชิงวัตถุวิสัยวิสัย
คะแนนความอ่อนไหว PIIS ใดที่บ่งชี้ถึงความผูกพันที่มั่นคง?
ไม่มีการจับคู่โดยตรงจากคะแนนความอ่อนไหว PIIS กับการจำแนกประเภทความผูกพัน PIIS วัดคุณภาพการปฏิสัมพันธ์ทางพฤติกรรม ความมั่นคงของความผูกพันจะถูกประเมินแยกต่างหาก (Strange Situation Procedure, Attachment Q-Sort) โดยทั่วไป คู่ที่มีความอ่อนไหวของผู้ปกครองสูงขึ้น (PIIS 4-5) การประสานกันสูงขึ้น และการก้าวก่ายต่ำลง มีแนวโน้มที่จะแสดงความผูกพันที่มั่นคง แต่ความสัมพันธ์ไม่สมบูรณ์ เครื่องมือหนึ่งวัดพฤติกรรมการปฏิสัมพันธ์ อีกเครื่องมือหนึ่งวัดการจัดระเบียบความผูกพัน ทั้งสองมีคุณค่าในการประเมินที่ครอบคลุม
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Summers, J. A., Behr, S. K., & Turnbull, A. P. (2001). Conceptualizing and Measuring Family and Professional Collaboration in Early Intervention. Topics in Early Childhood Special Education, 21(1), 46-58.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วBakermans-Kranenburg, M. J., van Ijzendoorn, M. H., & Juffer, F. (2005). Disorganized Infant Attachment and Preventive Interventions: A Review and Meta-Analysis. Infant Mental Health Journal, 26(3), 191-216.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้ว