Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

ระเบียบวิธีประวัติศาสตร์บอกเล่า — การวิจัยประวัติศาสตร์บอกเล่า

ผู้เสนอ
Columbia University Oral History Research Office (Allan Nevins); later theorised by Alessandro Portelli and Donald Ritchie
ปี
1948 (systematic practice); broader theorisation 1970s–1990s
ประเภท
Qualitative historical-empirical method
กลุ่มวิธี
Domain-specific humanities/social science

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

ระเบียบวิธีประวัติศาสตร์บอกเล่าเป็นแนวทางการวิจัยเชิงคุณภาพที่นักวิจัยทำการสัมภาษณ์เชิงลึกที่บันทึกไว้กับบุคคลที่มีประสบการณ์ตรงเกี่ยวกับเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ กระบวนการทางสังคม หรือชีวิตชุมชน วิธีนี้จะเก็บรวบรวมมุมมองส่วนบุคคล ความทรงจำ และประสบการณ์ชีวิตที่บันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรไม่สามารถเก็บรักษาไว้ได้ ทำให้เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในการกู้คืนเสียงที่ขาดหายไปจากเอกสารราชการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสียงของชุมชนชายขอบ กลุ่มคนส่วนน้อย และคนทั่วไป

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ลองนึกถึงประวัติศาสตร์บอกเล่าว่าเป็นบทสนทนาที่มีจุดมุ่งหมายและเป็นวิชาการ ซึ่งช่วยกอบกู้ประสบการณ์ก่อนที่จะสูญหายไป เมื่อนักประวัติศาสตร์ต้องการทำความเข้าใจว่าคนงานโรงงานรู้สึกอย่างไรระหว่างความขัดแย้งทางอุตสาหกรรม หรือผู้ลี้ภัยมีประสบการณ์ในการข้ามพรมแดนอย่างไรในทศวรรษใดทศวรรษหนึ่ง เอกสารของรัฐบาลไม่สามารถบันทึกชีวิตภายในนั้นได้ ประวัติศาสตร์บอกเล่าเปลี่ยนผู้บรรยายให้กลายเป็นแหล่งข้อมูลปฐมภูมิ: นักวิจัยบันทึก ถอดความ และวิเคราะห์เรื่องราว โดยปฏิบัติต่อความทรงจำไม่ใช่ข้อบกพร่อง แต่เป็นข้อมูลที่มีความหมาย ซึ่งได้รับอิทธิพลจากเวลา อัตลักษณ์ และวัฒนธรรม ซึ่งช่วยให้ผู้คนเข้าใจอดีตได้

ประวัติศาสตร์

การฝึกฝนประวัติศาสตร์บอกเล่าอย่างเป็นระบบเริ่มต้นในปี 1948 เมื่อ Allan Nevins ก่อตั้งสำนักงานวิจัยประวัติศาสตร์บอกเล่าของมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย เพื่อบันทึกการสัมภาษณ์บุคคลสาธารณะที่มีชื่อเสียง ระเบียบวิธีนี้ได้ขยายวงกว้างขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1960 และ 1970 เมื่อนักวิจัยหันไปหาเสียงของคนทั่วไป คนงาน และชุมชนชายขอบ หนังสือรวมบทความของ Alessandro Portelli ในปี 1991 ได้วางรากฐานทางทฤษฎีที่เข้มงวด โดยโต้แย้งว่าแหล่งข้อมูลบอกเล่ามีความเป็นเอกลักษณ์เนื่องจากความเป็นอัตวิสัย หนังสือ Doing Oral History (1995; ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 3 ปี 2015) ของ Donald Ritchie กลายเป็นคู่มือภาคปฏิบัติชั้นนำของสาขานี้ สมาคมประวัติศาสตร์บอกเล่า (ก่อตั้งปี 1966) ได้กำหนดมาตรฐานวิชาชีพที่ได้รับการยอมรับในระดับสากลในปัจจุบัน

ควรใช้เมื่อใด

ใช้ระเบียบวิธีประวัติศาสตร์บอกเล่าเมื่อคำถามวิจัยเกี่ยวข้องกับประสบการณ์ชีวิตของเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ ความทรงจำของชุมชน หรือกระบวนการทางสังคมที่ขาดหายไปหรือมีตัวแทนไม่เพียงพอในบันทึกที่เป็นลายลักษณ์อักษร เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการกู้คืนประสบการณ์ของกลุ่มชายขอบ การบันทึกประวัติศาสตร์ท้องถิ่นหรือประวัติแรงงาน และการสำรวจว่าบุคคลตีความและบรรยายอดีตอย่างไร เหมาะสำหรับประวัติศาสตร์นิพนธ์ ประวัติศาสตร์สังคม มานุษยวิทยา สังคมวิทยา และการศึกษาด้านมรดก อย่าใช้เมื่อเป้าหมายคือการอนุมานเชิงสาเหตุ การสรุปผลทั่วไปทางสถิติ หรือการสังเกตพฤติกรรมปัจจุบันแบบเรียลไทม์ ซึ่งต้องใช้การออกแบบเชิงทดลอง การสำรวจ หรือชาติพันธุ์วรรณนาตามลำดับ นอกจากนี้ยังไม่เหมาะเมื่อผู้ให้ข้อมูลที่มีศักยภาพไม่พร้อมใช้งาน (เสียชีวิต เข้าถึงไม่ได้) หรือเมื่อปรากฏการณ์ต้องการการตรวจสอบเอกสารอย่างเป็นระบบแทนที่จะเป็นการให้การเป็นพยานส่วนบุคคล

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ผลการวิจัยไม่สามารถสรุปผลทั่วไปทางสถิติได้ แต่เป็นการให้ความกระจ่างเกี่ยวกับประสบการณ์เฉพาะ แทนที่จะเป็นรูปแบบระดับประชากร
  • ความทรงจำเป็นการสร้างใหม่และอยู่ภายใต้ผลกระทบของการย่อระยะเวลา การให้เหตุผลย้อนหลัง และผลทางสังคมที่พึงประสงค์
  • ใช้ทรัพยากรมาก: การถอดความ การวิเคราะห์ และการเก็บรักษาต้องใช้เวลาและทักษะอย่างมาก
  • ความซับซ้อนทางจริยธรรมเกี่ยวกับความยินยอม การไม่ระบุชื่อ ความเปราะบางของผู้ให้ข้อมูล และการควบคุมวิธีการใช้เรื่องราวอาจมีมาก

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • กู้คืนมุมมองและเสียงที่ถูกกีดกันออกจากเอกสารลายลักษณ์อักษรอย่างเป็นทางการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสียงของผู้หญิง ชนกลุ่มน้อย คนงาน และชุมชนในชนบท
  • เก็บรวบรวมความหมายส่วนบุคคล อารมณ์ และบริบททางวัฒนธรรมที่เอกสารไม่สามารถสื่อได้
  • สร้างแหล่งข้อมูลปฐมภูมิที่สมบูรณ์ซึ่งสามารถเก็บรักษาและวิเคราะห์ใหม่ได้โดยนักวิจัยในอนาคต
  • มีความยืดหยุ่นเพียงพอที่จะรองรับทั้งการบันทึกทางประวัติศาสตร์และการสืบสวนสอบสวนทางสังคมศาสตร์
  • ปฏิบัติต่อความเป็นอัตวิสัยของความทรงจำ — รวมถึงข้อผิดพลาดและการหยุดชั่วคราว — ในฐานะข้อมูลที่มีความหมายเชิงวิเคราะห์ แทนที่จะเป็นข้อบกพร่องทางระเบียบวิธี

การประยุกต์ใช้

  • การบันทึกประสบการณ์ของผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ Holocaust ทหารผ่านศึก หรือนักกิจกรรมสิทธิพลเมือง ก่อนที่รุ่นของพวกเขาจะสูญหายไป
  • การกู้คืนประวัติศาสตร์แรงงานและเรื่องราวของคนงานเกี่ยวกับการประท้วงทางอุตสาหกรรม สภาพโรงงาน หรืออันตรายจากการทำงาน
  • การอนุรักษ์ความรู้ วัฒนธรรม และความทรงจำทางวัฒนธรรมของชนพื้นเมือง
  • การสำรวจการย้ายถิ่น การพลัดถิ่น และประสบการณ์ของผู้ลี้ภัยจากมุมมองของผู้ที่เคยมีชีวิตอยู่
  • การศึกษาว่าชุมชนท้องถิ่นจดจำและบรรยายภัยพิบัติทางสิ่งแวดล้อมหรือการเปลี่ยนแปลงเมืองอย่างไร
  • การเสริมช่องว่างในเอกสารประวัติศาสตร์ของผู้หญิง ชนกลุ่มน้อย และกลุ่มอื่นๆ ที่มีตัวแทนไม่เพียงพอในบันทึกอย่างเป็นทางการ

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

นักวิจัยกำหนดคำถามวิจัยและขอบเขตโครงการที่ชัดเจน ระบุข้อกำหนดทางจริยธรรม (ความยินยอม การรักษาความลับ สิทธิ์ในการเก็บรักษาเอกสาร) พัฒนาแนวทางการสัมภาษณ์พร้อมคำถามปลายเปิด และขออนุญาตจากสถาบันหรือชุมชน ระยะการออกแบบยังกำหนดด้วยว่าโครงการจะมุ่งเน้นไปที่ประวัติชีวิตของแต่ละบุคคล หรือเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์หรือชุมชนที่เฉพาะเจาะจง

2

ผู้ให้ข้อมูลจะถูกสุ่มตัวอย่างโดยเจตนาตามความรู้เชิงประสบการณ์โดยตรงเกี่ยวกับปรากฏการณ์ที่กำลังศึกษา ต่างจากการสุ่มตัวอย่างแบบใช้ความน่าจะเป็น การคัดเลือกจะให้ความสำคัญกับความหลากหลายของมุมมองและความลึกของประสบการณ์ ขนาดตัวอย่างมักจะมีขนาดเล็ก โดยทั่วไปมีผู้ให้ข้อมูล 10 ถึง 30 คน เนื่องจากเป้าหมายคือการได้เรื่องราวที่สมบูรณ์และมีรายละเอียด แทนที่จะเป็นตัวแทนทางสถิติ

3

การสัมภาษณ์จะดำเนินการในสภาพแวดล้อมที่ผู้ให้ข้อมูลรู้สึกสบายใจ โดยบันทึกด้วยอุปกรณ์เสียงหรือวิดีโอหลังจากได้รับความยินยอมโดยได้รับข้อมูลเป็นลายลักษณ์อักษร ผู้สัมภาษณ์ใช้คำถามปลายเปิดที่ไม่ชี้นำเพื่อส่งเสริมการบรรยายที่ยืดยาว ติดตามแนวทางของผู้ให้ข้อมูล และสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม การสัมภาษณ์มักใช้เวลา 60 ถึง 120 นาที และอาจครอบคลุมหลายครั้งต่อผู้ให้ข้อมูลหนึ่งคน

4

การบันทึกจะถูกถอดความเป็นคำต่อคำ โดยรักษาการหยุดชั่วคราว น้ำเสียงทางอารมณ์ ภาษาถิ่น และสัญญาณที่ไม่ใช่คำพูดเท่าที่เป็นไปได้ โดยทั่วไปผู้ให้ข้อมูลจะได้รับโอกาสในการตรวจสอบและแก้ไขบทถอดความ ข้อความที่ได้และบันทึกต้นฉบับร่วมกันถือเป็นข้อมูลปฐมภูมิ

5

บทถอดความจะถูกนำไปวิเคราะห์ตามหัวข้อ การบรรยาย หรือวาทกรรม เพื่อระบุธีมที่เกิดซ้ำ การหยุดชั่วคราว ความขัดแย้ง และโครงสร้างวาทศิลป์ที่ผู้ให้ข้อมูลใช้ในการสร้างเรื่องราวของตนเอง ข้อมูลเชิงลึกของ Portelli ที่ว่าสิ่งที่ผู้คนจำผิดมักจะเปิดเผยพอๆ กับสิ่งที่พวกเขาจำได้อย่างถูกต้อง เป็นแนวทางในการตีความ — ความเป็นอัตวิสัยของความทรงจำคือข้อมูล ไม่ใช่สัญญาณรบกวน

6

บทถอดความและบันทึกที่เสร็จสมบูรณ์จะถูกฝากไว้ในคลังที่เข้าถึงได้ (คลังของสถาบัน คอลเลกชันประวัติศาสตร์บอกเล่า หรือห้องสมุดดิจิทัล) ตามข้อตกลงความยินยอม เพื่อให้แน่ใจว่ามีการเก็บรักษาในระยะยาวและเปิดโอกาสให้นักวิจัยในอนาคตนำไปใช้ต่อได้

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • คำถามชี้นำหรือคำถามปิด — การถามว่า 'คุณรู้สึกยากลำบากไหม?' แทนที่จะถามว่า 'คุณช่วยเล่าเพิ่มเติมเกี่ยวกับช่วงเวลานั้นได้ไหม?' จะกำหนดทิศทางการบรรยายและบั่นทอนความถูกต้อง
  • การเพิกเฉยต่อการสัมภาษณ์ในฐานะเหตุการณ์ที่ถูกสร้างร่วมกัน — เรื่องราวของผู้ให้ข้อมูลได้รับอิทธิพลจากผู้สัมภาษณ์ ตำแหน่งต้องได้รับการยอมรับและบันทึก
  • การปฏิบัติต่อบทถอดความเสมือนหน้าต่างที่โปร่งใสสู่อดีต แทนที่จะเป็นตัวแทนที่ถูกสื่อกลาง — วิธีที่ผู้ให้ข้อมูลกำหนดกรอบและจัดลำดับเหตุการณ์มีความสำคัญเชิงวิเคราะห์พอๆ กับตัวเหตุการณ์เอง
  • การละเลยการฝากเอกสาร — การไม่เก็บรักษาบันทึกและบทถอดความเพื่อการเข้าถึงในอนาคต เป็นการสิ้นเปลืองแหล่งข้อมูลปฐมภูมิที่ไม่สามารถทดแทนได้และละเมิดความรับผิดชอบทางวิชาการ

คำถามที่พบบ่อย

ประวัติศาสตร์บอกเล่าแตกต่างจากการสัมภาษณ์เชิงคุณภาพในสังคมศาสตร์อย่างไร

ทั้งสองวิธีใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกที่บันทึกไว้ แต่ประวัติศาสตร์บอกเล่ามุ่งเน้นไปที่อดีตโดยเฉพาะ — ถือว่าเรื่องราวของผู้ให้ข้อมูลเป็นแหล่งข้อมูลปฐมภูมิทางประวัติศาสตร์ และโดยทั่วไปจะสิ้นสุดลงด้วยการฝากเอกสารไว้ การสัมภาษณ์เชิงคุณภาพทางสังคมศาสตร์มักจะมุ่งเน้นไปที่การทำความเข้าใจกระบวนการทางสังคมหรือประสบการณ์ในปัจจุบัน และไม่ได้ถูกเก็บรักษาไว้อย่างเป็นระบบเพื่อนำไปใช้ซ้ำในอนาคต ประวัติศาสตร์บอกเล่าให้ความสำคัญกับการวิเคราะห์ความทรงจำ โครงสร้างการบรรยาย และบริบททางประวัติศาสตร์ของเรื่องราวมากขึ้น

ความทรงจำเชื่อถือได้เพียงพอที่จะเป็นแหล่งข้อมูลที่ถูกต้องหรือไม่

นักประวัติศาสตร์บอกเล่าไม่ต้องการให้ความทรงจำถูกต้องตามข้อเท็จจริงเสมอไปเพื่อให้มีคุณค่า ข้อโต้แย้งพื้นฐานของ Portelli คือข้อผิดพลาด การละเว้น และการปรับมุมมองย้อนหลัง ล้วนเป็นข้อมูลที่สำคัญ — สิ่งเหล่านี้เปิดเผยว่าผู้ให้ข้อมูลเข้าใจอดีตในปัจจุบันอย่างไร คำให้การบอกเล่าจะถูกตรวจสอบกับแหล่งข้อมูลอื่นๆ (เอกสาร รูปถ่าย การสัมภาษณ์อื่นๆ) เพื่อประเมินข้อเรียกร้องตามข้อเท็จจริง ในขณะที่มิติการตีความและการบรรยายจะถูกวิเคราะห์ในตัวมันเอง

ฉันต้องการผู้ให้ข้อมูลกี่คน

ไม่มีจำนวนขั้นต่ำที่แน่นอน แต่โครงการโดยทั่วไปเกี่ยวข้องกับผู้ให้ข้อมูล 10 ถึง 30 คนสำหรับการศึกษาที่มุ่งเน้น เกณฑ์ไม่ใช่การอิ่มตัวทางสถิติ แต่เป็นความสมบูรณ์ของธีมและความหลากหลายของมุมมอง — มีเสียงเพียงพอที่จะครอบคลุมช่วงของประสบการณ์ภายในชุมชนหรือเหตุการณ์ที่กำลังศึกษา โครงการสำคัญบางโครงการมีผู้ให้ข้อมูลหลายร้อยคน โครงการชุมชนขนาดเล็กอาจมีคุณค่าโดยมีผู้ให้ข้อมูลน้อยกว่าสิบคน

ฉันมีพันธะทางจริยธรรมอะไรต่อผู้ให้ข้อมูลบ้าง

พันธะหลัก ได้แก่ การได้รับความยินยอมโดยได้รับข้อมูลเป็นลายลักษณ์อักษรก่อนการบันทึก การอธิบายว่าจะใช้และเก็บรักษาการสัมภาษณ์อย่างไร การให้สิทธิ์ผู้ให้ข้อมูลในการตรวจสอบและแก้ไขบทถอดความ การเคารพคำขอไม่เปิดเผยตัวตนหรือการระงับข้อมูลที่ละเอียดอ่อน และการรับรองว่าเงื่อนไขการฝากเอกสารตรงกับที่ได้ให้สัญญาไว้ สถาบันและสมาคมประวัติศาสตร์บอกเล่าหลายแห่งเผยแพร่แนวทางจริยธรรมโดยละเอียดซึ่งควรปรึกษาในระยะการออกแบบ

ฉันสามารถวิเคราะห์ข้อมูลประวัติศาสตร์บอกเล่าด้วยซอฟต์แวร์เชิงคุณภาพได้หรือไม่

ได้ — เครื่องมือเช่น NVivo, ATLAS.ti หรือ MAXQDA สามารถช่วยในการเข้ารหัสบทถอดความ การจัดระเบียบธีม และการเชื่อมโยงส่วนที่ตัดตอนมากับบันทึก อย่างไรก็ตาม งานตีความ — การทำความเข้าใจว่าผู้ให้ข้อมูลสร้างเรื่องราวของตนเองอย่างไร ความหมายของการหยุดชั่วคราว และความทรงจำมีอิทธิพลต่อการบรรยายอย่างไร — ยังคงเป็นความรับผิดชอบทางปัญญาของนักวิจัย ซอฟต์แวร์สนับสนุนการจัดระเบียบ การตีความไม่สามารถทำให้เป็นอัตโนมัติได้

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Ritchie, D. A. (2015). Doing Oral History (3rd ed.). Oxford University Press.

    ISBN: 978-0199329960
    คัดลอกแล้ว
  2. Portelli, A. (1991). The Death of Luigi Trastulli and Other Stories: Form and Meaning in Oral History. State University of New York Press.

    ISBN: 978-0791404362
    คัดลอกแล้ว