ประวัติศาสตร์บอกเล่า — ระเบียบวิธีประวัติศาสตร์บอกเล่า
- ผู้เสนอ
- Allan Nevins (Columbia University Oral History Project, 1948); earlier roots in folk-life and anthropological fieldwork
- ปี
- 1948 (modern disciplinary form); broader roots in 19th-century folklore and anthropology
- ประเภท
- Qualitative research method
- กลุ่มวิธี
- Narrative Inquiry
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
ประวัติศาสตร์บอกเล่าเป็นระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพที่รวบรวม สงวนรักษา และตีความคำบอกเล่าจากบุคคลที่หนึ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีต ประสบการณ์ และกระบวนการทางสังคม โดยการบันทึกบทสัมภาษณ์เชิงลึกกับบุคคลที่ได้เห็นเหตุการณ์หรือมีส่วนร่วมในเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ นักประวัติศาสตร์บอกเล่าได้บันทึกมุมมองที่มักถูกละเว้นไปจากบันทึกที่เป็นลายลักษณ์อักษร ระเบียบวิธีนี้เชื่อมโยงการศึกษาประวัติศาสตร์กับสังคมศาสตร์ โดยถือว่าความทรงจำ อัตวิสัย และน้ำเสียงของผู้เล่าเป็นหลักฐานปฐมภูมิ แทนที่จะเป็นข้อจำกัดที่ต้องแก้ไข
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
พิจารณาว่าเอกสารจดหมายเหตุอย่างเป็นทางการและบันทึกที่ตีพิมพ์มักไม่สามารถบันทึกประสบการณ์ของคนงานทั่วไป ชุมชนชนกลุ่มน้อย หรือผู้รอดชีวิตจากสงคราม ซึ่งเป็นผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์แต่ไม่ค่อยได้เขียนบันทึกความทรงจำหรือทิ้งเอกสารไว้ ประวัติศาสตร์บอกเล่าเข้ามาเติมเต็มช่องว่างนี้โดยตรงไปยังบุคคลเหล่านั้น และขอให้พวกเขาเล่าถึงสิ่งที่พวกเขาเห็น รู้สึก และเข้าใจ ด้วยภาษาของตนเอง บทสัมภาษณ์กลายเป็นสิ่งประดิษฐ์ในตัวเอง ไม่ใช่เพียงแหล่งข้อมูลข้อเท็จจริง แต่เป็นหลักฐานของวิธีที่ผู้คนสร้างและสื่อความหมายเกี่ยวกับอดีต ผู้วิจัยจะตั้งใจฟังอย่างละเอียด ถามคำถามเจาะลึก และวิเคราะห์ทั้งเนื้อหาของสิ่งที่พูดและวิธีการเล่าเรื่องในภายหลัง
ประวัติศาสตร์
ประวัติศาสตร์บอกเล่าในฐานะแนวปฏิบัติทางวิชาการที่มีระเบียบวิธีอย่างเป็นทางการ โดยทั่วไปมีจุดเริ่มต้นในปี 1948 เมื่อ Allan Nevins ก่อตั้งโครงการประวัติศาสตร์บอกเล่าของมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย และเริ่มบันทึกบทสัมภาษณ์บุคคลสำคัญอย่างเป็นระบบ ระเบียบวิธีนี้เติบโตอย่างรวดเร็วในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 เมื่อนักประวัติศาสตร์พยายามบันทึกประสบการณ์ของคนทั่วไป เช่น นักกิจกรรมแรงงาน ผู้เข้าร่วมขบวนการสิทธิพลเมือง ผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ Holocaust ซึ่งเสียงของพวกเขาขาดหายไปจากเอกสารจดหมายเหตุที่เป็นลายลักษณ์อักษร งานเชิงทฤษฎีของ Alessandro Portelli ในช่วงทศวรรษ 1970–1990 ได้ยืนยันว่าอัตวิสัยของความทรงจำบอกเล่าเป็นคุณลักษณะที่ต้องวิเคราะห์ แทนที่จะเป็นข้อบกพร่องที่ต้องแก้ไข สมาคมประวัติศาสตร์บอกเล่า (ก่อตั้งปี 1967) และองค์กรที่คล้ายคลึงกันในสหราชอาณาจักร ยุโรป และออสเตรเลีย ได้กำหนดมาตรฐานทางจริยธรรมและระเบียบวิธี
ควรใช้เมื่อใด
ประวัติศาสตร์บอกเล่ามีความเหมาะสมเมื่อเป้าหมายการวิจัยคือการบันทึกและตีความคำบอกเล่าจากบุคคลที่หนึ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ กระบวนการทางสังคม หรือประสบการณ์ของชุมชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่บันทึกที่เป็นลายลักษณ์อักษรขาดหายไป ไม่สมบูรณ์ หรือมีอคติต่อกลุ่มที่มีอำนาจ เหมาะสำหรับการวิจัยเกี่ยวกับความทรงจำของผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ ชุมชนชายขอบ ประวัติศาสตร์แรงงาน ความขัดแย้งและการย้ายถิ่นฐาน และการส่งต่อประสบการณ์ทางวัฒนธรรมข้ามรุ่น ระเบียบวิธีนี้ต้องการผู้เล่าเรื่องที่เต็มใจซึ่งมีความรู้ส่วนบุคคลโดยตรงเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่กำลังศึกษา และสามารถให้คำบอกเล่าที่มีรายละเอียดเพียงพอ จะไม่เหมาะสมเมื่อคำถามการวิจัยต้องการการสรุปผลทางสถิติ เมื่อไม่มีพยานที่ยังมีชีวิตอยู่ หรือเมื่อเป้าหมายคือการอธิบายเชิงสาเหตุมากกว่าการทำความเข้าใจเชิงตีความของประสบการณ์
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ความทรงจำเป็นการเลือก การสร้างใหม่ และได้รับอิทธิพลจากเหตุการณ์ภายหลัง คำบอกเล่าไม่สามารถถือเป็นบันทึกข้อเท็จจริงโดยตรงได้
- ผลการวิจัยไม่สามารถสรุปผลทางสถิติได้ ระเบียบวิธีนี้มุ่งเน้นความลึกเชิงตีความ ไม่ใช่ความกว้างของการเป็นตัวแทน
- อัตลักษณ์ คำถาม และการปรากฏตัวของผู้สัมภาษณ์มีอิทธิพลต่อสิ่งที่ผู้เล่าเรื่องเลือกที่จะแบ่งปันและวิธีที่พวกเขาจัดกรอบ
- การถอดความและการวิเคราะห์ต้องใช้เวลามาก โครงการเดียวที่มีผู้เล่าเรื่องสิบคนอาจสร้างเอกสารถอดความหลายร้อยหน้า
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- บันทึกเสียงและมุมมองที่ถูกกีดกันอย่างเป็นระบบจากเอกสารจดหมายเหตุอย่างเป็นทางการ ขยายขอบเขตบันทึกทางประวัติศาสตร์
- ถือว่าอัตวิสัยและความทรงจำเป็นหลักฐานที่มีความหมาย ไม่ใช่สัญญาณรบกวนที่ต้องกรองออก
- สร้างข้อมูลที่เข้มข้นและมีบริบท ซึ่งเผยให้เห็นว่าบุคคลมีประสบการณ์และทำความเข้าใจกระบวนการทางประวัติศาสตร์ขนาดใหญ่ได้อย่างไร
- สร้างทรัพยากรคลังเอกสารที่เป็นประโยชน์ต่อนักวิจัยในอนาคตและชุมชนที่ประวัติศาสตร์ของพวกเขาถูกบันทึกไว้
- มีความยืดหยุ่นในขอบเขต สามารถมุ่งเน้นไปที่ผู้เล่าเรื่องคนเดียว หรือรวบรวมคำบอกเล่าหลายสิบเรื่องเพื่อสร้างภาพรวมของชุมชน
การประยุกต์ใช้
- การบันทึกประสบการณ์ของผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ Holocaust ผู้ลี้ภัย หรือทหารผ่านศึก ซึ่งคำบอกเล่าเสริมและท้าทายบันทึกอย่างเป็นทางการ
- การบันทึกประวัติศาสตร์ขบวนการแรงงาน การนัดหยุดงาน และชุมชนชนชั้นแรงงาน ซึ่งสมาชิกไม่ค่อยได้สร้างเอกสารจดหมายเหตุที่เป็นลายลักษณ์อักษร
- การสงวนรักษาประวัติศาสตร์ ความรู้ และแนวปฏิบัติทางวัฒนธรรมของชนพื้นเมืองและชุมชนชนกลุ่มน้อยที่สืบทอดกันมาผ่านการเล่าขาน
- การสืบสวนประวัติศาสตร์สังคมทางการแพทย์โดยการสัมภาษณ์ผู้ป่วย พยาบาล และแพทย์เกี่ยวกับแนวปฏิบัติของสถาบันตลอดหลายทศวรรษ
- การศึกษาการย้ายถิ่นฐานและการพลัดถิ่นโดยการรวบรวมเรื่องเล่าจากผู้อพยพรุ่นแรกและรุ่นที่สองเกี่ยวกับการพลัดถิ่นและการปรับตัว
- การสร้างโครงการคลังเอกสารชุมชน ซึ่งผู้อยู่อาศัยร่วมกันสร้างบันทึกทางประวัติศาสตร์ของละแวกบ้าน เมือง หรือภูมิภาค
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
ผู้วิจัยกำหนดคำถามทางประวัติศาสตร์หรือสังคม และระบุประชากรผู้เล่าเรื่อง ซึ่งคือผู้ที่เคยผ่านเหตุการณ์หรือช่วงเวลาที่กำลังศึกษา มีการพัฒนาคู่มือหัวข้อคำถามปลายเปิดที่เชิญชวนให้ผู้เล่าเรื่องแบ่งปันความทรงจำตามลำดับและภาษาของตนเอง มีการกำหนดระเบียบวิธีปฏิบัติทางจริยธรรม รวมถึงการให้ความยินยอมโดยได้รับข้อมูลและข้อตกลงเกี่ยวกับการจัดเก็บเอกสารและการเข้าถึง ก่อนที่จะมีการสัมภาษณ์ใดๆ เกิดขึ้น
ผู้เล่าเรื่องจะถูกระบุและคัดเลือกผ่านการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงหรือแบบลูกโซ่ แตกต่างจากการวิจัยสำรวจ ประวัติศาสตร์บอกเล่าไม่ได้มุ่งหาตัวอย่างที่เป็นตัวแทนทางสถิติ แต่แสวงหาผู้เล่าเรื่องที่มีประสบการณ์หลากหลาย มีนัยสำคัญ หรือมีส่วนน้อยในบันทึกทางประวัติศาสตร์ที่มีอยู่ ผู้วิจัยจะอธิบายวัตถุประสงค์ของโครงการ กระบวนการบันทึก และวิธีการสงวนรักษาและใช้ข้อมูล
การสัมภาษณ์จะดำเนินการด้วยตนเองหรือผ่านวิดีโอ โดยทั่วไปจะใช้เวลา 60–120 นาที และจะมีการบันทึกเสียงโดยได้รับความยินยอมจากผู้เล่าเรื่อง ผู้สัมภาษณ์จะเริ่มต้นด้วยคำถามเกี่ยวกับชีวประวัติและบริบทเพื่อให้ผู้เล่าเรื่องรู้สึกผ่อนคลาย จากนั้นจึงเข้าสู่เหตุการณ์หลักที่สนใจโดยใช้คำถามปลายเปิดที่ไม่ชี้นำ ผู้สัมภาษณ์จะตั้งใจฟังอย่างกระตือรือร้น ปล่อยให้มีช่วงเงียบ และติดตามประเด็นที่ไม่คาดคิด ประวัติศาสตร์บอกเล่าให้ความสำคัญกับการจัดลำดับประสบการณ์ของผู้เล่าเรื่องเองมากกว่าสคริปต์ที่กำหนดไว้ล่วงหน้า
การบันทึกเสียงจะถูกถอดความเป็นลายลักษณ์อักษรอย่างถูกต้อง โดยยังคงรักษาการหยุดชั่วคราว การเริ่มต้นใหม่ และภาษาถิ่น เนื่องจากลักษณะเหล่านี้มีความหมาย การถอดความจะถูกตรวจสอบกับบันทึกเสียงเพื่อความถูกต้อง และผู้เล่าเรื่องอาจได้รับโอกาสให้ตรวจสอบและแก้ไขการถอดความของตนเองเล็กน้อยก่อนที่จะนำเข้าสู่คลังเอกสาร ซึ่งเป็นแนวปฏิบัติที่เรียกว่า การตรวจสอบโดยผู้เล่าเรื่อง
การวิเคราะห์อาศัยการกำหนดบริบททางประวัติศาสตร์และการวิเคราะห์เชิงพรรณนาหรือเชิงเนื้อหา ผู้วิจัยจะตรวจสอบสิ่งที่ผู้เล่าเรื่องพูด (เนื้อหาข้อเท็จจริง) วิธีที่พวกเขาพูด (โครงสร้างการเล่าเรื่อง ภาษา ความเงียบ อารมณ์) และเหตุผลที่ความทรงจำบางอย่างถูกเน้นย้ำหรือปรับเปลี่ยนไปตามกาลเวลา มีการเปรียบเทียบการสัมภาษณ์หลายครั้งเพื่อระบุรูปแบบ ความแตกต่าง และเรื่องเล่าที่แบ่งปันร่วมกัน ผู้วิจัยจะจัดวางคำบอกเล่าควบคู่ไปกับเอกสารและแหล่งข้อมูลทุติยภูมิ
การบันทึกเสียง การถอดความ และเอกสารที่เกี่ยวข้องที่เสร็จสมบูรณ์จะถูกจัดเก็บไว้ในคลังเอกสาร ซึ่งโดยทั่วไปจะอยู่ในห้องสมุด คลังเก็บของมหาวิทยาลัย หรือคลังเอกสารชุมชน โดยมีเงื่อนไขการเข้าถึงที่ตกลงกับผู้เล่าเรื่อง การสงวนรักษาทำให้มั่นใจได้ว่าการสัมภาษณ์จะยังคงมีให้สำหรับนักวิจัยในอนาคตและชุมชนที่ประวัติศาสตร์ของพวกเขาถูกบันทึกไว้
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การปฏิบัติต่อคำบอกเล่าเสมือนบันทึกข้อเท็จจริงที่โปร่งใส ความทรงจำมักถูกหล่อหลอมโดยช่วงเวลาปัจจุบันของการเล่าเรื่อง ผู้วิจัยต้องวิเคราะห์ทั้งเนื้อหาและการสร้างเรื่องเล่า แทนที่จะเพียงแค่ดึงข้อเท็จจริงออกมา
- การละเลยพันธกรณีทางจริยธรรม ผู้เล่าเรื่องต้องให้ความยินยอมโดยได้รับข้อมูล เข้าใจว่าการบันทึกเสียงจะถูกจัดเก็บและเข้าถึงอย่างไร และมีส่วนร่วมอย่างมีความหมายในการจัดการข้อมูลที่ละเอียดอ่อน การวางแผนจริยธรรมที่ไม่เพียงพออาจก่อให้เกิดอันตรายต่อบุคคลและชุมชน
- การใช้คำถามชี้นำหรือคำถามปิด คำถามที่แนะนำคำตอบที่คาดหวังจะบั่นทอนน้ำเสียงของผู้เล่าเรื่อง คำถามควรเชิญชวนให้ผู้เล่าเรื่องอธิบาย ชี้แจง และสะท้อนความคิดในแบบของตนเอง
- การละเลยการกำหนดบริบท คำบอกเล่าจะมีความหมายเมื่ออ่านควบคู่ไปกับเอกสารและวรรณกรรมประวัติศาสตร์ทุติยภูมิ การปฏิบัติต่อบทสัมภาษณ์โดยแยกส่วนจะทำให้เกิดการตีความที่ตื้นเขินหรือไม่ได้รับการยึดโยงกับข้อเท็จจริง
- การมองข้ามสิ่งที่ไม่ได้พูด ช่วงเงียบ การหลีกเลี่ยงหัวข้อ และการตอบสนองทางอารมณ์มีความสำคัญในการวิเคราะห์ การอ่านที่มุ่งเน้นเฉพาะเนื้อหาจะพลาดวิธีที่ผู้เล่าเรื่องจัดการกับความทรงจำที่เจ็บปวดหรือเป็นที่ถกเถียง
คำถามที่พบบ่อย
ประวัติศาสตร์บอกเล่าแตกต่างจากการศึกษาการสัมภาษณ์เชิงคุณภาพอย่างไร
ทั้งสองวิธีใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก แต่มีวัตถุประสงค์และแนวทางที่แตกต่างกัน ประวัติศาสตร์บอกเล่ามุ่งเน้นไปที่การบันทึกและตีความเหตุการณ์และประสบการณ์ในอดีตตามที่ผู้ที่เคยมีชีวิตอยู่จดจำได้เป็นหลัก โดยมีบันทึกทางประวัติศาสตร์และการสงวนรักษาเอกสารเป็นเป้าหมายหลัก การศึกษาการสัมภาษณ์เชิงคุณภาพ (เช่น ปรากฏการณ์วิทยา หรือทฤษฎีฐานราก) โดยทั่วไปจะมุ่งเน้นไปที่คำถามการวิจัยทางสังคมศาสตร์เกี่ยวกับความหมาย กระบวนการ หรือทฤษฎี โดยมีบทสัมภาษณ์เป็นเครื่องมือในการรวบรวมข้อมูล แทนที่จะเป็นสิ่งประดิษฐ์ในคลังเอกสารด้วยตัวมันเอง
ประวัติศาสตร์บอกเล่าจำเป็นต้องมีผู้เล่าจำนวนมากหรือไม่
ไม่จำเป็นเสมอไป โครงการประวัติศาสตร์บอกเล่าบางโครงการเป็นการศึกษาเชิงลึกเกี่ยวกับชีวิตของผู้เล่าเรื่องคนเดียว (ประวัติชีวิต) บางโครงการรวบรวมคำบอกเล่าหลายสิบเรื่องเพื่อสำรวจประสบการณ์ร่วมกัน จำนวนที่เหมาะสมขึ้นอยู่กับขอบเขตของคำถามทางประวัติศาสตร์และความหลากหลายของประสบการณ์ที่จะบันทึก ผู้เล่าเรื่องประมาณ 5 ถึง 30 คนเป็นช่วงที่พบได้ทั่วไป แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเสียงที่รวบรวมได้สะท้อนถึงช่วงของประสบการณ์ที่เกี่ยวข้องกับวัตถุประสงค์ของการศึกษาอย่างเพียงพอหรือไม่
นักวิจัยจัดการกับความขัดแย้งระหว่างคำบอกเล่าและหลักฐานเอกสารอย่างไร
ความขัดแย้งจะถูกมองว่าเป็นสิ่งที่มีความหมายในการวิเคราะห์ แทนที่จะเป็นปัญหาที่ต้องแก้ไขโดยการปฏิเสธคำบอกเล่า ความแตกต่างอาจเผยให้เห็นว่าความทรงจำถูกปรับเปลี่ยนโดยเหตุการณ์ภายหลังอย่างไร ผู้เล่าเรื่องจัดการกับอัตลักษณ์และการนำเสนอตนเองอย่างไร หรือบันทึกอย่างเป็นทางการเองนั้นไม่สมบูรณ์หรือถูกสร้างขึ้นตามอุดมการณ์อย่างไร ผู้วิจัยจะตรวจสอบเหตุผลของความแตกต่าง แทนที่จะเพียงแค่ตัดสินว่าแหล่งข้อมูลใด 'ถูกต้อง'
พันธกรณีทางจริยธรรมหลักในการวิจัยประวัติศาสตร์บอกเล่าคืออะไร
ผู้เล่าเรื่องต้องให้ความยินยอมโดยได้รับข้อมูล ซึ่งระบุว่าการบันทึกเสียง การถอดความ และข้อมูลระบุตัวตนจะถูกนำไปใช้อย่างไร จัดเก็บ และเข้าถึงโดยนักวิจัยในอนาคต ผู้เล่าเรื่องควรรู้ว่าตัวตนของพวกเขาจะถูกเปิดเผยหรือปกปิดหรือไม่ และควรมีโอกาสตรวจสอบและแก้ไขการถอดความของตนเองภายในขอบเขตที่จำกัดก่อนการจัดเก็บเอกสาร ข้อมูลที่ละเอียดอ่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำบอกเล่าเกี่ยวกับความบอบช้ำทางจิตใจ อาชญากรรม หรือบุคคลที่สามที่ยังมีชีวิตอยู่ ต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ และอาจต้องมีเงื่อนไขการเข้าถึงที่จำกัดสำหรับคลังเอกสาร
ประวัติศาสตร์บอกเล่าสามารถรวมเข้ากับระเบียบวิธีเชิงคุณภาพอื่น ๆ ได้หรือไม่
ได้ ประวัติศาสตร์บอกเล่ามักถูกรวมเข้ากับชาติพันธุ์วรรณนา (การทำงานภาคสนามอย่างต่อเนื่องภายในชุมชน) การวิเคราะห์เชิงพรรณนา (การตรวจสอบโครงสร้างเรื่องราวและพล็อตอย่างเป็นระบบ) และการวิเคราะห์เอกสารจดหมายเหตุ (การจัดวางคำบอกเล่าควบคู่ไปกับบันทึกที่เป็นลายลักษณ์อักษร) การสามเส้า (triangulation) นี้ช่วยเสริมความแข็งแกร่งของการอ้างสิทธิ์เชิงตีความ โดยอนุญาตให้นักวิจัยตรวจสอบช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์หรือเหตุการณ์เดียวกันผ่านหลักฐานหลายประเภท
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Ritchie, D. A. (2003). Doing Oral History: A Practical Guide (2nd ed.). Oxford University Press.
ISBN: 978-0195176957คัดลอกแล้วPortelli, A. (1991). The Death of Luigi Trastulli and Other Stories: Form and Meaning in Oral History. State University of New York Press.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว