คลอโรฟิลล์-เอ จากสีของมหาสมุทร
- ผู้เสนอ
- Remote Sensing Community
- ปี
- 1978
- ประเภท
- bio-optical
- กลุ่มวิธี
- Remote Sensing
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
การสำรวจระยะไกลด้วยสีของมหาสมุทรเป็นวิธีการหลักทั่วโลกในการวัดความเข้มข้นของคลอโรฟิลล์-เอในน้ำทะเลและการผลิตขั้นปฐมภูมิของแพลงก์ตอนพืชจากเซ็นเซอร์ดาวเทียม อัลกอริทึมสีของมหาสมุทรซึ่งมีพื้นฐานมาจากหลักการทางชีวภาพ-แสงที่พัฒนาขึ้นในช่วงทศวรรษ 1970 จะแปลงการวัดค่าการสะท้อนแสงตามสเปกตรัมจากดาวเทียมเป็นการประมาณค่าความเข้มข้นของรงควัตถุคลอโรฟิลล์-เอ วิธีการนี้ช่วยให้สามารถติดตามการผลิตขั้นปฐมภูมิของมหาสมุทรและพลวัตของแพลงก์ตอนได้แบบเรียลไทม์ในระดับโลก
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
แพลงก์ตอนพืชมีรงควัตถุคลอโรฟิลล์-เอซึ่งเป็นสารสังเคราะห์ด้วยแสง ซึ่งดูดซับแสงสีน้ำเงินอย่างแรงและสะท้อนแสงสีเขียว เซ็นเซอร์ดาวเทียมวัดการแผ่รังสีสเปกตรัมที่ขึ้นสู่ผิวน้ำในหลายแถบความถี่แคบ (โดยทั่วไปคือสีน้ำเงินที่ 440-490 นาโนเมตร และสีเขียวที่ 500-570 นาโนเมตร) อัตราส่วนของการสะท้อนแสงสีเขียวต่อสีน้ำเงินมีความสัมพันธ์กับความเข้มข้นของคลอโรฟิลล์-เอ โดยการใช้อัลกอริทึมที่ปรับเทียบเชิงประจักษ์หรือกึ่งวิเคราะห์ อัตราส่วนการสะท้อนแสงเหล่านี้จะถูกแปลงเป็นความเข้มข้นของคลอโรฟิลล์-เอ แผนที่ทั่วโลกที่ได้จะแสดงพื้นที่ที่มีการผลิตสูง (การเบ่งบาน, บริเวณน้ำขึ้น) และทะเลทรายที่ขาดสารอาหาร ทำให้สามารถประเมินการผลิตของมหาสมุทรและการสนับสนุนห่วงโซ่อาหารได้
ประวัติศาสตร์
การสำรวจระยะไกลด้วยสีของมหาสมุทรมีรากฐานมาจากนักสมุทรศาสตร์ยุคแรกที่ตระหนักว่าคุณสมบัติทางสเปกตรัมของแพลงก์ตอนพืชสามารถตรวจวัดได้จากระยะไกล อัลกอริทึมทางชีวภาพ-แสงเชิงปริมาณชุดแรกได้รับการพัฒนาในช่วงปลายทศวรรษ 1970 และ 1980 CZCS (Coastal Zone Color Scanner) ที่เปิดตัวในปี 1978 ได้จัดทำแผนที่คลอโรฟิลล์-เอ ทั่วโลกชุดแรก เซ็นเซอร์รุ่นต่อมา (AVHRR, SeaWiFS, MODIS, Sentinel-3) ได้ปรับปรุงความละเอียดสเปกตรัมและการสอบเทียบอย่างมาก อัลกอริทึมเชิงประจักษ์และกึ่งวิเคราะห์ได้พัฒนาขึ้น โดยแนวทางสมัยใหม่ได้รวมการเรียนรู้ของเครื่องและการทำงานร่วมกันของเซ็นเซอร์หลายตัวเข้าไว้ด้วย
ควรใช้เมื่อใด
การวัดค่าคลอโรฟิลล์-เอ จากสีของมหาสมุทรเป็นการวัดมาตรฐานสำหรับการติดตามแพลงก์ตอนพืชทั่วโลกเมื่อต้องการมุมมองระยะยาวในระดับกว้าง ใช้สำหรับการทำแผนที่รูปแบบการผลิต ตรวจจับการเบ่งบาน ตรวจสอบความถูกต้องของแบบจำลองระบบนิเวศ และสนับสนุนการจัดการประมง มีความน่าเชื่อถือสูงสุดในน้ำที่ใสถึงปานกลาง การนำไปใช้ในปากแม่น้ำที่มีความขุ่นสูงหรือน้ำชายฝั่งที่อุดมด้วยตะกอนต้องใช้อัลกอริทึมพิเศษ หลีกเลี่ยงการใช้ในพื้นที่ที่มีเมฆปกคลุมถาวรหรือมีแสงสะท้อนจากดวงอาทิตย์สูง
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- การแก้ไขบรรยากาศนำมาซึ่งความไม่แน่นอนขนาดใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริเวณชายฝั่งและใกล้เมฆ ข้อผิดพลาดจากละอองลอยสามารถส่งผลให้ความไม่แน่นอนของคลอโรฟิลล์-เอ 30-50%
- ความขุ่นสูง การยกตะกอน หรือสารอินทรีย์ที่ละลายน้ำได้ซึ่งมีสี (CDOM) ละเมิดข้อสมมติฐานของอัลกอริทึมในน้ำชายฝั่งและปากแม่น้ำ
- วัดได้เฉพาะคลอโรฟิลล์-เอ ที่ผิวน้ำเท่านั้น (โดยทั่วไปคือความลึก 1 Secchi แรก) ไม่สามารถตรวจจับคลอโรฟิลล์ที่รวมตัวในแนวดิ่งหรือค่าสูงสุดใต้ผิวน้ำได้
- เมฆบดบังการวัด ทำให้ข้อมูลมีจำกัดในช่วงฤดูที่มีเมฆมาก
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ให้การครอบคลุมเชิงพื้นที่ทั่วโลกและความถี่เชิงเวลา (รายวันถึงหลายวัน) ที่ไม่เคยมีมาก่อนจากแพลตฟอร์มดาวเทียมหลายแห่ง
- ข้อมูลที่เก็บถาวรมานานหลายทศวรรษช่วยให้สามารถวิเคราะห์แนวโน้มในระดับทศวรรษและการเปลี่ยนแปลงการผลิตที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
- ไม่รุกล้ำและคุ้มค่าเมื่อเทียบกับการเก็บตัวอย่างในพื้นที่มหาสมุทรขนาดใหญ่
- อัลกอริทึมได้รับการกำหนดมาตรฐานในระดับสากล ทำให้สามารถสร้างผลิตภัณฑ์ข้อมูลทั่วโลกที่สอดคล้องกันและการเปรียบเทียบระหว่างเซ็นเซอร์ได้
การประยุกต์ใช้
- การติดตามการเปลี่ยนแปลงการผลิตขั้นปฐมภูมิอันเนื่องมาจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและการอุ่นขึ้นของมหาสมุทรเพื่อตอบสนองต่อแรงขับเคลื่อนจากกิจกรรมของมนุษย์
- การสนับสนุนการจัดการประมงโดยการระบุการเบ่งบานของแพลงก์ตอนซึ่งส่งผลต่อการวางไข่ของปลาและการอยู่รอดของตัวอ่อนในพื้นที่อนุบาลชายฝั่ง
- การตรวจจับการเบ่งบานของสาหร่ายที่เป็นอันตรายและการแจ้งเตือนสุขภาพสาธารณะสำหรับพื้นที่เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำแบบเรียลไทม์
- การตรวจสอบความถูกต้องของแบบจำลองทางชีวธรณีเคมีทั่วโลกที่คาดการณ์การหมุนเวียนคาร์บอนในมหาสมุทรและงบประมาณสารอาหาร
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
เซ็นเซอร์ดาวเทียม (เช่น MODIS, SeaWiFS, Sentinel-3) วัดการแผ่รังสีสเปกตรัมในแถบที่มองเห็นได้ด้วยความละเอียดเชิงพื้นที่ 300 เมตร ถึง 1 กิโลเมตร การผ่านหลายครั้งต่อวันช่วยให้ครอบคลุมทั่วโลกได้เกือบทุกวัน
การแผ่รังสีที่ยอดชั้นบรรยากาศจะถูกแปลงเป็นการแผ่รังสีที่ออกจากน้ำโดยการหักล้างการกระเจิงและการดูดซับของบรรยากาศ การลดทอนแสงของละอองลอยและการกระเจิงแบบเรย์ลีจะถูกลบออกโดยใช้แบบจำลองการถ่ายเทรังสี
การสะท้อนแสงจากน้ำ (Rrs) จะถูกคำนวณเป็นอัตราส่วนของการแผ่รังสีที่ออกจากน้ำต่อการแผ่รังสีแสงอาทิตย์ที่ตกกระทบ อัตราส่วนแถบความถี่ (เช่น Rrs(555)/Rrs(440)) จะถูกคำนวณ
คลอโรฟิลล์-เอ จะถูกประมาณค่าโดยใช้อัลกอริทึมเชิงประจักษ์ (เช่น OC2, OC3, OC4) โดยอิงตามอัตราส่วนแถบความถี่ หรือแบบจำลองกึ่งวิเคราะห์ที่แบ่งการดูดซับระหว่างคลอโรฟิลล์และสารอินทรีย์ที่ละลายน้ำได้ซึ่งมีสี
แผนที่คลอโรฟิลล์-เอ จะถูกวิเคราะห์เพื่อระบุพื้นที่ที่มีการผลิต ติดตามพลวัตการเบ่งบาน ตรวจสอบความถูกต้องของแบบจำลองทางชีวธรณีเคมี และประมาณค่าการผลิตขั้นปฐมภูมิสุทธิ
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- สมมติว่าค่าประมาณคลอโรฟิลล์-เอ จากดาวเทียมมีความแม่นยำโดยไม่มีการตรวจสอบในพื้นที่ ข้อผิดพลาดของอัลกอริทึมอาจเกิน 50% ในน้ำชายฝั่งที่ซับซ้อน
- สับสนระหว่างความเข้มข้นของคลอโรฟิลล์-เอ กับมวลชีวภาพของแพลงก์ตอนพืช ขนาดเซลล์และองค์ประกอบของชนิดส่งผลต่ออัตราส่วนรงควัตถุต่อคาร์บอน
- การใช้ข้อมูลดาวเทียมแบบพิกเซลเดียวเสมือนว่าเป็นจุดวัด พิกเซลดาวเทียมรวมพื้นที่ประมาณ 1 ตารางกิโลเมตรของน้ำ ทำให้มองไม่เห็นความแปรปรวนในระดับละเอียด
คำถามที่พบบ่อย
เหตุใดอัลกอริทึมสีของมหาสมุทรที่แตกต่างกันจึงให้ค่าประมาณคลอโรฟิลล์-เอ ที่แตกต่างกัน?
อัลกอริทึมที่แตกต่างกันจะปรับให้เหมาะสมกับประเภทน้ำที่แตกต่างกัน: อัลกอริทึมเชิงประจักษ์ (OC2, OC4) ทำงานได้ดีในมหาสมุทรเปิด แต่ล้มเหลวในน้ำชายฝั่งที่มี CDOM สูง แบบจำลองกึ่งวิเคราะห์จะแบ่งการดูดซับรงควัตถุออกจากการดูดซับของเศษซาก แต่ต้องใช้ข้อสมมติฐานเพิ่มเติม การเลือกอัลกอริทึมขึ้นอยู่กับประเภทน้ำในท้องถิ่น แนวทางอัลกอริทึมหลายแบบช่วยลดความเอนเอียงที่เป็นระบบ
การตรวจวัดสีของมหาสมุทรสามารถเจาะลึกได้แค่ไหน?
แสงที่มองเห็นสามารถทะลุผ่านได้ประมาณหนึ่ง Secchi depth คลอโรฟิลล์-เอ ที่วัดได้จากระยะไกลมักจะรวมโซนที่ส่องสว่าง (ส่วนบน 1-100 เมตร ขึ้นอยู่กับความใสของน้ำ) ค่าสูงสุดของคลอโรฟิลล์ใต้ผิวน้ำ ซึ่งพบได้ทั่วไปในน้ำที่มีการแบ่งชั้น จะถูกประเมินต่ำเกินไปโดยวิธีการของดาวเทียม
สามารถใช้คลอโรฟิลล์-เอ จากดาวเทียมเพื่อประมาณค่าการผลิตขั้นปฐมภูมิได้หรือไม่?
ความเข้มข้นของคลอโรฟิลล์เพียงอย่างเดียวไม่ได้กำหนดการผลิต ประสิทธิภาพการสังเคราะห์ด้วยแสง ความพร้อมของสารอาหาร และความพร้อมของแสงก็มีความสำคัญเช่นกัน แบบจำลองการผลิตจะรวมคลอโรฟิลล์-เอ เข้ากับข้อมูลเสริม (แสง อุณหภูมิ ภูมิอากาศสารอาหาร) และอัลกอริทึมการผลิตขั้นปฐมภูมิ เช่น VGPM หรือ CbPM
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Gordon, H. R., & Morel, A. Y. (1983). Remote Assessment of Ocean Color for Interpretation of Satellite Visible Imagery. Springer-Verlag.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วBehrenfeld, M. J., & Falkowski, P. G. (2001). A consumer's guide to phytoplankton primary productivity models. Limnology and Oceanography, 46(7), 1639-1654.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว