การประเมินตนเองด้านอาชีพ
- ผู้เสนอ
- Baron, K., Kielhofner, G., & colleagues (Model of Human Occupation framework)
- ปี
- 2006 (OSA v2)
- ประเภท
- Self-report questionnaire and importance rating
- กลุ่มวิธี
- occupational functioning and self-perception
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
การประเมินตนเองด้านอาชีพ (Occupational Self-Assessment: OSA) เป็นเครื่องมือที่เน้นผู้รับบริการเป็นศูนย์กลางและส่งเสริมการไตร่ตรอง เพื่อวัดการรับรู้ของบุคคลเกี่ยวกับการทำงานในชีวิตประจำวัน (occupational functioning) และระบุประเด็นที่น่ากังวลหรือเป้าหมายด้านอาชีพ พัฒนาโดย Baron, Kielhofner และคณะ ภายใต้กรอบแนวคิดของ Model of Human Occupation (MOHO) OSA ผสมผสานการให้คะแนนความสามารถของตนเองเข้ากับการให้คะแนนความสำคัญ เผยให้เห็นช่องว่างระหว่างสิ่งที่ผู้รับบริการสามารถทำได้กับสิ่งที่สำคัญสำหรับพวกเขา OSA ถูกนำไปใช้ในการบำบัดด้วยกิจกรรมบำบัด (occupational therapy) ในด้านสุขภาพจิต การฟื้นฟูสมรรถภาพทางกาย การสูงวัย และความพิการทางการพัฒนา เพื่อระบุเป้าหมายการบำบัดและติดตามการเปลี่ยนแปลงของการทำงานในชีวิตประจำวัน
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
OSA ตอบคำถามพื้นฐานสองข้อของการบำบัดด้วยกิจกรรมบำบัด: (1) คุณทำอะไรได้บ้าง? (การรับรู้ความสามารถของตนเอง) และ (2) อะไรคือสิ่งสำคัญสำหรับคุณ? (ความสำคัญ) ด้วยการจับทั้งสองมิติ OSA จะเผยให้เห็นความไม่สอดคล้องกันที่มีความหมาย: กิจกรรมที่ผู้รับบริการให้ความสำคัญสูงแต่ประสบปัญหาในการทำ จะกลายเป็นเป้าหมายการบำบัดโดยธรรมชาติ ตัวอย่างเช่น ผู้ที่มีภาวะข้ออักเสบอาจให้คะแนน 'การทำกิจกรรมยามว่าง' ว่ามีความสำคัญมาก (4/4) แต่มีความสามารถต่ำ (1/4) ซึ่งเป็นช่องว่างที่ชัดเจนสำหรับเป้าหมายการบำบัด OSA มีรากฐานมาจากปรัชญาของการบำบัดด้วยกิจกรรมบำบัด: ความสำเร็จของการบำบัดหมายถึงการช่วยให้ผู้รับบริการมีส่วนร่วมในอาชีพที่พวกเขามองว่ามีความหมายและจำเป็น ไม่ใช่เพียงแค่การฟื้นฟูความสามารถที่แยกส่วน เครื่องมือนี้ส่งเสริมการไตร่ตรองโดยเนื้อแท้ การทำแบบประเมินให้เสร็จสมบูรณ์จะส่งเสริมการรับรู้ตนเองของผู้รับบริการและการมีส่วนร่วมในการตั้งเป้าหมาย
ประวัติศาสตร์
การประเมินตนเองด้านอาชีพ (OSA) พัฒนาโดย Baron, Kielhofner และคณะ ภายใต้โครงการวิจัย Model of Human Occupation (MOHO) ที่ University of Illinois at Chicago OSA เกิดขึ้นในช่วงกลางทศวรรษ 2000 ในฐานะเครื่องมือที่ใช้งานได้จริงและเน้นผู้รับบริการเป็นศูนย์กลาง เพื่อทำให้แนวคิดของ MOHO เกี่ยวกับเจตจำนง (volition - คุณค่าและความสนใจ) พฤติกรรมที่เคยชิน (habituation - บทบาทและกิจวัตร) และศักยภาพในการทำงาน (performance capacity) เป็นรูปธรรม เวอร์ชั่นแรกๆ ผสมผสานการรายงานตนเองกับการสังเกตของนักบำบัด; OSA ปัจจุบัน (v2, 2006) เน้นการให้คะแนนตนเองของผู้รับบริการทั้งความสามารถและความสำคัญ OSA ได้รับการแปลเป็นหลายภาษาและได้รับการตรวจสอบความถูกต้องในการบำบัดด้วยกิจกรรมบำบัดในกลุ่มประชากรด้านสุขภาพจิต การฟื้นฟูสมรรถภาพ และความพิการทางการพัฒนา ได้รับการสอนอย่างกว้างขวางในหลักสูตรการศึกษาด้านการบำบัดด้วยกิจกรรมบำบัด และได้กลายเป็นเครื่องมือมาตรฐานในการปฏิบัติการบำบัดด้วยกิจกรรมบำบัดที่เน้นผู้รับบริการเป็นศูนย์กลาง
ควรใช้เมื่อใด
OSA เหมาะสมตลอดช่วงชีวิต (วัยรุ่น ผู้ใหญ่ ผู้สูงอายุ) และสำหรับประชากรทุกกลุ่มในการบำบัดด้วยกิจกรรมบำบัด: สุขภาพจิต (ภาวะซึมเศร้า วิตกกังวล โรคจิตเภท) การฟื้นฟูสมรรถภาพทางกาย (โรคหลอดเลือดสมอง ข้ออักเสบ การบาดเจ็บที่ไขสันหลัง) ความพิการทางการพัฒนา (ออทิสติก สติปัญญาบกพร่อง) การสูงวัยและความเปราะบาง การฟื้นตัวจากการใช้สารเสพติด และประชากรที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการยุติธรรม OSA มีคุณค่าอย่างยิ่งเมื่อลำดับความสำคัญทางอาชีพไม่ชัดเจน และนักบำบัดต้องการร่วมมือกับผู้รับบริการเพื่อระบุเป้าหมาย เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการตั้งเป้าหมายร่วมกันและการติดตามความก้าวหน้าทางอาชีพที่รับรู้ได้ OSA เหมาะสมน้อยกว่าสำหรับบุคคลที่มีความบกพร่องทางสติปัญญารุนแรง โรคจิตเฉียบพลัน หรือความผิดปกติทางการสื่อสารที่ขัดขวางการรายงานตนเองที่น่าเชื่อถือ สามารถปรับใช้สำหรับผู้ที่ไม่ใช่เจ้าของภาษาหรือผู้ที่มีข้อจำกัดด้านการรู้หนังสือผ่านการบริหารจัดการแบบสัมภาษณ์
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- อคติจากการรายงานตนเอง: ขึ้นอยู่กับการรับรู้ของผู้รับบริการทั้งหมด อาจไม่สะท้อนถึงประสิทธิภาพหรือความสามารถในการทำงานตามวัตถุประสงค์
- ข้อจำกัดด้านการหยั่งรู้: ผู้รับบริการที่มีการหยั่งรู้ต่ำ (anosognosia, การปฏิเสธ) อาจให้คะแนนความสามารถไม่ถูกต้อง ความถูกต้องจะลดลงในกรณีดังกล่าว
- ไม่มีการเปรียบเทียบตามวัตถุประสงค์: ไม่ได้วัดประสิทธิภาพการทำงานจริง อาจจำเป็นต้องใช้การประเมินเชิงคุณภาพและตามประสิทธิภาพร่วมด้วย
- ความเกี่ยวข้องของกิจกรรมที่แตกต่างกัน: ไม่ใช่ทั้ง 21 รายการจะเกี่ยวข้องกับทุกคนเท่ากัน (เช่น รายการงานที่ได้รับค่าจ้างไม่เกี่ยวข้องกับผู้เกษียณอายุหรือนักเรียน)
- การให้คะแนนความสำคัญอาจได้รับอิทธิพลจากความปรารถนาทางสังคม: ผู้รับบริการอาจให้คะแนนรายการว่าสำคัญเนื่องจากการรับรู้ถึงความคาดหวัง ไม่ใช่คุณค่าที่แท้จริง
- การตีความความแตกต่างต้องใช้วิจารณญาณทางคลินิก: การตัดสินว่าความแตกต่างใดมีความหมายและสามารถแก้ไขได้ ต้องอาศัยความเชี่ยวชาญและการอภิปรายของนักบำบัด
- การตอบสนองที่จำกัดในระยะที่คงที่: หากสถานะทางอาชีพคงที่ ความสามารถและความสำคัญอาจคงที่ ลดความไวต่อการปรับปรุงเล็กน้อย
- ไม่มีเกณฑ์มาตรฐานตามกลุ่มประชากร: การตีความอาศัยการเปลี่ยนแปลงของแต่ละบุคคลและการวิเคราะห์เชิงคุณภาพ ไม่มีเกณฑ์มาตรฐานอ้างอิง
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- เน้นผู้รับบริการเป็นศูนย์กลาง: เน้นสิ่งที่ผู้รับบริการให้คุณค่าและมองว่าสำคัญ ส่งเสริมการมีส่วนร่วมและแรงจูงใจภายใน
- ขับเคลื่อนด้วยความแตกต่าง: ระบุช่องว่างระหว่างความสามารถในปัจจุบันและความสำคัญ เผยให้เห็นเป้าหมายและลำดับความสำคัญของการบำบัดโดยธรรมชาติ
- กระบวนการไตร่ตรอง: การทำ OSA ให้เสร็จสมบูรณ์นั้นเป็นการบำบัด ส่งเสริมการรับรู้ตนเองและการไตร่ตรองเกี่ยวกับอาชีพ
- มุ่งเน้นอาชีพแบบองค์รวม: ครอบคลุมการผลิต การพักผ่อนหย่อนใจ และ ADL ในบทบาทต่างๆ ของชีวิต ให้ข้อมูลเกี่ยวกับอาชีพที่ครอบคลุม
- มีรากฐานมาจากทฤษฎี MOHO: สอดคล้องกับกรอบแนวคิด Model of Human Occupation ซึ่งใช้กันอย่างแพร่หลายในการปฏิบัติการบำบัดด้วยกิจกรรมบำบัด
- การบริหารจัดการที่ยืดหยุ่น: สามารถบริหารจัดการด้วยตนเองหรือผ่านการสัมภาษณ์ ปรับเปลี่ยนได้ตามความต้องการในการสื่อสารที่หลากหลาย
- การให้คะแนนที่เข้าถึงได้: มาตรวัดแบบง่าย (1–4) พร้อมการรวมคะแนนที่ตรงไปตรงมา ไม่มีการคำนวณที่ซับซ้อน
- เครื่องมือทำงานร่วมกัน: อำนวยความสะดวกในการสนทนาระหว่างนักบำบัดและผู้รับบริการเกี่ยวกับเป้าหมายและคุณค่าทางอาชีพ
- ตอบสนองต่อการบำบัด: การเปลี่ยนแปลงของการรับรู้ความสามารถและความสำคัญติดตามความก้าวหน้าทางอาชีพและการเปลี่ยนแปลงแรงจูงใจ
การประยุกต์ใช้
- การตั้งเป้าหมายในการบำบัดด้วยกิจกรรมบำบัดด้านสุขภาพจิต: การระบุอาชีพที่มีคุณค่า (งาน งานอดิเรก บทบาททางสังคม) และเป้าหมายการบำบัดในภาวะซึมเศร้า วิตกกังวล โรคจิตเภท หรือโรคอารมณ์สองขั้ว
- การวางแผนการบำบัดด้วยกิจกรรมบำบัดเพื่อการฟื้นฟูสมรรถภาพทางกาย: การกำหนดลำดับความสำคัญทางอาชีพหลังโรคหลอดเลือดสมอง การบาดเจ็บที่ไขสันหลัง หรือการผ่าตัดใหญ่ การปรับการบำบัดให้สอดคล้องกับคุณค่าของผู้รับบริการ
- การสร้างโปรไฟล์อาชีพสำหรับผู้มีความพิการทางการพัฒนา: การทำความเข้าใจจุดแข็งและส่วนที่ต้องพัฒนาทางอาชีพในเด็ก/ผู้ใหญ่ที่มีภาวะออทิสติก สมองพิการ หรือสติปัญญาบกพร่อง
- การรักษาการทำงานในผู้สูงอายุและผู้เปราะบาง: การระบุอาชีพที่มีคุณค่าและส่วนที่ต้องการการสนับสนุนหรือการปรับเปลี่ยนเพื่อรักษาการมีส่วนร่วม
- การกลับคืนสู่กิจกรรมทางอาชีพในการฟื้นตัวจากการใช้สารเสพติด: การสนับสนุนการกลับคืนสู่บทบาทและกิจกรรมที่มีความหมายเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการฟื้นตัว
- การฟื้นฟูสมรรถภาพทางอาชีพและการกลับคืนสู่การทำงาน: การประเมินการรับรู้ความสามารถในการทำงาน/การจ้างงาน และการระบุอุปสรรคต่อการมีส่วนร่วมในการทำงาน
- การกลับคืนสู่กิจกรรมทางอาชีพของประชากรที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการยุติธรรม: การสนับสนุนการบูรณาการทางอาชีพสำหรับบุคคลที่มีประวัติเกี่ยวข้องกับกระบวนการยุติธรรม การระบุบทบาทที่มีความหมายหลังการจำคุก
- การติดตามผลลัพธ์การบำบัดด้วยกิจกรรมบำบัดในระยะยาว: การบริหารจัดการ OSA เป็นระยะๆ เพื่อบันทึกการเปลี่ยนแปลงของการรับรู้ความสามารถและความสำคัญทางอาชีพเมื่อการบำบัดดำเนินไป
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
OSA เป็นแบบสอบถามการรายงานตนเองที่ผู้รับบริการเป็นผู้กรอก อาจอยู่ในรูปแบบการสัมภาษณ์ (นักบำบัดอ่านออกเสียง) หรือการกรอกด้วยตนเอง ผู้รับบริการจะให้คะแนนรายการการทำงานในชีวิตประจำวัน 21 รายการ ในสามหมวดหมู่: (1) การผลิต (Productivity) (งานที่ได้รับค่าจ้าง/ไม่ได้รับค่าจ้าง, การเรียน, การจัดการบ้าน, การดูแลบุตร, การซื้อของ, การจัดการการเงิน); (2) การพักผ่อนหย่อนใจ (Leisure) (การพักผ่อนแบบเงียบๆ, การพักผ่อนแบบเคลื่อนไหว, การเข้าสังคม, การอ่าน, งานอดิเรก); (3) กิจวัตรประจำวัน (Activities of Daily Living: ADL) (สุขอนามัยส่วนบุคคล, การแต่งกาย, การรับประทานอาหาร, การเคลื่อนไหวพื้นฐาน, การเคลื่อนไหวในชุมชน) สำหรับแต่ละรายการ ผู้รับบริการจะให้คะแนนสองมิติ: (A) ความสามารถ (Competence): 'คุณมีความสามารถในการทำสิ่งนี้มากน้อยเพียงใด?' ในมาตรวัด 4 ระดับ (1=ไม่สามารถ, 2=ค่อนข้างสามารถ, 3=สามารถ, 4=สามารถมาก); (B) ความสำคัญ (Importance): 'สิ่งนี้สำคัญต่อคุณมากน้อยเพียงใด?' ในมาตรวัด 4 ระดับ (1=ไม่สำคัญเลย, 2=ค่อนข้างสำคัญ, 3=สำคัญ, 4=สำคัญมาก) OSA มีแบบฟอร์มที่มีโครงสร้างพร้อมคำอธิบายรายการและคำอธิบายตัวบ่งชี้สำหรับมาตรวัดคะแนนที่ชัดเจน ระยะเวลาในการบริหารจัดการโดยทั่วไปคือ 15–20 นาที ผู้รับบริการจะได้รับการสนับสนุนให้ตอบตามความเป็นจริง และไม่มีคำตอบที่ 'ถูกต้อง'
สูตร
Client completes two-part self-rating: (1) Competence: rate ability to perform 21 occupational functioning items on 4-point scale (1=not able to do, 4=very able to do); (2) Importance: rate how important each item is on 4-point scale (1=not at all important, 4=very important). Administration takes 15–20 minutes.
คะแนนความสามารถจะถูกรวมกันเพื่อสร้างคะแนนรวมความสามารถ (Competence Total Score) (ช่วง 21–84); ในทำนองเดียวกัน คะแนนความสำคัญจะถูกรวมกันเพื่อสร้างคะแนนรวมความสำคัญ (Importance Total Score) (ช่วง 21–84) คะแนนเหล่านี้มักรายงานเป็นคะแนนเฉลี่ย (คะแนนเฉลี่ยความสามารถ = ผลรวม/21, ช่วง 1–4; คะแนนเฉลี่ยความสำคัญ = ผลรวม/21, ช่วง 1–4) นอกจากนี้ สำหรับแต่ละรายการ สามารถคำนวณคะแนนความแตกต่างได้ (ความสำคัญ - ความสามารถ) รายการที่มีคะแนนความแตกต่างเป็นบวกสูง (ความสำคัญสูงแต่ความสามารถต่ำ) แสดงถึงประเด็นที่น่ากังวลด้านอาชีพและเป้าหมายการบำบัด รายการที่มีคะแนนความแตกต่างน้อยหรือเป็นลบ (ความสำคัญต่ำหรือความสามารถสูงเมื่อเทียบกับความสำคัญ) จะมีความเร่งด่วนน้อยกว่า การวิเคราะห์สามารถมุ่งเน้นไปที่ความแตกต่างของแต่ละรายการหรือรูปแบบโดยรวม (เช่น กิจกรรมยามว่างแสดงช่องว่างที่ใหญ่กว่า ADL)
สูตร
Items scored separately for competence and importance. Competence total score ranges 21–84 (mean per item, 1–4). Importance total score ranges 21–84. Discrepancy scores calculated for each item (importance minus competence). Items with high importance but low competence represent occupational concerns/goals.
การตีความ OSA ทำได้หลักๆ ผ่านการวิเคราะห์ความแตกต่าง รายการที่มีความสำคัญ 3–4 แต่ความสามารถ 1–2 เป็นลำดับความสำคัญด้านอาชีพสำหรับการบำบัด ตัวอย่างเช่น หากผู้รับบริการให้คะแนน 'การทำงานที่ได้รับค่าจ้าง' ว่ามีความสำคัญ 4 แต่ความสามารถ 1 การกลับไปทำงานถือเป็นเป้าหมายหลัก ในทางตรงกันข้าม หาก 'การดูทีวี' มีความสามารถสูงแต่ความสำคัญต่ำ ก็ไม่ใช่ลำดับความสำคัญของการบำบัด คะแนนรวมความสามารถให้การรับรู้โดยรวมเกี่ยวกับการทำงานในชีวิตประจำวัน; คะแนนพื้นฐานและการติดตามผลจะบันทึกการเปลี่ยนแปลงของการรับรู้ความสามารถ การปรับปรุงคะแนนความสามารถหรือการลดลงของความแตกต่าง (เช่น ความสามารถเพิ่มขึ้นสำหรับกิจกรรมที่มีคุณค่า) บ่งชี้ถึงความก้าวหน้าทางอาชีพ การวิเคราะห์เชิงคุณภาพว่ารายการใดมีการปรับปรุงมากที่สุด จะนำไปสู่การอภิปรายเกี่ยวกับผลลัพธ์ที่ได้รับ OSA ยังระบุความไม่สอดคล้องกันที่อาจเกิดขึ้นระหว่างการทำงานตามวัตถุประสงค์กับการรับรู้ของตนเอง หากผู้รับบริการรายงานความสามารถต่ำแม้ว่าจะมีความสามารถที่พิสูจน์ได้ก็ตาม สิ่งนี้อาจสะท้อนถึงภาวะซึมเศร้า การหลีกเลี่ยงเพราะความกลัว หรือการหมดกำลังใจ ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการใส่ใจ
สูตร
Compare competence scores to baseline. High competence scores = client perceives self as capable across occupations. Large discrepancies (high importance, low competence) identify occupational priorities for therapy. Analyze qualitatively which items have largest gaps; therapy can target specific occupational domains. Changes in competence scores or item discrepancies reflect improved self-perception and occupational engagement.
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การใช้ OSA เป็นการประเมินอาชีพเพียงอย่างเดียว: การรับรู้ตนเองอาจแตกต่างจากการทำงานตามวัตถุประสงค์ ควรใช้ร่วมกับข้อมูลตามประสิทธิภาพและการสัมภาษณ์
- การตีความคะแนนความสามารถต่ำเกินไปว่าเป็นตัวกำหนดศักยภาพในการบำบัด: ผู้รับบริการที่ให้คะแนนความสามารถต่ำอาจมีความสามารถแต่ขาดความมั่นใจหรือโอกาส การประเมินควรถามทั้งสองด้าน
- การบริหารจัดการโดยไม่มีเวลาเพียงพอสำหรับการไตร่ตรอง: การเร่งรีบทำ OSA จะบั่นทอนคุณค่าในการไตร่ตรอง ควรให้เวลาเพียงพอสำหรับการตอบสนองอย่างรอบคอบ
- การไม่หารือเกี่ยวกับความแตกต่างกับผู้รับบริการ: OSA มีคุณค่ามากที่สุดเมื่อมีการหารือร่วมกัน การเพียงแค่ให้คะแนนและเก็บผลลัพธ์จะพลาดโอกาสในการบำบัด
- การละเลยการให้คะแนนความสำคัญ: การมุ่งเน้นเฉพาะคะแนนความสามารถและละเลยสิ่งที่ผู้รับบริการให้คุณค่า จะจำกัดการสอดคล้องกับการบำบัด
- การเปรียบเทียบระหว่างผู้รับบริการโดยใช้คะแนนสัมบูรณ์: OSA เป็นเครื่องมือเฉพาะบุคคล คะแนนความสามารถสัมบูรณ์มีความสำคัญน้อยกว่าการเปลี่ยนแปลงของแต่ละบุคคลหรือรูปแบบระดับรายการ
- การบริหารจัดการด้วยคำถามชี้นำ: คำถามควรเป็นกลาง การแนะนำว่ารายการบางอย่างสำคัญหรือไม่สำคัญ จะทำให้การตอบสนองเอนเอียง
- การไม่ทบทวน OSA เป็นระยะ: ควรทำ OSA ซ้ำ (เช่น รายเดือนหรือรายไตรมาส) เพื่อบันทึกการเปลี่ยนแปลงของการรับรู้ความสามารถและลำดับความสำคัญทางอาชีพที่เปลี่ยนแปลงไป
คำถามที่พบบ่อย
OSA แตกต่างจาก COPM อย่างไร?
ทั้งสองเป็นเครื่องมือบำบัดด้วยกิจกรรมบำบัดที่เน้นผู้รับบริการเป็นศูนย์กลาง แต่มีความแตกต่างกันในขอบเขตและโครงสร้าง COPM มุ่งเน้นไปที่การระบุปัญหาทางอาชีพ 5 ประการที่ผู้รับบริการต้องการ/จำเป็นต้องทำ จากนั้นจึงให้คะแนนประสิทธิภาพและความพึงพอใจในมาตรวัด 10 ระดับ OSA ให้รายการมาตรฐาน 21 รายการที่ให้คะแนนทั้งความสามารถและความสำคัญ COPM มีความเป็นปัจเจกบุคคลมากกว่า (ประเด็นที่ผู้รับบริการระบุ); OSA มีความเป็นมาตรฐานมากกว่า (รายการคงที่) COPM สั้นกว่า; OSA ครอบคลุมมากกว่า ทั้งสองสามารถใช้ร่วมกันเพื่อการประเมินแบบเน้นผู้รับบริการเป็นศูนย์กลางที่เสริมกัน
จะเกิดอะไรขึ้นหากผู้รับบริการให้คะแนนรายการว่า 'ไม่สำคัญ' (ความสำคัญ 1)?
การให้คะแนนความสำคัญต่ำเป็นสิ่งที่ถูกต้องและให้ข้อมูลทางคลินิก หากผู้รับบริการให้คะแนน 'การทำงานที่ได้รับค่าจ้าง' ว่าไม่สำคัญ (อาจเป็นเพราะพวกเขาเกษียณอายุหรือพิการและยอมรับว่างานไม่เกี่ยวข้อง) นักบำบัดควรเคารพค่านั้น อย่างไรก็ตาม นักบำบัดสามารถสำรวจอย่างนุ่มนวลว่าความสำคัญต่ำสะท้อนถึงคุณค่าที่แท้จริง หรือภาวะซึมเศร้า/การหมดกำลังใจ การบำบัดควรมุ่งเน้นไปที่รายการที่มีความสำคัญสูง โดยเคารพในลำดับความสำคัญของผู้รับบริการ
สามารถใช้ OSA เพื่อเปรียบเทียบผู้รับบริการหรือวัดผลลัพธ์ของโปรแกรมได้หรือไม่?
OSA ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นเครื่องมือเฉพาะบุคคลสำหรับการตั้งเป้าหมายและการติดตามของผู้รับบริการแต่ละราย แม้ว่าในทางทฤษฎีจะสามารถใช้สำหรับการประเมินโปรแกรมได้ (เช่น การคำนวณคะแนนความสามารถเฉลี่ยของผู้รับบริการ) แต่ก็ขาดข้อมูลเชิงบรรทัดฐานและการสร้างมาตรฐานสำหรับการเปรียบเทียบระดับกลุ่ม สำหรับการประเมินโปรแกรม เครื่องมือที่เป็นมาตรฐานและมีเกณฑ์อ้างอิงอาจเหมาะสมกว่า อย่างไรก็ตาม การวิเคราะห์ความแตกต่างโดยรวม (จำนวนรายการที่มีช่องว่างขนาดใหญ่) สามารถให้ข้อมูลเชิงลึกในระดับโปรแกรม
จะเกิดอะไรขึ้นหากผู้รับบริการมีปัญหาสุขภาพจิตรุนแรงและไม่สามารถทำ OSA ได้อย่างน่าเชื่อถือ?
หากผู้รับบริการอยู่ในภาวะวิกฤตเฉียบพลัน (โรคจิตเฉียบพลัน ภาวะซึมเศร้ารุนแรง ความคิดฆ่าตัวตาย) OSA อาจไม่เหมาะสม เครื่องมือนี้ต้องการการหยั่งรู้และความชัดเจนทางปัญญาที่เพียงพอ อย่างไรก็ตาม เมื่อผู้รับบริการมีอาการคงที่แล้ว OSA สามารถมีคุณค่าอย่างยิ่งในการระบุเป้าหมายทางอาชีพที่สอดคล้องกับการฟื้นตัว สำหรับบุคคลที่มีความบกพร่องทางสติปัญญาอย่างต่อเนื่องหรือการขาดการหยั่งรู้ที่รุนแรง OSA อาจต้องได้รับการบริหารจัดการโดยได้รับการสนับสนุนหรือการตีความอย่างมากจากนักบำบัด
ควรทบทวน OSA หรือไม่ และถ้าใช่ บ่อยแค่ไหน?
ใช่ ควรทบทวน OSA เป็นระยะๆ โดยทั่วไปคือทุกเดือนในการรักษาที่กำลังดำเนินอยู่ หรือน้อยกว่านั้น (รายไตรมาส/รายครึ่งปี) ในการบำบัดระยะยาว การทบทวนช่วยให้สามารถติดตามการเปลี่ยนแปลงของการรับรู้ความสามารถและความสำคัญ และระบุลำดับความสำคัญทางอาชีพที่เปลี่ยนแปลงไป OSA เอง (การทำซ้ำและการอภิปราย) จะช่วยเสริมการไตร่ตรองเกี่ยวกับอาชีพและการปรับเป้าหมาย
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Baron, K., Kielhofner, G., Iyenger, A., Goldhammer, V., & Wolenski, J. (2006). The Occupational Self Assessment (OSA) (2nd ed.). MOHO Clearinghouse, University of Illinois at Chicago.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วKielhofner, G., & Henry, A. D. (1988). Development and investigation of the occupational performance history interview. American Journal of Occupational Therapy, 42(8), 489-498.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้ว