Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การสืบสวนเชิงพรรณนา

ผู้เสนอ
D. Jean Clandinin and F. Michael Connelly
ปี
2000
ประเภท
Method
กลุ่มวิธี
interpretive-story-based

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การสืบสวนเชิงพรรณนา (Narrative Inquiry) เป็นระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพที่ใช้เรื่องเล่าและชีวประวัติเป็นข้อมูลปฐมภูมิ โดยวิเคราะห์ว่าบุคคลสร้างความหมายและอัตลักษณ์ผ่านการเล่าเรื่องอย่างไร การสืบสวนเชิงพรรณนาซึ่งพัฒนาโดย D. Jean Clandinin และ F. Michael Connelly (2000) จะตรวจสอบเรื่องเล่าที่ผู้คนบอกเล่าเกี่ยวกับชีวิต ประสบการณ์ และการเปลี่ยนแปลงของตน โดยเข้าใจว่าผู้คนตีความประสบการณ์ผ่านเรื่องเล่า

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

การสืบสวนเชิงพรรณนาตั้งอยู่บนสมมติฐานที่ว่ามนุษย์เป็นนักเล่าเรื่อง และเรื่องเล่า—เรื่องเล่าที่ผู้คนสร้างขึ้นเกี่ยวกับชีวิตของตน—จะเปิดเผยว่าผู้คนตีความประสบการณ์ สร้างอัตลักษณ์ และค้นหาความหมายได้อย่างไร ต่างจากวิธีเชิงคุณภาพอื่น ๆ ที่อาจแยกย่อยเรื่องเล่าออกเป็นประเด็นหรือรหัส (สูญเสียโครงสร้างเรื่องเล่า) การสืบสวนเชิงพรรณนาจะรักษาเรื่องเล่าไว้ในฐานะหน่วยการวิเคราะห์ ผู้วิจัยจะรับฟังวิธีการที่ผู้เข้าร่วมเล่าเรื่องของตน โดยตรวจสอบโครงเรื่อง ตัวละคร จุดเปลี่ยน และกรอบความคิดทางศีลธรรม การสืบสวนเชิงพรรณนาจะอ่อนไหวต่อบริบทและการเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลา โดยตระหนักว่าเหตุการณ์เดียวกันอาจถูกเล่าแตกต่างกันไปในสถานการณ์ที่ต่างกัน และเรื่องเล่าของผู้คนก็มีการพัฒนา การศึกษานี้มีประสิทธิภาพในการทำความเข้าใจการเปลี่ยนแปลง อัตลักษณ์ ความยืดหยุ่น และวิธีที่ผู้คนเข้าใจตนเองเมื่อสัมพันธ์กับผู้อื่นและโครงสร้างทางสังคม

ประวัติศาสตร์

Clandinin และ Connelly (2000) ได้พัฒนาการสืบสวนเชิงพรรณนาเป็นระเบียบวิธีวิจัย โดยเน้นที่มิติสามมิติของเรื่องเล่า (เวลา สถานที่ ปฏิสัมพันธ์ทางสังคม) และแนวคิดเรื่อง 'เรื่องเล่าที่มีชีวิต' Lieblich และคณะ (1998) ได้เสนอแนวทางการอ่านข้อมูลเรื่องเล่าสี่แนวทาง Chase (2005) ได้ขยายการสืบสวนเชิงพรรณนา โดยเน้นถึงลักษณะการตีความและความสัมพันธ์ การสืบสวนเชิงพรรณนาเกิดขึ้นจากการวิจัยทางการศึกษา แต่ได้รับการยอมรับในหลากหลายสาขาวิชา การสืบสวนเชิงพรรณนาในปัจจุบันได้รวมเอาแนวคิดหลังสมัยใหม่และแนวคิดเชิงวิพากษ์เข้ามา โดยตั้งคำถามว่าเรื่องเล่าของใครที่ถูกรับฟัง อำนาจกำหนดเรื่องเล่าอย่างไร และบทบาทของผู้วิจัยในการสร้างความหมายของเรื่องเล่าร่วมกัน

ควรใช้เมื่อใด

ใช้การสืบสวนเชิงพรรณนาเมื่อต้องการทำความเข้าใจว่าบุคคลตีความประสบการณ์และสร้างความหมายและอัตลักษณ์ผ่านการเล่าเรื่องอย่างไร เหมาะสำหรับการสำรวจการเปลี่ยนแปลงของชีวิต (การเปลี่ยนอาชีพ การเป็นพ่อแม่ การวินิจฉัย) ความยืดหยุ่นและการปรับตัว ประสบการณ์ของการถูกกีดกันหรือการเลือกปฏิบัติ หรืออัตลักษณ์และความก้าวหน้าทางวิชาชีพ การสืบสวนเชิงพรรณนามีประสิทธิภาพในการศึกษาการเปลี่ยนแปลงและวิวัฒนาการตามกาลเวลา มีความเหมาะสมน้อยกว่าสำหรับการวิจัยที่ต้องการการสรุปผลเชิงสถิติหรือการค้นหาข้อเท็จจริงอย่างรวดเร็ว ต้องใช้เวลาและความเชี่ยวชาญในการวิเคราะห์เรื่องเล่าอย่างลึกซึ้ง การสืบสวนเชิงพรรณนาได้รับการยอมรับอย่างสูงในด้านการศึกษา การพยาบาล จิตวิทยา และงานสังคมสงเคราะห์

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ใช้เวลานานและต้องมีการวิเคราะห์ที่เชี่ยวชาญ การสกัดความหมายจากเรื่องเล่าต้องใช้ความเชี่ยวชาญในการตีความและการใส่ใจอย่างต่อเนื่อง
  • ขนาดตัวอย่างเล็ก (โดยทั่วไป 5–15 เรื่องเล่า) จำกัดการสรุปผลเชิงสถิติ ผลการวิจัยอธิบายถึงบุคคลเฉพาะและบริบทเฉพาะของพวกเขา
  • เรื่องเล่าคือการสร้างย้อนหลัง เรื่องเล่าเกี่ยวกับประสบการณ์ในอดีตจะถูกกรองผ่านกาลเวลา อารมณ์ และความเข้าใจในปัจจุบัน—ไม่ใช่บันทึกที่เป็นกลาง
  • ความเสี่ยงในการทำให้เรื่องเล่าดูโรแมนติกหรือสวยงามเกินไป ผู้วิจัยต้องให้ความสนใจกับบริบททางสังคมและการเมือง ไม่ใช่แค่คุณสมบัติทางวรรณกรรมของเรื่องเล่า

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • รักษาบูรณภาพและความซับซ้อนของประสบการณ์ชีวิต โครงสร้างเรื่องเล่า (พร้อมกับการคลี่คลายเชิงเวลาและสาเหตุ) มักจะซื่อสัตย์ต่อวิธีที่ผู้คนประสบเหตุการณ์จริงมากกว่าประเด็นที่ถูกจัดหมวดหมู่
  • เปิดเผยการสร้างอัตลักษณ์และการสร้างความหมาย วิธีที่ผู้คนเล่าเรื่องชีวิตของตนจะเปิดเผยสิ่งที่สำคัญต่อพวกเขาและวิธีที่พวกเขาเข้าใจตนเอง
  • อ่อนไหวต่อบริบทและการเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลา การสืบสวนเชิงพรรณนาจับภาพว่าประสบการณ์มีการพัฒนาอย่างไร และผู้คนปรับปรุงความเข้าใจของตนเองอย่างไร
  • ผลการวิจัยที่น่าสนใจและมีมนุษยธรรม เรื่องเล่าทำให้ผู้อ่านพิจารณาประสบการณ์จากมุมมองของตัวเอก ซึ่งอาจเปลี่ยนสมมติฐานและทัศนคติ

การประยุกต์ใช้

  • การทำความเข้าใจเรื่องเล่าของผู้ป่วยเกี่ยวกับความเจ็บป่วยและการฟื้นตัว: การตรวจสอบว่าผู้ป่วยอธิบายสาเหตุของความเจ็บป่วยได้อย่างไร พวกเขาปรับตัวอย่างไร และพวกเขาได้เรียนรู้อะไร
  • การสำรวจการพัฒนาอาชีพและอัตลักษณ์ทางวิชาชีพของครู: เรื่องเล่าเกี่ยวกับเหตุผลที่ผู้คนเข้าสู่วิชาชีพครู เหตุการณ์สำคัญ และความเข้าใจที่เปลี่ยนแปลงไป
  • การบันทึกเสียงของกลุ่มชายขอบหรือผู้ที่ถูกทำให้เงียบ: การรวบรวมเรื่องเล่าของประสบการณ์ผู้อพยพ ผู้รอดชีวิตจากความบอบช้ำทางจิตใจ หรือสมาชิกของกลุ่มที่ถูกตีตรา เพื่อให้มุมมองของพวกเขาเป็นศูนย์กลางและท้าทายเรื่องเล่าที่โดดเด่น
  • การตรวจสอบเรื่องเล่าและวัฒนธรรมองค์กร: การวิเคราะห์ว่าพนักงานเล่าถึงค่านิยมองค์กร การเปลี่ยนแปลง และบทบาทของตนภายในองค์กรอย่างไร
  • การศึกษาความยืดหยุ่นและการรับมือ: เรื่องเล่าเกี่ยวกับวิธีที่ผู้คนนำทางความทุกข์ยาก ค้นหาความหมาย และสร้างความหวัง

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

สรรหาผู้เข้าร่วมที่มีเรื่องเล่าที่มีความหมายเพื่อแบ่งปันที่เกี่ยวข้องกับคำถามวิจัยของคุณ (เช่น ครูที่สะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงอาชีพ ผู้ป่วยที่อธิบายการใช้ชีวิตกับโรคเรื้อรัง ผู้อพยพที่เล่าประสบการณ์การตั้งถิ่นฐาน) ดำเนินการสัมภาษณ์หรือการสนทนากลุ่ม เชิญผู้เข้าร่วมเล่าเรื่องของตนด้วยคำพูดของตนเองและตามจังหวะของตนเอง คำถามเปิด: 'เล่าให้ฉันฟังเกี่ยวกับประสบการณ์ของคุณ...' หรือ 'พาฉันเดินผ่านสิ่งที่เกิดขึ้น...' รับฟังโดยไม่ขัดจังหวะเพื่อทำความเข้าใจโครงสร้างเรื่องเล่าและการเน้นย้ำของผู้เข้าร่วม สอบถามเพิ่มเติมเพื่อความชัดเจนหรือความลึก แต่ให้เกียรติการเลือกเรื่องเล่าของผู้เข้าร่วม การสืบสวนเชิงพรรณนาบางรูปแบบใช้การสัมภาษณ์ชีวประวัติ (การสนทนาที่ยาวนานตามกาลเวลา) หรือรวบรวมเรื่องเล่าที่เป็นลายลักษณ์อักษร (บัญชีอัตชีวประวัติ บันทึกประจำวัน) หรือเรื่องเล่าด้วยภาพ (รูปถ่าย วิดีโอ) บันทึกเรื่องเล่าทั้งหมดตามที่เล่า โดยรักษาลำดับ การหยุดชั่วคราว และน้ำเสียงทางอารมณ์

2

วิเคราะห์เรื่องเล่าโดยใช้วิธีการต่าง ๆ ขึ้นอยู่กับเป้าหมายการวิจัย: (1) การวิเคราะห์เนื้อหาแบบองค์รวม—วิเคราะห์โครงสร้างเรื่องเล่าโดยรวม โครงเรื่อง จุดเปลี่ยน และวิธีที่ผู้เล่าเรื่องแก้ไขความตึงเครียดหรือก้าวผ่านประสบการณ์ (2) การวิเคราะห์เชิงหมวดหมู่—สกัดหน่วยความหมาย (ประเด็น เหตุการณ์ ความสัมพันธ์) จากเรื่องเล่าหลายเรื่องและจัดระเบียบตามหมวดหมู่ (คล้ายกับการวิเคราะห์เนื้อหา) (3) การวิเคราะห์เชิงโครงสร้าง—ตรวจสอบวิธีที่เรื่องเล่าถูกสร้างขึ้น: จุดเริ่มต้น-กลาง-ปลาย การใช้คำอุปมา อวัยวะ การมีส่วนร่วม (4) การวิเคราะห์เชิงสนทนา/การแสดง—ตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างผู้เล่าเรื่องและผู้ชม และวิธีที่เรื่องเล่าถูกกำหนดโดยบริบท ใช้การเล่าเรื่องใหม่ (restorying): การสร้างเรื่องเล่าใหม่ของผู้วิจัยเพื่อให้ความหมายชัดเจน (เช่น การทำแผนที่เส้นทางจากวิกฤตไปสู่การฟื้นตัว) การวิเคราะห์เรื่องเล่าเปรียบเทียบจะตรวจสอบความเหมือนและความแตกต่างระหว่างเรื่องเล่า การให้ความสนใจกับภาษา คำอุปมา น้ำเสียง และสิ่งที่เน้นย้ำเทียบกับสิ่งที่ละเว้น จะเปิดเผยว่าผู้เข้าร่วมสร้างความหมายได้อย่างไร

3

นำเสนอผลการวิจัยในรูปของเรื่องเล่าหนึ่งเรื่องหรือมากกว่านั้นที่จับแก่นและความหมายของเรื่องเล่า การวิเคราะห์บางส่วนนำเสนอเรื่องเล่าของผู้เข้าร่วมตามที่เป็นจริง (มักจะแก้ไขเล็กน้อยเพื่อความชัดเจน) บางส่วนนำเสนอเรื่องเล่าที่สร้างขึ้นใหม่โดยผู้วิจัยซึ่งทำให้เส้นเรื่องและความหมายชัดเจนขึ้น การตีความควรกระจ่างว่าผู้เข้าร่วมตีความประสบการณ์อย่างไร: จุดเปลี่ยนคืออะไร? อัตลักษณ์เปลี่ยนแปลงอย่างไร? ค่านิยมหรือสมมติฐานใดที่รองรับเรื่องเล่า? เชื่อมโยงเรื่องเล่าของแต่ละบุคคลกับปัจจัยทางสังคมหรือบริบทที่กว้างขึ้น: แรงกดดันเชิงโครงสร้าง (ความเจ็บป่วย ความยากจน การเลือกปฏิบัติ) กำหนดเรื่องเล่าที่ถูกเล่าอย่างไร? การสืบสวนเชิงพรรณนาบางรูปแบบจะถักทอเรื่องเล่าหลายเรื่องเข้าด้วยกันเป็นเรื่องเล่าร่วมกัน แสดงทั้งมิติส่วนบุคคลและส่วนรวม ผลลัพธ์มักจะเป็นเรื่องเล่าที่น่าสนใจควบคู่ไปกับคำอธิบายเชิงวิเคราะห์เกี่ยวกับสิ่งที่เรื่องเล่าเปิดเผย

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การนำเสนอเรื่องเล่าโดยไม่มีการวิเคราะห์ เพียงแค่ถอดความหรือสรุปเรื่องเล่าไม่ใช่การสืบสวนเชิงพรรณนา—การวิเคราะห์และการตีความเป็นสิ่งจำเป็น
  • การละเลยอำนาจและบริบท การปฏิบัติต่อเรื่องเล่าว่าเป็นเรื่องส่วนบุคคลโดยไม่คำนึงถึงว่าโครงสร้างทางสังคม ความไม่เท่าเทียมกัน และแรงกดดันของสถาบันกำหนดสิ่งที่สามารถเล่าได้
  • การตีความมากเกินไปหรือการยัดเยียดความหมาย การตีความควรอิงตามหลักฐานเรื่องเล่า และควรยอมรับการอ่านทางเลือกอื่น ๆ
  • การผสมปนเปการสืบสวนเชิงพรรณนากับชีวประวัติหรืออัตชีวประวัติ แม้จะมีความเกี่ยวข้องกัน แต่การสืบสวนเชิงพรรณนาเป็นระเบียบวิธีเฉพาะที่มีแนวทางการวิเคราะห์เฉพาะ

คำถามที่พบบ่อย

อะไรคือความแตกต่างระหว่างการสืบสวนเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์เรื่องเล่า?

การสืบสวนเชิงพรรณนา (Clandinin & Connelly) เป็นระเบียบวิธีวิจัยที่เน้นเรื่องเล่าเป็นข้อมูลปฐมภูมิ และใช้โครงสร้างเรื่องเล่าเป็นหลักการจัดระเบียบการวิเคราะห์และการนำเสนอ การวิเคราะห์เรื่องเล่าเป็นหมวดหมู่ที่กว้างขึ้นของแนวทางการวิเคราะห์ที่ใช้กับข้อมูลเรื่องเล่า การวิเคราะห์อาจสกัดประเด็น ตรวจสอบโครงสร้าง วิเคราะห์โครงเรื่อง หรือศึกษาว่าภาษาสร้างความหมายอย่างไร ผู้วิจัยที่ใช้การวิเคราะห์เรื่องเล่าอาจแยกย่อยเรื่องเล่าออกเป็นรหัสและประเด็น (สูญเสียโครงสร้างเรื่องเล่า) ผู้สืบสวนเชิงพรรณนาจะรักษาเรื่องเล่าไว้ในฐานะหน่วยการวิเคราะห์ การสืบสวนเชิงพรรณนาคือการวิเคราะห์เรื่องเล่าที่มีความมุ่งมั่นทางปรัชญาและการปฏิบัติเฉพาะต่อเรื่องเล่า

ฉันสามารถรวมการสืบสวนเชิงพรรณนากับวิธีการเชิงคุณภาพอื่น ๆ ได้หรือไม่?

ได้ ผู้วิจัยบางคนรวบรวมการสัมภาษณ์เชิงพรรณนาและวิเคราะห์ตามประเด็น (การวิเคราะห์ประเด็นเชิงพรรณนา) บางคนใช้เรื่องเล่าเป็นแหล่งข้อมูลหนึ่งควบคู่ไปกับการสังเกตหรือเอกสาร สิ่งนี้เป็นที่ยอมรับได้ แต่ความชัดเจนเป็นสิ่งสำคัญ: ระบุอย่างชัดเจนว่าองค์ประกอบใดคือการสืบสวนเชิงพรรณนา (รักษาโครงสร้างเรื่องเล่า) และองค์ประกอบใดคือการวิเคราะห์ตามประเด็น (สกัดรหัส/ประเด็น) การผสมผสานวิธีการควรมีจุดประสงค์และอธิบายอย่างชัดเจน

ฉันจะวิเคราะห์เรื่องเล่าได้อย่างไรหากผู้เข้าร่วมเล่าเรื่องเป็นส่วน ๆ หรือไม่เป็นไปตามลำดับเวลา?

เรื่องเล่าที่สมจริงมักไม่เป็นเชิงเส้น ผู้เข้าร่วมอาจกระโดดไปมา ข้ามรายละเอียด หรือขัดแย้งกับสิ่งที่กล่าวไว้ก่อนหน้า แทนที่จะบังคับเรื่องเล่าให้เป็นระเบียบที่ประดิษฐ์ขึ้น ให้วิเคราะห์เรื่องเล่าตามที่เล่า: ความแตกแยก การออกนอกเรื่อง และความขัดแย้งมักจะเปิดเผยความหมาย ทำไมผู้เข้าร่วมจึงเน้นช่วงเวลาบางช่วง? ทำไมเรื่องเล่าจึงวนกลับไปเหตุการณ์ก่อนหน้า? โครงสร้าง (หรือไม่ก็ตาม) มีความหมายเชิงวิเคราะห์ 'การเล่าเรื่องใหม่' (Restorying) เกี่ยวข้องกับผู้วิจัยที่จัดระเบียบเรื่องเล่าให้เป็นลำดับที่สอดคล้องกันเพื่อให้เส้นเรื่องที่ซ่อนอยู่ชัดเจนขึ้น แต่สิ่งนี้ควรโปร่งใส—ผู้อ่านควรมองเห็นทั้งเรื่องเล่าดั้งเดิมและเวอร์ชันที่เล่าใหม่

ฉันจะจัดการกับเรื่องเล่าที่รู้สึกไม่สมบูรณ์หรือที่ผู้เข้าร่วมไม่ให้ข้อสรุปได้อย่างไร?

ไม่ใช่ทุกเรื่องจะมีตอนจบที่สมบูรณ์ เรื่องเล่าที่กำลังดำเนินอยู่หรือคลุมเครือเป็นการแสดงออกถึงประสบการณ์ชีวิตที่แท้จริง วิเคราะห์เรื่องเล่าตามที่นำเสนอ รวมถึงความเปิดกว้างหรือความไม่แน่นอน การที่บุคคลนี้ยังไม่ได้แก้ไขประสบการณ์นี้หมายความว่าอย่างไร? การขาดข้อสรุปอาจมีความสำคัญเชิงวิเคราะห์ คุณสามารถเชิญชวนให้สนทนาเพิ่มเติม (การสัมภาษณ์ติดตามผล) เพื่อสำรวจพัฒนาการที่กำลังดำเนินอยู่ แต่ให้เคารพว่าบางเรื่องเล่ายังคงเปิดอยู่

การเล่าเรื่องใหม่ (Restorying) คืออะไร และเมื่อใดที่ฉันควรใช้?

การเล่าเรื่องใหม่คือการสร้างเรื่องเล่าใหม่ของผู้วิจัยให้เป็นรูปแบบที่สอดคล้องกันและเข้าใจได้ คุณนำส่วนที่แตกหักและองค์ประกอบที่ผู้เข้าร่วมแบ่งปันมาถักทอเป็นเรื่องเล่า (มักจะเป็นลำดับเวลา) ที่ทำให้เส้นเรื่องและความหมายที่ซ่อนอยู่ชัดเจนขึ้น ใช้การเล่าเรื่องใหม่เมื่อเรื่องเล่าดั้งเดิมไม่สมบูรณ์ เมื่อคุณต้องการเน้นประเด็นหรือเส้นทางเฉพาะ หรือเมื่อคุณต้องการทำให้ความหมายที่ซ่อนอยู่ชัดเจน การเล่าเรื่องใหม่ไม่ใช่การบิดเบือนผู้เข้าร่วม แต่เป็นเครื่องมือวิเคราะห์ที่ถูกต้อง อย่างไรก็ตาม ให้นำเสนอทั้งเรื่องเล่าดั้งเดิมและเวอร์ชันที่เล่าใหม่ของคุณ เพื่อให้ผู้อ่านสามารถมองเห็นการทำงานของการตีความของคุณได้

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Clandinin, D. J., & Connelly, F. M. (2000). Narrative inquiry: Experience and story in qualitative research. Jossey-Bass.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Lieblich, A., Tuval-Mashiach, R., & Zilber, T. (1998). Narrative research: Reading, analysis, and interpretation. Sage Publications.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. Chase, S. E. (2005). Narrative inquiry: Multiple lenses, approaches, voices. In N. K. Denzin & Y. S. Lincoln (Eds.), The Sage handbook of qualitative research (3rd ed., pp. 651–679). Sage Publications.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว