Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

แคลคูลัสแบบมุลเลอร์-สโตคส์

ผู้เสนอ
George Gabriel Stokes and Hans Mueller
ปี
1852
ประเภท
Vector-matrix formalism
กลุ่มวิธี
Polarization

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

แคลคูลัสแบบมุลเลอร์-สโตคส์ (Mueller-Stokes calculus) เป็นกรอบการทำงานทางคณิตศาสตร์สำหรับการอธิบายและวิเคราะห์คุณสมบัติโพลาไรเซชันของแสง ซึ่งรวมถึงแสงที่มีโพลาไรเซชันบางส่วนและแสงที่ไม่มีโพลาไรเซชัน กรอบการทำงานนี้มีพื้นฐานมาจากงานของ George Gabriel Stokes ในปี 1852 เกี่ยวกับพารามิเตอร์โพลาไรเซชัน และได้รับการขยายความโดย Hans Mueller ในปี 1948 โดยใช้เวกเตอร์สโตคส์ (Stokes vector) สี่องค์ประกอบ และเมทริกซ์มุลเลอร์ (Mueller matrix) ขนาด 4×4 เพื่อติดตามว่าระบบแสงเปลี่ยนแปลงสถานะโพลาไรเซชันอย่างไร

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

แนวคิดหลักคือการจำแนกลำแสงใดๆ ไม่ว่าจะเป็นแสงที่มีโพลาไรเซชันสมบูรณ์ แสงที่มีโพลาไรเซชันบางส่วน หรือแสงที่ไม่มีโพลาไรเซชัน โดยใช้ปริมาณความเข้มที่วัดได้สี่ค่า เรียกว่า พารามิเตอร์สโตคส์ (Stokes parameters) พารามิเตอร์เหล่านี้อธิบายความเข้มรวมและความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบโพลาไรเซชันที่ตั้งฉากกัน องค์ประกอบทางแสงจะแสดงด้วยเมทริกซ์มุลเลอร์ขนาด 4×4 ซึ่งแปลงเวกเตอร์สโตคส์แบบเชิงเส้น วิธีการนี้จัดการกับส่วนผสมของสถานะโพลาไรเซชัน การลดโพลาไรเซชัน (depolarization) และการส่งผ่านบางส่วนได้อย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้มีความทั่วไปมากกว่าแคลคูลัสแบบโจนส์ (Jones calculus) แต่ก็มีความสง่างามทางพีชคณิตน้อยกว่า

ประวัติศาสตร์

George Gabriel Stokes ได้นำเสนอพารามิเตอร์สโตคส์ในปี 1852 ในฐานะวิธีการจำแนกสถานะโพลาไรเซชันใดๆ โดยใช้ความเข้มที่สังเกตได้ Hans Mueller ได้ปรับรูปแบบกรอบการทำงานนี้โดยใช้เมทริกซ์ขนาด 4×4 ในปี 1948 สร้างรูปแบบเมทริกซ์มุลเลอร์ แนวทางของ Mueller ได้รวมการจัดการกับตัวโพลาไรซ์ (polarizers) ตัวลดโพลาไรซ์ (depolarizers) และองค์ประกอบการส่งผ่านบางส่วนเข้าด้วยกัน ปัจจุบัน แคลคูลัสแบบมุลเลอร์-สโตคส์เป็นมาตรฐานในการวัดโพลาไรเซชัน (polarimetry) การวัดทางแสง (optical metrology) การสำรวจระยะไกล (remote sensing) และทัศนศาสตร์ชีวการแพทย์ (biomedical optics)

ควรใช้เมื่อใด

ใช้แคลคูลัสแบบมุลเลอร์-สโตคส์เมื่อใดก็ตามที่พบแสงที่มีโพลาไรเซชันบางส่วน แสงที่ไม่มีโพลาไรเซชัน หรือแสงที่ไม่สอดคล้องกัน มีความสำคัญสำหรับการวัดโพลาไรเซชัน (polarimetry) การวิเคราะห์การลดโพลาไรเซชัน และระบบแสงที่มีการสูญเสียหรือผลกระทบทางสถิติ แคลคูลัสแบบโจนส์เร็วกว่าสำหรับแสงที่มีโพลาไรเซชันสมบูรณ์ แคลคูลัสแบบมุลเลอร์-สโตคส์มีความทั่วไปและสมบูรณ์ทางกายภาพมากกว่า

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • แคลคูลัสแบบมุลเลอร์ไม่เป็นเอกลักษณ์: เมทริกซ์มุลเลอร์หลายตัวสามารถแสดงการแปลงทางกายภาพเดียวกันได้
  • ต้นทุนการคำนวณสูงกว่าแคลคูลัสแบบโจนส์ (เมทริกซ์ 4×4 เทียบกับ 2×2)
  • การตีความองค์ประกอบเมทริกซ์มุลเลอร์ไม่ชัดเจนเท่าเมทริกซ์โจนส์
  • ไม่ใช่เมทริกซ์จริงขนาด 4×4 ทั้งหมดเป็นเมทริกซ์มุลเลอร์ที่ถูกต้อง; มีข้อจำกัดทางกายภาพที่ใช้บังคับ

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • จัดการกับแสงที่มีโพลาไรเซชันสมบูรณ์ บางส่วน และไม่มีโพลาไรเซชันในกรอบการทำงานที่เป็นหนึ่งเดียว
  • การจัดการที่เป็นธรรมชาติกับการลดโพลาไรเซชันและการสูญเสียความเข้ม
  • สามารถนำไปใช้กับระบบแสงที่ไม่สอดคล้องกันและระบบทางสถิติ
  • พารามิเตอร์สโตคส์สามารถวัดได้โดยตรงด้วยเครื่องมือมาตรฐาน
  • เมทริกซ์มุลเลอร์เป็นค่าจริง หลีกเลี่ยงการคำนวณเชิงซ้อน

การประยุกต์ใช้

  • การวัดวงรี (Ellipsometry) และสเปกโทรสโกปีแบบเมทริกซ์มุลเลอร์สำหรับการจำแนกลักษณะฟิล์มบางและการวิเคราะห์พื้นผิว
  • การวิเคราะห์การลดโพลาไรเซชันในตัวกลางที่ขุ่นมัว (turbid media) เช่น เนื้อเยื่อชีวภาพและละอองลอยในบรรยากาศ
  • เรดาร์โพลาไรเมตริก (Polarimetric radar) และเรดาร์สังเคราะห์รูรับแสง (synthetic-aperture radar - SAR) สำหรับการสำรวจระยะไกลและการจำแนกเป้าหมาย
  • การวัดการหมุนของแสง (Optical rotation) และการตรวจวัดกลูโคสในการวินิจฉัยทางการแพทย์ชีวภาพ
  • การวัดไดโครอیسمวงกลม (Circular dichroism) และการหมุนของแสง (optical activity) ในโมเลกุลไครัล (chiral molecules)

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

แสดงสถานะแสงเป็นเวกเตอร์สโตคส์ S = [S_0; S_1; S_2; S_3] โดยที่ S_0 คือความเข้มรวม และ S_1, S_2, S_3 เข้ารหัสสถานะโพลาไรเซชันและความสอดคล้อง (coherence)

2

แทนองค์ประกอบทางแสงแต่ละตัวด้วยเมทริกซ์มุลเลอร์ขนาด 4×4 คือ M ซึ่งกระทำต่อเวกเตอร์สโตคส์ โดยทั่วไปเมทริกซ์มุลเลอร์จะเป็นค่าจริง

3

ต่อองค์ประกอบทางแสงเข้าด้วยกันโดยการคูณเมทริกซ์มุลเลอร์ตามลำดับไปข้างหน้า เพื่อให้ได้เมทริกซ์ระบบทั้งหมด

4

นำเมทริกซ์ระบบไปใช้กับเวกเตอร์สโตคส์อินพุต เพื่อให้ได้สถานะโพลาไรเซชันเอาต์พุต S_out = M_system × S_in

5

จาก S_out ดึงค่าดีกรีของโพลาไรเซชัน (degree of polarization) ความเข้ม และองค์ประกอบโพลาไรเซชันแต่ละส่วนออกมา

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การสับสนเมทริกซ์มุลเลอร์กับเมทริกซ์โจนส์ หรือการแปลงระหว่างกันอย่างไม่ถูกต้อง
  • การใช้เมทริกซ์มุลเลอร์ที่ไม่เป็นไปตามหลักฟิสิกส์ซึ่งละเมิดขอบเขตการลดโพลาไรเซชัน (ข้อจำกัดค่าลักษณะเฉพาะ)
  • การลืมว่าพารามิเตอร์สโตคส์มีข้อตกลงเรื่องเครื่องหมาย การเลือกเครื่องหมายที่ไม่สอดคล้องกันนำไปสู่ข้อผิดพลาด
  • การตีความผิดว่าดีกรีของโพลาไรเซชัน P เป็นเปอร์เซ็นต์; จริงๆ แล้วเป็นเศษส่วนตั้งแต่ 0 ถึง 1

คำถามที่พบบ่อย

พารามิเตอร์สโตคส์คืออะไร และจะวัดได้อย่างไร?

พารามิเตอร์สโตคส์ [S_0; S_1; S_2; S_3] คือความเข้มที่วัดได้: S_0 = ความเข้มรวม, S_1 = แนวนอนลบแนวตั้ง, S_2 = แนวทแยงลบแนวทแยงมุมรอง, S_3 = วงกลมขวา-วงกลมซ้าย วัดโดยใช้การผสมผสานระหว่างตัวโพลาไรซ์เชิงเส้น (linear polarizers) ตัวหน่วงเฟส (retarders) และตัวตรวจวัดความเข้มที่มุมต่างๆ

ดีกรีของโพลาไรเซชันคืออะไร และเหตุใดจึงสำคัญ?

ดีกรีของโพลาไรเซชันคือ P = sqrt(S_1² + S_2² + S_3²) / S_0 โดยมีค่าตั้งแต่ 0 (ไม่มีโพลาไรเซชัน) ถึง 1 (โพลาไรเซชันสมบูรณ์) ค่านี้บ่งบอกถึงสัดส่วนของลำแสงที่มีโพลาไรเซชัน แสงที่มีโพลาไรเซชันบางส่วน (0 < P < 1) คือส่วนผสมทางสถิติขององค์ประกอบที่มีโพลาไรเซชันและไม่มีโพลาไรเซชัน

จะแปลงเมทริกซ์โจนส์เป็นเมทริกซ์มุลเลอร์ได้อย่างไร?

เมทริกซ์มุลเลอร์ M สามารถหาได้จากเมทริกซ์โจนส์ J ผ่าน M = 0.5 Re(J ⊗ J*) โดยที่ ⊗ คือผลคูณโครเนกเกอร์ (Kronecker product) อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่เมทริกซ์มุลเลอร์ทุกตัวที่สอดคล้องกับเมทริกซ์โจนส์ที่ไม่ซ้ำกัน มีเพียงเมทริกซ์มุลเลอร์ที่ไม่ทำให้เกิดการลดโพลาไรเซชันเท่านั้นที่สามารถแปลงกลับได้

เมทริกซ์มุลเลอร์ต้องมีคุณสมบัติตามเงื่อนไขใดบ้างจึงจะเป็นไปตามหลักฟิสิกส์?

เมทริกซ์มุลเลอร์ต้องเป็นไปตามเงื่อนไขหลายประการ: (1) องค์ประกอบ (1,1) (การส่งผ่านทั้งหมด) ต้องมีค่ามากที่สุด (2) ค่าลักษณะเฉพาะ (eigenvalues) ของเมทริกซ์ความสอดคล้อง (coherency matrix) ต้องเป็นไปตามอสมการบางประการ (เงื่อนไขแบบเฮอร์มิเชียน) และ (3) การลดโพลาไรเซชันต้องไม่เกินความเข้มรวม การละเมิดเงื่อนไขเหล่านี้บ่งชี้ว่าเมทริกซ์นั้นไม่เป็นไปตามหลักฟิสิกส์หรือไม่ได้รับการวัดอย่างถูกต้อง

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Stokes, G. G. (1852). On the composition and resolution of streams of polarized light from different sources. Transactions of the Cambridge Philosophical Society, 9, 399-416.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Mueller, H. (1948). The foundations of optics. Journal of the Optical Society of America, 38(8), 661-644.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. Goldstein, D. H. (2003). Polarized Light (2nd ed.). Marcel Dekker.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว