มาตรวัดอาการหายใจลำบากของสภาวิจัยทางการแพทย์ (Medical Research Council Dyspnoea Scale: MRC)
- ผู้เสนอ
- Medical Research Council (UK)
- ปี
- 1959
- ประเภท
- Clinician or self-rated ordinal scale
- กลุ่มวิธี
- dyspnea-grading
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
มาตรวัดอาการหอบเหนื่อยของ Medical Research Council (MRC) เป็นการจำแนกตามลำดับขั้น 5 ระดับอย่างง่ายของความรุนแรงของอาการหอบเหนื่อย โดยอิงตามระดับความหนักของการออกกำลังกายที่ทำให้หายใจลำบากจนจำกัดกิจกรรม มาตรวัดนี้พัฒนาโดย UK Medical Research Council (MRC) ในปี 1959 และยังคงเป็นหนึ่งในการประเมินอาการหอบเหนื่อยที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดทั่วโลก เนื่องจากมีความกระชับ ง่ายต่อการใช้ และมีความสัมพันธ์เชิงพยากรณ์ที่ชัดเจนในผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง (COPD) และโรคระบบทางเดินหายใจเรื้อรังอื่นๆ มาตรวัดนี้ใช้ในการปฏิบัติทางคลินิก การสำรวจทางระบาดวิทยา และการติดตามโรคในระยะยาว เพื่อประเมินความรุนแรงของอาการและกำหนดความเข้มข้นของการรักษา
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
มาตรวัดอาการหอบเหนื่อยของ MRC ตอบคำถามพื้นฐานที่สำคัญทางคลินิก: อาการหอบเหนื่อยจำกัดกิจกรรมประจำวันของผู้ป่วยมากน้อยเพียงใด? แทนที่จะวัดความเข้มข้นของอาการหอบเหนื่อย (ซึ่งเป็นอัตวิสัยและแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล) มาตรวัด MRC จะเชื่อมโยงอาการหอบเหนื่อยกับบริบทของการออกกำลังกายที่ชัดเจน เช่น การเดินบนพื้นราบ การขึ้นบันได การทำงานบ้าน ซึ่งผู้ป่วยเข้าใจและสามารถอธิบายได้อย่างน่าเชื่อถือ การเชื่อมโยงเชิงพฤติกรรมนี้ทำให้มาตรวัด MRC เข้าใจง่ายสำหรับทั้งแพทย์และผู้ป่วย: ระดับ 1 บ่งชี้ว่าอาการหอบเหนื่อยไม่ใช่ข้อจำกัดในการทำกิจกรรม ในขณะที่ระดับ 5 บ่งชี้ว่าอาการหอบเหนื่อยรุนแรงมากจนผู้ป่วยไม่สามารถออกจากบ้านหรือดูแลตนเองได้ มุมมองเชิงหน้าที่นี้คือเหตุผลที่มาตรวัด MRC ยังคงมีความเกี่ยวข้องทางคลินิกแม้จะมีอายุมากแล้วก็ตาม
ประวัติศาสตร์
มาตรวัดอาการหอบเหนื่อยของ MRC ได้รับการพัฒนาโดย UK Medical Research Council ในปี 1959 เพื่อเป็นวิธีการง่ายๆ ในการให้ระดับอาการหอบเหนื่อยในการสำรวจทางระบาดวิทยา ได้รับการกำหนดมาตรฐานเพิ่มเติมโดย Besall และคณะในปี 1999 ในบทความสำคัญในวารสาร Thorax ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความตรงและคุณค่าเชิงพยากรณ์ในผู้ป่วย COPD มาตรวัดนี้ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงเป็นเวลากว่า 60 ปี ซึ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงประโยชน์ทางคลินิก ได้รับการแนะนำโดยแนวทางสากล (GOLD, ATS/ERS) และถูกรวมอยู่ในกลุ่มศึกษาทางระบาดวิทยาและทะเบียนโรคจำนวนมากทั่วโลก
ควรใช้เมื่อใด
มาตรวัดอาการหอบเหนื่อยของ MRC เหมาะสำหรับผู้ป่วยที่มีอาการหอบเหนื่อยอันเนื่องมาจากโรคปอดเรื้อรังหรือโรคหัวใจ (COPD, ILD, โรคหอบหืด, ความดันหลอดเลือดปอดสูง (pulmonary hypertension), ภาวะหัวใจล้มเหลวเรื้อรัง) มีประโยชน์อย่างยิ่งในการดูแลปฐมภูมิและสถานพยาบาลทั่วไปที่เวลาจำกัดและต้องการการประเมินอาการหอบเหนื่อยอย่างรวดเร็ว มาตรวัด MRC เหมาะสำหรับการสำรวจทางระบาดวิทยา การคัดกรองประชากร และทะเบียนโรคในระยะยาว มีประโยชน์น้อยสำหรับการประเมินอาการหอบเหนื่อยเฉียบพลัน (ซึ่งอาจผันผวนได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง) หรือสำหรับการวัดความเข้มข้นของอาการหอบเหนื่อยระหว่างการออกกำลังกาย (ควรใช้มาตรวัด Borg แทน)
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- มาตรวัดตามลำดับขั้น (ไม่ใช่มาตรวัดต่อเนื่อง): มีเพียง 5 ระดับที่เป็นไปได้เท่านั้นที่จำกัดการแยกแยะรายละเอียด ระดับที่อยู่ติดกันอาจแสดงถึงความแตกต่างของอาการที่แท้จริงอย่างมาก
- การขึ้นอยู่กับบริบทของการออกกำลังกาย: ผู้ป่วยที่มีวิถีชีวิตอยู่ประจำอาจรายงานอาการหอบเหนื่อยน้อยกว่าความเป็นจริง หากพวกเขาหลีกเลี่ยงกิจกรรมที่กระตุ้นให้เกิดอาการ จำเป็นต้องมีการติดตามกิจกรรมอย่างเป็นรูปธรรมเพื่อกำหนดบริบท
- ข้อมูลจิตมาตรวิทยาที่จำกัด: การศึกษาความเที่ยง/ความตรงอย่างเป็นทางการน้อยกว่าแบบสอบถามที่มีหลายข้อ ความสามารถในการทำซ้ำแตกต่างกันไปในแต่ละประชากร
- ไม่มีความเฉพาะเจาะจงในโดเมน: รายการอาการหอบเหนื่อยเพียงรายการเดียว ไม่ได้ครอบคลุมอาการไอ เสมหะ การรบกวนการนอนหลับ หรือผลกระทบทางอารมณ์
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ความเรียบง่ายเป็นเลิศ: 5 ระดับ ใช้เวลาน้อยกว่า 2 นาทีในการประเมิน ไม่ต้องใช้อุปกรณ์พิเศษหรือการฝึกอบรม
- คุณค่าเชิงพยากรณ์ที่ชัดเจน: ระดับ MRC สัมพันธ์กับอัตราการตายจาก COPD ความเสี่ยงของการกำเริบ และการใช้บริการสุขภาพ ผู้ป่วยระดับ 3-4 มีอัตราการตายสูงขึ้นอย่างมาก
- การเชื่อมโยงเชิงหน้าที่: ระดับต่างๆ อธิบายกิจกรรมในชีวิตประจำวันที่แท้จริง (การขึ้นบันได การเดิน การดูแลตนเอง) ทำให้มาตรวัดนี้เข้าใจง่ายสำหรับผู้ป่วยทุกระดับการศึกษา
- ใช้ได้ทั่วโลก: ระบบการให้ระดับเดียว การแปลที่ง่าย และการยอมรับอย่างกว้างขวางในกว่า 100 ประเทศ ช่วยให้สามารถเปรียบเทียบและการวิจัยระหว่างประเทศได้
การประยุกต์ใช้
- การแบ่งกลุ่มผู้ป่วย COPD และการพยากรณ์โรค: ระดับ MRC พื้นฐานทำนายความถี่ของการกำเริบ อัตราการตาย และค่าใช้จ่ายในการดูแลสุขภาพ ใช้ในการแบ่งกลุ่มความเสี่ยง (ระดับ 1-2 = ความเสี่ยงต่ำ, ระดับ 3-5 = ความเสี่ยงสูง)
- การแบ่งระยะของความดันหลอดเลือดปอดสูง (pulmonary hypertension): ระดับ MRC สัมพันธ์กับ WHO functional class บ่งชี้ความเข้มข้นของการรักษา (ยาขับปัสสาวะ ยาขยายหลอดเลือด การประเมินการปลูกถ่ายอวัยวะ)
- การคัดกรองในสถานพยาบาลปฐมภูมิ: การประเมินอย่างรวดเร็วระหว่างการตรวจในคลินิกเพื่อระบุผู้ป่วยที่มีอาการหอบเหนื่อยซึ่งจำเป็นต้องมีการตรวจสอบเพิ่มเติม (การตรวจสมรรถภาพปอด การตรวจหัวใจด้วยคลื่นเสียงสะท้อน)
- ระบาดวิทยาของประชากร: การศึกษาในกลุ่มประชากรขนาดใหญ่และการสำรวจระดับชาติ (เช่น UK Biobank) ใช้ระดับ MRC เพื่อจำแนกภาระของอาการหอบเหนื่อยและตรวจสอบความสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อม/พันธุกรรม
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
มาตรวัดอาการหอบเหนื่อยของ MRC ประกอบด้วย 5 ระดับที่อธิบายอาการหอบเหนื่อยสัมพันธ์กับสิ่งกระตุ้นจากการออกกำลังกาย: ระดับ 1 = หายใจลำบากเฉพาะเมื่อออกกำลังกายหนักเท่านั้น; ระดับ 2 = หายใจลำบากเมื่อเดินขึ้นเนินหรือเดินเร็วบนพื้นราบ; ระดับ 3 = อาการหอบเหนื่อยจำกัดความเร็วในการเดินบนพื้นราบ หรือทำให้หายใจลำบากเมื่อขึ้นบันไดหนึ่งชั้น; ระดับ 4 = หายใจลำบากหลังจากเดิน 100 หลาบนพื้นราบ หรือขึ้นบันไดไม่กี่ขั้น; ระดับ 5 = หายใจลำบากเมื่อออกกำลังกายเพียงเล็กน้อย หรือขณะพัก ผู้ป่วยหรือแพทย์จะเลือกระดับเดียวที่อธิบายอาการหอบเหนื่อยในปัจจุบันได้ดีที่สุด การใช้ใช้เวลา 1-2 นาทีในการซักถาม ไม่จำเป็นต้องกรอกแบบสอบถามอย่างเป็นทางการ
สูตร
Clinician or patient rates dyspnea severity on 5-grade ordinal scale based on exertional thresholds
มาตรวัดอาการหอบเหนื่อยของ MRC ให้คะแนนตามลำดับขั้นเดียวตั้งแต่ 1 ถึง 5 ไม่มีการคำนวณหรือการแปลงใดๆ คะแนนเป็นแบบจำแนกประเภท: แต่ละระดับมีความหมายทางคลินิกที่แตกต่างกัน คะแนน 1 แสดงถึงข้อจำกัดน้อยที่สุด คะแนน 5 แสดงถึงข้อจำกัดรุนแรงที่ต้องได้รับการประเมินอย่างเร่งด่วน การเปลี่ยนแปลงในระยะยาวจะถูกติดตามเป็นการเปลี่ยนแปลงระดับ (เช่น จากระดับ 2 เป็นระดับ 3 = การลดลงหนึ่งระดับ) การเปลี่ยนแปลงหนึ่งระดับถือว่ามีความสำคัญทางคลินิก
สูตร
Single grade (1–5) assigned; no calculation required
การตีความระดับอาการหอบเหนื่อยของ MRC: ระดับ 1 = อาการหายใจลำบากไม่ใช่ข้อจำกัดในการทำกิจกรรม (ผลกระทบจากโรคเล็กน้อย ควบคุมได้ดี); ระดับ 2 = อาการหอบเหนื่อยเล็กน้อย มีข้อจำกัดบางประการเมื่อออกกำลังกายหนัก (โรคเล็กน้อย จัดการได้ทั่วไป); ระดับ 3 = อาการหอบเหนื่อยปานกลาง มีข้อจำกัดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อทำกิจกรรมทั่วไป (โรคปานกลางถึงรุนแรง อาจต้องได้รับการรักษา); ระดับ 4 = อาการหอบเหนื่อยรุนแรง มีข้อจำกัดอย่างมากเมื่อออกกำลังกายเพียงเล็กน้อย (โรคที่รุนแรงมาก อาจต้องได้รับการรักษาเร่งด่วน); ระดับ 5 = หายใจลำบากขณะพัก หรือเมื่อทำกิจกรรมเพียงเล็กน้อย (โรคที่รุนแรงมาก ต้องได้รับการประเมินฉุกเฉินและการรักษาอย่างเข้มข้น) การตัดสินใจทางคลินิกขึ้นอยู่กับระดับ: ระดับ 1-2 อาจพิจารณาการสังเกตอาการต่อไป ระดับ 3 มักจะกระตุ้นให้เพิ่มความเข้มข้นของการรักษา ระดับ 4-5 ต้องได้รับการแทรกแซงอย่างเร่งด่วน
สูตร
Grade 1=minimal limitation, Grade 5=symptoms at rest; categorical interpretation
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การมองระดับ MRC เป็นตัวเลขเชิงปริมาณ (cardinal): ระดับ 1-5 เป็นหมวดหมู่ตามลำดับขั้น ไม่ใช่มาตรวัดเชิงเส้น 1-5 การเปลี่ยนแปลงจากระดับ 1 เป็นระดับ 3 ไม่ได้หมายความว่า 'รุนแรงเป็นสองเท่า' โดยอัตโนมัติ
- การละเลยปัจจัยตามบริบท: ระดับ MRC ของผู้ป่วยอาจสะท้อนถึงการหลีกเลี่ยงกิจกรรม (เช่น ผู้ป่วยที่เกษียณอายุหลีกเลี่ยงการขึ้นบันได) มากกว่าความรุนแรงของอาการหอบเหนื่อยที่แท้จริง ควรพิจารณาบริบทควบคู่ไปกับประวัติกิจกรรมเสมอ
- การใช้ MRC เพียงอย่างเดียวโดยไม่มีการประเมินเชิงวัตถุ: MRC ให้มุมมองเชิงหน้าที่ แต่ไม่ได้วัดปริมาณการอุดกั้นของทางเดินหายใจ การออกซิเจน หรือความทนทานต่อการออกกำลังกาย ควรบูรณาการกับการตรวจสมรรถภาพปอดและการวัดออกซิเจน
คำถามที่พบบ่อย
มาตรวัดอาการหอบเหนื่อยของ MRC แตกต่างจากมาตรวัด Borg อย่างไร?
MRC เป็นมาตรวัดตามลำดับขั้น (5 ระดับ) และเชิงหน้าที่ (เชื่อมโยงกับกิจกรรมการออกกำลังกาย) ใช้ขณะพัก สะท้อนถึงข้อจำกัดในชีวิตประจำวันทั่วไป Borg เป็นมาตรวัดต่อเนื่อง (0-10) และเน้นความเข้มข้น ใช้ระหว่างหรือทันทีหลังการออกกำลังกาย วัดความรู้สึกหายใจลำบากแบบเรียลไทม์ ใช้ MRC สำหรับการประเมินทางคลินิกทั่วไป ใช้ Borg สำหรับการทดสอบสมรรถภาพทางกาย
ผู้ป่วยมีอาการดีขึ้นจากระดับ 4 เป็นระดับ 3 ถือว่ามีความสำคัญทางคลินิกหรือไม่?
ใช่ การปรับปรุงหนึ่งระดับถือว่ามีความสำคัญทางคลินิก การเปลี่ยนแปลงจากระดับ 3 เป็น 4 แสดงถึงความแตกต่างอย่างมาก: ผู้ป่วยระดับ 4 ไม่สามารถเดินบนพื้นราบได้ไกล ในขณะที่ผู้ป่วยระดับ 3 สามารถเดินได้แต่ด้วยความเร็วที่ลดลง การเปลี่ยนแปลงหนึ่งระดับควรนำไปสู่การหารือทางคลินิกเกี่ยวกับการตอบสนองต่อการรักษา
สามารถใช้ MRC สำหรับโรคหอบหืด หรือเฉพาะ COPD ได้หรือไม่?
MRC ใช้ได้กับโรคที่มีอาการหอบเหนื่อยเรื้อรังทุกชนิด: COPD, ILD, โรคหอบหืด, ความดันหลอดเลือดปอดสูง (pulmonary hypertension), ภาวะหัวใจล้มเหลว อย่างไรก็ตาม อาการหอบเหนื่อยจากโรคหอบหืดอาจเป็นๆ หายๆ จึงต้องมีการชี้แจง: ประเมินอาการหอบเหนื่อยเมื่อโรคหอบหืดควบคุมไม่ได้ ในโรคหอบหืดที่ควบคุมได้ ระดับ MRC อาจเป็น 1
ผู้ป่วยของฉันบอกว่าระดับ 3 แต่ความประทับใจทางคลินิกของฉันคือระดับ 2 ควรแก้ไขปัญหานี้อย่างไร?
ความไม่สอดคล้องกันระหว่างรายงานของผู้ป่วยและความประทับใจของแพทย์บ่งชี้ถึงการสำรวจบริบท: ผู้ป่วยหลีกเลี่ยงการออกกำลังกายหรือไม่? พวกเขาเพิ่งแย่ลงหรือไม่? การตรวจเชิงวัตถุ (การตรวจสมรรถภาพปอด การวัดออกซิเจนระหว่างการออกกำลังกาย) สามารถช่วยชี้แจงได้ บันทึกทั้งความประทับใจของผู้ป่วยและแพทย์ การรับรู้ข้อจำกัดของผู้ป่วยมีความสำคัญทางคลินิก แม้ว่าความรุนแรงเชิงวัตถุจะแตกต่างกันก็ตาม
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Van Swieten, J. C., Koudstaal, P. J., Visser, M. C., Schouten, H. J., & van Gijn, J. (1988). Interobserver agreement for the assessment of handicap in stroke patients. Stroke, 19(5), 604-607.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วBestall, J. C., Paul, E. A., Garrod, R., Garnham, R., Jones, P. W., & Wedzicha, J. A. (1999). Usefulness of the Medical Research Council (MRC) dyspnoea scale as a measure of disability in patients with chronic obstructive pulmonary disease. Thorax, 54(7), 581-586.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้ว